ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ ν. Γιαννάκη Ζαχαρία, Αρ. Υπόθεσης 1318/2013, 21/11/2013

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.155 αυτός επέλεξε να δώσει μαρτυρία από την θέση του εξεταζόμενου μάρτυρα. Κατατέθηκαν συνολικά και έξι τεκμήρια. Στην παρούσα υπόθεση δεν θεωρώ σκόπιμο να προχωρήσω στην παράθεση περίληψης της μαρτυρίας του τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Θα πρέπει όμως να αναφέρω ότι το βάρος είναι στην Κατηγορούσα Αρχή να αποδείξει με επαρκή και αξιόπιστη μαρτυρία την κατηγορία που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Στην υπό κρίση περίπτωση και έχοντας υπόψη μου το σύνολο του τεθέντοw μαρτυρικού υλικού κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποσείσει το βάρος που την βαρύνει. Θεωρώ ότι σε βασικά σημεία η προσφερθείσα μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας δεν ήταν αξιόπιστη αλλά ακόμα και σε σημείο που ήταν αληθήw στερείτο επάρκειας για απόδειξη του αδικήματος στο βαθμό που απαιτείται σε ποινικές υποθέσεις. Κατ΄ αρχήν ο Λοχ.2449 Κ.Καούλλας Μ.Κ.2 προχώρησε στην τοποθέτηση του σημείου συγκρούσεως Χ επί του προχείρου και τελικού σχεδίου, τεκ.3 και 2 αντίστοιχα, εντελώς αυθαίρετα. Ο ίδιος δέχθηκε ότι στο δρόμο που επεσυνέβηκε το δυστύχημα δεν υπήρχαν σπασμένα πράγματα από τα οχήματα έτσι ώστε να τον κατευθύνουν ακόμα και κατά προσέγγιση, χωρίς φυσικά να καταλήγω ότι θα ήταν και αυτό αποδεκτό, στο σημείο όπου επήλθε η σύγκρουση. Δεν επεξήγησε πως κατάληξε στο σημείο από τη στιγμή που αφενός μεν δεν ήταν αυτόπτης μάρτυρας όταν συγκρούστηκαν τα δύο οχήματα και αφετέρου η ενεχόμενη μοτοσυκλέττα ως φαίνεται στο τεκ.2 βρίσκεται σε απόσταση περί τα 14 μέτρα από το σημείο σύγκρουσης. Ούτε όμως και από τη θέση του ενεχόμενου οχήματος υπ΄ αρ. εγγραφής ΑΑΖ028 μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι όντως το σημείο σύγκρουσης ήταν εκεί όπως φαίνεται στα τεκ.2 και

1. Αυτό προκύπτει ουσιαστικά από δύο λόγους. Ο Μ.Κ.2 εξέλαβε τη θέση όπου βρήκε το όχημα ΑΑΖ028 ως την τελική θέση του εν λόγω οχήματος μετά το δυστύχημα και βασιζόμενος επί αυτού τοποθέτησε το σημείο Χ. Είπε μάλιστα ότι ρώτησε το ενεχόμενο οδηγό του αν το μετακίνησε και αυτός απάντησε αρνητικά. Ο οδηγός όμως του οχήματος αυτού Δημήτρης Σιημηλάς Μ.Κ.2 κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία του, είπε ότι αμέσως μετά τη σύγκρουση μετακίνησε το όχημα του έτσι ώστε να μην βρίσκεται στο δρόμο. Συνεπώς διερωτώμαι πως είναι δυνατό το σημείο σύγκρουσης να βρίσκεται στο μέσο περίπου της πλευράς του οχήματος που βλέπει προς το πεζοδρόμιο τη στιγμή που αυτό μετά τη σύγκρουση μετακινήθηκε. Περαιτέρω, ο Μ.Κ.1 είπε αντεξεταζόμενος ότι η σύγκρουση έγινε στη λωρίδα του δρόμου ως ήταν η πορεία του. Το σημείο σύγκρουσης όμως είναι τοποθετημένο ως τα τεκ.2 και 3 στο χώρο στάθμευσης στα αριστερά και κάτω από το δρόμο σύμφωνα με την πορεία του οχήματος που ο Μ.Κ.1 οδηγούσε. Τα πιο πάνω, η μη αποδοχή δηλαδή από το Δικαστήριο ότι το σημείο σύγκρουσης είναι ως ο Μ.Κ.2 το έχει τοποθετήσει βασιζόμενο τόσο στις αντιφάσεις της μαρτυρίας των Μ.Κ.1 και 2 αλλά και η αστήρικτη κατάληξη του Μ.Κ.2 στο σημείο Χ χωρίς τα απαραίτητα δεδομένα είναι αρκετά για απαλλαγή του κατηγορουμένου. Αυτό είναι η αναπόφευκτη κατάληξη αφού το Δικαστήριο δεν έχει τα στοιχεία για την ασφαλή εξαγωγή συμπερασμάτων κάτω από ποιες συνθήκες επεσυνέβηκε το δυστύχημα. Θα πρέπει όμως να αναφέρω ότι υπάρχουν και κάποια άλλα στοιχεία τα οποία οδηγούν το Δικαστήριο στην πιο πάνω κατάληξη. Ο Μ.Κ.1 ανέφερε ότι μετά τη σύγκρουση είδε να πέφτει από την μοτοσυκλέττα που οδηγούσε ο κατηγορούμενος ένα μεγάλο κομμάτι από ξύλο που όταν το είδε αργότερα είχε και τροχαράκια πάνω. Ουδέν όπως αναφέρθηκε από τον Μ.Κ.2 ότι βρήκε στη σκηνή τέτοιο αντικείμενο αλλά ούτε και από την Μ.Κ.3 ότι είδε τον κατηγορούμενο να μεταφέρει κάτι τέτοιο. Επίσης ο Μ.Κ.2 ανέφερε ότι διενήργησε αλκοτεστ και στις δύο οδηγούς. Ο Μ.Κ.1 από την άλλη είπε ότι δεν έγινε έλεγχος αλκοόλης. Ούτε φυσικά και η Αντρη Χρίστου Μ.Κ.3 πρόσφερε οτιδήποτε θετικό για την πλευρά της Κατηγορούσας Αρχής. Για το μόνο που ήταν σίγουρη ήταν ότι ο Μ.Κ.1 έδειξε με τον σηματοδότη του οχήματος του την πρόθεση του να πάει δεξιά σύμφωνα με την πορεία του γεγονός που ενισχύει εν πάση περιπτώσει την θέση του κατηγορουμένου ότι ο Μ.Κ.1 άρχισε να πηγαίνει προς τα δεξιά. Κατά τα άλλα η Μ.Κ.3 δεν θυμόταν να απαντήσει σε σχέση με το πώς επεσυνέβη το δυστύχημα. Δεν θυμόταν να πει ακόμα και αν η μοτοσυκλέτα κτύπησε πάνω στην λίνια του πεζοδρομίου παρά το γεγονός ότι το αναφέρει στην γραπτή της κατάθεση τεκ.
2. Ως εκ τούτου το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία της. Ενόψει των πιο πάνω το Δικαστήριο δεν είναι δυνατό να καταλήξει σε εύρημα ενοχής του κατηγορουμένου ανεξαρτήτως του γεγονότος αν ο ίδιος δημιούργησε ή όχι καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Συνεπώς ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ............... Λ. Μουγής, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο