Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Kovachev Rayko κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 6306/12, 9/10/2013

(1981)2 Α.Α.Δ. 9 στην οποία υιοθετήθηκε πλήρως η Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court of England, 1 [All E.R.] 448). Η οδηγία αυτή είναι μεγάλης σημασίας, από άποψη καθοδήγησης και εφαρμόζεται από τα Δικαστήρια στην Κύπρο με καθορισμό των κριτηρίων για την απόδειξη ή μη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Η προσέγγιση του ίδιου θέματος αναλύεται επίσης εκτεταμένα και στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις το κριτήριο είναι καθαρά αντικειμενικό. Το Δικαστήριο, στο στάδιο αυτό της δίκης, δεν προβαίνει σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά κρίνει τα γεγονότα της υπόθεσης με αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων και χωρίς να υπεισέρχεται στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, γιατί είναι δυνατό αυτή η αξιολόγηση να δημιουργήσει προκατάληψη εναντίον του κατηγορουμένου. Το έργο αυτό της αξιολόγησης επιτελείται στο τέλος της δίκης. Η απόφαση για αθώωση σε αυτό το στάδιο της δίκης πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και να αντέχει στη βάσανο που θέτει η καθοδήγηση πρακτικής του 1962, δηλαδή ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας. Ο κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο σε περίπτωση που η κατηγορούσα αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορούμενου μια πραγματική δυνατότητα, αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση, αλλιώς ο κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπίσει τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες, που υπάρχουν, στη μαρτυρία που δόθηκε από την κατηγορούσα αρχή. Ο 2ος κατηγορούμενος σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της 3ης κατηγορίας κατά τον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία δηλαδή κατά τις 23.7.11 στην Λεωφόρο Αρχ. Μακαρίου στην Γεροσκήπου, της επαρχίας Πάφου, ενώ ήταν ιδιοκτήτης του μηχανοκίνητου οχήματος με αρ. EHZ677 επέτρεψε στον 1ον κατηγορούμενο να το οδηγήσει ενώ ήταν ακυρωμένη η εγγραφή του από 30.6.09 καθότι παρέλειψε να ανανεώσει την άδεια κυκλοφορίας για τρία συνεχή χρόνια. Νομική βάση της παρούσας αποτελούν οι Κανονισμοί 2, 4

(1)και 9 (I)(β)(V) και 72 του περί Μηχανοκίνητων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμού 1984, ΚΔΠ 66/84 και τα άρθρα 2 και 5 του Νόμου 86/72 όπως τροποποιήθηκε από το Νόμο 166/87 και την ΚΔΠ 312/

1. Το δικαστήριο έχοντας υπόψη κατά νου την νομοθεσία βάσει στην οποία στηρίζεται η 3η κατηγορία θα πρέπει η κατηγορούσα αρχή να αποδείξει ότι οδηγούσε το όχημα ο κατηγορούμενος 1, ότι το όχημα αυτό ήταν διαγραμμένο από τον ΄Εφορο Μηχανοκίνητων Οχημάτων καθότι δεν έχει ανανεωθεί η άδεια κυκλοφορίας για τρία συνεχή χρόνια καθότι έχει διαγραφεί από τις 30.6.
2. Θα πρέπει να τουλάχιστο σ' αυτό το στάδιο να καταδείξει ότι επέτρεψε στον κατηγορούμενο 1 να το οδηγήσει έχοντας θετική γνώση αλλά και με τις πράξεις του που να στοιχειοθετεί την υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος (mens rea) Ο ΜΚ.1 και μοναδικός μάρτυρας που κατέθεσε στην παρούσα υπόθεση, αστ. 4121 Φοίβος Μακρυγιάννης στην προφορική του μαρτυρία ο οποίος δεν αντεξετάστηκε, έκαμε αναφορά στις συνθήκες κάτω από τις οποίες διακόπηκε το επίδικο όχημα κατά τον ουσιώδη χρόνο, τον έλεγχο που προέβηκε σ' αυτό το όχημα, την διαπίστωση των τροχαίων αδικημάτων αναφορικά με τον κατηγορούμενο 1 και τις ενέργειες που έκανε όπως πχ. συμπλήρωση ανακριτικού φακέλου. Αναφορικά με τον κατηγορούμενο 2 έχει αναφέρει ότι επικοινώνησε μαζί του αλλά δεν θυμάται ποιες ήταν οι απαντήσεις που έδωσε ο κατηγορούμενος 2 αλλά και γενικά δεν έχει δώσει οποιοδήποτε ίχνος μαρτυρίας αναφορικά με το συστατικό στοιχείο του αδικήματος, ήτοι ότι επέτρεψε στον κατηγορούμενο 1 να οδηγήσει το πιο πάνω όχημα όπως έχει αναφερθεί προηγουμένως. Προβαίνοντας το δικαστήριο σε καθαρά και μόνο αντικειμενική θεώρηση της μαρτυρίας, κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να προσκομίσει μαρτυρία αναφορικά με το πιο πάνω συστατικό στοιχείο του αδικήματος, ήτοι ότι επέτρεψε στον κατηγορούμενο 1 να οδηγήσει το επίδικο όχημα κατά τον ουσιώδη χρόνο. Αναπόφευκτα ο κατηγορούμενος 2 δεν δύναται να κληθεί σε απολογία καθότι αν καλείτο σε απολογία ουσιαστικά ενδεχομένως για να συμπληρώσει τυχόν κενά που προέκυψαν από την μαρτυρία που έχει προσκομιστεί από την κατηγορούσα αρχή. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Συνεπώς, ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από αυτό το στάδιο. (Υπ.)........... Α. Φυλακτού, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο