← Κύπρος

Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Χριστοφάκης Σπανός κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 10019/10, 13/12/2013

Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Χριστοφάκης Σπανός κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 10019/10, 13/12/2013 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2013:B136 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Δρουσιώτης, Ε. Δ. Αρ. Υπόθεσης: 10019/10 Μεταξύ: Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου Κατηγορούσας Αρχής -ν-

  1. Χριστοφάκης Σπανός
  2. Αντρέας Αλεξάνδρου
  3. Βασίλης Αργυρού
  4. Αντρέας Σταύρου
  5. Χρίστος Λοΐζου
  6. Νικόλας Ιορδανίδης
  7. Χρυσόστομος Χαμπιαουρίδης
  8. Χρίστος Τσέπος
  9. Πάρης Μιχαηλίδης Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 13/12/2013 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή : κ. Σ. Συμεού Για Κατηγορούμενο 1 : κ. Κ. Σιαηλής Για Κατηγορούμενο 3 : κα Καραγιαννίδου Για Κατηγορούμενο 4 : κ. Α. Νικολάου Για Κατηγορούμενους 7 και 9: κα Α. Σαββίδου Κατηγορούμενοι 1, 3, 4, 7 και 9: Παρόντες Α Π Ο Φ Α Σ Η Μετά από ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ο Κατηγορούμενος 1 κλήθηκε σε απολογία στις κατηγορίες 1, 2, 4, 7 και 10, οι Κατηγορούμενοι 3 και 4 στις κατηγορίες 3, 8 και 9, ο Κατηγορούμενος 7 στις κατηγορίες 1, 2 και 3 και ο Κατηγορούμενος 9 στις κατηγορίες 1 και
  10. Η υπόθεση αναστάληκε για τους Κατηγορούμενους 2, 6 και 8, ο Κατηγορούμενος 5 αθωώθηκε και απαλλάχθηκε από την κατηγορία που αντιμετώπιζε και ο κατηγορούμενος 7 αθωώθηκε και απαλλάχθηκε από την 5η κατηγορία (στο στάδιο της εξέτασης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης). Οι εναπομείναντες κατηγορίες πραγματεύονται τα ακόλουθα: Η 1η κατηγορία αφορά το αδίκημα της συνωμοσίας άρθρα 371 και 20 το Ποινικού Κώδικα και συγκεκριμένα οι Κατηγορούμενοι 1, 7 και 9 την 6 Ιανουαρίου του 2009 συνωμότησαν μεταξύ τους με σκοπό να διαπράξουν κακούργημα δηλαδή να απαγάγουν το Γιώργο Κεσίδης 16 ετών και Λάζαρο Κεσίδη 14 ετών με σκοπό τον άδικο και κρυφό περιορισμό τους. Η 2η κατηγορία αφορά το αδίκημα της απαγωγής προσώπου με σκοπό τον κρυφό και άδικο περιορισμό άρθρα 250 και 20 του Ποινικού Κώδικα και συγκεκριμένα και οι ίδιοι Κατηγορούμενοι που αναφέρονται στην πρώτη κατηγορία απήγαγαν τα πιο πάνω αναφερόμενα πρόσωπα. Η 3η κατηγορία αφορά το αδίκημα άδικη απόκρυψη ή περιορισμός αρπαγέντος ή απαχθέντος άρθρα 252 και 20 του Ποινικού Κώδικα και συγκεκριμένα οι Κατηγορούμενοι 3, 4 και 7 στις 6.1.2009 στην Γεροσκήπου άδικα απέκρυψαν και περιόρισαν τα ποιο πάνω αναφερόμενα πρόσωπα. Η 4η κατηγορία αφορά το αδίκημα της ληστείας άρθρα 282 και 283 του Ποινικού Κώδικα και συγκεκριμένα στον ίδιο χώρο και χρόνο που αναφέρεται στην 3ην κατηγορία χρησιμοποιώντας πραγματική βία, ο πρώτος Κατηγορούμενος χτύπησε τον Γιώργου Κεσίδη 16 ετών και του έκλεψε το κινητό του τηλέφωνο, και ο 7ος Κατηγορούμενος, χτύπησε τον Λάζαρο Κεσίδη 14 ετών και του έκλεψε το κινητό του τηλέφωνο. Η 7η κατηγορία αφορά το αδίκημα της κατοχής αντικειμένου εκκένωσης ηλεκτρικής ενέργειας άρθρα 2, 3, 25

(1)
(2)των Περί Πυροβόλων Όπλων Νόμου 113
(1)2004 και συγκεκριμένα ο 1ος Κατηγορούμενος στον ίδιο τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην 3ην κατηγορία είχε στη κατοχή του ένα αντικείμενο εκκένωσης ηλεκτρικού ρεύματος, δηλαδή ένα ηλεκτροφόρο ρόπαλο. Η 8η και 9η κατηγορία αφορούν το αδίκημα της κοινής επίθεσης άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα και συγκεκριμένα οι Κατηγορούμενοι 3 και 4 επιτέθηκαν εναντίον του Γιώργου Κεσίδη και Λάζαρου Κεσίδη αντίστοιχα. Η 10η κατηγορία αφορά το αδίκημα της βιαιοπραγίας άρθρο 91
(8)του Ποινικού Κώδικα και συγκεκριμένα ο 1ος Κατηγορούμενος στον ίδιο χρόνο και τόπο που αναφέρεται στην 3η κατηγορία απείλησε τον Γιώργο Κεσίδη και Λάζαρο Κεσίδη ότι θα επαγάγει βλάβη στο πρόσωπο τους λέγοντας τους πως αν δεν του πουν που είναι οι κλοπιμαίες μοτοσικλέτες θα τους ξυρίσει τα φρύδια και τα μαλλιά και θα τους βάλει να τρέχουν γυμνοί στο δρόμο. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε ένδεκα μάρτυρες και κατατέθηκαν συνολικά σαράντα τεκμήρια. Οι Κατηγορούμενοι μετά που κλήθηκαν σε απολογία προχώρησαν σε ανώμοτες δηλώσεις. Ο Μ.Κ.1 Αστ.3820 Στάθης Ευσταθίου είναι ο εξεταστής της υπόθεσης, κατάθεσε ως τεκμήρια τον φωτογραφικό φάκελο (Τεκμήριο 2), ένα ψαλίδι με μαύρη χειρολαβή (Τεκμήριο 3) τις γραπτές καταθέσεις και γραπτές κατηγορίες των Κατηγορούμενων τεκμήρια 4 - 22 και τα ιατρικά πιστοποιητικά των δύο Παραπονούμενων ως τεκμήρια 23 και
  1. Συνέλαβε τον Κατηγορούμενο 1 και μετά από έρευνα που διενεργήθη στην οικία του βρήκε και παρέλαβε ένα μαύρο ψαλίδι με χειρολαβή (Τεκμήριο 3). Ο Κατηγορούμενος 1 του έδωσε ένα σουγιά ο οποίος βρισκόταν στο τραπέζι και του ανάφερε ότι το κρατούσε ο «πόντιος». Ο σουγιάς παραλήφθηκε για εξετάσεις και αργότερα πιθανόν να επιστράφηκε στο δικαιούχο, δεν γνωρίζει που κατέληξε ο σουγιάς. Ο μάρτυρας αντεξετάσθηκε επί μακρό ποια ήταν η μαρτυρία που έλαβε υπόψη του για την εξιχνίαση της υπόθεσης. Αρκετές ερωτήσεις ήταν του ιδίου περιεχομένου και επαναλαμβάνονταν. Παραθέτω αυτά που ανέφερε ο μαρτυράς ότι τα έχει επιληφθεί ο ίδιος ή τα έχει εξακριβώσει κατά την διερεύνηση της υπόθεσης. Είναι ορθό να αναφέρω ότι με βάση τις απαντήσεις που έδωσε προχώρησε στην διερεύνηση της υπόθεσης σύμφωνα με τις αναφορές των Παραπονούμενων και όχι από περαιτέρω εξέταση ή διερεύνηση της υπόθεσης. Δεν διερεύνησε τις τηλεφωνικές κλήσεις που ως ισχυρίζονται οι Παραπονούμενοι τους εξανάγκασαν οι Κατηγορούμενοι να επικοινωνήσουν, δεν διερευνήθηκαν επιστημονικά τα τεκμήρια που αναβρέθηκαν στην οικία του Κατηγορούμενου 1 και δεν εδόθησαν εξηγήσεις για το που κατέληξε ο σουγιάς που βρέθηκε στο σπίτι του Κατηγορούμενου
  2. Ο Μ.Κ.2 Αστ.1698 Κυριάκος Κυριάκου το μόνο που έκανε ήταν να λάβει ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο 2 (Τεκμήριο 6). Ο Μ.Κ.3 Αστ.2588 Ανδρέα Παπακλεοβούλου είναι ειδικός φωτογράφος. Στις 7.1.2009 έβγαλε αριθμό φωτογραφιών της οικίας του Κατηγορούμενου 1 και στις 10.1.2009 του αυτοκινήτου με αριθμό εγγραφής ΚΗΖ
  3. Όλες οι φωτογραφίες λήφθηκαν καθ΄ υπόδειξη του ΜΚ1 και αποτελούν το Τεκμήριο
  4. Η Μ.Κ.4 Γ/Αστ.3025 Ελένη Παρπέρη ανέφερε ότι στις 6.1.2009 και περί ώρα 22.45 οι Παραπονούμενοι τους οδήγησαν στην οικία που βρίσκεται στην Οδό Ανθυπολοχαγού Γ.Μ. Σάββα αρ.34 στην Γεροσκήπου και της ανέφεραν ότι είναι το σπίτι που κατακρατήθηκαν χωρίς την θέληση τους. Η μάρτυρας βλέποντας τις φωτογραφίες του τεκμηρίου 2, 1-4 και 7-9 ανέφερε ότι αναγνωρίζει την οικία εξωτερικά όχι εσωτερικά. Ο Μ.Κ.5 Α/Αστ.3070 Ανδρέας Τσεκούρας έλαβε μέρος στην διερεύνηση της υπόθεσης και συνέλαβε τον Αντρέα Σταύρου. Στην παρουσία του μεταξύ των ημερομηνιών 7 και 9/1/2009 υποδείχθηκαν διάφορα πρόσωπα στους Παραπονούμενους και κατέγραψε τις απαντήσεις τους. Παραθέτω μόνο τις αναφορές των Παραπονούμενων για τους εναπομείναντες Κατηγορούμενους: Για τον Πάρη Μιχαηλίδη ο Γιώργος Κεσίδης και ο Λάζαρος Κεσίδης ανέφεραν ότι «δεν τον γνωρίζουν». Για τον Χρυσόστομο Χαμπιαουρίδη ο Γιώργος Κεσίδης ανέφερε ότι «Νομίζω ότι ήταν μέσα στο αυτοκίνητο» και ο Λάζαρος Κεσίδης ανέφερε ότι «Μπορεί να ήταν αυτός που καθόταν δίπλα μου στο αυτοκίνητο αλλά δεν είμαι σίγουρος». Για τον Αντρέα Σταύρου ο Γιώργος Κεσίδης ανάφερε «Ήταν αυτός που με χτύπησε και μου είπε ότι ήταν Αστυνομικός». Και ο Λάζαρος Κεσίδης ανέφερε «Ήτανε στο σπίτι, με έδειρε εμένα και τον ξάδερφο μου». Για τον Χριστοφάκη Σπανό ο Γιώργος Κεσίδης ανέφερε «Αυτός με χτυπούσε και το κινητό μου το πήρε», και ο Λάζαρος Κεσίδης ανέφερε «Ήτανε στο σπίτι και κρατούσε το ηλεκτρικό και με χτυπούσε εμένα και τον ξάδερφο μου». Για τον Βασίλη Αργυρού ο Γιώργος Κεσίδης ανάφερε «Μου χτυπούσε μπουνιές» και ο Λάζαρος Κεσίδης ανάφερε «Ήτανε στο σπίτι, αλλά δεν μας έκανε τίποτε». Περαιτέρω ο μάρτυρας κατάθεσε ως Τεκμήριο 29 την κατάθεση του Χρίστου Τσέπου. Ο Μ.Κ.6, Αστ.1031 Μάριος Τρύφωνος, είναι αυτός που συνέλαβε τον Αντρέα Αλεξάνδρου και έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον ίδιο και τον Χρίστο Λοΐζου. Ο Μ.Κ.7, Λάζαρος Κεσίδης, είναι ο ένας εκ των δύο Παραπονούμενων η κυρίως εξέταση του αποτελείται από το περιεχόμενο των τεσσάρων καταθέσεων του. Στην 1η κατάθεση ο μάρτυρας σε γενικές γραμμές περιγράφει τα γεγονότα που ως ισχυρίζεται τον εξανάγκασαν να εισέλθει στο αυτοκίνητο το οποίο τους μετέφερε στο σπίτι που διαδραματιστήκαν τα υπόλοιπα γεγονότα. Στις υπόλοιπες δύο καταθέσεις του αναφέρεται στην αναγνώριση των προσώπων που βρίσκονταν τόσο στο αυτοκίνητο όσο και στο σπίτι και στη 4η κατάθεση αναφέρεται στην υπόδειξη του αυτοκινήτου τύπου TOYTA YARIS για το οποίο ισχυρίστηκε ότι «το αυτοκίνητο αυτό αν και είναι ασημί ενώ εγώ στην αρχική μου κατάθεση είχα πει ότι είναι ανοικτό μπλε, νομίζω ότι είναι το αυτοκίνητο που με πήρε με την βία ..» . Ο μάρτυρας έτυχε μακράς και επίμονης αντεξέτασης τόσο από τον δικηγόρο του Κατηγορουμένου 1 όσον και από την δικηγόρο των Κατηγορούμενων 7 και
  5. Σε αδρές γραμμές ο μάρτυρας ανέφερε ότι ενώ βρισκόμενος στην Οδό Αγίου Αντωνίου σταμάτησε ένα όχημα μάρκας ΤΟYOTA τύπου YARIS μπλε χρώματος και ένα πρόσωπο κατέβηκε τους ρώτησε αν είναι «πόντιοι» και τους εξανάγκασε να εισέλθουν στον αυτοκίνητο τόσο αυτός όσο και ο ξάδερφος του Γιώργος. Το πρόσωπο που κάθισε πίσω μαζί τους δεν έκανε οτιδήποτε άλλο και κατά την διαδρομή κάπνιζε τσιγάρο. Δεν είδε να κρατούν τίποτα εκτός από ένα αιχμηρό αντικείμενο και ο συνοδηγός του ζήτησε το τηλέφωνο του και του το έδωσε. Τα πρόσωπα τα οποία τους μετέφεραν στο σπίτι δεν εισήλθαν σε αυτό. Στο σπίτι υπήρχαν άλλα δέκα πρόσωπα από τα οποία κατονόμασε τον 1ον Κατηγορούμενο, τον 2ον Κατηγορούμενο, τον 4ον Κατηγορούμενο και άλλο πρόσωπο το οποίο δεν ήταν παρών στο Δικαστήριο. Περαιτέρω ανέφερε ότι ο 1ος Κατηγορούμενος κρατούσε ηλεκτροφόρο ρόπαλο το άγγιζε στο σώμα του κατά τρόπο ώστε να μην αφήνει σημάδια . Ο 2ος Κατηγορούμενος κρατούσε σίδερο, σε άλλο σημείο ανέφερε ότι κρατούσε ψαλίδι και τους απειλούσε, ο 4ος Κατηγορούμενος και το άλλο πρόσωπο τον χτύπησαν με τα χέρια τους. Στη συνέχεια, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι κατά την μεταφορά τους στο σπίτι προσπάθησε να ανοίξει την πόρτα του αυτοκινήτου και διαπίστωσε ότι ήταν κλειδωμένη. Όσον αφορά τον 3ον Κατηγορούμενο, σε ερωτήσεις της δικηγόρου του, ανέφερε ότι ήταν εις τον χώρο αλλά δεν έκανε οτιδήποτε και αυτός μαζί με τον 5ον Κατηγορούμενο τους μετέφεραν στον χώρο που τους άφησαν. Όσον αφορά τον 7ον Κατηγορούμενο ο μάρτυρας ανάφερε ότι ήταν το πρόσωπο που τους έβαλε με την βία στο αυτοκίνητο και ο 9ος Κατηγορούμενος ήταν ο οδηγός του αυτοκινήτου. Ο Μ.Κ.8, Βαλέριος Κεσίδης, είναι ο πατέρας του Λάζαρου Κεσίδη Μ.Κ.
  6. Η κυρίως εξέταση του αποτελείτο από την κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία (Τεκμήριο 35). Σε αυτήν περιγράφει ότι όταν του τηλεφώνησε η γυναίκα του επέστρεψε αμέσως στο σπίτι πήρε τον γιό του και πήγε κατευθείαν στην αστυνομία. Είναι η θέση του ότι δεν μίλησε με τον γιο του αμέσως καθότι η γυναίκα του και η κόρη του μετά από αυτό που έγινε βρίσκονταν σε κατάσταση σοκ. Επανέλαβε ότι την ώρα που του τηλεφώνησε η γυναίκα του δεν βρισκόταν στην δουλειά επέστρεψε σπίτι στις 4.30μ.μ. έκανε μπάνιο και βγήκε έξω. Η γυναίκα του πρέπει να του τηλεφώνησε γύρω στις 5:00μ.μ. - 5:30μ.μ.. Η αντεξέταση που υπεβλήθη ο μάρτυρας αφορούσε τον τρόπο αντίδραση του πως και με ποιους πήγε στην αστυνομία. Ο μάρτυρας δεν ήταν πρόθυμος να απαντήσει σε αρκετές ερωτήσεις και ειδικά για τον τρόπο αντίδρασης του λαμβάνοντας γνώση για το γεγονός ή αν συζήτησε το γεγονός με τον γιό του ή όχι. Ο Μ.Κ.9, Γιώργος Κεσίδης, είναι ο 2ος Παραπονούμενος. Του υποδείχθηκε η 1η κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία στις 6.1.2009 αφού διάβασε το έγγραφο διαφώνησε καθότι ως ισχυρίστηκε αρκετά από αυτά που αναγράφονται σε αυτήν δεν ανταποκρίνονται σ' αυτά που ο ίδιος ανέφερε και συγκεκριμενοποίησε ότι κάποια γεγονότα που περιγράφει η κατάθεση έχουν γίνει στο σπίτι και όχι στο αυτοκίνητο και συγκεκριμένα ανέφερε «τα μαχαιρώματα αυτά και είναι μερικά πράγματα που έχουν γίνει στο σπίτι και όχι στο αυτοκίνητο». Δεν συμφώνησε να κατατεθεί ως Τεκμήριο. Κατέθεσε ως τεκμήρια την κατάθεση του ημερομηνίας 8.1.2009 (Τεκμήριο 36) και επεξήγησε ότι το πρόσωπο που αναφέρει ως Νικόλα Ιορδανίδη δεν το βλέπει σήμερα στο Δικαστήριο το ίδιο και για τον Χρίστο Τσέπο ενώ για το πρόσωπο που νόμιζε ότι ήταν μέσα στο αυτοκίνητο αλλά δεν ήταν σίγουρος και ονομάζετο Χρυσόστομος Χαμπιαουρίδης τον αναγνώρισε στο Δικαστήριο ως τον Κατηγορούμενο
  7. Η κατάθεση του ημερομηνίας 9.1.2009 κατατέθηκε ως Τεκμήριο 37 και επεξηγεί ότι το πρόσωπο που του υποδείχθηκε με το όνομα Θανάσης Λοΐζου δεν το βλέπει σήμερα στο Δικαστήριο ενώ το πρόσωπο Αντρέας Σταύρου τον αναγνώρισε ως τον Κατηγορούμενο 4, τον Χρίστο Σπανό ως τον Κατηγορούμενο 3 και αργότερα ανέφερε ότι μπορεί να τον έχει μπερδέψει και ότι επρόκειτο για τον 1ον Κατηγορούμενο. Για το πρόσωπο που ονομαζόταν Βασίλης Αργυρού ανέφερε ότι μπορεί να τον μπέρδεψε με τον 1ον ή με 3ον Κατηγορούμενο, το πρόσωπο που ονομαζόταν Αντρέας Αλεξάνδρου τον αναγνώρισε ως τον 2ον Κατηγορούμενο και τέλος ανέφερε ότι το πρόσωπο το οποίο καθόταν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και τον τραυμάτισε με μαχαιράκι είναι ο προτελευταίος Κατηγορούμενος. Αναγνώρισε από το Τεκμήριο 2 Δικαστηρίου τις φωτογραφίες 1 και 2 και ανέφερε ότι είναι το μέρος που τους πήραν κάτω στο υπόγειο. Περαιτέρω, αναγνώρισε την φωτογραφία 8 του Τεκμηρίου 2 και ανέφερε ότι είναι το σαλόνι του σπιτιού που ήταν μέσα. Για τις φωτογραφίες 10 και 11 ανέφερε ότι είναι το ίδιο αυτοκίνητο TOYOTA YARIS αλλά μπέρδεψε το χρώμα όταν έδιδε κατάθεση. Επίσης αναγνώρισε το Τεκμήριο 3 και ανέφερε ότι είναι ψαλίδι, δεν γνωρίζει αν είναι αυτό που αναφέρει στην κατάθεση του, είναι όμως το ίδιο. Επίσης κατέθεσε ως Τεκμήριο 38 την κατάθεση του ημερομηνίας 11.1.2009 στην οποία περιγράφει το αυτοκίνητο που είδε στην αστυνομία και αναφέρει «δεν είμαι σίγουρος εάν είναι αυτό γιατί εγώ θυμόμουν ότι εκείνο το αυτοκίνητο ήταν μπλε αντί που ασημί που είναι αυτό που είδα σήμερα» Η αντεξέταση του μάρτυρα στα κυριότερα σημεία βασίσθηκε ιδιαίτερα στο χρόνο και τρόπο μεταφοράς στην οικία του 1ου Κατηγορούμενου, του αν επικοινώνησε ή όχι με τον Νικόλα Ιορδανίδη και τι επεσυνέβη κατά την παραμονή στην οικία. H Μ.Κ.10, Θεοπίστη Κεσίδου, είναι μητέρα του Λάζαρου Κεσίδη. Στην κατάθεση της Τεκμήριο 40 αναφέρει ότι ο γιος της έφυγε από το σπίτι στις 6.1.2009 γύρω στις 3:30μ.μ.. H ίδια επέστρεψε στο σπίτι γύρω στις 5:00μ.μ. διαπίστωσε ότι δεν ήταν σπίτι και δοκίμασε να τον πάρει στο κινητό του το οποίο ήταν κλειστό. Τελικά ο γιος της επέστρεψε στο σπίτι γύρω στις 6:30μ.μ. και διαπίστωσε ότι ήταν ολοκόκκινος και ιδρωμένος και άρχισε να του φωνάζει. Ο γιος της ήταν ανήσυχος και της ζήτησε να τηλεφωνήσει στον πατέρα του γιατί κάποιοι άγνωστοι τον πήραν με βία σε ένα αυτοκίνητο χρώματος ανοικτού μπλε τον πήραν στην Γεροσκήπου και τον χτυπήσαν μαζί με τον ξάδερφο του. Περαιτέρω της είπε ότι στο σπίτι στην Γεροσκήπου που τους χτύπησαν τους απείλησαν με μαχαίρια και ψαλίδια και τους έκαναν ηλεκτροσόκ με ηλεκτροφόρα ρόπαλα ζητώντας να μάθουν που είχαν πάρει τις κλεμμένες μοτόρες τους. Αυτή λιποθύμησε και όταν συνήλθε πήρε τηλέφωνο τον σύζυγο της. Αντεξεταζόμενη η μάρτυρας ανάφερε ότι ο γιος της έφυγε από το σπίτι γύρω στις 12:00 το μεσημέρι και θα πήγαινε σε έναν φίλο του τον Εδουάρδο για να κάμει εργασία και αργότερα όταν του τηλεφώνησε της είπε ότι θα πήγαινε στην οδό Αγίου Αντωνίου σε ένα «internet café» για να βγάλει κάποια φυλλάδια. Στην συνέχεια επανέλαβε τα όσα ανέφερε και στην κατάθεση της όταν επέστρεψε ο γιος της στο σπίτι και περαιτέρω ανέφερε ότι όταν ήρθε ο άνδρας της σπίτι μετά από λίγα λεπτά πήγαν στην αστυνομία αφού πέρασαν από το σπίτι του Γιώργου. Δεν θυμάται αν ήταν ο πατέρας και η μητέρα που ήρθαν μαζί. Η Μ.Κ.11, Νεοφύτα Χρυσάνθου, Ιατρός των Α΄ Βοηθειών του Νοσοκομείου Πάφου, αναγνώρισε το ιατρικό πιστοποιητικό Τεκμήριο 23 και υιοθέτησε το περιεχόμενο του. Εξήγησε ότι αυτό που αναφέρει μικρή οπή στην καθομιλουμένη εννοεί μικρή τρύπα δεν θυμάται να το έχει περιγράψει και σε ερώτηση αν το τραύμα ήταν παλιό ανέφερε ότι αν ήταν παλιό το τραύμα γιατί να έρθει στις Α΄ Βοήθειες. AΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Μέσα στα πλαίσια της ζωντανής ατμόσφαιρας της δίκης είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω και να ακούσω με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενόρκως ενώπιον μου και με την ίδια προσοχή προχωρώ στην αξιολόγηση της μαρτυρίας τους, ιδιαιτέρως δε από το γεγονός και μόνο ότι οποιαδήποτε συμπεράσματα του Δικαστηρίου θα πρέπει να βγουν από τη μαρτυρία των Μ.Κ. 7 και 9 δηλαδή των Παραπονουμένων, αν αυτή κριθεί καθόλα αξιόπιστη. Συγκεκριμένα η μόνη μαρτυρία που μπορεί να αποδείξει τα καταλογιζόμενα αδικήματα και κατά συνέπεια συμπεράσματα ως προς τα γεγονότα είναι αυτή των Παραποιουμένων καθότι οι Μ.Κ. 1 - 6 είναι αστυνομικοί, η Μ.Κ.11 γιατρός και οι Μ.Κ.8 και 10 είναι οι γονείς του Μ.Κ.
  8. Οι πιο πάνω μάρτυρες πλην των Μ.Κ.8 και 10 έχουν αναφερθεί στα γεγονότα τα οποία ήρθαν στην αντίληψη τους κατά την εξέταση της υπόθεσης. Οι γονείς του Μ.Κ.7 κατέθεσαν τι τους είπε και τι ακολούθησε μετά την επιστροφή του γιου τους στο σπίτι, η μαρτυρία των οποίων κρίνεται καθ' όλα τυπική και μη δυνάμενη να προσθέσει οτιδήποτε στην υπόθεση. Όπως ανέφερα ανωτέρω οι Μ.Κ.1 - 6 είναι αστυνομικοί, ειδικά η μαρτυρία των Μ.Κ.2 - 6 είναι καθαρά τυπική μαρτυρία η οποία μετέφερε στο Δικαστήριο τις ενέργειες τους μέσα στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης και αυτό διαπιστώνεται τόσο από τις καταθέσεις τους, όσο και από την αντεξέταση που έτυχαν αυτοί οι μάρτυρες. Ως εκ τούτου η μαρτυρία τους κρίνεται καθόλα αξιόπιστη και αποδεχτή. Σε σχέση με τη μαρτυρία του Μ.Κ.1, Αστυφ. 3820, Σ. Ευσταθίου, εξεταστή της υπόθεσης μελετώντας ιδιαιτέρως τόσο την κατάθεση του, όσο και την εν γένει εικόνα που παρουσίασε στο Δικαστήριο και προβληματιζόμενος ιδιαιτέρως διαπιστώνω ότι λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης που εξέταζε θα έπρεπε να επιδείξει ιδιαίτερη προσοχή και να εξετάσει όλες τις λεπτομέρειες και τους ισχυρισμούς τόσο των Παραπονούμενων όσο και των Κατηγορουμένων ώστε να παρουσιάσει στο Δικαστήριο την υπόθεση καταγράφοντας και εξετάζοντας όλα όσα συνέβησαν την επίδικη ημερομηνία. Ο μάρτυρας ουσιαστικά εξέταζε υπόθεση απαγωγής ανηλίκων, υπήρχε ισχυρισμός από τους ανήλικους ότι τα πρόσωπα τα οποία τους απήγαγαν τους έπιασαν τα κινητά τους, ότι τους εξανάγκασαν να επικοινωνήσουν, κατά τη διάρκεια που βρίσκονταν υπό το καθεστώς απαγωγής, με τρίτο πρόσωπο, υπήρχε ισχυρισμός εκ μέρους των Κατηγορουμένων ότι οι Παραπονούμενοι μόνοι τους εισήλθαν στο αυτοκίνητο αφού προηγουμένως επικοινώνησε μαζί τους τρίτο πρόσωπο. Τίποτε από τα πιο πάνω δεν εξετάστηκαν από τον μάρτυρα. Φαίνεται ότι προχώρησε στην διερεύνηση της υπόθεσης μόνο με βάση τα γεγονότα που του ανέφεραν οι Παραπονούμενοι. Είναι άξιον απορίας σε μια τέτοια σοβαρή υπόθεση ο εξεταστής της υπόθεσης να μην γνωρίζει τι απέγινε τεκμήριο το οποίο παρέλαβε από την οικία του Κατηγορουμένου 1 και υπήρχε ισχυρισμός ότι το συγκεκριμένο τεκμήριο άνηκε στον Παραπονούμενο Γιώργο Κεσίδη. Όλα τα πιο πάνω δημιουργούν πολύ σοβαρές αμφιβολίες ως προς την όλη διερεύνηση της υπόθεσης. Φυσικά και όλα τα πιο πάνω να γίνοντο μόνο ενίσχυση στη μαρτυρία θα μπορούσαν να έδιδαν εφόσον το Δικαστήριο για να καταλήξει σε συμπεράσματα θα πρέπει να κρίνει αξιόπιστη την μαρτυρία των Μ.Κ.7 και Μ.Κ.
  9. Η Μ.Κ.11, ιατρός Νεοφύτα Χρυσάνθου, εξήγησε στο Δικαστήριο το ιατρικό πιστοποιητικό Τεκμήριο
  10. Η μαρτυρία της κρίνεται αξιόπιστη και αποδεχτή από το Δικαστήριο όμως αποτελεί καθαρά τυπική μαρτυρία. Ο Μ.Κ.7 Παραπονούμενος, Λάζαρος Σαββίδης, κατά την ημέρα του συμβάντος ήταν ηλικίας μόλις 14 ετών. Εκ πρώτης όψεως αφήνει την εντύπωση ότι βρέθηκε στη κατάσταση που ο ίδιος περιέγραψε χωρίς να γνωρίζει οτιδήποτε, χωρίς φυσικά να αποκλείει ότι ο ξάδελφος του, Μ.Κ.9 Γιώργος Κεσίδης, γνώριζε κάτι παραπάνω από αυτόν. Όπως και πιο πάνω έχω αναφέρει έδωσε τέσσερις καταθέσεις στην αστυνομία. Στην κατάθεση του Τεκμήριο 31 η οποία δόθηκε λίγες ώρες μετά το συμβάν αναφέρει ότι στις 6.01.2009 και ώρα 17:00 ήταν με τον ξάδελφο του Γιώργο Κεσίδη και περπατούσαν στην οδό Αγ. Αντωνίου και θα πήγαινε στο internet cafe. Ξαφνικά ήρθε ένα αυτοκίνητο Toyota Yaris, χρώματος μπλε, είχε μέσα τρία άτομα και ο συνοδηγός που καθόταν πίσω στο αμάξι ήρθε προς το μέρος τους και έσπρωξε τόσο τον ίδιο όσο και τον ξάδελφο του, τους ρώτησε αν είναι πόντιοι, του απάντησε ο ίδιος «ναι γιατί;» και τότε τους έπιασε από το χέρι και μπήκαν με το ζόρι στο αυτοκίνητο. Τους πήραν σε σπίτι στη Γεροσκήπου, τους κατέβασαν με το ζόρι και τους έβαλαν μέσα στο σπίτι όπου υπήρχαν 10 άτομα. Στο σπίτι δεν μπήκαν τα τρία πρόσωπα που τους μετέφεραν, όλοι στο σπίτι βαστούσαν και από ένα όργανο και τους απείλησαν. Τους ανάγκασαν να κάνουν μερικά τηλεφωνήματα για να βρουν τις μοτόρες. Τους κτύπησαν σε διάφορα μέρη του σώματος με τα χέρια, τα πόδια και με ηλεκτρικά ρόπαλα. Μόλις μπήκαν στο σπίτι του έπιασαν τα κινητά και δεν τους τα επέστρεψαν. Τις καταθέσεις του Τεκμήρια 32 και 33 τις έδωσε μετά από αναγνώριση προσώπων και αναφέρει τι του έκανε ο καθένας. Περαιτέρω στο Τεκμήριο 33 διευκρινίζει ότι το πρόσωπο που καθόταν πίσω στο αυτοκίνητο τον άρπαξε από τα χέρια και τον έσπρωξε μέσα στο αυτοκίνητο και ακολούθως έριξε και τον Γιώργο και ξεκίνησε το αυτοκίνητο. Περαιτέρω αναφέρει ότι τα πρόσωπα που ήταν μέσα στο αυτοκίνητο όταν έφθασαν στο σπίτι, μπήκαν πίσω τους και τους συνόδευσαν μέχρι το σπίτι χωρίς όμως να τους κρατούν. Στην μακρά και επίμονη αντεξέταση που έτυχε ο Μ.Κ.7 φαίνεται ότι διαφοροποιεί αρκετά σημεία από τη μαρτυρία του και συγκεκριμένα τι επεσυνέβη στο αυτοκίνητο κατά τη μεταφορά και τι συνέβη στο σπίτι. Ο Μ.Κ.9 Παραπονούμενος, Γιώργος Κεσίδης, κατά την ημέρα του συμβάντος ήταν ηλικίας μόλις 16 ετών. Προσπάθησε χωρίς φυσικά να το κατορθώσει να πείσει το Δικαστήριο ότι βρέθηκε στο χώρο χωρίς καν να το γνωρίζει. Φυσικά το τι θα ακολουθούσε στην οικία δεν ήταν δυνατό να το υπολογίσει. Μελετώντας με ιδιαίτερη προσοχή την μαρτυρία τόσο του Μ.Κ.7 όσο και του Μ.Κ.9 το περιεχόμενο των καταθέσεων τους και την όλη συμπεριφορά τους ενώπιον του Δικαστηρίου, διαπιστώνω μια προσπάθεια και των δυο να αποκρύψουν γεγονότα όσον αφορά την γνώση τους για τη μετάβαση στη συγκεκριμένη οικία. Τόσο ο Μ.Κ.7 όσο και ο Μ.Κ.9, δηλαδή οι δύο Παραπονούμενοι, δηλώνουν στο Δικαστήριο ότι βρέθηκαν στα χέρια των Κατηγορουμένων εντελώς ξαφνικά και χωρίς να έχουν προηγουμένως συνεννοηθεί. Ο ισχυρισμός και των δύο ότι ενώ βρίσκονταν στην οδό Αγίου Αντωνίου ξαφνικά σταμάτησε αυτοκίνητο τύπου Yaris, τους ρώτησαν αν είναι «Πόντιοι» και τους εξανάγκασαν να μπουν στο αυτοκίνητο. Φαντάζει επίπλαστος και είναι αδύνατο να αντέξει την βάσανο της λογικής. Ως ισχυρίζονται οι Παραπονούμενοι, συναντήθηκαν τυχαίως στην οδό Αγίου Αντωνίου και αποφάσισαν να πάνε στο internet cafe και ενώ αυτοί βρέθηκαν τυχαίως, εντελώς ξαφνικά βρέθηκε το αυτοκίνητο και κάποιο ή κάποια άτομα τους εξανάγκασαν να μπουν μέσα. Δεν ήταν βέβαιοι αν ήταν δύο τα άτομα που τους εξανάγκασαν να μπουν μέσα ή μόνο το πρόσωπο που καθόταν στο πίσω κάθισμα. Ο Μ.Κ.7 για τα γεγονότα στο αυτοκίνητο στις καταθέσεις του το μόνο που αναφέρει είναι ότι ο συνοδηγός του πήρε το τηλέφωνο του. Προφορικά ισχυρίσθηκε ότι έλεγξε την πόρτα του αυτοκινήτου και ήταν κλειδωμένη. Εν αντιθέσει, ο Μ.Κ.9 στην κατάθεση του Τεκμηρίου 39 την οποία αρχικά δεν υιοθέτησε, αναφέρει ότι στο αυτοκίνητο το πρόσωπο που καθόταν στο πίσω κάθισμα κρατούσε μαχαίρι με το χέρι του και το έβαλε στο αριστερό του πόδι και τον απείλησε ότι αν προσπαθούσε να φύγει «θα του το έμπηγε» και ότι χρησιμοποίησε και ηλεκτροσόκ. Προφορικά τα πιο πάνω τα αναίρεσε και ανέφερε ότι στο αυτοκίνητο δεν έγινε τίποτα πλην του γεγονότος ότι τους έβαλαν στο αυτοκίνητο με το ζόρι και ότι αυτά που περιγράφει στην κατάθεση του Τεκμηρίου 39 έγιναν στο σπίτι και όχι στο αυτοκίνητο. Αμφότεροι οι Παραπονούμενοι αλλά και οι γονείς του Λαζάρου χρησιμοποιούσαν την λέξη, σοκαρισμένοι και ειδικά στις απαντήσεις που δεν ήθελαν να απαντήσουν. Αντιλαμβάνομαι και είναι λογικό όλα τα πρόσωπα να ήταν σοκαρισμένα τις αμέσως επόμενες ώρες που συνέβη το περιστατικό, όμως δεν είναι δυνατό να δεχθώ αυτό τον ισχυρισμό και κατά τις υπόλοιπες μέρες και ειδικά κατά την σύνταξη των καταθέσεων τους τις επόμενες μέρες. Ο Μ.Κ.7 στην κατάθεση του Τεκμηρίου 33 την οποία έδωσε στην αστυνομία μετά από παρέλευση μερικών ημερών από το επίδικο γεγονός, σ' αυτή περιγράφει εκτενέστερα τα γεγονότα και με αρκετές λεπτομέρειες συνεπώς ο ισχυρισμός αυτός δεν μπορεί να γίνει αποδεχτός. Όλα τα πιο πάνω δηλώνουν ότι αμφότεροι οι Παραπονούμενοι δεν ήθελαν να πουν όλη την αλήθεια σε σχέση με τη μεταφορά τους στην οικία του Κατηγορουμένου
  11. Μπορώ να πω σ' αυτό το μέρος της μαρτυρίας των Μ.Κ.7 και Μ.Κ.9 στάθηκαν και οι δικηγόροι της υπεράσπισης κατά το στάδιο της αντεξέτασης. Αυτό φυσικά δεν έχει την ίδια ισχύ για τα γεγονότα από τη στιγμή που εισήλθαν στο σπίτι. Διαπιστώνεται ότι οι δύο Παραπονούμενοι βρέθηκαν αντιμέτωποι μπροστά από μια ομάδα ανθρώπων. Κάποιοι εκ των Κατηγορουμένων στις καταθέσεις τους φαίνεται ότι από την στάση των Παραπονούμενων εκνευρίστηκαν καθότι δεν λάμβαναν τις απαντήσεις που ήθελαν. Σε σχέση με την παραμονή των Παραπονούμενων στην οικία του Κατηγορούμενου 1, οι διαφορές και ανακρίβειες που παρουσιάζονται στη μαρτυρία τους δεν είναι τέτοιου βαθμού ώστε να υπερφαλαγγίζουν την δοθείσα μαρτυρία. Τόσο ο Μ.Κ.7 όσο και Μ.Κ.9 επεξήγησαν πλήρως τι εννοούσαν ηλεκτροφόρο ρόπαλο του οποίου η περιγραφή δεν έχει αμφισβητηθεί. Ξεκαθάρισαν ποια πρόσωπα τους επιτέθηκαν και ποια πρόσωπα ήταν απλά παρόντες στο χώρο καθώς και τι απειλές που εδέχθησαν. Το ότι ανέφερε ο Μ.Κ.9 ότι καθόταν και οι δυο στον καναπέ και μέσα από τις φωτογραφίες διαπιστώνεται ότι υπήρχε στο χώρο μόνο πολυθρόνα αυτή η αντίφαση δεν είναι δυνατό να πλήξει και ολόκληρη τη μαρτυρία τους. Λογικό αποτελεί και το ότι οι Παραπονούμενοι μπέρδευαν κάποια ονόματα των Κατηγορουμένων. Παρέμεινε αναντίλεκτο ότι κάποια πρόσωπα αργότερα τους μετέφεραν στην Πάφο και τους άφησαν σε συγκεκριμένο χώρο. Δεν διαπίστωσα να υπάρχει ροπή των Μ.Κ.7 και Μ.Κ.9 να ενοχοποιήσουν κάποιους και να απενοχοποιήσουν κάποιους άλλους. Συνεπώς, παρά το γεγονός ότι με τα όσα κατέθεσαν οι Παραπονούμενοι είναι αδύνατο να αποδειχθεί ότι εισήλθαν με τη βία στο αυτοκίνητο που βρέθηκε τυχαία, κάτι που και οι ίδιοι δεν ήταν τόσο βέβαιοι αλλά από τη συμπεριφορά τους άφησαν να εννοηθεί ότι αυτό θα αποτελούσε ενίσχυση για τα όσα αργότερα συνέβησαν στην οικία του Κατηγορούμενου 1 και να δικαιολογήσει περαιτέρω την απουσία του από το σπίτι ο Μ.Κ.
  12. Τα υπόλοιπα που αφορούν τα γεγονότα στην οικία του Κατηγορούμενου 1, τα όσα κατέθεσαν οι Παραπονούμενοι αποτελούν γεγονότα τα οποία διαδραματίστηκαν στις 6/1/2009 στην οικία του Κατηγορούμενου
  13. Μέσα από τις καταθέσεις τους όλοι οι Κατηγορούμενοι παραδέχονται ότι την επίδικη ημερομηνία συναντήθηκαν με τους Παραπονούμενους και συγκεκριμένα αναφέρουν. Ο Κατηγορούμενος 1 στην κατάθεση του παραδέχεται ότι ο Μ.Κ.7 και Μ.Κ.9 στις 6/1/2009 και περί ώρα 17.50 ήρθαν στο σπίτι του και ότι στο σπίτι του υπήρχαν και άλλα πρόσωπα εκ των οπίων και οι υπόλοιποι Κατηγορούμενοι και ότι άρχισαν να τους ρωτούν για τις μοτόρες που έκλεψαν και τους άφησαν στο χώρο για μια ώρα περίπου. Ο Κατηγορούμενος 3 στην κατάθεση του παραδέχεται ότι στις 6/1/2009 μετέβη στο σπίτι του Κατηγορούμενου 1 στο οποίο βρίσκονταν και άλλα πρόσωπα τα οποία ρωτούσαν δύο νεαρούς Πόντιους εάν έκλεψαν μοτόρες. Με οδηγίες του Κατηγορούμενου 1 μετέφερε με άλλα δύο πρόσωπα τους δύο Πόντιους στην Κάτω Πάφο. Ο Κατηγορούμενος 4 παραδέχεται και αυτός στην κατάθεση του ότι στις 6/1/2009 περί ώρα 17.30 μετέβη στο σπίτι του 1ου Κατηγορούμενου όπου υπήρχαν και άλλα πρόσωπα. Όταν ήρθαν οι δύο Πόντιοι στο σπίτι πρόσεξε ότι ο ένας από τους δύο ήταν πολύ νεαρός και κάθισε σε μια πολυθρόνα χωρίς να μιλά και ο άλλος που είχε στραβό στόμα και φορούσε γάντι κάθισε σε μια καρέκλα. Ο Κατηγορούμενος 1 άρχισε να τους ρωτά εάν είχαν κλέψει τη μοτόρα και αυτοί αρνήθηκαν. Επενέβηκε και αυτός στη συζήτηση και τον ρώτησε αν γνωρίζει για τα καθρεφτάκια της μοτόρας του. Όταν αρνήθηκε και επειδή ένιωθε ότι τον κορόιδευε ύψωσε τον τόνο της φωνής του ζητώντας να μάθει για τα καθρεφτάκια του. Ο Κατηγορούμενος 7 παραδέχεται ότι ήταν μαζί με τον Πάρη Μιχαηλίδη και ακόμη ένα πρόσωπο στις 6/1/09 στο αυτοκίνητο του Μιχαηλίδη, μάρκας TOYOTA YARIS, χρώματος ασημί και κάποιο πρόσωπο του τηλεφώνησε να φέρει κάποιους μικρούς στη Γεροσκήπου. Στη συνέχεια του τηλεφώνησε άλλο πρόσωπο και του είπε ότι οι νεαροί βρίσκονταν στην Αγίου Αντωνίου, έξω από το μπαρ BUBBLE. Αυτός καθόταν στο πίσω κάθισμα. Στην οδό Αγίου Αντωνίου ο Πάρης έξω από το BUBBLE υπήρχαν 5 με 6 νεαροί. Τους ρώτησε αν είναι μαζί τους που μίλησε ο Νικόλας, τότε δύο από αυτούς άνοιξαν την πίσω πόρτα του αυτοκινήτου και κάθισαν δίπλα του. Τα ίδια ανέφερε στη κατάθεση του και ο Κατηγορούμενος
  14. Το βάρος απόδειξης είναι στην Κατηγορούσα Αρχή και το επίπεδο απόδειξης αυτό του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Σχετική είναι η υπόθεση Woolmington v. D.P.P.,
(1935)Α.C. 462 που υιοθετήθηκε από το δικό μας Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Charitonos and others v. The Republic
(1971)1 C.L.R. 40, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Αν στο τέλος τη υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του Κατηγορουμένου τότε αυτό θα πρέπει να αποφασιστεί υπέρ του και ν΄ απαλλαγεί της κατηγορίας (βλ. Toumba v. The Republic
(1984)2 C.L.R. 110 και Charalambous and another v. The Republic
(1985)2 C.L.R.97). Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει ν΄ αποδείξει κάθε στοιχείο της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και είναι (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 C.L.R. 363 και Παφίτης και άλλος ν. Δημοκρατίας
(1990)2 C.L.R. 102, σελ. 119). Τα στοιχεία αυτά θα πρέπει ν΄ αποδείξει με αξιόπιστη και σαφή μαρτυρία (βλ. Φλουρής ν. Αστυνομίας
(1989)2 C.L.R. 401). Αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι ότι δεν είναι κάθε αντίφαση που οδηγεί στην απόρριψη της μαρτυρίας (βλ. Χαραλάμπους Αγαθοκλέους και άλλος ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α. Α. Δ. 316). Οι αντιφάσεις για να έχουν αυτό το αποτέλεσμα θα πρέπει να είναι ουσιώδεις και τέτοιας φύσης και περιεχομένου που να μολύνουν τη μαρτυρία σε βαθμό που να καθίσταται επικίνδυνη και άδικη η αποδοχή της από το Δικαστήριο. Αντιφάσεις σε λεπτομέρειες δεν αποδυναμώνουν μία μαρτυρία η οποία κατά τα άλλα είναι πειστική. Αντίθετα τέτοιες αντιφάσεις δείχνουν ανυπαρξία προσχεδιασμού ή συνεννόησης μεταξύ των μαρτύρων (βλ. Γιαννίδης ν. Αστυνομίας
(2202)2 Α. Α. Δ.143. Οι αντιφάσεις πρέπει να αξιολογηθούν μέσα στο πλαίσιο του συνόλου της μαρτυρίας και μόνο αν είναι ουσιαστικές μπορούν να κλονίσουν την αξιοπιστία του μάρτυρα (βλ. Κώστας Νικολαϊδης ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α. Α. Δ 645). Στις περιπτώσεις που ο Κατηγορούμενος καλείται σε απολογία από το Δικαστήριο και αυτός μετά την επεξήγηση των δικαιωμάτων του ασκεί το δικαίωμα να μην δώσει ένορκη μαρτυρία και ούτε να καλέσει μάρτυρες, το Δικαστήριο δεν πρέπει να βγάλει συμπεράσματα ενοχής και ούτε αυτό ή η Κατηγορούσα Αρχή μπορούν να σχολιάσουν ότι ο Κατηγορούμενος δεν έδωσε ένορκη μαρτυρία ώστε να υποστεί αντεξέταση, εκτός μόνο σε κάποιες περιπτώσεις και εφόσον τα γεγονότα είναι τέτοια που θα αναμένεται κάποια εξήγηση από τον Κατηγορούμενο (βλ. Themistocleous v. The Police
(1981)2 CLR 200). Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση διαπιστώνεται ότι οι Μ.Κ.7 και Μ.Κ.9 στις 6/1/2009 περί ώρα 17.00 παρελήφθησαν από τους Κατηγορούμενους 7 και 9 και ακόμη ένα πρόσωπο και μεταφέρθηκαν με το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου 9, μάρκας TOYOTA YIARIS, χρώματος ασημί στην οικία του Κατηγορούμενου
  1. Στην οικία του Κατηγορούμενου 1 υπήρχαν και άλλα πρόσωπα, μεταξύ άλλων ο Κατηγορούμενος 1 και οι Κατηγορούμενοι 3 και
  2. Διαπιστώνεται περαιτέρω ότι οι Μ.Κ.7 και Μ.Κ.9 βρέθηκαν στο σπίτι του Κατηγορούμενου 1 για να ρωτηθούν για μοτόρες οι οποίες είχαν κλαπεί. Ο Μ.Κ.9 στην κατάθεση του αναφέρει ποια πρόσωπα τον κτύπησαν και κατονομάζει τους Κατηγορούμενους 1, 3 και
  3. Για τον πρώτο Κατηγορούμενο αναφέρει ότι κρατούσε ηλεκτροφόρο ρόπαλο και τον χτυπούσε ταυτόχρονα με μπουνιές, για τον τρίτο και τέταρτο Κατηγορούμενο ότι τον κτύπησαν με μπουνιές και περαιτέρω ο τέταρτος Κατηγορούμενος του έλεγε ότι ήταν αστυνομικός. Ο Μ.Κ.7 κατονομάζει από τους παρόντες Κατηγορούμενους τον Κατηγορούμενο 1 ότι τον κτυπούσε με ηλεκτροφόρο ρόπαλο και με σίδερο και για τον Κατηγορούμενο 4 ότι τον κτυπούσε με τα χέρια του και επαναδιατυπώνει για τον Κατηγορούμενο 4 στο στάδιο της αντεξέτασης από το δικηγόρο του Κατηγορούμενου 4 ότι ο Κατηγορούμενος 4 «Με έχει αρπάξει από το δεξί ώμο, με έριξε κάτω, μου έχωσε δύο, τρεις χαστουκιές και μπουνιές». Σύμφωνα με τα πιο πάνω συμπεράσματα του Δικαστηρίου θα προχωρήσω στην εξέταση τον κατηγοριών. ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 1 ΚΑΙ 2 Η απαγωγή ορίζεται στο άρθρο 247 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και καθ' όση έκταση αφορά την υπόθεση είναι ο βίαιος εξαναγκασμός άλλου προσώπου να μεταφερθεί σ' άλλο τόπο από εκεί που βρισκόταν. Στους Κατηγορούμενους καταλογίζεται αδίκημα δυνάμει του άρθρου 250 του Κεφ. 154 (δεύτερη κατηγορία) ότι δηλαδή απήγαγαν τους Παραπονούμενους «με σκοπό να προκαλέσουν τον κρυφό και άδικο περιορισμό τους». Αποτελεί γεγονός ότι ο Μ.Κ.9 σε κάποιο στάδιο της αντεξέτασης, ενώ αρχικά ανέφερε ότι δεν γνωρίζει οτιδήποτε, παραδέχθηκε ότι τηλεφωνήθηκε από πριν με τον Νικόλα Ιορδανίδη, πρόσωπο το οποίο είναι κοινά αποδεχτό ότι την επίδικη ημερομηνία και ώρα βρισκόταν στην οικία του Κατηγορούμενου 1 και τον ρώτησε εάν άκουσε τίποτε για τις κλεμμένες μοτόρες και αυτός του είπε όχι. Συνεπώς διαπιστώνεται ότι Μ.Κ.9 είχε γνώση για την επικείμενη συνάντηση και δεν ήταν ξαφνική όπως ήθελαν να την παρουσιάσουν. Οι Μ.Κ.7 και Μ.Κ.9 ισχυρίζονται ότι μπήκαν με τη βία στο αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου 9 στο οποίο βρισκόταν στο πίσω κάθισμα και ο Κατηγορούμενος 7 και μεταφέρθηκαν με τη βία στην οικία του Κατηγορούμενου
  4. Δεν ήταν βέβαιοι για την βία που τους ασκήθηκε και από πόσα πρόσωπα ασκήθηκε. Περαιτέρω διαπιστώθηκε ότι κατέβηκαν από το αυτοκίνητο και εισήλθαν στην οικία χωρίς να εξασκηθεί οποιαδήποτε βία. Από τις πιο πάνω διαπιστώσεις δεν προκύπτει μετά βεβαιότητος ότι οι Παραπονούμενοι εισήλθαν στο αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος 9 και βρισκόταν στο πίσω κάθισμα ο Κατηγορούμενος 7 με την βία, ούτε τους ασκήθηκε οποιαδήποτε βία για να εισέλθουν στην οικία. Περαιτέρω διαπιστώνεται ότι αμφότεροι οι Παραπονούμενοι δεν ζήτησαν και δεν προσπάθησαν να διαφύγουν από την οικία που τους μετέφεραν. Όλα τα πιο πάνω δεν δίδουν το δικαίωμα ή την δυνατότητα στο Δικαστήριο να κατάληξης σε ασφαλή συμπέρασμα ότι οι Παραπονούμενοι εισήλθαν με την βία τόσο στο αυτοκίνητο όσο και στην οικία ή προσπάθησαν να διαφύγουν τόσο από το αυτοκίνητο όσο και από την οικία που μεταφέρθηκαν και αποτράπηκαν από τους Κατηγορούμενους. Ως εκ τούτου καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει αποδείξει στο βαθμό που απαιτείτε το αδίκημα της απαγωγής. Κατά συνέπεια και ενόψει του γεγονότος ότι η συνομωσία αφορά μόνο το θέμα της απαγωγής (δεύτερη κατηγορία) «με σκοπό να προκαλέσουν τον κρυφό και άδικο περιορισμό τους» είμαι της άποψης πως θα ήταν ανακόλουθο ενόψει της μη τεκμηρίωσης της δεύτερης κατηγορίας να τίθεται ζήτημα καταδίκης των Κατηγορούμενων για το αδίκημα της συνωμοσίας για την διάπραξη του αδικήματος της δεύτερης κατηγορίας. ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ 3 Η τρίτη κατηγορία καταλογίζει στους Κατηγορούμενος ότι άδικα απόκρυψαν και περιόρισαν τους Παραπονούμενους ενώ γνώριζαν ότι είχαν απαχθεί και εδράζεται στο άρθρο 252 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
  5. Η κατηγορία αυτή είναι συνυφασμένη με την κατηγορία της απαγωγής καθότι το άρθρο 252 καταλογίζει αδίκημα από την στιγμή που κάποιος αποκρύβει ή περιορίζει πρόσωπο ενώ γνώριζε ότι αυτό έχει αρπαγεί ή έχει απαχθεί. Συνεπώς το αποτέλεσμα της δεύτερης κατηγορίας συμπαρασύρει και την τρίτη κατηγορία. ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ 4 Όσον αφορά το αδίκημα της 4ης κατηγορίας, δηλαδή της ληστείας, των άρθρων 282 και 283, η μόνη υπάρχουσα μαρτυρία είναι του Μ.Κ.9 ότι ο Κατηγορούμενος 1 έψαξε τις τσέπες του και του πήρε το κινητό τηλέφωνο. Πολύ περιληπτικά, το αδίκημα της ληστείας περιλαμβάνει την κλοπή και τη χρήση ή απειλή χρήσης βίας. Συνεπώς, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος εξειδικεύονται ως ακολούθως: Κλοπή: Απαιτείται η απόδειξη κλοπής. Η αποστέρηση περιουσίας είναι αρκετή ανεξάρτητα εάν αυτή είχε τελικώς παραμείνει στην κατοχή ή όχι του δράστη. Χρήση βίας: Η χρήση ή η απειλή χρήσης βίας πρέπει να είναι κατά τον αμέσως προηγούμενο της κλοπής χρόνο ή να ασκείται κατά τη διάρκεια της. Στόχο δε να έχει την υλοποίηση της κλοπής. Η χρήση βίας ή απειλή χρήσης βίας, πρέπει να αποδειχθεί ότι έγινε με στόχο την κλοπή εναντίον οποιουδήποτε προσώπου. Είναι απαραίτητο να αποδειχθεί ότι ο Κατηγορούμενος χρησιμοποίησε βία, εναντίον οποιουδήποτε προσώπου ή έθεσε το πρόσωπο αυτό κάτω από φόβο ότι μπορούσε να ήταν αντικείμενο βίας. Αυτό με στόχο την απόκτηση ή κατακράτηση των κλαπέντων ή ως μέσο εξουδετέρωσης της επίστησης που μπορούσε ενδεχόμενα να προβληθεί. Είναι επίσης απαραίτητο να προσδιοριστεί η ένοχη σκέψη (mens rea) του δράστη, ως προς τουλάχιστον την πρόθεση κλοπής. Στην υπό εκδίκαση υπόθεσης είναι φανερό ότι και αν ακόμη ο Κατηγορούμενος 1 πήρε το τηλέφωνο του Μ.Κ.9 δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας ότι άσκησε οποιαδήποτε μορφή βίας για να το παραλάβει, ως εκ τούτου, ελλείψει του στοιχείου της βίας, θεωρώ ανεδαφική οποιαδήποτε περαιτέρω απασχόληση με την παρούσα κατηγορία. ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ 7 Όσον αφορά την 7η κατηγορία, η οποία αφορά το αδίκημα της κατοχής αντικειμένου εκκένωσης ηλεκτρικής ενέργειας, το αδίκημα εδράζεται στο άρθρο 25
(1)του Ν.113
(1)/2004 το οποίο μεταξύ άλλων απαγορεύει την κατοχή οποιουδήποτε αντικειμένου, οποιασδήποτε περιγραφής, κατασκευασμένο ή διασκευασμένο για ηλεκτρική ή άλλης μορφής εκκένωση. Η μόνη μαρτυρία που υπάρχει είναι η μαρτυρία των Παραπονούμενων ότι ο Κατηγορούμενος 1 και άλλο πρόσωπο είχε στην κατοχή του ηλεκτροφόρο ρόπαλο το οποίο περιγράφουν πλήρως. Επίσης οι Παραπονούμενοι περίγραψαν στο Δικαστήριο τις αντιδράσεις στο σώμα τους από την επίθεση που εδέχθησαν από τους Κατηγορούμενους με την χρησιμοποίηση του συγκεκριμένου ροπάλου. Φυσικά, το αδίκημα που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος 1 είναι αυτό της κατοχής, ως εκ τούτου δεν θα ασχοληθώ με τα υπόλοιπα θέματα. Θεωρώ όμως ότι η υπάρχουσα μαρτυρία αποδεικνύει το αδίκημα ως αυτό περιγράφεται στο άρθρο 25 του Ν.113
(1)/2004 ασχέτως αν δεν έχει ανεβρεθεί το συγκεκριμένο όργανο ούτε έχει δοθεί οποιαδήποτε περαιτέρω μαρτυρία. ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 8 ΚΑΙ 9 Οι κατηγορίες 8 και 9 αφορούν το αδίκημα της κοινής επίθεσης και εδράζονται στο άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα. Για θεμελίωση του αδικήματος της επίθεσης η Κατηγορούσα Αρχή πρέπει να αποδείξει ότι ο Κατηγορούμενος άσκησε βία εναντίον άλλου προσώπου, είτε εκ προθέσεως είτε απερίσκεπτα. Ο όρος επίθεση περιλαμβάνει κάθε πράξη του ηθελημένα ή κατά αδιαφορία προς το αποτέλεσμα δημιουργεί σε κάποιον την αίσθηση της άμεσης επερχόμενης βίας (βλ. Archbold, vol. 2, έκδ. 1994, παρ. 19-166). Με έρεισμα την αποδεκτή μαρτυρία, βρίσκω ότι η κατηγορούσα αρχή πέτυχε να αποδείξει το αδίκημα της επίθεσης με βάση το άρθρο 242 του Ποινικού Κώδικα εναντίον του Κατηγορούμενου 3 όσον αφορά την 8η κατηγορία και εναντίον του Κατηγορούμενου 4 όσον αφορά τις κατηγορίες 8 και
  1. Όπως ανωτέρω έχω περιγράψει, ο Κατηγορούμενος 3 επιτέθηκε και κτύπησε τον Μ.Κ.9, Γιώργο Κεσίδη και ο Κατηγορούμενος 4 επιτέθηκε και κτύπησε τους Μ.Κ.7 και Μ.Κ.9, Λάζαρο και Γιώργο Κεσίδη. Ο Μ.Κ.7 ανέφερε ότι δεν δέχθηκε επίθεση από τον Κατηγορούμενο 3 και ο Κατηγορούμενος 3 βρίσκετο μόνο στο χώρο. Ο Κατηγορούμενος 4 στις καταθέσεις του παραδέχεται ότι από τη στάση των Μ.Κ.7 και Μ.Κ.9 εκνευρίστηκε και άρχισε να τους φωνάζει. ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ 10 Η κατηγορία 10 αφορά το αδίκημα της απειλής βιαιοπραγίας και καταλογίζει στον Κατηγορούμενο 1 ότι απείλησε τον Γιώργο και Λάζαρο Κεσίδη, λέγοντας τους πως αν δεν του πουν που είναι οι κλοπιμαίες μοτοσυκλέτες θα τους ξυρίσει τα φρύδια και τα μαλλιά και θα τους βάλει να τρέχουν γυμνοί στο δρόμο. Με βάση την υπάρχουσα μαρτυρία είναι γεγονός ότι τόσο ο Μ.Κ.7 όσο και Μ.Κ.9 αναφέρουν ότι ειπώθηκε η πιο πάνω απειλή χωρίς όμως να κατονομάζουν από ποιον ειπώθηκε. Συνεπώς, αποτελεί ακροβατισμό οποιοδήποτε συμπέρασμα για ενοχή του Κατηγορούμενου
  2. Έχοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω, καταλήγω στα ακόλουθα: Οι Κατηγορούμενοι 1, 7 και 9 αθωώνονται και απαλλάσσονται από τις κατηγορίες 1 και
  3. Οι Κατηγορούμενοι 3 και 7 αθωώνονται και απαλλάσσονται από την κατηγορία
  4. Ο Κατηγορούμενος 1 αθωώνεται και απαλλάσσεται από τις κατηγορίες 4 και
  5. Ο Κατηγορούμενος 3 αθωώνεται και απαλλάσσεται από την κατηγορία
  6. Βρίσκω ένοχο τον Κατηγορούμενο 1 στην κατηγορία 7, τον Κατηγορούμενο 3 στην κατηγορία 8 και τον Κατηγορούμενο 4 στις κατηγορίες 8 και
  7. (Υπ.).............................................................. Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ΜΔ/ΑΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.