Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Ερωτόκριτος Ερωτοκρίτου, Αρ. Υπόθεσης: 374/12, 31/3/2014

(2), 30(Ι)

(3), 31, 31Α και του άρθρου 6

(2)Α του Πρώτου Παραρτήματος - Τρίτος Πίνακας του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 (ΚΔΠ 139/79) όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 67/83, 20(Ι)/92, 91 (Ι)/03 και του Διατάγματος Κ.Δ.Π. 4/96. Ο κατηγορούμενος την 14η Ιουνίου 2007, στο Στρόβολο, της Επαρχίας Λευκωσίας, στην οικία του στην οδό Ανδρούτσου αρ.12 διαμ.3, είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Α', δηλαδή 18,3301 γραμμάρια κοκαΐνης και μία ζυγαριά μάρκας «LITE WEIGHT DIGITAL POCKET SCALE», στην οποία ανιχνεύθηκαν ίχνη κοκαΐνης. 2η κατηγορία: Κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου με σκοπό τη προμήθεια τούτου άλλα πρόσωπα, κατά παράβαση των άρθρων 2, 3 (Πρώτος Πίνακας Μέρος II), 5(Ι)(β), 6

(3), 30

(3),30Α , 31, 31Α και το άρθρο 6

(3)Α του Τρίτου Πίνακα του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 (ΚΔΠ 139/79) όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 20(Ι)/92 και 91/03 και του Διατάγματος ΚΔ.Π. 4/96. Ο κατηγορούμενος κατά τον χρόνο και τόπο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία, είχε στη κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Α', με σκοπό τη προμήθεια τούτου σε άλλα πρόσωπα, δηλαδή είχε στην κατοχή του το ελεγχόμενο φάρμακο που αναφέρεται στην 1η κατηγορία. 3η κατηγορία: Κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α', κατά παράβαση των άρθρων 2, 3 (Πρώτος Πίνακας Μέρος I), 6(Ι)

(2), 30(Ι)

(3), 31, 31Α και του άρθρου 6

(2)Α του Πρώτου Παραρτήματος - Τρίτος Πίνακας του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 (ΚΔΠ 139/79) όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 67/83, 20(Ι)/92, 91 (Ι)/03 και του Διατάγματος Κ.Δ.Π. 4/96. Ο κατηγορούμενος την 24η Ιουνίου 2008, στο Στρόβολο, της Επαρχίας Λευκωσίας, στην οικία του στην οδό Ανδρούτσου αρ. 12 διαμ.3, είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Α', δηλαδή 0,116 γραμμάρια ηρωίνης. 4η κατηγορία: Κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α', κατά παράβαση των άρθρων 2, 3 (Πρώτος Πίνακας Μέρος I), 6(Ι)

(2), 30(Ι)

(3), 31, 31Α και του άρθρου 6

(2)Α του Πρώτου Παραρτήματος - Τρίτος Πίνακας του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 (ΚΔΠ 139/79) όπως τροποποιήθηκε από τους Νόμους 67/83, 20(Ι)/92, 91 (Ι)/03 και του Διατάγματος Κ.Δ.Π. 4/

1. Ο κατηγορούμενος την 3η Ιουλίου 2008, στην οικία του στην οδό Ανδρούτσου 12 διαμ.3, στο Στρόβολο, της Επαρχίας Λευκωσίας, είχε στη κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο Τάξεως Α', δηλαδή 0,2867 γραμμάρια ηρωίνης. Όπως ανέφερε η κα Ναθαναήλ στις 14.6.2007 μετά από δικαστικό ένταλμα ερευνήθηκε η οικία του κατηγορούμενου όπου σε βεράντα του διαμερίσματος του, εντός πακέτου τσιγάρων βρέθηκε ποσότητα άσπρης σκόνης. Ο κατηγορούμενος παραδεχόμενος αμέσως ότι ήταν δική του παρέδωσε την ίδια στιγμή στους αστυνομικούς και μια ζυγαριά ακριβείας στην οποία υπήρχε άσπρη σκόνη. Η άσπρη σκόνη όπως διαφάνηκε από τις εξετάσεις που έγιναν στο Κρατικό Χημείο ήταν κοκαΐνη συνολικού βάρους 18.3301 γρ. Τα γεγονότα αυτά καλύπτουν τις κατηγορίες 1 και 2 επί του κατηγορητηρίου. Στις 24.6.2008 και πάλι μετά από την έκδοση δικαστικού εντάλματος ερευνήθηκε η οικία του κατηγορούμενου όπου σε σακουλάκι εντοπίστηκε ελεγχόμενο φάρμακο τάξης Α και συγκεκριμένα 0.116 γραμμάρια ηρωίνης για τα οποία ο κατηγορούμενος αμέσως παραδέχτηκε ότι ήταν δικά του, αρ. κατηγορίας
2. Σε σύντομο χρονικό διάστημα και συγκεκριμένα στις 3.7.2008 και πάλι ερευνήθηκε η οικία του με δικαστικό ένταλμα και ανευρέθηκε ποσότητα ελεγχόμενου φάρμακου Τάξεως Α συγκεκριμένα 02867 γραμμάρια ηρωίνης για τα οποία επίσης ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ότι ήταν δικά του, αρ. κατηγορίας
3. Όπως ανέφερε η κα Ναθαναήλ ο κατηγορούμενος πέρνα των παραδοχών του στην Αστυνομία τις ώρες της έρευνας παραδέχτηκε αμέσως και όλες τις κατηγορίες όταν κατηγορήθηκε γραπτώς αναφέροντας σε όλες τις περιπτώσεις ότι τα ναρκωτικά ήταν για προσωπική του χρήση. Έχουν δημιουργηθεί έξοδα €90 τα οποία ζήτησε όπως πληρωθούν από τον κατηγορούμενο και ζήτησε διάταγμα κατάσχεσης και καταστροφής όλων των τεκμηρίων. Ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με καταδίκες για παρόμοιας φύσης αδικήματα. Ερωτώμενη η κα Ναθαναήλ από το Δικαστήριο σε σχέση με τον χρόνο που μεσολάβησε από την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων που ήταν 14.6.2007, 24.6.2008 και 3.7.2008 σε σχέση με την ημερομηνία καταχώρισης της υπόθεσης που ήταν 3.2.2012 ανέφερε ότι εναντίον του κατηγορουμένου είχε καταχωρηθεί προγενέστερα η υπόθεση 7896/09 που αφορούσε τις κατηγορίες 1 και 2 στην παρούσα υπόθεση, δηλαδή τα αδικήματα που διαπράχθηκαν το 2007 αλλά η υπόθεση ανεστάλη λόγω μη επίδοσης αφού ο κατηγορούμενος δεν εντοπιζόταν. Η Αστυνομία είχε πληροφορηθεί ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν εκτός Κύπρου συγκεκριμένα στην Ισπανία για σκοπούς απεξάρτησης και η υπόθεση καταχωρήθηκε μετά που ο κατηγορούμενος επέστρεψε. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του ξεκίνησε από αυτό ακριβώς το θέμα αναφέροντας ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε εξαφανιστεί για να αποφύγει τις επιπτώσεις των πράξεων του αντίθετα ο ίδιος υπό την ιδιότητα του ως συνήγορος του κατηγορουμένου είχε αναφέρει και πληροφορήσει σχετικά τις αρχές ότι ο κατηγορούμενος είχε μεταβεί στο εξωτερικό συγκεκριμένα στην Ισπανία για σκοπούς αποτοξίνωσης. Όπως ειδικά ανέφερε ο κ. Τσιναρέλης η κατάσταση της υγείας του κατηγορουμένου λόγω της χρήσης ναρκωτικών ουσιών είχε επιβαρυνθεί πολύ και ήταν ζήτημα ζωής και θανάτου η ένταξη του σε εντατικό πρόγραμμα απεξάρτησης. Προς τούτο είχε μεταβεί στην Ισπανία συγκεκριμένα στη θεραπευτική κοινότητα Reto a la Esperanza όπου παρέμεινε από τις 4.9.2010 μέχρι τις 27.1.
4. Μετά που επανήλθε στην Κύπρο έχει ενταχθεί και παρακολουθήσει πρόγραμμα απεξάρτησης στη Μονάδα Άνωση όπου άρχισε θεραπευτικό πρόγραμμα στις 18.10.2013 και στις 8.11.2013 του έχει δοθεί τιμητικό δίπλωμα ότι είχε επιτυχώς ολοκληρώσει τον πρώτο θεραπευτικό του στόχο. Σε σχέση με τις προσπάθειες απεξάρτησης του ο κ. Τσιναρέλης έχει εφοδιάσει το Δικαστήριο με σχετικές βεβαιώσεις τόσο από το Ισπανικό Κέντρο Αποτοξίνωσης στο οποίο συμμετείχε αλλά και από τις Υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας του Νοσοκομείου Λεμεσού-Μονάδα Απεξάρτηση Άνωση. Έχουν επίσης προσκομιστεί αποτελέσματα βιοχημικού ελέγχου ημερ. 6.3.2014 στα οποία η ένδειξη για ανίχνευση οποιασδήποτε ναρκωτικής ουσίας ήταν αρνητική. Όπως ανέφερε ο κ. Τσιναρέλης ο κατηγορούμενος ήταν χρόνιος χρήστης σκληρών ναρκωτικών για μεγάλη χρονική περίοδο λόγω διαφόρων οικογενειακών και προσωπικών προβλημάτων και αφού παρασύρθηκε από κακές παρέες με αποτέλεσμα να συμπεριφέρεται εντελώς ανώριμα και επιπόλαια, χωρίς να αντιλαμβάνεται τους κινδύνους για την υγεία του με αποτέλεσμα να κυριευτεί από το πάθος του εθισμού του και να γίνει θύμα των σκληρών ναρκωτικών. Αναφερόμενος στην ποσότητα 18,3301 γραμμαρίων κοκαΐνης που ανευρέθηκε στην κατοχή του το 2007 και που αφορούν οι κατηγορίες 1 και 2 στο κατηγορητήριο που είναι και οι πλέον σοβαρές ο κ. Τσιναρέλης είπε ότι ναι μεν η ποσότητα αυτή δημιουργεί το τεκμήριο της κατοχής με τον σκοπό της προμήθειας εξ ου και η 2η κατηγορία το μεγαλύτερο μέρος της ποσότητας ήταν για προσωπική του χρήση την οποία και διαχώριζε από πριν σε δόσεις χρησιμοποιώντας την ζυγαριά ακριβείας που παρέδωσε φοβούμενος να μην πέσει σε υπερβολική δόση και έτσι διαχώριζε τις δόσεις του όταν ήταν νηφάλιος για να μπορεί να τις παίρνει την ώρα που αντιμετώπιζε το σύνδρομο στέρησης αποφεύγοντας τον κίνδυνο της υπερδοσολογίας. Ο κατηγορούμενος δεν προμήθευε επί πληρωμή κανένα πρόσωπο, κάποτε όμως έκανε περιστασιακά χρήση με τον φίλο του Παρασκευά Παρασκευά ο οποίος ήταν περιστασιακός χρήστης και ο κατηγορούμενος τον προμήθευε με τις δόσεις όταν έκαναν περιστασιακά μαζί χρήση, δηλαδή η προμήθεια αφορούσε μόνο το πρόσωπο του Παρασκευά Παρασκευά και δεν γινόταν έναντι χρημάτων. Ήταν η θέση του κ. Τσιναρέλη μετά από την περίοδο Ιουνίου του 2007 και Ιουνίου-Ιουλίου 2008 ο κατηγορούμενος δεν παρουσίασε άλλη εγκληματική συμπεριφορά ειδικότερα μετά δε από την επιστροφή του από την Ισπανία έχει αλλάξει εντελώς τρόπο ζωής και συνήθειες, παραμένει μακριά από τα ναρκωτικά και μάλιστα είναι τώρα και το στήριγμα της μητέρας του. Η μητέρα του, όπως ανέφερε ο συνήγορος του, διαμένει με τον κατηγορούμενο, είναι ασθενής και λαμβάνει επίδομα από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας. Όπως φαίνεται από την ιατρική βεβαίωση που υπογράφει ο Δρ. Α. Κούσιος, Νεφρολόγος στην Νεφρολογική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας η μητέρα του κατηγορούμενου Νίκη Ερωτοκρίτου πάσχει από τελικό στάδιο χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας για την οποία υποβάλλεται σε μακροχρόνια θεραπεία με περιοδική αιμοκάθαρση και χρήζει συνεχούς παρακολούθησης από το τμήμα μας. Επιπρόσθετα η κα Ερωτοκρίτου τον Μάιο του 2013 υποβλήθηκε σε ογκεκτομή λόγω καρκίνου του μαστού με λεφαδενικό καθαρισμό και υποβλήθηκε μετέπειτα σε ακτινοθεραπείες. Μετά την θεραπεία παρουσίασε αστάθεια βάδισης στα πλαίσια εγκεφαλοπάθειας από έμφρακτα στην παρεγκεφαλίδα για το οποία βρίσκεται ακόμα σε στάδιο διερεύνησης. Ο κατηγορούμενος βοηθά συνεχώς την μητέρα του, είναι το μοναδικό της στήριγμα και την προσέχει συνεχώς αφού λόγω των προβλημάτων υγείας της χρειάζεται συνεχώς να είναι με κάποιο άτομο για βοήθεια. Εκ των πραγμάτων ο κατηγορούμενος έχει καταστεί προστάτης της μητέρας του κάτι το οποίο ως εισηγήθηκε πρέπει να ληφθεί υπόψη στην επιβολή ποινής στον κατηγορούμενο από το Δικαστήριο αφού επιβολή ποινής φυλάκισης στον κατηγορούμενο πέραν των δυσμενών επιπτώσεων που θα έχει στον ίδιο και στο συνεχή αγώνα του να παραμείνει καθαρός από ουσίες, σοβαρές επιπτώσεις θα έχει και η μητέρα του αφού ουσιαστικά θα απολέσει το μοναδικό στήριγμα που έχει σήμερα στο γολγοθά της υγείας της. Καταληκτικά η θέση του κ. Τσιναρέλη ήταν ότι το Δικαστήριο επιβάλλοντας στον κατηγορούμενο ποινή θα πρέπει πέραν των ελαφρυντικών της παραδοχής και του γεγονότος ότι δεν βαρύνεται με προηγούμενες παρόμοιας φύσης καταδίκης να λάβει σοβαρά υπόψη του τις έντονες συνεχείς και γνήσιες προσπάθειες απεξάρτησης, την βοήθεια που προσφέρει στη μητέρα του και την μεταβολή στις προσωπικές του συνθήκες. Όπως επίσης ανέφερε στο Δικαστήριο το γεγονός ότι τα αδικήματα που έχει παραδεχθεί έχουν διαπραχθεί σχεδόν 6 και 7 χρόνια προηγουμένως και στο μεσοδιάστημα αυτό ο κατηγορούμενος όχι μόνο δεν έχει υποπέσει σε οποιαδήποτε άλλα παραπτώματα αλλά με τις προσπάθειες που έχει κάνει έχει καταδείξει ότι όλα αυτά αποτελούν ένα άσχημο παρελθόν θα πρέπει να αντιμετωπιστεί από το Δικαστήριο με επιείκεια και σίγουρα χωρίς να εξουδετερώνεται η σοβαρότητα των αδικημάτων που έχει διαπράξει, η ποινή που θα του επιβληθεί να μην είναι καταστρεπτικής φύσεως για τον ίδιο ή ποινή που θα τον οδηγήσει πίσω στους κακούς δρόμους από τους οποίους τόσο έντονα πάλεψε και παλεύει να κρατηθεί μακριά. Ενώπιον του Δικαστηρίου είναι επίσης η έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Σύμφωνα με αυτή ο κατηγορούμενος είναι σήμερα 28 ετών, είναι άνεργος και διαμένει με την μητέρα του. Ο πατέρας του Νίκος Ερωτοκρίτου διαμένει σε άλλη οικία και είναι ο τρίτος από τα τέσσερα αδέλφια που οι γονείς τους απέκτησαν μαζί, έχει ακόμη ένα μικρό αδερφό τον Ραφαέλο ο οποίος όμως επέλεξε να μείνει με τον πατέρα του και την νέα του σύζυγο αφού ο πατέρας του με την νέα του σύζυγο έχουν αποκτήσει ένα άλλο παιδί που είναι στην ίδια ηλικία με τον Ραφαέλο. Τα δύο μεγαλύτερα του αδέρφια είναι παντρεμένα και ζουν με τις δικές τους οικογένειες, ο κατηγορούμενος έχει πολύ καλές σχέσεις μαζί τους. Ο γάμος των γονιών του δεν ήταν ποτέ καλός υπήρχαν πολλά προβλήματα και οικονομικής φύσης λόγω του εθισμού του πατέρα του με το αλκοόλ και τον τζόγο. Η μητέρα του με τον Ραφαέλο είχαν φύγει από την συζυγική εστία και διέμεναν σε καταφύγιο προστασίας γυναικών ενώ ο ίδιος και τα μεγαλύτερα του αδέρφια παρέμειναν με τον πατέρα τους. Ο κατηγορούμενος φοίτησε μόνο μέχρι την Α' Γυμνασίου και από την ηλικία των 15 ετών ξεκίνησε την χρήση ναρκωτικών ουσιών ενώ ξεκίνησε να κάνει περιστασιακή χρήση πολύ σύντομα εθίστηκε και άρχισε να κάνει χρήση πιο βαριών ουσιών όπως ηρωίνη και κοκαΐνη, εξαιτίας της εξάρτησης του από τα ναρκωτικά δεν ολοκλήρωσε την θητεία του στην Εθνική Φρουρά αφού αντιμετώπιζε και πληθώρα ψυχολογικών προβλημάτων. Στο παρόν στάδιο δεν εργάζεται και τόσον ο ίδιος όσο και η μητέρα του συντηρούνται από το βοήθημα που λαμβάνει η κα Ερωτοκρίτου από το Τμήμα Κοινωνικής Ευημερίας. Αδιαμφισβήτητα τα αδικήματα που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος είναι πολύ σοβαρά. Τούτο εξάγεται αβίαστα από τις ποινές που προβλέπονται από τους σχετικούς νόμους, αναφέρω ότι εκτός από την ποσότητα των ναρκωτικών που βρέθηκαν στην κατοχή του κατηγορούμενου ιδιαίτερα σοβαρό είναι γεγονός ότι τα ναρκωτικά που ανευρέθηκαν στην κατοχή του είναι ναρκωτικά Τάξεως Α και συγκεκριμένα κοκαΐνη και ηρωίνη όπως και η παραδοχή του στην κατηγορία 2 του κατηγορητηρίου που αφορά το αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α με σκοπό την προμήθεια του σε άλλα πρόσωπα έστω και αν τούτο γινόταν, όπως ανέφερε ο ευπαίδευτος συνήγορος του, όχι με σκοπό το κέρδος αφού ο κατηγορούμενος δεν πληρωνόταν για τις δόσεις που έδιδε σε συγκεκριμένο φίλο του. Οι ποσότητες των ναρκωτικών αλλά και το είδος τους είναι οι επιβαρυντικοί παράγοντες που θα ληφθούν υπόψη. Υπάρχουν όμως και ελαφρυντικοί παράγοντες οι οποίοι θα προσμετρήσουν ευνοϊκά υπέρ του κατηγορουμένου. Αυτοί είναι: Ελαφρυντικοί παράγοντες: Παραδοχή. Είναι γεγονός ότι αυτή η παραδοχή θα είχε περισσότερη βαρύτητα εάν τα αδικήματα για τα οποία συνελήφθηκε δεν ήταν επ' αυτοφώρω. Όμως λαμβάνω υπόψη μου ότι παραδέχτηκε τα αδιικήματα και έδωσε και θεληματική κατάθεση στην Αστυνομία και συνεργάστηκε πλήρως με τα μέλη της ΥΚΑΝ κατά τις έρευνες που έγιναν στην οικία του με βάση εντάλματα έρευνας που εξασφαλίστηκαν από το Δικαστήριο και παρέδωσε από μόνος του στους Αστυνομικούς οτιδήποτε βρισκόταν στην κατοχή του. Η παραδοχή του και στο Δικαστήριο σήμερα με την οποίαν έχει εξοικονομηθεί πολύτιμος δικαστικός χρόνος και χρήμα αποτελεί ισχυρό μετριαστικό παράγοντα. Δεν υπάρχουν καταδίκες για παρόμοιας φύσης αδικήματα.
5. Προσωπικές συνθήκες. Οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου έχουν ήδη αναφερθεί και προκύπτουν τόσο από την Έκθεση του Γραφείου Ευημερία που είναι ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά και από την τεκμηριωμένη αγόρευση του ευπαιδεύτου συνηγόρου του. Στέκομαι ιδιαίτερα στις γνήσιες και ευτυχώς απ' ότι φαίνεται καρποφόρες προσπάθειες του για αποτοξίνωση αλλά και στην άσχημη κατάσταση της υγείας της μητέρας του. Οι στόχοι του Δικαστηρίου κατά την επιβολή της ποινής είναι ως εξής:
6. Αναμόρφωση του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια που να δίδονται κίνητρα στον παραβάτη να διορθώσει τα λάθη του και να λάβει τα μέτρα να μην επαναλάβει αυτή την συμπεριφορά.
7. Τιμωρία του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια ώστε να ικανοποιείται το αίσθημα δικαιοσύνης των πολιτών με τα να τιμωρηθεί ο παραβάτης για την αξιόμεμπτη του πράξη.
8. Αποτροπή του εγκλήματος. Η ποινή πρέπει να είναι τέτοια που να επενεργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για την επανάληψη της διάπραξης του αδικήματος από τον παραβάτη και από άλλους πιθανόν παραβάτες παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Το Δικαστήριο κατά την επιβολή της ποινής πρέπει να έχει υπόψη και του τρεις του στόχους. Δεν μπορεί να ικανοποιήσει τον ένα τον στόχο με αποτέλεσμα να αγνοήσει τους άλλους δύο. Έχει τονισθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το συμφέρον της κοινωνίας είναι κατ' εξοχή παράγοντας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η αποτελεσματική εφαρμογή των νόμων πρωταρχικό καθήκον των Δικαστηρίων (Βλ. Sentencing in Cyprus, R v. S Georgiou 22 CLR 147). Επομένως παρόλο που οι ποινές θα πρέπει να εξατομικεύονται και να ληφθούν υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου διά να βρεθεί η πιο κατάλληλη ποινή αυτός ο παράγοντας δεν μπορεί να επενεργήσει στην εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος με αποτέλεσμα να μην τιμωρηθεί ο παραβάτης και να μην επιτευχθεί η αποτροπή παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Η κοκαΐνη είναι απαγορευμένη ουσία η οποία ανήκει στην κατηγορία Τάξεως Α των απαγορευμένων ουσιών διότι αυτή η ουσία είναι ιδιαίτερα επιβλαβής για την υγεία του χρήστη και ο χρήστης πολύ εύκολα εθίζεται με την χρήση αυτής της ουσίας και σε σύντομο χρόνο γίνεται εξαρτώμενος της. Με την χρήση της κοκαΐνης ο χρήστης νοιώθει ένα αίσθημα έντονης συγκίνησης που ακολουθείται από ραγδαία κατάπτωση του οργανισμού. Με την μακρόχρονη χρήση κοκαΐνης ο χρήστης κινδυνεύει από την προσβολή καρδιακών επεισοδίων και άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας. Οι επιπλοκές από την ανεξέλεγκτη χρήση αυτών των ουσιών οδηγούν στην κοινωνική αποσύνθεση της κοινωνίας και προκαλεί σοβαρά προβλήματα. Το Δικαστήριο δεν δύναται να μην περιφρουρήσει την κοινωνική ευημερία με αποτρεπτικής φύσεως ποινές ώστε να μην υπάρχει η πιθανότητα εξάπλωσης αυτού του κακού στο κοινωνικό σύνολο. Το Ανώτατο Δικαστήριο εξήγησε στην υπόθεση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 6560 ημερ. 7.8.1998 ότι υπάρχει η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών όχι μόνο στους εμπόρους των ναρκωτικών αλλά και στους χρήστες ναρκωτικών διότι το πρόβλημα των ναρκωτικών έχει διεισδύσει πλέον βαθιά στην Κυπριακή Κοινωνία και έχει φέρει μαζί του το πρόβλημα σειρά από άλλα κοινωνικά προβλήματα. Τόνισε επίσης ότι η διάκριση όμως αυτή μεταξύ εμπόρων και χρηστών αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία ναρκωτικών. Παράλληλα όμως στην υπόθεση Mehdi Afroughi v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 7036 ημερ. 26.3.2001 λέχθηκε από το Εφετείο ότι οι χρήστες ως θύματα των εμπόρων ναρκωτικών δεν πρέπει να τιμωρούνται με αποτρεπτικές ποινές της ίδιας έντασης μ' αυτές που επιβάλλονται στους εμπόρους. Βέβαια σε εκείνη την υπόθεση επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης στον παραβάτη που μειώθηκε από τρία έτη σε ποινή φυλάκισης 18 μηνών. Στην υπόθεση Zoran Jovanovic ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 64/05 ημερομηνίας 21 Νοεμβρίου 2005 το Εφετείο έθεσε κατευθυντήριες γραμμές σε σχέση με τον τρόπο προσέγγισης της επιβολής ποινής σε υποθέσεις παράνομης κατοχής των ναρκωτικών ουσιών. «Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται, είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη στον καθορισμό της ποινής. Υπάρχει ανεξέλεγκτη χρήση και διάδοση των ναρκωτικών. Η έξαρση στη διάπραξη των αδικημάτων αυτής της κατηγορίας καθιστά αναγκαία την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Επομένως όταν επιβάλλεται ποινή το Δικαστήριο πρέπει επιβάλλει ποινή που θα εφαρμόζει αποτελεσματικά τον νόμο και θα προστατεύει την κοινωνία από το κακό της εξάπλωσης των ναρκωτικών στον γενικό πληθυσμό και ιδιαίτερα στα νεαρά πρόσωπα». Στην υπόθεση Παυλίδης ν. Αστυνομίας Ποινικές Εφέσεις 6161, 6161 ημερομηνίας 15 Ιουλίου 1996 όπου τα γεγονότα προσομοιάζουν με τα δικά μας γεγονότα το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 6 μηνών και 9 μηνών σε πρόσωπο που κατείχε ποικίλα μορφής ναρκωτικών σε μεγάλες ποσότητες για δική του χρήση, και σε σχόλια το Εφετείο επεσήμανε ότι οι ποινές που επιβλήθηκαν θα πρέπει να θεωρούνται επιεικείς. Το σκεπτικό του Εφετείου ήταν το ακόλουθο: προορισμός των ναρκωτικών για προσωπική χρήση δεν εκτόπισε την αναγκαιότητα για επιβολή αποτρεπτικής ποινής. Η συχνότητα στη διάπραξη αδικημάτων αναφορικά με τα ναρκωτικά, δημιουργεί μεγάλη ανησυχία η οποία εκφράστηκε και από το νομοθέτη με την πρόσφατη αύξηση ποινών την οποία επέφερε με τον τροποποιητικό Νόμο 20

(1)/1992. Πρωτού επιβληθεί οποιαδήποτε ποινή στον κατηγορούμενο, θα πρέπει να λεχθεί ότι σημαντικό θεωρώ το γεγονός ότι η παρούσα υπόθεση καταχωρίστηκε σχεδόν 4½ χρόνια μετά την διάπραξη των σοβαρότερων αδικημάτων της 1ης και 2ης κατηγορίας, αλλά και το γεγονός ότι σήμερα που το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή στον κατηγορούμενο έχουν περάσει σχεδόν 7 χρόνια από την ημερομηνία διάπραξης τους. Σε σχέση με την καθυστέρηση αυτή, όπως ανέφερε η Κατηγορούσα Αρχή και συμφώνησε ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου αρχικά είχε καταχωρηθεί η υπόθεση 7896/09, δηλαδή πάλι με κάποια καθυστέρηση, μετά από δύο χρόνια από τη διάπραξη του αδικήματος, αλλά δεν κατέστη δυνατό να επιδοθεί στον κατηγορούμενο, ακολούθως ανεστάλη για τον λόγο αυτό και επειδή υπήρχαν οι έγκυρες και τεκμηριωμένες πληροφορίες ότι ο κατηγορούμενος είχε μεταβεί στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην Ισπανία όπου εισήχθη σε κέντρο απεξάρτησης, καταχωρήθηκε μετά που επέστρεψε. Παρά τη δικαιολογία που μπορεί να αναφερθεί ότι υπάρχει για κάποιο από το χρονικό διάστημα που έχει έκτοτε μεσολαβήσει δεν παύει από του να έχει σημειωθεί καθυστέρηση στην καταχώριση της παρούσας υπόθεσης γενικότερα. Το άρθρο 30

(2)του Συντάγματος αναφέρει ότι έκαστος κατά την διάγνωση οιασδήποτε ποινικής κατηγορίας εναντίον του δικαιούται σε ανεπηρέαστη, δημόσια ακροαματική διαδικασία εντός ευλόγου χρόνου ενώπιον ανεξάρτητου, αμερόληπτου και αρμοδίου Δικαστηρίου. Η διασφάλιση του Συνταγματικού αυτού δικαιώματος του Κατηγορούμενου είναι πρωταρχική ευθύνη του Δικαστηρίου (βλ. Γαβριηλίδης ν. Αστυνομίας,

(2003)2 Α.Α.Δ. 405). Όπως αναφέρθηκε και στην απόφαση Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας,

(1996)2 Α.Α.Δ. 200), υποχρέωση της Κατηγορούσας Αρχής είναι να προσαγάγει τους παραβάτες ενώπιον του Δικαστηρίου ευθύς μετά την ολοκλήρωση των ανακρίσεων, εκτός εάν συντρέχει βάσιμος λόγος περί του αντιθέτου. Παραθέτω επίσης απόσπασμα από την απόφαση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Μπλάκε Ανδρέα Σενέκκη, Π.Ε. 190/11 κ.α. ημερ. 23.5.2012, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Ως μετριαστικό της ποινής παράγοντα η νομολογία μας αναγνωρίζει και τον παράγοντα καθυστέρηση στην καταχώριση της ποινικής υπόθεσης. Αναφορικά με τον εν λόγω παράγοντα το πρωτόδικο Δικαστήριο επεσήμανε ότι, «από την ημερομηνία διάπραξης των εν λόγω αδικημάτων μέχρι και σήμερα παρήλθαν τρία και μισό έτη, χρόνος κατά τον οποίο οι κατηγορούμενοι τελούσαν υπό το δυσβάστακτο και ψυχοφθόρο βάρος της διαδικασίας, ιδιαίτερα ως προς το τι μέλλει γενέσθαι. Δεν παραλείπω ακόμη ότι σε αυτό το χρονικό διάστημα οι κατηγορούμενοι απώλεσαν ή άλλαξαν εργασία ούτως ώστε να παρουσιάζονται στις συχνές και πυκνές ημερομηνίες που ορίζετο η υπόθεση για ακρόαση, γεγονός που επέφερε επιπρόσθετη συναισθηματική φόρτιση. Πέραν των πιο πάνω, γεγονότα που καταδεικνύουν διαφοροποίηση στη ζωή των κατηγορουμένων, δεν παραγνωρίζεται ότι ο κατηγορούμενος 2 είναι πλέον αρραβωνιασμένος». Η επί του προκειμένου θέση της νομολογίας μας επαναβεβαιώθηκε στην υπόθεση Πεγιώτη κ.ά. (πιο πάνω) στην οποία, με αναφορά σε νομολογία, προεξάρχουσα θέση στην οποία κατέχει η υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Αρεστή

(1996)2 ΑΛΑ. 267, λέχθηκαν και τα εξής: "Παρά τη θέση της νομολογίας ως προς τις επιπτώσεις της καθυστέρησης όταν για αυτήν ευθύνεται ο κατηγορούμενος και τη θέση της ως προς την ευθύνη του δικαστηρίου για τη διεξαγωγή της μέσα σε εύλογο χρόνο παραμένει το γεγονός της επιβολής ποινής μετά την παρέλευση 40 μηνών από τη διάπραξη των αδικημάτων. Στην Αρέστη (πιο πάνω) ο Πικής, Π. υπέδειξε ότι: «Η αποτίμηση κατά το πέρας της διαδικασίας της καθυστέρησης ως παράγοντα ελαφρυντικού της ποινής τείνει να μετριάσει την απόσταση που δημιουργείται, ως προς το άτομο του παραβάτη, μεταξύ του χρόνου που διαπράττεται το αδίκημα και του χρόνου της τιμωρίας του.» Το θέμα της καθυστέρησης εξετάζεται για να κριθεί αν η δίκη ήταν δίκαιη, όπως ορίζεται από το άρθρο 30.2 του Συντάγματος. Ωστόσο ο λόγος για τον οποίο συνήθως προσμετρά η καθυστέρηση είναι η μεταβολή των συνθηκών του παραβάτη.."». Στο σημείο αυτό αναφέρω ότι πέραν του θέματος της καθυστέρησης που έχει για το Δικαστήριο σημασία στο στάδιο επιβολής ποινής, όπως έχει ήδη αναφερθεί ο κατηγορούμενος έχει πετύχει να αποτοξινωθεί μετά που η κατάσταση της υγείας του είχε επιβαρυνθεί πολύ από την ανεξέλεγκτη χρήση σκληρών ναρκωτικών, ευτυχώς αντιλήφθηκε ότι έπρεπε να εισαχθεί και να ακολουθήσει εντατικό πρόγραμμα απεξάρτησης αφού κυριολεκτικά είχε τεθεί θέμα ζωής και θανάτου, και η σημασία που δίδεται στην απεξάρτηση είναι μεγάλη όπως καταδεικνύεται και από την νομολογία. Στην υπόθεση Μιχάλης Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 7758, ημερ. 31.3.2005, όπου αναφέρθηκαν τα εξής: «Στην προσπάθεια απεξάρτησης αποδίδουμε σημασία. Ανάλογα, βέβαια, πάντοτε με τις περιστάσεις. Στην Πέτρος Α. Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 7487, ημερ. 27 Φεβρουαρίου 2004, είπαμε τα εξής: «Σε σχέση λοιπόν με το θέμα της απεξάρτησης, σημασία δεν είχε μόνο το αν ο εφεσείων τελικά πέτυχε ή όχι. Σημασία είχε και το αν προσπάθησε και πόσο. Στον όλως ιδιαίτερα ευαίσθητο τομέα των εξαρτησιογόνων ουσιών είναι χρήσιμο να γνωρίζει κανείς ότι οι πιθανότητες αποτυχίας είναι μεγάλες, ιδίως σε ανοικτό θεραπευτικό πρόγραμμα απεξάρτησης όπως αυτό που πρόσφερε το ΘΕΜΕΑ. Η άποψη του Κακουργιοδικείου ότι ο εφεσείων "ούτε εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία που του δόθηκε ούτε σεβάστηκε την απόφαση του Δικαστηρίου" μας φαίνεται να υποτιμά την προσπάθεια που γίνεται για απεξάρτηση σε περίπτωση αποτυχίας. Έχουμε τη γνώμη ότι θα πρέπει η όποια προσπάθεια να αποτιμάται και να ανταμείβεται ώστε να ενθαρρύνεται ο χρήστης να τη συνεχίζει». Με βάση αυτό το πλαίσιο γεγονότων και περιστατικών καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή στον κατηγορούμενο. Όπως έχω ήδη αναφέρει το είδος των ναρκωτικών, η ποσότητα που βρέθηκε στην κατοχή του αλλά και η παραδοχή του στο αδίκημα της κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα δεν αφήνουν άλλη επιλογή στο Δικαστήριο από την επιβολή ποινής φυλάκισης αφού σε καμία περίπτωση οι περιβάλλουσες τα παρόντα αδικήματα συνθήκες είναι τέτοιες που δεν μπορεί η εξατομίκευση της ποινής να οδηγήσει στην εξουδετέρωση των αδικημάτων που έχει παραδεχτεί. Μόνο με αυτό τον τρόπο θα κλείσει το άσχημο αυτό κεφάλαιο στη ζωή του κατηγορουμένου. Ενόψει των δεδομένων αυτών επιβάλλονται στον κατηγορούμενο οι εξής ποινές: - Στην κατηγορία αρ. 1 ποινή φυλάκισης 12 μηνών. - Στην κατηγορία αρ. 2 ποινή φυλάκισης 15 μηνών - Στην κατηγορία αρ. 3 ποινή φυλάκισης 4 μηνών. - Στην κατηγορία αρ. 4 ποινή φυλάκισης 6 μηνών. Οι ποινές να συντρέχουν. Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3 του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε, και το οποίο αναφέρει ότι, όποτε Δικαστήριο επιβάλλει ποινή φυλακίσεως η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία έτη, δύναται να διατάξει όπως η ποινή μη εκτελεστεί εκτός αν, διαρκούσης της περιόδου εφαρμογής του διατάγματος, ο καταδικασθείς διαπράξει άλλο αδίκημα το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση, και, μετά από την διάπραξη αυτή, Δικαστήριο διατάξει όπως η αρχική ποινή εκτελεστεί. Το εδάφιο

(2)του εν λόγω άρθρου αναφέρει τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου». Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας, αλλά το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής, και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Στέφανου Περατικού

(1997)2 Α.Α.Δ. 373). Οι αρχές για αναστολή ποινής φυλακίσεως έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παραπέμπω ενδεικτικά στις Γενικός Εισαγγελέας ν. Μελεγκου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1, Δημοκρατία ν. Δημητρίου Παντελή

(1974)2 C.L.R. 45, Athanasiou ν. Republic

(1978)2 C.L.R. 17, Koukos v. Police

(1986)2 C.L.R. 1, Republic v. Georgiou

(1989)2 Α.Α.Δ. 31, Δημοκρατία v. Πέττη

(1990)2 Α.Α.Δ. 24, Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος

(1996)2 Α.Α.Δ. 303 και Σάββας Παπαευσταθίου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 39. Το Δικαστήριο έχει ενώπιον του ένα νέο ο οποίος με την θέληση και την αποφασιστικότητα του έχει καταβάλει συνειδητές προσπάθειες να απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά. Ενδεικτικώς ήταν ο εγκλεισμός του σε ειδικευμένο κέντρο απεξάρτησης στην Ισπανία για περίοδο 16 μηνών και μετά που επέστρεψε στην Κύπρο συνέχισε και συνεχίζει μέχρι σήμερα να λαμβάνει στήριξη στην Μονάδα Απεξάρτησης ΑΝΩΣΗ ακριβώς για να μην υποπέσει στα ίδια λάθη του παρελθόντος. ΟΙ αναλύσεις ούρων που έγιναν στις 6.3.14 από κλινικό εργαστήριο ήταν αρνητικές στην ανίχνευση οποιασδήποτε ναρκωτικής ουσίας κάτι που δείχνει την συνεχή και σταθερή απόφαση του κατηγορουμένου να μείνει μακριά από τα ναρκωτικά. Επιπλέον οι δυσμενείς συνθήκες κατάστασης της υγείας της μητέρας του τον έχουν ουσιαστικά μετατρέψει σε προστάτη της εφ' όσον όπως έχει φανεί ενώπιον μου χρειάζεται συνεχή παρακολούθηση και στήριξη στην καθημερινότητα της. Θεωρώ λοιπόν ότι στο πρόσωπο του κατηγορουμένου υπάρχουν όλα εκείνα τα στοιχεία και τα εχέγγυα που δικαιολογούν την αναστολή των ποινών φυλάκισης που έχουν επιβληθεί. Έτσι οι ποινές φυλάκισης που έχει επιβληθεί αναστέλλονται για περίοδο 3 ετών από σήμερα. Τα τεκμήρια να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Έξοδα €90 να πληρωθούν από τον κατηγορούμενο. (Υπ.) ................... Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο