ΔΗΜΟΣ ΠΑΦΟΥ ν. Μαρίας Κωνσταντίνου, Αρ. Υπόθεσης : 5850/13, 13/11/2013

(1)(στ) (ΙΙ)

(4), Α 83, 84 (ζ) (Η), 87 Γ και 129 και όπως τροποποιήθηκε ο εν λόγω νόμος και εν δυνάμει των δημοτικών κανονισμών Α 147,147 Β και 147 Γ

(2)και του κανονισμού 292 Α και Β. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, η κατηγορουμένη κατά ή περί τις 24.1.2013 και μέχρι σήμερα στην Επαρχία Πάφου και εντός του δημοτικού ορίου του δήμου Πάφου, παράνομα τοποθέτησε και/ή προκάλεσε την τοποθέτηση και/ή εξουσιοδότησε την τοποθέτηση αντικειμένου ήτοι συγκεκριμένα έπιπλα, αγαθά, εμπορεύματα και/ή άλλα αντικείμενα πάνω σε δημόσιο δρόμο στην πάροδο Αποστόλου Παύλου χωρίς την άδεια του δήμου Πάφου κατά παράβαση των δημοτικών κανονισμών που παρεμποδίζουν και/ή παρενοχλούν την διέλευση του κοινού. Προς απόδειξη των κατηγοριών η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε 2 μάρτυρες. Ως ΜΚ1 κατάθεσε ο κύριος Γιώργος Αντρέου αναφέροντας ότι είναι ο τροχονόμος με αριθμό 8 που εργάζεται στον Δήμο Πάφου, αναγνώρισε την κατηγορουμένη στο εδώλιο του κατηγορουμένου λέγοντας ότι την γνωρίζει προσωπικά και αναφορικά με την παρούσα υπόθεση ανέφερε ότι στις 24.1.2013 και ώρα 3:00 μμ, καθώς περιπολούσε στην Κάτω Πάφο βρήκε την κατηγορουμένη στην οδό Αποστόλου Παύλου στο πεζοδρόμιο και πουλούσε σφουγγάρια χωρίς την συγκεκριμένη άδεια. Καθόταν σε καρέκλα με τραπεζάκι και είχε σφουγγάρια και πουλούσε. Για αυτή την υπόθεση εξέδωσε εξώδικο πρόστιμο ύψους 85 ευρώ και 43 σέντ για τα πιο πάνω που ανέφερε και κατέθεσε ως Τεκμήριο 1, αντίγραφο, το σχετικό εξώδικο με αύξοντα αριθμό 1735 του εξωδίκου, λέγοντας ότι το πρωτότυπο κατατίθεται στο αρχείο του Δήμου. Συγκεκριμένα εκείνη την μέρα της καταγγελίας υπήρχαν δύο καρέκλες, ένα τραπέζι, σφουγγάρια και ομπρέλα. Στο χώρο εκεί βρισκόταν μόνο η κατηγορουμένη. Ο μάρτυρας ζήτησε από την κατηγορουμένη την άδεια για την τοποθέτηση των αντικείμενων και η κατηγορουμένη απάντησε αρνητικά επί αυτού του θέματος λέγοντας του μάρτυρα "κατάγγειλε με, δε θα το πληρώσω να πάμε Δικαστήριο". Δε ανέφερε στον μάρτυρα για ποιο λόγο επιζητούσε τα πιο πάνω και ο μάρτυρας διευκρίνισε με τον όρο "άδεια" εννοεί την "άδεια" που εκδίδεται από το Δημαρχείο και επιτρέπει σε άτομα να πλανοδιοπουλούν στο συγκεκριμένο χώρο. Μέχρι την ημερομηνία που κατάγγειλε την κατηγορουμένη δεν είχε προβεί η κατηγορουμένη στις ενέργειες για να εξασφαλίσει άδεια στη συγκεκριμένη οδό. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανέφερε ότι η κατηγορουμένη βρισκόταν στο πεζόδρομο της οδού Αποστόλου Παύλου στην Πάφο αρνούμενος στην σχετική υποβληθείσα θέση περί του αντιθέτου. Δεν έχουν εξετάσει ως Δήμος Πάφου κατά πόσο η κατηγορουμένη στο παρελθόν είχε άδεια σφουγγαριών από τον Δήμο Πάφου. Γνωρίζει τον σύζυγο της κατηγορουμένης στο παρελθόν, λέγοντας επίσης ο μάρτυρας σε σχετική ερώτηση που υποβλήθηκε από την κατηγορουμένη ότι εάν η κατηγορουμένη πρόβαλλε τον ισχυρισμό ότι ο άντρας της είναι υπεύθυνος του χώρου εκεί και ότι απουσίαζε από το χώρο για οποιοδήποτε λόγο, δε θα κατέγγελλε την κατηγορουμένη. Ανέφερε ο μάρτυρας ότι τις σχετικές άδειες ο Δήμος Πάφου τις ανανεώνει κάθε πρώτη του Γενάρη εκάστου έτους και επίσης εξέφρασε ουσιαστικά άγνοια αναφορικά με τα Τεκμήρια 2 και 3 που υποβλήθηκε κατά το στάδιο της αντεξέτασης. Το εξώδικο (Τεκμήριο 1) δεν έχει πληρωθεί μέχρι σήμερα. Η κατηγορουμένη την συγκεκριμένη στιγμή, όταν καταγγέλθηκε, πουλούσε αντικείμενα και ήταν υπεύθυνη στο χώρο εκεί. Ως ΜΚ2 κατέθεσε ο λοχίας Σάββας Αντρέου λέγοντας ότι είναι προϊστάμενος της Τροχονομικής Υπηρεσίας στο Δήμο Πάφου. Γνωρίζει την κατηγορουμένη από έλεγχο και εποπτεία που κάνει στην περιοχή όπου εξασκούσε το επάγγελμα, για το οποίο η κατηγορουμένη κατηγορείται σήμερα. Υπήρχε σχετική άδεια για το τρέχον έτος που έληξε στις 31.10 του 12 και ήταν στο όνομα του συζύγου, κυρίου Έλενου Κωνσταντίνου και όχι της κατηγορουμένης. Η ισχύς της άδειας άρχισε στις 16.5.2012 και έληξε στις 31.10.2012. Στις 24/1/13 δεν υπήρχε σχετική άδεια, είτε προς το όνομα της κατηγορούμενης, είτε προς το όνομα του συζύγου της, αναφέροντας ότι όταν του απέδιδε το Τεκμήριο 3, ότι η σωστή ημερομηνία είναι η ημερομηνία 16.5.2013 δίνοντας την δική του εξήγηση για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συντάχθηκε το Τεκμήριο 3, παρουσιάζοντας προς αυτόν τον σκοπό, το Τεκμήριο 4. Αναφορικά με την επίδικη οδό, η Λεωφόρος Αποστόλου Παύλου αρχίζει από τα νότια της πόλης και φτάνει μέχρι την παραλία και καταλήγει μέχρι το κάστρο, στο λιμάνι και κατάθεσε προς αυτόν τον σκοπό Τεκμήριο 5 και υπέδειξε στον εν λόγω χάρτη (Τεκμήριο 5) το σημείο που η κατηγορουμένη πουλούσε τα πιο πάνω αντικείμενα. Απάντησε επίσης θετικά σε ερώτηση που του υποβλήθηκε ότι με την οδό Αποστόλου Παύλου συμπεριλαμβάνονται και τα πεζοδρόμια. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι το πεζοδρόμιο οποιουδήποτε δρόμου, όπου στη συγκεκριμένη περίπτωση βρισκόταν η κατηγορουμένη, αποτελεί μέρος του δρόμου. Ανέφερε επίσης ότι αποτελεί όρο της άδειας να ασκεί το επάγγελμα το άτομο που είναι εγγεγραμμένο στην άδεια και το όνομα του στην εν λόγω άδεια. Ανέφερε ο μάρτυρας ότι δεν αποτελεί ευθύνη του Δήμου να περιφρουρεί προϊόντα τα οποία τοποθετούν οι πλανοδιοπώλες και όχι ότι αποτελούν αποκλειστική ευθύνη των πλανοδιοπώλων. Ολοκληρώνοντας την μαρτυρία ανέφερε ότι η κατηγορουμένη καταγγέλθηκε ότι ασκούσε το επάγγελμα χωρίς να είναι νόμιμη αδειούχος. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας του πιο πάνω μάρτυρα, η Κατηγορούσα Αρχή έκλεισε την υπόθεση της και το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφαση έκρινε ότι έχει καταδειχτεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της κατηγορουμένης και αφού της επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα δυνατά του άρθρου 74

(1)(Γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, η κατηγορούμενη δήλωσε από το εδώλιο του κατηγορουμένου τα εξής "δεν έχω πρόβλημα, δεν αρνούμαι" και ότι αδυνατεί να πληρώσει οποιαδήποτε έξοδα και ουσιαστικά εξέφρασε την επιθυμία όπως παραχωρηθεί στον άντρα της σχετική άδεια. ΒΑΡΟΣ ΑΠΟΔΕΙΞΗΣ Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων V Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton V D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι, όπως επισημαίνεται στην Γενικός Εισαγγελέας V Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71, στην οποία επαναλαμβάνεται η ανωτέρω αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε στην υπόθεση Λοϊζου V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363 και επαναδιατυπώθηκε στην Σωτηριάδης V Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482. Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής V Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας V Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής». Στις Τούμπας V Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος V Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Αναφορικά με την νομική πτυχή, αναμφίβολα είναι τα άρθρα

2. 1 στ και ΙΙ και οι Κανονισμοί 147 όπως αναφέρονται στην έκθεση του αδικήματος σύμφωνα με το άρθρο 2 του Νόμου 111/85 στον όρο "οδός" περιλάμβαναν οιανδήποτε πλατεία, οδό, ζωνών διελεύσεως , αδιέξοδο, δρόμο, δίοδο, πεζόδρομο ή δημόσιο χώρο. Σύμφωνα με το άρθρο 124 του νόμου 111/85 και συγκεκριμένα στα άρθρα 124, 1 στ 2 προνοούνται τα ακόλουθα, «πας όστις επί οιασδήποτε οδού, εντός οιωνδήποτε δημοτικών ορίων, τοποθετεί ή αφήνει ουχί αναγκαίως, οιαδήποτε έπιπλα, αγαθά, εμπορεύματα ή εμπόρευμα ή οιωνδήποτε βαρελιών, σκάφη, κάλαθο ή κάδο ή τοποθετεί ή χρησιμοποιεί οιοδήποτε βάθρο, κάθισμα, έδρα, στασίδιο, διαφημιστική πινακίδα ή άλλο πράμα ή τοποθετεί οιοδήποτε αναπτυσσόμενο παραθυρόφυλλο ή σκίαστρο, κάλυμμα ή άλλη προεξοχή άνωθεν ή κατά μήκος οιονδήποτε αυτής της οδού, εκτός εάν ή ταύτη πλευρά αυτού έχει ύψος 10 ποδών εκ του εδάφους» και δυνάμει του Δημοτικού Κανονισμού, άρθρα 147 Α β, προνοούνται τα ακόλουθα: «Απαγορεύεται και εις ουδένα επιτρέπεται, το επιτρέπειν, συγκατατίθεται, ενεργείν, προξενείν ή προκαλείν την απόρριψη, εναπόθεσης ή τοποθέτησην εντός ή οιοδήποτε ταύτης οδού, ταύτης γνωστοποιήσεως διαφημιστικού φυλλαδίου, πράγματος, χαρτιού, αντικειμένου ή πράγματος». Με βάση λοιπόν τις πιο πάνω νομοθετικές διατάξεις σε συνδυασμό με τις λεπτομέρειες του αδικήματος προκύπτει ότι η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα εξής συστατικά στοιχεία: Α) την τοποθέτηση πράγματος εν την εννοία του νόμου, Β) η τοποθέτηση του πράγματος να είναι εν την εννοία του νόμου Γ) η κατηγορουμένη να τα τοποθέτησε αυτά ή ακόμα να ανατέθηκε η τοποθέτηση αυτών των πραγμάτων και Δ) η κατηγορουμένη να μην κατέχει τέτοια άδεια από το Δήμο Πάφου. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είναι σε θέση να αξιολογήσει όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογεί τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Οσον αφορά την επιλογή της κατηγορούμενης να προβεί σε ανώμοτη δήλωση, κατ' αρχήν πρέπει να λεχθεί ότι αυτό αποτελεί απόλυτο δικαίωμα της και σε καμία περίπτωση η επιλογή της αυτή δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη εναντίον της. Όσον αφορά τη βαρύτητα και την αξία της, είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι η χωρίς όρκο δήλωση ενός κατηγορουμένου εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πως ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τέτοια δήλωση χωρίς όρκο δεν πρέπει να παραμερίζεται ολότελα. Το Δικαστήριο έχει την υποχρέωση να της δώσει το βάρος που της αρμόζει και να τη λάβει υπόψη του πριν φτάσει στο συμπέρασμα κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση (βλ. R. v. Frost

(1964)64 Cr. App. R.284). Η ενδεχόμενη αξία της όμως είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική εφόσον δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είnαι με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Δεν εξομοιώνεται δηλ. με ένορκη μαρτυρία η οποία υπόκειται σε έλεγχο δηλ. η οποία δοκιμάζεται από αντεξέταση (βλ. Vrakas v. Republic

(1973)2 CLR 139, Themistokleous v. The Police

(1981)2 CLR 200, Anastasiades v. Republic

(1977)2 CLR 97). Μπορεί όμως να βοηθήσει το Δικαστήριο να δει τα αποδεδειγμένα γεγονότα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από αυτά με διαφορετικό φως (R. V. Coughlan

(1976)64 Cr. App. R.11). Αναφορικά με την ανώμοτη δήλωση της κατηγορουμένης, το Δικαστήριο έχοντας υπόψη το περιεχόμενο της ανώμοτης δήλωσης, τις νομολογιακές αρχές που τέθηκαν πιο πάνω που διέπουν τη βαρύτητα της νομικής δήλωσης και ότι αποτελεί ούτως η άλλως καθήκον της Κατηγορούσας Αρχής να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την ενοχή της κατηγορουμένης, αλλά και ενόψει ότι η κατηγορουμένη απολαμβάνει του Τεκμηρίου της αθωότητας, το Δικαστήριο δεν μπορεί να προσδώσει στην ανώμοτη δήλωση της κατηγορουμένη οποιαδήποτε αποδεικτική βαρύτητα. Οι ΜΚ1 και 2 άφησαν θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο έχει διακρίνει κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης ότι οι μάρτυρες αυτοί ήταν αντικειμενικοί και μάρτυρες της αλήθειας. Το Δικαστήριο δεν έχει διακρίνει οποιαδήποτε πρόθεση προσφυγής στο ψεύδος ή στην υπερβολή. Κατάθεταν με φυσικό και πηγαίο τρόπο χωρίς υπεκφυγές ή ασάφειες. Το Δικαστήριο δεν έχει διακρίνει στο πρόσωπο των μαρτύρων οποιαδήποτε πρόθεση να βοηθήσουν την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής είτε να βλάψουν τα συμφέροντα της κατηγορουμένης. Δεν αρνούνταν να παραδεχτούν ότι κάτι δεν υπέπεπτε στην άμεση γνώση τους. Εφοδίασαν το Δικαστήριο με όλα τα γεγονότα τα οποία γνώριζαν κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους και γενικά το Δικαστήριο έχει πεπεισθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι οι μάρτυρες κατέθεταν στο Δικαστήριο με ειλικρίνεια, σαφήνεια και πειστικότητα και χωρίς κανένα δισταγμό. Το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία των μαρτύρων στην ολότητα τους ως αληθή και επειδή η αξιοπιστία τους δεν έχει κλονιστεί κατά το στάδιο της αντεξέτασης. Συνεκτιμώντας τα πιο πάνω, το Δικαστήριο με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση, προβαίνει στα πιο κάτω συμπεράσματα: Η κατηγορουμένη στις 24/1/13, στον χώρο όπως αυτός αναφέρεται στις λεπτομέρειες του αδικήματος, είχε τοποθετήσει τα εμπορεύματα της, που ουσιαστικά αποτελούνταν από σφουγγάρια μαζί με το σχετικό εξοπλισμό που αναφέρθηκε από τον ΜΚ1, όπως τραπέζι και καρέκλα. Τα πιο πάνω εμπορεύματα αποτελούν πράγματα εν την έννοια του νόμου. Ο χώρος όπου έγινε το πιο πάνω περιστατικό έγινε σε οδό εν την έννοια του νόμου όπως αναφέρθηκε πιο πάνω κατά την νομική πτυχή. Η κατηγορουμένη δεν είχε άδεια γι΄αυτό το σκοπό καθότι όπως αποδείχθηκε διαμέσου των σχετικών Τεκμηρίων υπήρχε μεν άδεια που δεν κάλυπτε όμως την κατηγορουμένη πρώτο και δεύτερο κάλυπτε χρονικό διάστημα μεταγενέστερο του ουσιώδη χρόνου και ήταν προς το όνομα του συζύγου της κατηγορουμένη, κυρίου Έλενου Κωνσταντίνου. Η κατηγορουμένη με βάση και τη μαρτυρία που τέθηκε, πουλούσε τα πιο πάνω εμπορεύματα τα οποία ήταν εκτεθειμένα και ήταν η μοναδική υπεύθυνη στο χώρο όταν είχε καταγγελθεί. Με βάση λοιπόν τα πιο πάνω ευρήματα και συμπεράσματα και βάσει την πιο πάνω αξιολόγηση, το Δικαστήριο κρίνει ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει η κατηγορουμένη και η κατηγορουμένη κρίνεται ένοχη για την κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. Δικαστήριο (συνεχίζει): Υπάρχουν προηγούμενες καταδίκες; κ. Δημητριάδης: Δεν υπάρχουν προηγούμενες καταδίκες. Όπως έχουν αναφερθεί η κατηγορουμένη δεν κατέχει σχετική άδεια, ούτε κατά την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος, ούτε σήμερα. Πλην όμως, είχε εξασφαλίσει ο σύζυγος της κατηγορουμένης σχετική άδεια, για περίοδο η οποία φαίνεται και στα Τεκμήρια που βρίσκονται ενώπιον του Δικαστήριο που σήμερα έχει λήξει και δεν υπάρχει σχετική άδεια. Έχει εκδοθεί εξώδικο το οποίο με τη επιβάρυνση ανέρχεται στο ποσό των 128 ευρώ και 15 σέντ και ζητούμε διάταγμα για την πληρωμή αυτού του ποσού και έξοδα. Δικαστήριο (προς κατηγορούμενη): Τι έχετε να πείτε για σκοπούς μετριασμού και εξατομίκευσης της ποινής σας; Κατηγορούμενη: Έχει κρίση είναι άρρωστος και ο άντρας μου. Δικαστήριο: Η κατηγορουμένη βρέθηκε ένοχη μετά από διαδικασία όπως είναι και η απόφαση του Δικαστηρίου που έχει εκφωνηθεί σήμερα. Το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του ευρήματα και συμπεράσματα όπως αυτά έχουν εκτεθεί στην απόφαση του Δικαστηρίου και δεν χρειάζεται να επαναληφθεί, την φύση του αδικήματος και τις προηγούμενες από το νόμο ποινές αλλά και το ύψος του εξώδικου που έχει υποβληθεί, την απουσία προηγουμένων καταδικών αλλά και τα όλα όσα ανέφερε η κατηγορουμένη, επιβάλω σε αυτήν χρηματική ποινή ύψους 160 ευρώ να καταβληθεί κατά τον νόμο 111/15 και η κατηγορουμένη να καταβάλει στην Κατηγορούσα Αρχή τα δικηγορικά έξοδα όπως αυτά υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητείο και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.)............. Α. Φυλακτού E.Δ Διευκρινιστικά Σημεία: ‑‑ Ο ομιλητής διακόπτεται από κάποιο άλλο άτομο . Ο ομιλητής διακόπτει τη σκέψη του (...) Δεν κατέστη δυνατή η καταγραφή του προφορικού λόγου ΒΕΒΑΙΩΣΗ Εγώ η Αναστασία Θεοφάνους στενοτυπίστρια, πιστοποιώ ότι το παρόν κείμενο είναι πλήρες και ακριβής μεταγραφή των στενοτυπημένων πρακτικών που πήρα όσο καλύτερα μπορούσα στην παρούσα υπόθεση. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο