Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Πάρη Υψηλάντη, Αρ. Υπόθεσης: 31125/12, 21/1/2014

(4)του άρθρου 30 περιέχει κατευθυντήριες γραμμές για το Δικαστήριο σε σχέση με επιβαρυντικούς και ελαφρυντικούς παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά την επιβολή της ποινής. Οι παράγοντες που υπάρχουν στην παρούσα περίπτωση ως τα γεγονότα της υπόθεσης και πρέπει να ληφθούν υπόψη είναι ως ακολούθως: Συντρέχει ένας επιβαρυντικός παράγοντας που είναι η μεγάλη ποσότητα που βρέθηκε στην κατοχή του. Ελαφρυντικοί παράγοντες: Παραδοχή. Είναι γεγονός ότι αυτή η παραδοχή θα είχε περισσότερη βαρύτητα εάν τα αδικήματα για τα οποία συνελήφθηκε δεν ήταν επ' αυτοφώρω. Όμως λαμβάνω υπόψη μου την συνεργασία του με την αστυνομία όπως επίσης και την παραδοχή του στο Δικαστήριο σήμερα με την οποίαν έχει εξοικονομηθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος και χρήμα, που όπως έχει νομολογηθεί αποτελεί ισχυρό μετριαστικό παράγοντα. Μη διαθέσιμα προηγούμενα.

1. Προσωπικές συνθήκες. Οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου φαίνονται μέσα από την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας που είναι ενώπιον του Δικαστηρίου, έχουν επίσης εκτεθεί πλήρως από τον ευπαίδευτο συνήγορο του. Ο κατηγορούμενος είναι σήμερα ηλικίας 41 ετών, είναι πατέρας ενός κοριτσιού της Θεοδώρας ηλικίας 4 ετών και διαμένει με την κόρη του σε κατοικία στη Δασούπολη που ανήκει στον πατέρα του. Είναι άνεργος, λαμβάνει μηνιαίως βοήθημα από το Ταμείο Δημοσίων Βοηθημάτων όπως και επίδομα τέκνου. Βρίσκεται σε διάσταση με την μητέρα της κόρης του η οποία είναι Κινεζικής καταγωγής. Ο κατηγορούμενος έχει ολοκληρώσει κανονικά την στρατιωτική του θητεία και ακολούθησε σπουδές στον κλάδο της ηχοληψίας στην Αθήνα. Εργάστηκε για κάποιο χρονικό διάστημα στην Αθήνα. Όπως αναφέρει η Λειτουργός του Γραφείου Ευημερίας ο κατηγορούμενος περιγράφει τα παιδικά του χρόνια ως πολύ δύσκολα με έντονο χαρακτηριστικό την βία, σωματική και λεκτική, από τον πατέρα προς την μητέρα του. Αναφέρει ότι υπήρξαν και περιστατικά σωματικής βίας από την μητέρα του προς τον ίδιο. Τα προβλήματα αυτά ήταν ιδιαίτερα έντονα στην ηλικία των 8 ετών ενώ μέχρι την ηλικία των 12 ετών είχε αποκοπεί συναισθηματικά από τους γονείς του. Όταν επέστρεψε στην Κύπρο από την Αθήνα το 1999 περνούσε μια πολύ δύσκολη περίοδο η οποία τον είχε επηρεάσει ψυχολογικά σε μεγάλο βαθμό και συγκεκριμένα είχε χωρίσει με την κοπέλα με την οποία διατηρούσε σχέσεις στην Αθήνα, γεγονός που τον οδήγησε στη χρήση ουσιών. Είχε εκτίσει ποινή φυλάκισης από το 2000 μέχρι το 2003 σε σχέση με ναρκωτικά, οι γονείς του είναι σε διάσταση από το 2003 και ο ίδιος μετά την αποφυλάκιση του διέμενε με την μητέρα του χωρίς να υπάρχει μεταξύ τους ιδιαίτερος συναισθηματικός δεσμός. Ακολούθως αρραβωνιάστηκε, ο αρραβώνας του κράτησε για πολύ μικρό χρονικό διάστημα και στη συνέχεια διαλύθηκε γεγονός που τον οδήγησε σε νευρωτική κατάθλιψη. Ξεκίνησε συνεργασία με ψυχίατρο ο οποίος έκρινε αναγκαία την νοσηλεία του σε ψυχιατρική κλινική για ένα μήνα ενώ παράλληλα λάμβανε φαρμακευτική αγωγή. Το 2008 τέλεσε γάμο με την Ling Xiamei η οποία κατάγεται από την Κίνα και απέκτησαν την κόρη τους Θεοδώρα. Διέμεναν μαζί για 3½ χρόνια αλλά αντιμετώπιζαν προβλήματα με αποτέλεσμα η Ling Xiamei να εγκαταλείψει την οικία τον Μάιο του 2012 και έκτοτε βρίσκονται σε διάσταση. Η Ling αρχικά δεν διατηρούσε καμιά επικοινωνία ούτε με τον ίδιο ούτε με την κόρη τους ούτε και γνώριζαν τον τόπο διαμονής της, τώρα επισκέπτεται την κόρη τους μία, δύο φορές τον μήνα, η σχέση τους είναι εντελώς τυπική και δεν συμβάλει οικονομικά στη συντήρηση του παιδιού. Από τον Μάρτιο του 2013 ανατέθηκε στον ίδιο με διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου η αποκλειστική φύλαξη φροντίδα και επιμέλεια της Θεοδώρας. Από τον Απρίλιο του 2012 διατηρεί συνεργασία με τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, οι σχέσεις του με τους γονείς του έχουν βελτιωθεί ενώ από τις 25.8.2011 μέχρι τις 2.7.2013 συνεργάστηκε με το πρόγραμμα αποτοξίνωσης «Τοξότης» το οποίο ολοκλήρωσε με επιτυχία έχοντας πραγματοποιήσει 70 συναντήσεις. Ο κ. Κακουλλής υιοθετώντας το περιεχόμενο της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας για τον κατηγορούμενο κατέθεσε στο Δικαστήριο διάφορα έγγραφα που επιβεβαιώνουν τα όσα αναφέρονται σε αυτή όπως την ιατρική βεβαίωση ότι ο κατηγορούμενος είχε νοσηλευτεί στην ψυχιατρική κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας από τις 10.12.2004-10.1.2005, αντίγραφο του διατάγματος του Οικογενειακού Δικαστηρίου ημερ. 15.3.2013 σύμφωνα με το οποίο ανατίθεται στον κατηγορούμενο η αποκλειστική φύλαξη, φροντίδα και επιμέλεια της Θεοδώρας Υψηλάντη αλλά και βεβαίωση από τον Κέντρο Πολλαπλής Παρέμβασης των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας του Υπουργείου Υγείας σύμφωνα με το οποίο ο κατηγορούμενος προσήλθε στον «Τοξότη» στις 25.8.2011 και έκτοτε είχε 70 ατομικές συναντήσεις με λειτουργούς του κέντρου και στις 2.7.2013 ολοκλήρωσε με επιτυχία το πρόγραμμα. Ο κ. Κακουλλής κατέθεσε επίσης αποτελέσματα αιματολογικών αναλύσεων του κατηγορούμενου ημερ. 10.12.2013 και 9.1.2014 από το Κλινικό Χημείο Biomedical HealthSport Diagnostics σύμφωνα με τις οποίες ο κατηγορούμενος ήταν αρνητικός στην ανίχνευση οποιασδήποτε ναρκωτικής ουσίας. Ο κ. Κακουλλής έδωσε μεγάλη έμφαση στις προσπάθειες του κατηγορουμένου για απεξάρτηση οι οποίες ήταν συνειδητές και τελικά καρποφόρησαν, αναφέροντας ότι ο ουσιαστικός λόγος για αυτή την θετική μεταβολή των καταστάσεων για τον κατηγορούμενο ήταν το ότι έγινε πατέρας με αποκλειστική ευθύνη για την επιμέλεια και φύλαξη της μικρής Θεοδώρας. Σε ότι αφορά την ποσότητα που βρέθηκε στην κατοχή του την συγκεκριμένη μέρα ήταν η θέση του κ. Κακουλλή ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε σκοπό να προμηθεύσει άλλα πρόσωπα με την ναρκωτική ουσία αλλά ότι επειδή ήταν εθισμένος στην κάνναβη και βρήκε τρόπο να την προμηθευτεί σε πολύ καλή τιμή γι' αυτό και αγόρασε την ποσότητα που ανευρέθηκε στην κατοχή του. Ήταν η θέση του κ. Κακουλλή ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να εξαντλήσει την επιείκεια του σε ότι αφορά την ποινή που θα επιβάλει στον κατηγορούμενο ενόψει των ελαφρυντικών που παρουσιάζει και καίρια και καθοριστικά της αλλαγής που επήλθε στην προσωπική του ζωή λόγω του ρόλου του ως πατέρα-μοναδικού προστάτη της μικρής Θεοδώρας. Ζήτησε από το Δικαστήριο όπως εάν επιβάλει στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και την αναστείλει αφού ο εγκλεισμός του στις φυλακές θα διαταράξει την ψυχολογική του ισορροπία, θα έχει τεράστιες αρνητικές συνέπειες στην περαιτέρω πορεία του αλλά θα υπάρξουν και πολλές αρνητικές συνέπειες για την μικρή Θεοδώρα η οποία πιθανό να καταλήξει σε παιδική στέγη ή σε ανάδοχη οικογένεια. Τα αδικήματα που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος είναι από τα πιο σοβαρά. H ποσότητα των ναρκωτικών που βρέθηκε στην κατοχή του δημιουργεί και το τεκμήριο του Νόμου ότι ο κατηγορούμενος είχε σκοπό να εμπορευτεί την εν λόγω ποσότητα. Βεβαίως ο κατηγορούμενος δεν πρέπει να αντιμετωπισθεί ως κλασικός έμπορας αυτών των ουσιών που αποσκοπεί μόνο σε κέρδος από τις παράνομες δραστηριότητες, δηλαδή αυτούς που ζουν στην χλιδή ενώ σκορπούν τον θάνατο αλλού. Η δήλωση του κατηγορούμενου ότι ήταν δική του η ποσότητα που βρέθηκε στην κατοχή του αντικατοπτρίζει τον εθισμό του και την μεγάλη ανάγκη του να καταφεύγει στη χρήση των ουσιών αυτών. Οι στόχοι του Δικαστηρίου κατά την επιβολή της ποινής είναι ως εξής:
2. Αναμόρφωση του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια που να δίδονται κίνητρα στον παραβάτη να διορθώσει τα λάθη του και να λάβει τα μέτρα να μην επαναλάβει αυτή την συμπεριφορά.
3. Τιμωρία του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια ώστε να ικανοποιείται το αίσθημα δικαιοσύνης των πολιτών με τα να τιμωρηθεί ο παραβάτης για την αξιόμεμπτη του πράξη.
4. Αποτροπή του εγκλήματος. Η ποινή πρέπει να είναι τέτοια που να επενεργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για την επανάληψη της διάπραξης του αδικήματος από τον παραβάτη και από άλλους πιθανόν παραβάτες παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Το Δικαστήριο κατά την επιβολή της ποινής πρέπει να έχει υπόψη και του τρεις του στόχους. Δεν μπορεί να ικανοποιήσει τον ένα τον στόχο με αποτέλεσμα να αγνοήσει τους άλλους δύο. Έχει τονισθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το συμφέρον της κοινωνίας είναι κατ' εξοχή παράγοντας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η αποτελεσματική εφαρμογή των νόμων πρωταρχικό καθήκον των Δικαστηρίων (Βλ. Sentencing in Cyprus, R v. S Georgiou 22 CLR 147). Επομένως παρόλο που οι ποινές θα πρέπει να εξατομικεύονται και να ληφθούν υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου διά να βρεθεί η πιο κατάλληλη ποινή αυτός ο παράγοντας δεν μπορεί να επενεργήσει στην εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος με αποτέλεσμα να μην τιμωρηθεί ο παραβάτης και να μην επιτευχθεί η αποτροπή παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Τα αδικήματα που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος είναι αρκετά σοβαρά λαμβανομένου υπόψη το ανώτατο όριο ποινής όπως προβλέπεται από τους νόμους γι' αυτά τα αδικήματα. Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο την επιμέτρηση της ποινής. Το ανώτατο όριο ποινής λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για την έκταση της. Η κάνναβη προκαλεί στο χρήστη μια αίσθηση χαλάρωσης και ανακούφισης στον πόνο. Όμως όπως και το αλκοόλ, επιβραδύνει τις αισθήσεις του ατόμου με αποτέλεσμα αυτός να μην μπορεί να συγκεντρώνεται, να μην μπορεί να οδηγήσει, να μην μπορεί να σκέφτεται καθαρά. Είναι αντιληπτό γιατί αυτό δεν είναι επιθυμητό στον άνθρωπο. Η χρήση αυτού του φαρμάκου είναι επιβλαβής για την υγεία. Όμως θα πρέπει να προστεθεί ότι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ευρώπης και ιδιαίτερα στις νεαρές ηλικίες έχουν δοκιμάσει τουλάχιστον μια φορά την ρητίνη κάνναβη. Σε σύγκριση με άλλες απαγορευμένες ουσίες είναι για το χρήστη αυτής της ουσίας εύκολο να εθιστεί και να γίνει πρόσωπο εξαρτώμενο στη χρήση της. Οι επιπλοκές όμως από την ανεξέλεγκτη χρήση αυτών των ουσιών οδηγεί στην κοινωνική αποσύνθεση της κοινωνίας και προκαλεί σοβαρά προβλήματα. Το Δικαστήριο δεν δύναται να μην περιφρουρήσει την κοινωνική ευημερία με αποτρεπτικής φύσεως ποινές ώστε να μην υπάρχει η πιθανότητα εξάπλωσης αυτού του κακού στο κοινωνικό σύνολο. Τα κακά από την εξάπλωση παράνομη χρήση ναρκωτικών ουσιών θα ήταν δυσβάστακτα για την κοινωνία επειδή, μεταξύ άλλων, Οι χρήστες παρουσιάζουν πολλαπλά προβλήματα υγείας που έχουν σχέση με την χρήση των ναρκωτικών. Η δαπάνη για την περίθαλψη αυτών των ατόμων θα μπορούσε να λυγίσει τον προϋπολογισμό του κράτους. Ο κατηγορούμενος είχε ψυχολογικά προβλήματα και κατάθλιψη. Αυτό δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο για χρήστες ναρκωτικών. Το μεγάλο κόστος συντήρησης αυτής της εξάρτησης οδηγεί αυτά τα πρόσωπα στην διάπραξη και άλλων αδικημάτων για να συντηρούν το πρόβλημα τους. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξήγησε στην υπόθεση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 6560 ημερ. 7.8.1998 ότι υπάρχει η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών όχι μόνο στους εμπόρους των ναρκωτικών αλλά και στους χρήστες ναρκωτικών διότι το πρόβλημα των ναρκωτικών έχει διεισδύσει πλέον βαθιά στην Κυπριακή Κοινωνία και έχει φέρει μαζί του το πρόβλημα σειρά από άλλα κοινωνικά προβλήματα. Τόνισε επίσης ότι η διάκριση όμως αυτή μεταξύ εμπόρων και χρηστών αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία ναρκωτικών. Παράλληλα όμως στην υπόθεση Mehdi Afroughi v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 7036 ημερ. 26.3.2001 λέχθηκε από το Εφετείο ότι οι χρήστες ως θύματα των εμπόρων ναρκωτικών δεν πρέπει να τιμωρούνται με αποτρεπτικές ποινές της ίδιας έντασης μ' αυτές που επιβάλλονται στους εμπόρους. Βέβαια σε εκείνη την υπόθεση επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης στον παραβάτη που μειώθηκε από τρία έτη σε ποινή φυλάκισης 18 μηνών. Στην υπόθεση Zoran Jovanovic ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 64/05 ημερομηνίας 21 Νοεμβρίου 2005 το Εφετείο έθεσε κατευθυντήριες γραμμές σε σχέση με τον τρόπο προσέγγισης της επιβολής ποινής σε υποθέσεις παράνομης κατοχής των ναρκωτικών ουσιών. «Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται, είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό της ποινής. Υπάρχει ανεξέλεγκτη χρήση και διάδοση των ναρκωτικών. Η έξαρση στη διάπραξη των αδικημάτων αυτής της κατηγορίας καθιστά αναγκαία την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Επομένως όταν επιβάλλεται ποινή το Δικαστήριο πρέπει επιβάλλει ποινή που θα εφαρμόζει αποτελεσματικά τον νόμο και θα προστατεύει την κοινωνία από το κακό της εξάπλωσης των ναρκωτικών στον γενικό πληθυσμό και ιδιαίτερα στα νεαρά πρόσωπα». Στην υπόθεση Παυλίδης ν. Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 6161, 6161 ημερομηνίας 15 Ιουλίου 1996 όπου τα γεγονότα προσομοιάζουν με τα δικά μας γεγονότα το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 6 μηνών και 9 μηνών σε πρόσωπο που κατείχε ποικίλα μορφής ναρκωτικών σε μεγάλες ποσότητες για δική του χρήση, και σε σχόλια το Εφετείο επεσήμανε ότι οι ποινές που επιβλήθηκαν θα πρέπει να θεωρούνται επιεικείς. Το σκεπτικό του Εφετείου ήταν το ακόλουθο: προορισμός των ναρκωτικών για προσωπική χρήση δεν εκτόπισε την αναγκαιότητα για επιβολή αποτρεπτικής ποινής. Η συχνότητα στη διάπραξη αδικημάτων αναφορικά με τα ναρκωτικά, δημιουργεί μεγάλη ανησυχία η οποία εκφράστηκε και από το νομοθέτη με την πρόσφατη αύξηση ποινών την οποία επέφερε με τον τροποποιείτο Νόμο 20

(1)/1992. Όπως έχει ήδη αναφερθεί η σοβαρότητα των αδικημάτων είναι δεδομένη λαμβάνοντας υπόψη μου την ποσότητα που βρέθηκε όπως και τη δεύτερη κατηγορία που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος έχω τη θέση ότι η μόνη ενδεδειγμένη ποινή υπό τις περιστάσεις είναι ποινή φυλάκισης. Η μεγάλη ποσότητα των ναρκωτικών που βρεθήκαν στην κατοχή του και η συστηματική χρήση και κατοχή αυτών των ουσιών υπαγορεύουν την επιβολή αποτρεπτικού χαρακτήρα ποινής. Η συμπεριφορά του κατηγορούμενου τη δεδομένη στιγμή στο σύνολό της είναι τέτοια που συμβάλλει στο γενικό πρόβλημα εξάπλωσης των ναρκωτικών και εάν για τέτοια συμπεριφορά δεν επιβληθεί ποινή στερητικής της ελευθερίας του ατόμου είναι ορατός ο κίνδυνος η παράνομη χρήση των ναρκωτικών να εδραιωθεί στην γενική κοινωνία ως κάτι το σύνηθες. Επικροτείται η επιτυχής προσπάθεια του κατηγορούμενου με αποφασιστικότητα να αλλάξει όμως αυτό έγινε κάπως αργά. Μόνο ποινή φυλάκισης μεταδίδει τα ορθά μηνύματα στην κοινωνία ότι τα ναρκωτικά είναι ένα μεγάλο κακό, από τα μεγαλύτερα κακά της χώρας μας, και ως τέτοιο θα αντιμετωπίζεται με την ανάλογη σοβαρότητα από τα Δικαστήρια. Δεν το θεωρώ ορθό να του επιβάλλω μία παρατεταμένη ποινή φυλάκισης που να του σβήνει την ελπίδα ότι θα μπορούσε να αφομοιωθεί μέσα στο κοινωνικό σύνολο σε κάποιο σύντομο χρονικό διάστημα και με την βοήθεια του σωφρονιστικού συστήματος. Για την προσέγγιση αυτή ισχύει τη λογική που διατυπώθηκε από το Εφετείο στην υπόθεση Mortimer v. Δημοκρατίας 2 ΑΑΔ 240

(1998)ότι δεν πρέπει να δοθεί αποκλειστική βαρύτητα στο στοιχείο της αποτροπής με αποτέλεσμα να μην ληφθούν υπόψη σειρά περιστάσεων που να δικαιολογούν πιο ήπια μεταχείριση του παραβάτη ο οποίος σπρώχθηκε ή οδηγήθηκε στην απεχθή συμπεριφορά. Ο κατηγορούμενος είχε σοβαρό πρόβλημα. Η χρήση των ναρκωτικών είχε γίνει γι' αυτόν μέρος της ζωής του. Είχε γίνει μέρος του προβλήματος που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας με την ανεξέλεγκτη εξάπλωση των ναρκωτικών. Είναι βέβαιο ότι αυτός και άλλοι σαν αυτόν συμβάλλουν στον να συντηρούν τα πρόσωπα που σκορπούν τον θάνατο στη νεολαία της Κύπρου. Εξαιτίας της παραδοχής του κατηγορούμενου και τους άλλους μετριαστικούς παράγοντες που έχω λάβει υπόψη δικαιολογείται επιεικέστερη μεταχείριση του κατηγορούμενου παρά τα σοβαρά αδικήματα που έχει διαπράξει και μπορεί να επιβληθεί στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης χαμηλότερη απ' αυτή που είναι η ενδεδειγμένη για πρόσωπο που έχει επανειλημμένα απασχολήσει την αστυνομία με υποθέσεις κατοχής και χρήσης ναρκωτικών σε τέτοια ποσότητα όπου τεκμαίρεται ότι προμήθευε ναρκωτικά σε άλλα πρόσωπα και ο οποίος είχε στην κατοχή του ναρκωτικά που είναι άκρως επιβλαβή για την υγεία του ανθρώπου και που η εξάπλωση τους πρέπει οπωσδήποτε να περιοριστεί για την προστασία της κοινωνίας και της νεολαίας. Συνεπώς αφού έλαβα υπόψη μου την παραδοχή του κατηγορούμενου, το λευκό του ποινικό μητρώο, τους άλλους μετριαστικούς παράγοντες που αναλύονται πιο πάνω, τη σοβαρότητα του αδικήματος, τα γεγονότα της υπόθεσης, και της επιβεβλημένης ανάγκης επιβολής αποτρεπτικής ποινής επιβάλλονται οι ακόλουθες ποινές: · Στην 1η κατηγορία 6 μήνες ποινή φυλάκισης. Στην 2η κατηγορία 10 μήνες ποινή φυλάκισης. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου ζήτησε από το Δικαστήριο όπως σε περίπτωσης επιβολής ποινής φυλάκισης ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια και διατάξει την αναστολή της εν όψει των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορουμένου και δη τις τεράστιες προσπάθειες που έχει κάμει για την ένταξη του στην κοινωνία. Στην υπόθεση Μιχάλης Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 7758, ημερ. 31.3.2005, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Στην προσπάθεια απεξάρτησης αποδίδουμε σημασία. Ανάλογα, βέβαια, πάντοτε με τις περιστάσεις. Στην Πέτρος Α. Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 7487, ημερ. 27 Φεβρουαρίου 2004, είπαμε τα εξής: «Σε σχέση λοιπόν με το θέμα της απεξάρτησης, σημασία δεν είχε μόνο το αν ο εφεσείων τελικά πέτυχε ή όχι. Σημασία είχε και το αν προσπάθησε και πόσο. Στον όλως ιδιαίτερα ευαίσθητο τομέα των εξαρτησιογόνων ουσιών είναι χρήσιμο να γνωρίζει κανείς ότι οι πιθανότητες αποτυχίας είναι μεγάλες, ιδίως σε ανοικτό θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης όπως αυτό που πρόσφερε το ΘΕΜΕΑ. Η άποψη του Κακουργιοδικείου ότι ο εφεσείων "ούτε εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία που του δόθηκε ούτε σεβάστηκε την απόφαση του Δικαστηρίου" μας φαίνεται να υποτιμά την προσπάθεια που γίνεται για απεξάρτηση σε περίπτωση αποτυχίας. Έχουμε τη γνώμη ότι θα πρέπει η όποια προσπάθεια να αποτιμάται και να ανταμείβεται ώστε να ενθαρρύνεται ο χρήστης να τη συνεχίζει». Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3 του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε, και το οποίο αναφέρει ότι, όποτε Δικαστήριο επιβάλλει ποινή φυλακίσεως η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία έτη, δύναται να διατάξει όπως η ποινή μη εκτελεστεί εκτός αν, διαρκούσης της περιόδου εφαρμογής του διατάγματος, ο καταδικασθείς διαπράξει άλλο αδίκημα το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση, και, μετά από την διάπραξη αυτή, Δικαστήριο διατάξει όπως η αρχική ποινή εκτελεστεί. Το εδάφιο

(2)του εν λόγω άρθρου αναφέρει τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου». Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας, αλλά το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής, και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Στέφανου Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373). Οι αρχές για αναστολή ποινής φυλακίσεως έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παραπέμπω ενδεικτικά στις Γενικός Εισαγγελέας ν. Μελεγκου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1, Δημοκρατία ν. Δημητρίου Παντελή

(1974)2 C.L.R. 45, Athanasiou ν. Republic

(1978)2 C.L.R. 17, Koukos v. Police

(1986)2 C.L.R. 1, Republic v. Georgiou

(1989)2 Α.Α.Δ. 31, Δημοκρατία v. Πέττη

(1990)2 Α.Α.Δ. 24, Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος

(1996)2 Α.Α.Δ. 303 και Σάββας Παπαευσταθίου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 39. Το Δικαστήριο έχει ενώπιον του ένα πρόσωπο με δύσκολα παιδικά χρόνια αλλά και νεανικά βιώματα, ο οποίος με την θέληση και την αποφασιστικότητα του έχει καταφέρει να απεξαρτοποιηθεί από τα ναρκωτικά, έχει αλλάξει τις συνήθειες του, έχει γίνει πατέρας ενός τετράχρονου κοριτσιού της οποίας έχει την αποκλειστική ευθύνη για την φροντίδα και επιμέλεια. Όλες οι εξετάσεις που έχουν γίνει για ανίχνευση ναρκωτικών ουσιών τόσον από ιδιώτη χημικό αλλά και από τις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας και συγκεκριμένα το Κέντρο Παρέμβασης του Υπουργείου Υγείας καταδεικνύουν περίτρανα ότι η προσπάθεια του ήταν επιτυχής. Φαίνεται ότι ο ρόλος του σαν πατέρας τον οποίο έχει λάβει πολύ σοβαρά υπόψη του έχει συνδράμει καταλυτικά στην αλλαγή του τρόπου ζωής του ριζικά. Θεωρώ σωστό να παραθέσω αυτούσιο ένα απόσπασμα από την έκθεση της Λειτουργού Ευημερίας Αντιγόνης Ευριπίδου σε σχέση με το θέμα αυτό: «.Από τον Απρίλιο του 2012, α αναφερόμενος διατηρεί συνεργασία με τις υπηρεσίες μας και επιβλέπεται στα πλαίσια Προληπτικής εργασίας και στήριξης της οικογένειας με ανήλικα. Οι συνθήκες διαβίωσης της οικίας του είναι άριστες και το επίπεδο φροντίδας του παιδιού πολύ ικανοποιητικό. Από την μέχρι σήμερα συνεργασία μας, δεν έχει παρατηρηθεί κανένα στοιχείο παραμέλησης του ανήλικου παιδιού του Ο αναφερόμενος καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την υγιή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Είναι ιδιαίτερα συνεργάσιμος με τις υπηρεσίες μας και με την συμβουλευτική καθοδήγηση η οποία του παρέχεται συστηματικά, έχει ενδυναμωθεί σε μεγάλο βαθμό. Επίσης από την συνεργασία μας με το σχολείο όπου φοιτά το παιδί, ενημερωθήκαμε ότι ο αναφερόμενος διατηρεί συστηματική συνεργασία μαζί τους και η συνολική εικόνα του παιδιού είναι πολύ ικανοποιητική.» Θεωρώ ότι σε καμία περίπτωση δεν θα ήταν ορθό να ανακοπεί αυτή η πορεία του κατηγορουμένου, αντίθετα το Δικαστήριο και όπως έχει αναφέρει ο ευπαίδευτος συνήγορος του πρέπει να έρθει αρωγός σε αυτή την έντονη, συνεχή και γνήσια προσπάθεια του κατηγορουμένου και όχι τιμωρός. Έτσι, είναι η θέση μου ότι η παρούσα υπόθεση είναι η κατάλληλη περίπτωση για να ανασταλούν οι ποινές φυλάκισης που έχει επιβληθεί στον κατηγορούμενου οι οποίες αναστέλλονται για περίοδο 3 χρόνων από σήμερα. Τα τεκμήρια να κατασχεθούν και να καταστραφούν. (Υπ.) ................... Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο