ΛΑΙΚΗ ΦΑΚΤΟΡΣ ΛΤΔ ν. I. SOTERIOU CONSTRUCTIONS LTD κ.α., Αγωγή Αρ. 7523/13, 4/2/2014

(1)- Καθ' ων η Αίτηση: κος Φρακάλας ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Οι Ενάγοντες (στο εξής οι Αιτητές) αποβλέπουν σε εξασφάλιση άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, βάσει της Δ.48 Θ.4

(2), αίτημα που θα γίνει πιο κατανοητό με τη σκιαγράφηση του ιστορικού της υπόθεσης. Στις 22.11.13 οι Αιτητές, στη βάση μονομερούς αίτησης πέτυχαν την έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων εναντίον των Εναγομένων

(1)(στο εξής οι Καθ' ων η Αίτηση), οι οποίοι καταχώρησαν στις 13.12.13 ένσταση. Στις 10.1.14 οι Αιτητές προχώρησαν με την καταχώρηση της παρούσας αίτησης, η οποία συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Κωνσταντίνου Αδαμίδη υπαλλήλου των Αιτητών, ημερ. 10.1.14. Ο ενόρκως δηλών για τεκμηρίωση του «καλού λόγου» της Δ.48 Θ4.

(2)επικαλείται την ένορκη δήλωση του κ. Ιωάννη Σωτηρίου ημερ. 13.12.13 η οποία υποστηρίζει την ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση και ισχυρίζεται ότι η προτιθέμενη συμπληρωματική ένορκη του δήλωση - την οποία επισυνάπτει ως Τεκμήριο 1 - θα περιέχει απαντήσεις στους ισχυρισμούς του Ι. Σωτηρίου οι οποίοι είναι σε μεγάλο βαθμό λανθασμένοι, παραπλανητικοί, αβάσιμοι και αστήρικτοι και θέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου ψευδή γεγονότα. Ειδικότερα, ισχυρίζεται ότι υπάρχει «καλός λόγος» διότι: (α) στην ένταση των Καθ' ων η Αίτηση περιέχονται γεγονότα και ισχυρισμοί τα οποία είναι ψευδή και παραπλανητικά και θα πρέπει να απαντηθούν από τους Αιτητές. (β) Οι Καθ' ων η Αίτηση αμφισβήτησαν με την ένσταση τους γεγονότα και ισχυρισμούς των Αιτητών και ως εκ τούτου οι Αιτητές επιβάλλεται να προσκομίσουν μαρτυρία για να αποσείσουν το βάρος απόδειξης που τους βαραίνει. (γ) Τα γεγονότα και ισχυρισμοί που περιλαμβάνονται στην προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση θα βοηθήσουν το Δικαστήριο να έχει ενώπιον του ολοκληρωμένη, αληθινή και σφαιρική εικόνα των γεγονότων της αίτησης ημερ. 22.11.13 στην βάση της οποίας εκδόθηκαν τα Προσωρινά Διατάγματα. Η αιτούμενη άδεια, όπως προβάλλεται μέσα από τους λόγους της ένστασης, δεν θα πρέπει να δοθεί, διότι: (α) Οι Αιτητές δεν παρουσίασαν «καλό λόγο» που να επιτρέπει την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. (β) Οι Αιτητές αποσκοπούν στη διόρθωση και συμπλήρωση διαφόρων παραλείψεων τους κατά την καταχώρηση της αρχικής ένορκης δήλωσης - έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο Δικαστήριο - ως και στο σχολιασμό αριθμού παραγράφων της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση. (γ) Είναι ανεπίτρεπτο σε μονομερή αίτηση για έκδοση Προσωρινού Διατάγματος να επιχειρείται η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης ώστε να δοθεί απάντηση στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ή για να δοθεί ολοκληρωμένη εικόνα των ισχυρισμών που αφορούν την αίτηση. (δ) Με βάση τη Δ.48 δεν επιτρέπεται η απάντηση σε μονομερή αίτηση. (ε) Η αίτηση αποσκοπεί στο να θεραπεύσει και/ή συμπληρώσει τα κενά της αρχικής ένορκης δήλωσης των Αιτητών και στην προσαγωγή μαρτυρίας και γεγονότων για να καλυφθούν κενά σε σχέση με γεγονότα που προβλήθηκαν στην αρχική ένορκη τους δήλωση. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Ιωάννη Σωτηρίου, Εναγομένου 2 ημερ. 21.1.14, ο οποίος ουσιαστικά επαναλαμβάνει τους πιο πάνω λόγους ένστασης, σχολιάζοντας συγχρόνως τις παραγράφους της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης (Τεκμήριο 1). Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων προώθησαν τις θέσεις των πελατών τους με εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύσεις. Διεξήλθα με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις. Είναι φανερό ότι από το λεκτικό της Δ.48 θ.4

(2), η χορήγηση άδειας για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης εμπίπτει στη σφαίρα της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, η οποία θα πρέπει να ασκείται με τρόπο που να εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο θεσπίστηκε. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι η αναμόρφωση της Δ.48 θ.4

(2)- τέλος του 1999 - απέβλεπε στην εξάλειψη των προβλημάτων που είχαν συσσωρευθεί λόγω της ερμηνείας που δόθηκε στον προηγούμενο Κανονισμό από τη Νομολογία, ώστε γεγονότα σε αιτήσεις να τίθενται ενώπιον του Δικαστηρίου με ένορκες δηλώσεις και όχι με προφορική μαρτυρία. Είναι στο πλαίσιο εξυπηρέτησης αυτού του στόχου που έγινε πρόβλεψη για συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις, ώστε να δίδεται η δυνατότητα στους διάδικους να θέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τρόπο ολοκληρωμένο τα γεγονότα της υπόθεσης τους, αλλά υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Ο όρος «καλός λόγος» δεν προσδιορίζεται στον υπό αναφορά Κανονισμό, και αυτό, κατά την άποψη μου, για ευνόητους λόγους που σχετίζονται με την ποικιλία των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης. Επομένως, εναπόκειται στο Δικαστήριο να κρίνει αν σε δεδομένη περίπτωση ο αιτητής έχει τεκμηριώσει «καλό λόγο» και, αν ναι, κατά πόσο ως αποτέλεσμα της τεκμηρίωσης θα ικανοποιήσει αίτημα - γραπτό ή προφορικό - για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Στην υπόθεση Φιλόκυπρου ν. Ματθαίου

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 510 αποφασίστηκε ότι: «το κατά πόσον θα πρέπει να επιτραπεί σε ένα διάδικο να καταχωρήσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση ενδιάμεσης φύσεως εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο θα πρέπει να ικανοποιηθεί και αποφανθεί ότι υπάρχει καλός λόγος ώστε να δοθεί άδεια για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης προς υποστήριξη της αίτησης ή της ένστασης ανάλογα με την περίπτωση». (βλέπε επίσης Messios & Sons v. Λεωνίδα

(2010)1(Α) Α.Α.Δ.195). Υπό τα περιστατικά της υπόθεσης, ό,τι επιδιώκουν οι Αιτητές με την καταχώρηση της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, είναι (α) να απαντήσουν σε γεγονότα και ισχυρισμούς που περιέχονται στην ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση τα οποία είναι ψευδή και παραπλανητικά, (β) να παρουσιάσουν μαρτυρία σε σχέση με γεγονότα και ισχυρισμούς που έχουν αμφισβητηθεί με την ένσταση των Καθ' ων η Αίτηση, ώστε να αποσείσουν το βάρος απόδειξης που τους βαραίνει και (γ) να θέσουν ενώπιον του Δικαστηρίου ολοκληρωμένη, αληθινή και σφαιρική εικόνα όλων των γεγονότων της αίτησης ημερ. 22.11.13 στη βάση της οποίας εκδόθηκαν τα Προσωρινά Διατάγματα. Είναι νομολογημένο ότι αποτελεί κανόνα καθολικής εφαρμογής, ότι σε περιπτώσεις που το Δικαστήριο παρέχει θεραπεία ύστερα από μονομερή αίτηση, δεν επιτρέπεται η επανόρθωση παράλειψης πρωθύστερα έτσι ώστε να μεταβληθεί ή αλλοιωθεί η εικόνα που δόθηκε πρωταρχικά στο Δικαστήριο. (βλ. Stavros Georgiou & Son (Scrap. Metals) Ltd ν. Του Πλοίου LIPA

(2000)1(Γ) A.A.Δ. 1976, 1981). Είναι περαιτέρω νομολογημένο ότι όταν ένας Αιτητής αποτείνεται μονομερώς στο Δικαστήριο για θεραπεία οφείλει να παραθέσει όλα τα ουσιώδη γεγονότα τα οποία μπορούν να το βοηθήσουν για να καταλήξει στα ορθά συμπεράσματα (βλ. Hardardskiy Prumyslony Holdings A.S. v. Darentree Resources Ltd κ.α. Πολιτική Έφεση 9/07 ημερομηνίας 10.7.2009 η οποία παραπέμπει στην πλούσια νομολογία επί του θέματος). Παράβαση του καθήκοντος αυτού επιφέρει, άνευ ετέρου, την άρνηση του Δικαστηρίου να χορηγήσει την αιτούμενη θεραπεία ή αν την έχει χορηγήσει, να την ακυρώσει (βλ. Πιττάκα ν. Γ. & Β. Χατζηδημοσθένους Λτδ

(2004)1(Γ) Α.Α.Δ. 1895). Στην υπόθεση United Perlite Industries Ltd v. Sayakhat Air Company

(2002)1 Α.Α.Δ 938, αναφέρεται ότι το καθήκον για αποκάλυψη, η οποία συναρτάται με την καλή πίστη που πρέπει να επιδεικνύεται, υπάρχει σε περιπτώσεις όπου ακούγεται μόνο η μια πλευρά και δεν δίνεται η δυνατότητα αμφισβήτησης στην άλλη πλευρά. Είναι επίσης νομολογημένο ότι σε αιτήσεις για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων το Δικαστήριο δεν υπεισέρχεται στην ουσία της υπόθεσης, ούτε προβαίνει σε εξέταση των αμφισβητούμενων θεμάτων (βλ. Bacardi v. Vinco Ltd

(1996)1 Α.Α.Δ. 788), αλλά ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια με βάση τη μαρτυρία που τίθεται ενώπιον του χωρίς να προβαίνει σε αξιολόγηση και καταλήξει σε ευρήματα ώστε συγκεκριμένος ισχυρισμός να κριθεί ότι έχει αποδειχθεί ή όχι. Όπως προκύπτει με σαφήνεια από την Δ.48 Θ.4

(2), καμία πρόνοια γίνεται για καταχώρηση απαντητικής ένορκης δήλωσης παρά μόνο για καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης υπό την προϋπόθεση τεκμηρίωσης «καλού λόγου». Είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι όπου αμφισβητούνται γεγονότα αυτό δεν τεκμηριώνει από μόνο του «καλό λόγο» που να επιτρέπει την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, ώστε μέσω αυτής να απαντούνται ισχυρισμοί της άλλης πλευράς ή να προσάγεται πρόσθετη μαρτυρία που σε διαδικασίες Προσωρινών Διαταγμάτων δεν είναι επιθυμητή (βλ. Halsbury's Laws Of England, 4η έκδοση τόμος 24, σελ.519, παρ.972 υπό τον τίλτο «No fresh evidence after motion opened»). Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι - στις περιπτώσεις που το Δικαστήριο παρέχει θεραπεία μονομερώς, - δεν είναι επιτρεπτή η καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, η οποία (α) αν και σχετική, απλώς απαντά και απορρίπτει την εκδοχή της άλλης πλευράς, εφόσον δεν είναι δυνατό στα πλαίσια της διαδικασίας Προσωρινού Διατάγματος να εξεταστεί και διαπιστωθεί η αποδεικτική της αξία, (β) τείνει να συμπληρώσει κενά και παραλείψεις που διαπιστώνονται στην αρχική ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση στη βάση της οποίας εκδόθηκαν τα Προσωρινά Διατάγματα με αποτέλεσμα να αλλοιώνεται η αρχική εικόνα των γεγονότων που δόθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, και (γ) να παρουσιάσει γεγονότα τα οποία, η άλλη πλευρά έχει επισημάνει με την ένσταση της ότι αποτελούν απόκρυψη ουσιωδών γεγονότων εκ μέρους των Αιτητών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι οι λόγοι για τους οποίους οι Αιτητές ζητούν την άδεια του Δικαστηρίου για να καταχωρήσουν την προτεινόμενη συμπληρωματική ένορκη δήλωση (Τεκμήριο 1), όπως αυτοί αναφέρθηκαν λεπτομερώς πιο πάνω, ως και στη παρ.8(α-δ) της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την παρούσα αίτηση, με κανένα τρόπο τεκμηριώνουν «καλό λόγο» αλλά αντίθετα αντιστρατεύονται τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές. Ειδικότερα αναφέρω ότι όπως προκύπτει από τις παρ.3-7 της προτεινόμενης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, (Τεκμήριο 1) αυτές ουσιαστικά αποτελούν επιχειρηματολογία και σχολιασμό συγκεκριμένων παραγράφων της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση, κάτι που είναι επιτρεπτό μόνο κατά το στάδιο των αγορεύσεων. Σ' ότι αφορά τις παραγράφους 8-12 (α - δ) του Τεκμηρίου 1, οι Αιτητές επιχειρούν να παρουσιάσουν μαρτυρία σε σχέση με την αφερεγγυότητα των Καθ' ων η Αίτηση 1 και να διαψεύσουν την αντίθετη θέση ότι οι Καθ' ων η Αίτηση 1 είναι «οικονομικά δρώσα εταιρεία». Περαιτέρω επιχειρείται η παρουσίαση της οικονομικής κατάστασης των Εναγομένων 2-5 ως εγγυητές των Καθ' ων η Αίτηση 1 τους οποίους, τονίζω ότι δεν αφορούν τα Προσωρινά Διατάγματα. Είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι πρόκειται για προσπάθεια προσαγωγής εκ των υστέρων πρόσθετης μαρτυρίας εκ μέρους των Αιτητών, προκειμένου να συμπληρωθούν κενά της αρχικής ένορκης δήλωσης ημερ. 22.11.13, στη βάση της οποίας εκδόθηκαν τα Προσωρινά Διατάγματα, εφόσον πρόκειται για στοιχεία που είτε ήταν σε γνώση τους ή θα μπορούσαν να περιέλθουν σε γνώση τους σε χρόνο προγενέστερο της καταχώρησης της αίτησης ημερ. 22.11.13, τα οποία θα έπρεπε να συμπεριληφθούν στην ένορκη δήλωση που την συνοδεύει. Σ' ότι αφορά την παρ.13 του Τεκμηρίου 1, παρατηρώ ότι οι Αιτητές επιχειρούν να παρουσιάσουν ενώπιον του Δικαστηρίου ως τεκμήριο Η, αντίγραφο μιας επιστολής ημερ. 31.8.12 για την οποία κατηγορούν τους Καθ' ων η Αίτηση ότι απέκρυψαν επιμελώς από το Δικαστήριο. Η θέση αυτή δεν με βρίσκει σύμφωνη. Όπως επισημάνθηκε πιο πάνω οι Αιτητές είναι που έχουν το καθήκον πλήρους αποκάλυψης των ουσιωδών γεγονότων κατά τον χρόνο έκδοσης των Προσωρινών Διαταγμάτων. Επομένως οι Αιτητές εάν θεωρούν ότι πρόκειται για ουσιώδες γεγονός η παρουσίαση της εν λόγω επιστολής ημερ. 31.8.12, ως και της επιστολής ημερ. 22.8.12 η οποία επισυνάπτεται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, όφειλαν να τις παρουσιάσουν με την αρχική τους ένορκη δήλωση στη βάση της οποίας εκδόθηκαν τα Προσωρινά Διατάγματα και όχι εκ των υστέρων και κατά τρόπο ανεπίτρεπτο. Σ' ότι αφορά τέλος την παρ.14 του Τεκμηρίου 1, και το χρόνο κατά τον οποίο οι Καθ' ων η Αίτηση άνοιξαν λογαριασμό στην Ελληνική Τράπεζα κρίνω ότι είναι ανεπίτρεπτο να ζητείται η παρουσίαση εκ των υστέρων πρόσθετης μαρτυρίας που αφορά επιταγή των Καθ' ων η Αίτηση προς όφελος τρίτου προσώπου ως και να δίδονται εξηγήσεις για την μη έκδοση εγγυητικών επιστολών που ζητήθηκαν από τους Καθ' ων η Αίτηση σύμφωνα με το Τεκμήριο 5 στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση, έχοντας κατά νου, όπως ανέφερα και πιο πάνω, ότι το Δικαστήριο σε αιτήσεις για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων δεν εξετάζει τα αμφισβητούμενα θέματα, δεν αξιολογεί και δεν προβαίνει σε ευρήματα ως προς το αληθές ή όχι των προβαλλόμενων ισχυρισμών. Για όλα τα πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα προς όφελος των Καθ' ων η Αίτηση και σε βάρος των Αιτητών τα οποία, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή, θα είναι πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ................. Στ. Χατζηγιάννη Π.Ε.Δ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο