Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Emilian Valent Priceputu, Αρ.Υπόθεσης:34868/2012, 11/3/2014

(2)(δ) και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984, Κ.Δ.Π. 66/84. Ειδικότερα κατηγορείται ότι κατά τον τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην Πρώτη Κατηγορία, ενώ οδηγούσε το ίδιο μηχανοκίνητο όχημα, παρέλειψε να συμμορφωθεί σε σήμανση που χαράχτηκε από την αρμόδια αρχή στην πιο πάνω οδό, δηλαδή παραβίασε συνεχή άσπρη γραμμή. Η Τέταρτη Κατηγορία αφορά το αδίκημα του προσπεράσματος σε διασταύρωση οδών, κατά παράβαση των Κανονισμών 2, 58

(4)(α) και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984, Κ.Δ.Π. 66/

1. Ειδικότερα κατηγορείται ότι κατά τον τόπο και χρόνο που αναφέρεται στην Πρώτη Κατηγορία οδηγούσε το ίδιο μηχανοκίνητο όχημα και προσπέρασε άλλο όχημα στη διασταύρωση στην πιο πάνω συμβολή. Μαρτυρία Για να αποδείξει την υπόθεσή της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε συνολικά τέσσερις μάρτυρες, ενώ ο Κατηγορούμενος, όταν κλήθηκε να προβάλει την υπεράσπισή του, προέβη σε ανώμοτη δήλωση και δεν κάλεσε οποιοδήποτε μάρτυρα. Πρώτος μάρτυρας κατηγορίας ήταν ο Αστυφύλακας 2678, Νίκος Χριστοφόρου, (Μ.Κ.1), ο οποίος κατέθεσε και υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του γραπτή κατάθεσή του (Τεκμήριο «1»). Σύμφωνα με το Τεκμήριο 1, ο Μ.Κ.1 υπηρετεί στην Αστυνομική Διεύθυνση Λευκωσίας και είναι τοποθετημένος στον κλάδο διερεύνησης δυστυχημάτων. Στις 24/1/2012 και ώρα 23:32, ο Μ.Κ.1 επισκέφθηκε σκηνή τροχαίου δυστυχήματος που συνέβη την ίδια ημέρα και περί ώρα 23:20 στη συμβολή της Λεωφόρου Λάρνακος με την οδό Ποσειδώνος στην Αγλαντζιά, με ενεχόμενα το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής KUT144 που οδηγούσε ο Κυριάκος Παττίχης και το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής BBD456 που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος. Ο Μ.Κ.1 βρήκε τα αυτοκίνητα στην τελική τους θέση και τους δύο οδηγούς μέσα στα οχήματά τους σε σοβαρή κατάσταση. Στη σκηνή προσήλθε ασθενοφόρο, το οποίο μετέφερε και τους δύο οδηγούς στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Παρών στη σκηνή ήταν και αυτόπτης μάρτυρας του δυστυχήματος, Ιωάννης Κυριαζόπουλος. Ο Μ.Κ.1 πήρε διάφορες μετρήσεις και ετοίμασε στην σκηνή πρόχειρο σχέδιο (Τεκμήριο «2»), όπου σημείωσε την περιοχή σημείου σύγκρουσης των ενεχόμενων αυτοκινήτων με το γράμμα «Χ». Στη σκηνή ο Μ.Κ.1 παρατήρησε ότι το δυστύχημα έγινε κατά τη διάρκεια της νύκτας, ο καιρός ήταν βροχερός και ο φωτισμός στη διασταύρωση ήταν ικανοποιητικός εφόσον φωτίζεται με πασσάλους της Α.Η.Κ. υψηλής τάσεως. Ο δρόμος ήταν ευθύς και επίπεδος και είναι διπλής κατεύθυνσης με μια λωρίδα κυκλοφορίας για κάθε κατεύθυνση για τα οχήματα που κινούνται στη Λεωφόρο Λάρνακος. Η συμβολή δεν ελέγχεται από φώτα τροχαίας, ενώ υπάρχει σήμα ΑΛΤ για τα οχήματα, τα οποία κινούνται στην οδό Ποσειδώνος με πρόθεση να εισέλθουν στη Λεωφόρο Λάρνακος. Η ορατότητα του Κυριάκου Παττίχη ως προς την πορεία του Κατηγορουμένου ήταν 200 μέτρα από το σημείο που μπορεί να δει κάποιος τα αυτοκίνητα που κινούνται στη Λεωφόρο Λάρνακος από τα δεξιά προς τα αριστερά ως η πορεία του. Η περιοχή είναι κατοικημένη και το όριο ταχύτητας 50 χ.α.ώ. Στο σημείο που, σύμφωνα με την μαρτυρία του αυτόπτη, ο Κατηγορούμενος τον προσπέρασε υπάρχει άσπρη συνεχής γραμμή. Το σημείο Χ εντοπίστηκε στη σκηνή από ίχνη εκτροπής που άφησαν τα δύο αυτοκίνητα στην άσφαλτο μετά την σύγκρουσή τους και τα οποία οδηγούσαν προς την τελική θέση των δύο αυτοκινήτων. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Παττίχης υπέστη ζημιά στη δεξιά πλευρά και στο πίσω μέρος του προφυλακτήρα. Το κυρίως κτύπημα ήταν στη δεξιά πλευρά στην πόρτα του οδηγού. Το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος υπέστη ζημιά στο μπροστά μέρος με επίκεντρο τη δεξιά πλευρά (προφυλακτήρας, καπό). Από το δυστύχημα τραυματίστηκαν και οι δύο οδηγοί. Ο Παττίχης υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση, πάρεση κρανιακών νεύρων και κάταγμα ΑΜΣΣ. Ο Κατηγορούμενος υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Και οι δύο παρέμειναν για νοσηλεία στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας. Στις 13/2/2012 και περί ώρα 15:40, ο Μ.Κ.1 υπέδειξε και επεξήγησε στον Κατηγορούμενο το Τεκμήριο 2, με το οποίο ο τελευταίος συμφώνησε και υπέγραψε. Την ίδια ημέρα και μεταξύ των ωρών 15:45-16:45, ο Μ.Κ.1 πήρε ανακριτική κατάθεση από τον Κατηγορούμενο, η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο «4» (μετά συνημμένης μετάφρασης). Την ίδια ημέρα και περί ώρα 17:00, ο Μ.Κ.1, με τη βοήθεια διερμηνέας, κατηγόρησε γραπτώς τον Κατηγορούμενο για τα αδικήματα που αντιμετωπίζει στην παρούσα. Γραπτή κατηγορία κατατέθηκε ως Τεκμήριο «5». Στις 2/3/2012 και περί ώρα 12:25, ο Μ.Κ.1 υπέδειξε στον Παττίχη το Τεκμήριο 2, το οποίο δεν υπέγραψε εφόσον αυτός δεν μπορούσε να θυμηθεί ο,τιδήποτε που αφορά το δυστύχημα. Ακολούθως, ο Μ.Κ.1 έλαβε κατάθεση από τον Παττίχη και στη συνέχεια τον κατηγόρησε γραπτώς για το αδίκημα της αμελούς οδήγησης και αυτός απάντησε ότι «δεν θυμάμαι και δεν είμαι σε θέση να απαντήσω.» Πέραν των όσων καταγράφονται στο Τεκμήριο 1, ο Μ.Κ.1 κατέθεσε ως Τεκμήριο «3» το συμμετρικό σχέδιο που ετοίμασε με βάση το Τεκμήριο
2. Ανέφερε, επίσης, ότι η Λεωφόρος Λάρνακος είναι κεντρική λεωφόρος και υπάρχει ελεγχόμενο τετράγωνο μπροστά από τη συμβολή. Η Λεωφόρος Λάρνακος κοντά στο σημείο που έγινε το δυστύχημα χωρίζεται με συνεχή άσπρη γραμμή. Στη συμβολή υπάρχει, επίσης, διακεκομμένη γραμμή στο ενδιάμεσο των δύο λωρίδων. Κατά την αντεξέτασή του, ο Μ.Κ.1 ανέφερε ότι την ημέρα του δυστυχήματος υπηρετούσε δύο χρόνια στην Τροχαία. Πολύ κοντά στο χώρο του δυστυχήματος υπάρχουν διάφορα καταστήματα. Διερεύνησε κατά πόσον αυτά είχαν κλειστό κύκλωμα, αλλά αυτά δεν κατέγραφαν το δρόμο. Ως η πορεία του Παττίχη στην οδό Ποσειδώνος υπήρχε τόσον πινακίδα όσο και σήμανση υποχρεωτικής στάσης ΑΛΤ. Τοποθέτησε στα σχέδια την πορεία του Κατηγορουμένου με το τόξο Β βασιζόμενος στη μαρτυρία του αυτόπτη. Το τόξο Β υποδηλώνει απλώς ότι σε κάποιο σημείο ο Κατηγορούμενος προσπέρασε το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο αυτόπτης. Στο σημείο της διασταύρωσης, δεν υπάρχει συνεχόμενη άσπρη γραμμή και δεν μέτρησε το μήκος της συνεχούς άσπρης γραμμής που υπάρχει πριν και μετά το ελεγχόμενο τετράγωνο. Κοντά στο δυστύχημα, η διαχωριστική γραμμή είναι συνεχής άσπρη, η οποία διακόπτεται στα σημεία των παρόδων, αλλά δεν θυμόταν ακριβώς πού ήταν. Ο Μ.Κ.1 αναγνώρισε φωτογραφίες που του υποδείχθηκαν ως απεικονίζουσες την επίδικη συμβολή και οι οποίες κατατέθηκαν ως Τεκμήρια «6», «7», «8» και «9». Με αναφορά σε αυτές, ο Μ.Κ.1 συμφώνησε ότι η διαχωριστική γραμμή στη Λεωφόρο Λάρνακος μετά το ελεγχόμενο τετράγωνο προς την κατεύθυνση από την οποία ερχόταν ο Κατηγορούμενος φαίνεται να είναι διακεκομμένη, αλλά δεν είναι διακεκομμένη για να μπορούν τα αυτοκίνητα να προσπερνούν, αλλά για να εισέρχονται και εξέρχονται από τις παρόδους. Σε υποβολή ότι ο Κατηγορούμενος δεν προσπέρασε επί συνεχούς άσπρης γραμμής ή σε σημείο που απαγορεύεται από οποιοδήποτε κανονισμό, ο Μ.Κ.1 ανέφερε ότι δεν γνωρίζει από πού ξεκίνησε να προσπερνά ο Κατηγορούμενος. Ανέφερε, επίσης, ότι το μεγαλύτερο μέρος του αυτοκινήτου του Κατηγορουμένου ήταν μέσα στην αριστερή λωρίδα κατά την ώρα της σύγκρουσης. Δεν αμφισβητεί αυτό που είπε ο Κατηγορούμενος στην κατάθεσή του, ήτοι ότι είχε αντιληφθεί ένα κίνδυνο μπροστά του και επιχείρησε να τον αποφύγει, ως και ότι η εκδοχή του Κατηγορουμένου δίδει και μια άλλη εξήγηση γιατί το σημείο σύγκρουσης είναι 50 εκατοστά μέσα στην άλλη λωρίδα. Συμφώνησε, επίσης, ότι η ορατότατα προς την κατεύθυνση του Κατηγορουμένου ήταν ικανοποιητική, ως και ότι οποιοδήποτε αυτοκίνητο ήταν σταματημένο στο σημείο ΑΛΤ της οδού Ποσειδώνος θα μπορούσε να αντιληφθεί χωρίς κανένα πρόβλημα πριν εισέλθει στο δρόμο τόσον το αυτοκίνητο του αυτόπτη μάρτυρα όσο και το αυτοκίνητο του Κατηγορουμένου από τη στιγμή που το προσπέρασε. Ανέφερε, τέλος, ότι ο ίδιος εισηγήθηκε να κατηγορηθεί και ο Παττίχης. Ως δεύτερος μάρτυρας κατηγορίας κλήθηκε και κατέθεσε ο κ. Ιωάννης Κυριαζόπουλος (Μ.Κ.2), ο οποίος υιοθέτησε και κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του την γραπτή κατάθεσή του στην Αστυνομία (Τεκμήριο «10»). Σύμφωνα με το Τεκμήριο 10, στις 24/1/2012 και περί ώρα 23:20, ο Μ.Κ.2 οδηγούσε το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής KRB675 στη Λεωφόρο Λάρνακος με κατεύθυνση από Αγλαντζιά προς Λευκωσία. Σε κάποιο σημείο του δρόμου, ο Μ.Κ.2 είδε ένα άσπρο αυτοκίνητο να τον προσπερνά. Πριν αυτό το αυτοκίνητο καταφέρει να εισέλθει ολόκληρο στη λωρίδα του, ο Μ.Κ.2 είδε από την πάροδο που βρισκόταν αριστερά ως η πορεία του να εξέρχεται ένα αυτοκίνητο, να μπαίνει στη Λεωφόρο Λάρνακος και να συγκρούεται με το αυτοκίνητο που τον προσπέρασε. Ακολούθως, ο Μ.Κ.2 σταμάτησε το αυτοκίνητό του. Περίμενε στο μέρος μέχρι την άφιξη του ασθενοφόρου και της Αστυνομίας, όπου και ενημέρωσε τον Μ.Κ.1 για το τι είδε. Καταγράφεται, επίσης, πως όταν το άσπρο αυτοκίνητο προσπέρασε τον Μ.Κ.2, ο δρόμος ήταν εντελώς καθαρός από αυτοκίνητα και αφού τον πέρασε, έκανε κλίση για να εισέλθει ξανά στην αριστερή λωρίδα και αφού προχώρησε περίπου 50 μέτρα από τον Μ.Κ.2, συγκρούστηκε με το άλλο όχημα. Πέραν των όσων καταγράφονται στο Τεκμήριο 10, ο Μ.Κ.2 ανέφερε ότι την ώρα που εξερχόταν το αυτοκίνητο από την πάροδο, το όχημα που προσπέρασε τον Μ.Κ.2 βρισκόταν στη μέση του δρόμου με κλίση προς την αριστερή λωρίδα. Την ώρα του δυστυχήματος ψιλοέβρεχε, αλλά κατά τα άλλα ο δρόμος ήταν άδειος και δεν υπήρχε ο,τιδήποτε που να εμπόδιζε τον οδηγό του αυτοκίνητου που έβγαινε από την πάροδο να αντιληφθεί το όχημα που προσπέρασε τον Μ.Κ.
3. Κατά την αντεξέτασή του, ο Μ.Κ.2 ανέφερε ότι είναι από την Ελλάδα και διαμένει στην Κύπρο τα τελευταία 9 χρόνια. Έχει κατάστημα στη Λεωφόρο Λάρνακος και ξέρει πολύ καλά το δρόμο. Την ημέρα του δυστυχήματος, έδωσε προφορική κατάθεση στους αστυνομικούς, αλλά δεν θυμόταν πόσος καιρός πέρασε για να τον καλέσουν να δώσει την γραπτή του κατάθεση. Στην κατάθεσή του, ο Μ.Κ.2 είπε αυτά που είδε. Ανέφερε, ακολούθως, ότι νομίζει πως στη διασταύρωση που έγινε το δυστύχημα υπάρχει ζωγραφισμένο επί του οδοστρώματος με κίτρινες γραμμές ελεγχόμενο τετράγωνο. Νομίζει πως, ως η πορεία του, δεν υπάρχει κάποια άλλη πάροδος στα δεξιά λίγο πριν από την πάροδο που έβγαινε το αυτοκίνητο που ενεπλάκη στη σύγκρουση. Νομίζει, επίσης, πως δεν υπάρχει διάβαση πεζών λίγο πριν που να ελέγχεται με φώτα τροχαίας. Στη συνέχεια, ο Μ.Κ.2 αναγνώρισε το περιεχόμενο φωτογραφίας που του υποδείχθηκε (Τεκμήριο «11») ως απεικονίζουσα το κομμάτι του δρόμου στη Λεωφόρο Λάρνακος που έγινε το δυστύχημα. Μεταξύ άλλων, αναγνώρισε την φωτοελεγχόμενη διάβαση πεζών πριν τη διασταύρωση ως η πορεία του. Η Λεωφόρος Λάρνακος έχει κατηφορική κλίση ως η πορεία του Μ.Κ.2, η οποία σταματά εκεί που έγινε το δυστύχημα και μετά ξεκινά ανηφορική κλίση. Η απόσταση από την διάβαση πεζών μέχρι την πάροδο που έβγαινε το αυτοκίνητο είναι περίπου 60 μέτρα. Ανέφερε, επίσης, ότι το αυτοκίνητο που έβγαινε από την πάροδο είχε μπει ολόκληρο στην αριστερή λωρίδα και η σύγκρουση έγινε προς τη μέση του δρόμου γιατί τελευταία στιγμή πρέπει να έκανε κάποια κίνηση για να τον αποφύγει. Συμφώνησε ότι λόγω του ότι ήταν βράδυ και έβρεχε, δεν μπορεί κάποιος να είναι ακριβής στους υπολογισμούς των αποστάσεων. Η απόσταση των 50 μέτρων που ανέφερε στην γραπτή του κατάθεση πιθανόν να ήταν 75 και 100 μέτρα. Το άσπρο αυτοκίνητο τον προσπέρασε με πολύ μεγάλη ταχύτητα, έτρεχε πάρα πολύ, διένυσε αρκετά μέτρα στη μέση του δρόμου και σιγά-σιγά πήγαινε αριστερά. Δεν ξέρει τί κίνηση ακριβώς έκανε το αυτοκίνητο που έβγαινε από την πάροδο την τελευταία στιγμή πριν από την σύγκρουση. Αρνήθηκε ότι είχε πει προηγουμένως ότι το αυτοκίνητο που τον προσπέρασε είχε μπει ολόκληρο στην αριστερή λωρίδα πριν από τη σύγκρουση. Θυμόταν ότι αυτό ήταν από το κέντρο προς τα αριστερά. Στο τελευταίο σημείο σίγουρα έκανε κάποια κίνηση για να αποφύγει το αυτοκίνητο που βγήκε από την πάροδο. Δεν θυμόταν αν ο Κατηγορούμενος οδήγησε το αυτοκίνητο δεξιά για να αποφύγει τη σύγκρουση, έκανε κάποια καμπύλη, αλλά δεν μπορεί να πει τι έγινε ακριβώς εκείνο το δευτερόλεπτο που έγινε η σύγκρουση. Δεν αρνήθηκε ότι η μνήμη του είναι λίγο αδύνατη και συμφώνησε ότι η διαδικασία του προσπεράσματος παίρνει κάποιο χρόνο. Συμφώνησε, επίσης, ότι δεν είναι ειδικός για να υπολογίζει την ταχύτητα. Τρίτος μάρτυρας κατηγορίας κλήθηκε και κατέθεσε ο κ. Κυριάκος Παττίχης (Μ.Κ.3), ο οποίος κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του τη γραπτή κατάθεσή του στην Αστυνομία ημερομηνίας 2/3/2012 (Τεκμήριο «11Α»). Σύμφωνα με το Τεκμήριο 11Α, ο Μ.Κ.3 είναι ο ιδιοκτήτης της εταιρείας K.P.BLUE DOPLIN HOMES LTD και το αυτοκίνητο με αρ. εγγραφής KUT144 είναι εγγεγραμμένο επ' ονόματί της. Όσον αφορά το δυστύχημα που έγινε στις 24/1/2012 και περί ώρα 23:20 στη Λεωφόρο Λάρνακος, στο οποίο είχε εμπλοκή, ο Μ.Κ.3 δεν μπορούσε να πει ο,τιδήποτε εφόσον από το δυστύχημα έπαθε μετατραυματική αμνησία. Δεν μπορούσε, επίσης, να πει κατά πόσον ήταν ορθό ή λάθος το πρόχειρο σχέδιο που του υποδείχθηκε. Πέραν των όσων καταγράφονται στο Τεκμήριο 11Α, ο Μ.Κ.3 ανέφερε ότι ούτε και σήμερα θυμάται ο,τιδήποτε. Ο Μ.Κ.3 δεν αντεξετάστηκε. Τέταρτος και τελευταίος μάρτυρας κατηγορίας κλήθηκε και κατέθεσε ο κ. Νίκος Χρίστου (Μ.Κ.4), ο οποίος είναι υπεύθυνος συνεργείου οριζόντιας σήμανσης δρόμων στα δημόσια έργα. Ο Μ.Κ.4 πήγε επί τόπου στην Λεωφόρο Λάρνακος στο ύψος της οδού Ποσειδώνος και είδε τη σήμανση του δρόμου, η οποία συνάδει με τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας. Ο Μ.Κ.4 ετοίμασε κάποιο σχέδιο, το οποίο κατέθεσε ως Τεκμήριο «12» και επεξήγησε. Μεταξύ άλλων, ανέφερε πού υπάρχει διακεκομμένη και πού συνεχής άσπρη γραμμή στην Λεωφόρο Λάρνακος, το μήκος τούτων, ως και ότι στην είσοδο της οδού Ποσειδώνος με τη Λεωφόρο Λάρνακος υπάρχει ελεγχόμενο τετράγωνο. Ανέφερε, επίσης, ότι η τελευταία συντήρηση του δρόμου έγινε στις 31/5/2009 και η σήμανση είναι εμφανής. Κατά την αντεξέτασή του, ο Μ.Κ.4 ανέφερε πως ο συγκεκριμένος δρόμος βρίσκεται στην αρμοδιότητα των Δημοσίων Έργων. Ο ίδιος πήγε 10 ημέρες πριν την ένορκη κατάθεσή του στη Λεωφόρο Λάρνακος για να διαπιστώσει την επί τόπου κατάσταση και καταγράψει αυτή στο Τεκμήριο
4. Η επί τόπου αποτύπωση γίνεται με βάση κάποιους κανόνες. Ρώτησε κάποιους ανθρώπους στο γραφείο και του είπαν την ημερομηνία που έγινε η τελευταία συντήρηση του δρόμου. Η σήμανση στο δρόμο που εξέτασε και κατάγραψε στο Τεκμήριο 12 έγινε πριν την ημερομηνία του επίδικου δυστυχήματος. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλαγή από κάποιον άλλο. Είναι σύνηθες ένα σήμα στην επιφάνεια του δρόμου να σβηστεί, αλλά γίνεται έλεγχος κάθε χρόνο. Εάν υπάρχει πρόβλημα, τότε γίνεται συντήρηση. Ακολούθως, ο Μ.Κ.4 επεξήγησε περαιτέρω συγκεκριμένες αποτυπώσεις στο Τεκμήριο 12 και ανέφερε ότι ο οδηγός μπορεί να προσπεράσει στα σημεία που υπάρχει διακεκομμένη γραμμή. Στην ανώμοτή του δήλωση, ο Κατηγορούμενος ανέφερε πως υιοθετεί τα όσα έχει πει στη γραπτή του κατάθεση στην Αστυνομία. Στην ανακριτική του κατάθεση, Τεκμήριο 4, ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι στις 24/1/2012 και περί ώρα 23:20 οδηγούσε το αυτοκίνητό του με αρ. εγγραφής BBD465 στη Λεωφόρο Λάρνακος με κατεύθυνση προς τη Λεωφόρο Διγενή Ακρίτα. Ήταν μόνος στο αυτοκίνητο και έφερε τη ζώνη ασφαλείας. Τα φώτα του αυτοκινήτου του ήταν αναμμένα στην κανονική στάση. Λόγω του ότι έβρεχε, ο Κατηγορούμενος είχε τους καθαριστήρες του αυτοκινήτου του αναμμένους. Είναι κάτοχος μαθητικής άδειας οδηγού, αλλά εκείνη τη νύκτα παρέλειψε να έχει συνοδηγό με κανονική άδεια. Εξ όσων θυμάται, οδηγούσε με ταχύτητα 70-75 χ.α.ώ. Η τροχαία κίνηση στο δρόμο εκείνη τη στιγμή ήταν αραιή. Πριν οδηγήσει, ο Κατηγορούμενος δεν είχε καταναλώσει ποτό. Ενώ οδηγούσε μπροστά του δεν υπήρχε άλλο αυτοκίνητο, αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί αν υπήρχε πίσω του. Πλησιάζοντας το κατάστημα «MGEO», απέναντι του υπάρχει πάροδος που είναι κάθετη στη Λεωφόρο Λάρνακος. Φθάνοντας στο ύψος που βρίσκεται ο φούρνος ΜΑΡΑΓΚΟΣ πριν το κατάστημα MGEO και ενώ κινείτο με ταχύτητα περίπου 60 χ.α.ώ., ο Κατηγορούμενος είδε στο ΑΛΤ της παρόδου, η οποία βρισκόταν αριστερά ως η πορεία του, ένα αυτοκίνητο να είναι σταματημένο. Απ' όσα είδε, ο οδηγός του άλλου αυτοκινήτου είχε κοιτάξει προς τα αριστερά ως η πορεία του, αλλά ο Κατηγορούμενος δεν τον είδε να κοιτάζει στα δεξιά του όσο ήταν σταματημένος. Ο Κατηγορούμενος συνέχισε την ευθεία πορεία του και ξαφνικά είδε το εν λόγω αυτοκίνητο να ξεκινά με χαμηλή ταχύτητα και με ελαφριά κλίση προς τα δεξιά να εισέρχεται στη Λεωφόρο Λάρνακος. Αμέσως ο Κατηγορούμενος προσπάθησε να τον αποφύγει κάνοντας ελαφριά κίνηση προς τα δεξιά ως η πορεία του, κάνοντας επίσης σήμα τόσο με τα φώτα όσο και με την κόρνα του αυτοκινήτου. Το άλλο αυτοκίνητο συνέχισε την κλίση του προς τα δεξιά χωρίς να σταματήσει με χαμηλή ταχύτητα. Όταν κατάλαβε όταν δεν θα σταματούσε, ο Κατηγορούμενος προσπάθησε να κινηθεί ξανά προς τα αριστερά ως η πορεία του χωρίς να τα καταφέρει, εφόσον εκείνη τη στιγμή συγκρούστηκε στη δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου του (άλλου οδηγού). Μετά τη σύγκρουση, ο Κατηγορούμενος δεν μπορούσε να θυμηθεί κάτι άλλο. Ο Κατηγορούμενος συμφώνησε με το πρόχειρο σχέδιο που του παρουσιάστηκε και επεξηγήθηκε και το υπέγραψε. Από το δυστύχημα, ο Κατηγορούμενος τραυματίστηκε στο κεφάλι, στο πόδι και στο χέρι. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων, η ευπαίδευτη συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής εισηγήθηκε την καταδίκη του Κατηγορουμένου, εφόσον αυτός προσπερνούσε μπροστά από πάροδο και ελεγχόμενο τετράγωνο, παραβιάζοντας μεταξύ άλλων συνεχή άσπρη γραμμή προσεγγίζοντας την επίδικη συμβολή. Υποστήριξε πως οι ζημιές των αυτοκινήτων δείχνουν ότι ο Μ.Κ.3 είχε σχεδόν ολοκληρώσει την προσπάθειά του να εισέλθει δεξιά εντός της Λεωφόρου Λάρνακος και πως εάν ο Κατηγορούμενος προσπερνούσε κανονικά και ερχόταν αμέσως στην πορεία του το δυστύχημα θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Στην αντίπερα όχθη, ο ευπαίδευτος συνήγορος του Κατηγορουμένου κατ' αρχάς τόνισε το βάρος απόδειξης που βρίσκεται στους ώμους της Κατηγορούσας Αρχής. Με αναφορά στην προσκομισθείσα μαρτυρία, εισηγήθηκε ότι ο Μ.Κ.3 είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για το δυστύχημα, εφόσον αυτός ανέκοψε την πορεία του Κατηγορουμένου. Εισηγήθηκε, επίσης, ότι δεν υπάρχει απόλυτη υποχρέωση τήρησης της αριστερής πλευράς του δρόμου, παρά μόνο όταν το επιβάλλουν τα δικαιώματα άλλου προσώπου για την χρήση του ίδιου δρόμου. Σύμφωνα με τη μαρτυρία, το προσπέρασμα έλαβε χώρα πριν τη διασταύρωση και δεν υπάρχει μαρτυρία που να προσδιορίζει σε ποιό σημείο του δρόμου προσπέρασε ο Κατηγορούμενος. Άρα δεν αποδείχθηκε η διάπραξη των παραβάσεων των Κανονισμών που καταλογίζεται στον Κατηγορούμενο. Σε κάθε περίπτωση, ήταν η θέση του κ. Γεωργίου ότι η απλή παράβαση κάποιου καθήκοντος, όπως σήματος τροχαίας, από μόνη της δεν συνιστά αμέλεια. Εισηγήθηκε, επίσης, ότι δεν υπάρχει μαρτυρία που να συνδέει την ταχύτητα με την οποία οδηγούσε ο Κατηγορούμενος και τις καιρικές συνθήκες με την πρόκληση του δυστυχήματος ή ότι ο Κατηγορούμενος απέτυχε να αντιληφθεί το αυτοκίνητο του Μ.Κ.3 λόγω των καιρικών συνθηκών και της ταχύτητας. Εισηγήθηκε, λοιπόν, την αθώωση του Κατηγορουμένου σε όλες τις Κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Αξιολόγηση-Ευρήματα Έχω παρακολουθήσει με κάθε δυνατή και επιβαλλόμενη προσοχή όλους τους μάρτυρες, τον τρόπο, το ύφος, τη συμπεριφορά, τις αντιδράσεις και γενικά την παρουσία τους στο Δικαστήριο και είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία τους με σκοπό να καταλήξω στα αναγκαία ευρήματα και συμπεράσματα για σκοπούς της παρούσας απόφασης. Ο Μ.Κ.1 μου έκανε καλή εντύπωση. Πέραν κάποιων σημείων για τα οποία θα προβώ σε ξεχωριστό σχολιασμό, ο Μ.Κ.1 κατέθεσε με θετικό και σαφή τρόπο και μετέφερε, ως εξεταστής της υπόθεσης, με αντικειμενικότητα και συνέπεια τα ευρήματά του από την σκηνή του δυστυχήματος. Κατ' αρχάς, θα πρέπει να σημειωθεί ότι, κατά την αντεξέταση δεν αμφισβητήθηκαν από την υπεράσπιση τα αντικειμενικά ευρήματα του Μ.Κ.1, όπως αυτά καταγράφονται στα Τεκμήρια 1, 2 και 3, συμπεριλαμβανομένης της περιοχής του σημείου σύγκρουσης και των ζημιών των ενεχόμενων αυτοκινήτων από τη σύγκρουση, πλην βεβαίως της αναφοράς του ότι στο σημείο που σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μ.Κ.2 ο Κατηγορούμενος τον προσπέρασε υπάρχει άσπρη συνεχής γραμμή. Πέραν της γενικότερης καλής εντύπωσης που σχημάτισα για την αξιοπιστία του Μ.Κ.1, δεν έχω εντοπίσει ο,τιδήποτε είτε στον τρόπο που κατέθετε ή σε όσα ανέφερε, από το οποίο να προκύπτει ότι αυτός ήταν διατεθειμένος να παραποιήσει οποιοδήποτε μέρος των γεγονότων. Τουναντίον, η αντικειμενικότητά του κατά τη διερεύνηση των συνθηκών του δυστυχήματος όσο και κατά την κατάθεσή του στο Δικαστήριο διαφαίνεται και από το ότι, κατά την αντεξέτασή του, δεν δίστασε να πει ότι δεν αμφισβητεί αυτό που είπε ο Κατηγορούμενος στην κατάθεσή του, ήτοι ότι είχε αντιληφθεί ένα κίνδυνο μπροστά του και προσπάθησε να τον αποφύγει, ως και ότι η εκδοχή του Κατηγορουμένου δίδει και μια άλλη εξήγηση γιατί το σημείο σύγκρουσης είναι 50 cm εντός της αντίθετης λωρίδας κυκλοφορίας. Σε κάθε περίπτωση, έχω ικανοποιηθεί ότι, ως εκ της πείρας και της εκπαίδευσης που είχε, ο Μ.Κ.1 ήταν σε θέση να προβεί στις μετρήσεις που προέβηκε και να αποτυπώσει αυτές σε πρόχειρο σχέδιο, Τεκμήριο 2, και ακολούθως, δυνάμει αυτού, να ετοιμάσει το συμμετρικό σχέδιο της σκηνής, Τεκμήριο
5. Το ίδιο ισχύει και για τις υπόλοιπες διαπιστώσεις του, όπως αυτές καταγράφονται στο Τεκμήριο
6. Ιδιαίτερα όσον αφορά την περιοχή του σημείου σύγκρουσης, με την οποία παρεμπιπτόντως συμφώνησε και ο Κατηγορούμενος στην ανακριτική του κατάθεση, έχω ικανοποιηθεί ότι αυτό ορθά τοποθετήθηκε από τον Μ.Κ.1 στο συγκεκριμένο σημείο από τα ίχνη εκτροπής που άφησαν τα δύο αυτοκίνητα στην άσφαλτο μετά την σύγκρουσή τους, τα οποία οδηγούσαν προς την τελική τους θέση. Όσον αφορά, όμως, τα σημεία στη Λεωφόρο Λάρνακος, πλησίον της επίδικης διασταύρωσης, όπου υπάρχει χαραγμένη συνεχής ή διακεκομμένη άσπρη διαχωριστική γραμμή, διαφάνηκε κατά την αντεξέτασή του Μ.Κ.1 πως αυτός δεν προέβη σε οποιεσδήποτε σχετικές μετρήσεις και ήταν σε θέση να καταθέσει με σιγουριά μόνο για το ότι δεν υπήρχε συνεχόμενη άσπρη γραμμή στη διασταύρωση. Δέχθηκε, μετά και την υπόδειξη σε αυτόν των φωτογραφιών, Τεκμήρια 6, 7, 8 και 9, ότι η διαχωριστική γραμμή αμέσως μετά το ελεγχόμενο τετράγωνο προς την κατεύθυνση από την οποία ερχόταν ο Κατηγορούμενος είναι διακεκομμένη, παρά το ότι αποτύπωσε συνεχή άσπρη γραμμή στα Τεκμήρια 2 και
7. Διευκρίνισε, επίσης, ότι δεν γνωρίζει από ποιό σημείο του δρόμου ξεκίνησε να προσπερνά ο Κατηγορούμενος το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Μ.Κ.
8. Σημειώνω, επίσης, ότι, ως φαίνεται από τη φωτογραφία, Τεκμήριο 6, την οποία ο Μ.Κ.1 αναγνώρισε ως απεικονίζουσα το σημείο του δρόμου πέριξ της επίδικης συμβολής, η Λεωφόρος Λάρνακος έχει ελαφριά κατηφορική κλίση ως η πορεία του Κατηγορουμένου, η οποία σταματά πέριξ του ύψους της επίδικης διασταύρωσης και μετά ξεκινά ελαφριά ανηφορική κλίση. Αυτό άλλωστε αποτέλεσε κοινό υπόβαθρο στην παρούσα μετά και την κατάθεση του Μ.Κ.
9. Χρήζει, βεβαίως, επισήμανσης ότι το κατά πόσον ο Κατηγορούμενος παραβίασε με την οδική του συμπεριφορά κάποιο κανονισμό ή νομοθετική διάταξη ή αν η οδήγησή του ήταν αμελής είναι ζήτημα που θα αποφασιστεί από το Δικαστήριο σύμφωνα με τα ευρήματά του και δεν αποτελεί αντικείμενο αξιολόγησης η επί του προκειμένου άποψη του Μ.Κ.
10. Με τις διευκρινίσεις και διαφοροποιήσεις που προβαίνω ανωτέρω, αποδέχομαι τη μαρτυρία του Μ.Κ.1 ως ανταποκρινόμενη στην πραγματικότητα σε σχέση με τις ενέργειες και τα αντικειμενικά ευρήματα στα οποία προέβη, το τί διαπίστωσε και τί του ελέχθη κατά την εξέταση του επίδικου δυστυχήματος. Το συμμετρικό σχέδιο που ο Μ.Κ.1 κατέθεσε, Τεκμήριο 3, πλην της συνεχούς άσπρης γραμμής που τοποθετήθηκε μετά το ελεγχόμενο τετράγωνο προς τη Λεωφόρο Αγλαντζιάς, αποτελεί την πραγματική μαρτυρία, η σημασία της οποίας έχει αποτελέσει αντικείμενο νομολογίας. Όπως έχει, λοιπόν, σχετικώς νομολογηθεί, το σχέδιο αποτελεί στοιχείο κρίσης της αξιοπιστίας των μαρτύρων και του ελέγχου των λεπτομερειών της μαρτυρίας. Αποτελεί, περαιτέρω, σταθερό οδηγό για τον καθορισμό των γεγονότων που συνέτειναν στην πρόκληση του δυστυχήματος. Βλ., μεταξύ άλλων, Σωτηρίου ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 307 και Knell ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ.

1. Κρίνω σκόπιμο να συνεχίσω με την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ.Κ.4, ο οποίος τελικά κατέθεσε για μη αμφισβητούμενα γεγονότα. Παρά την αρχική αμφισβήτηση που επιχειρήθηκε από την υπεράσπιση σε σχέση με το κατά πόσον πράγματι η επί τόπου κατάσταση που επιθεώρησε και αποτύπωσε στο πρόχειρο σχέδιό του, Τεκμήριο 12, δέκα ημέρες πριν την ένορκη κατάθεσή του ανταποκρίνεται στην επί τόπου κατάσταση στη Λεωφόρο Λάρνακος την ημέρα του επίδικου δυστυχήματος, στην πορεία της αντεξέτασης του μάρτυρα, ο ευπαίδευτος συνήγορος του Κατηγορουμένου εκλάμβανε ως δεδομένες τις αποτυπώσεις επί του Τεκμηρίου
2. Σε κάθε περίπτωση, ο Μ.Κ.4 μου προξένησε την εικόνα ειλικρινούς και αξιόπιστου μάρτυρα και δεν έχω διαπιστώσει ο,τιδήποτε είτε στον τρόπο που κατέθεσε είτε σε αυτά που έλεγε, από το οποίο να προκύπτει ότι θα ήταν διατεθειμένος να παραποιήσει οποιοδήποτε μέρος των γεγονότων. Περαιτέρω, έχω ικανοποιηθεί ότι ως και της θέσης, των καθηκόντων του και της έρευνας που διεξήγαγε, ο Μ.Κ.4 ήταν σε θέση να καταθέσει με βεβαιότητα σε σχέση με την οριζόντια σήμανση που υπήρχε στο ασφάλτινο οδόστρωμα της Λεωφόρου Λάρνακος στις 24/1/2012, η οποία χαράχθηκε από την αρμόδια αρχή. Συνεπώς, αποδέχομαι στην ολότητά της την μαρτυρία του Μ.Κ.4 και το πρόχειρο σχέδιο, Τεκμήριο 12, που αυτός κατέθεσε, τα οποία και καθίστανται σχετικά ευρήματα του Δικαστηρίου. Διευκρινίζω, βεβαίως, πως το κατά πόσον επιτρέπεται ή όχι το προσπέρασμα στα σημεία του δρόμου που υπάρχει διακεκομμένη διαχωριστική γραμμή είναι ζήτημα ερμηνείας των σχετικών νομοθετικών και κανονιστικών διατάξεων και, συνεπώς, θα αγνοηθεί επί του προκειμένου άποψη του Μ.Κ.
3. Ο Μ.Κ.2 μου προξένησε, επίσης, γενικά καλή εντύπωση ως ειλικρινής και αξιόπιστος μάρτυρας. Ομολογουμένως, διεφάνη κατά την αντεξέτασή του ότι αυτός δεν φαίνεται να ξέρει ή έστω να θυμάται πολύ καλά τη Λεωφόρο Λάρνακος, όπως αρχικά ισχυρίστηκε. Δεν θυμόταν την ύπαρξη της παρόδου που υπάρχει στα δεξιά, ως η πορεία του, λίγο πριν την οδό Ποσειδώνος, ήτοι την οδό Ελένης Χρίστου. Επίσης, αρχικά ανέφερε ότι δεν νομίζει να υπάρχει φωτοελεγχόμενη διάβαση πεζών πριν την διασταύρωση ως η πορεία του, η οποία, σύμφωνα με την αποδεκτή μαρτυρία του Μ.Κ.4, βρίσκεται εντός της Λεωφόρου Λάρνακος σε απόσταση 100 μέτρων από το ύψος της οδού Ελένης Χρίστου προς τη Λεωφόρο Αγλαντζιάς, την οποία τελικά ο Μ.Κ.2 αναγνώρισε όταν του υποδείχθηκε η φωτογραφία, Τεκμήριο
4. Πέραν τούτου, όμως, και των σημείων για τα οποία θα προβώ σε ξεχωριστό σχολιασμό κατωτέρω, η μαρτυρία του ήταν σταθερή και πειστική σε σχέση με όσα είδε πριν και κατά την πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος, την οδική συμπεριφορά του Μ.Κ.3 και του Κατηγορουμένου, ως και τις κινήσεις των αυτοκινήτων τους, η οποία δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέτασή του και που σε γενικές γραμμές ήταν σύμφωνη με το περιεχόμενο της κατάθεσής του στην Αστυνομία, Τεκμήριο
5. Κατά την αντεξέτασή του η υπεράσπιση επιχείρησε να πλήξει την αξιοπιστία του Μ.Κ.2 ισχυριζόμενη ότι αυτός είχε πει ότι το αυτοκίνητο του Κατηγορουμένου είχε μπει ολόκληρο στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας πριν τη σύγκρουση, ενώ κατά την κυρίως εξέταση και στη συνέχεια της αντεξέτασής του επέμενε ότι αυτό δεν είχε εισέλθει ολόκληρο στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας πριν τη σύγκρουση. Από τα πρακτικά της διαδικασίας, όμως, προκύπτει ξεκάθαρα ότι είναι για το αυτοκίνητο του Μ.Κ.3 που είπε ότι είχε μπει ολόκληρο στην αριστερή λωρίδα αμέσως πριν τη σύγκρουση. Παραθέτω αυτούσια την ερώτηση και την απάντηση του Μ.Κ.2, όπως αυτή είναι καταγραμμένη στα πρακτικά: «Ε: . κύριε μάρτυς στην κατάθεσή σας λέτε ότι αφού σας έχει προσπεράσει το αυτοκίνητο που σας προσπέρασε στην συνέχεια διήνυσε περίπου 50 μέτρα και όταν ήταν στην διαδικασία να επανέλθει στην αριστερή λωρίδα βγήκε το άλλο αυτοκίνητο και έγινε το δυστύχημα. Καταρχήν σας παρακαλώ διευκρινίστε μου είναι σωστό ότι το άλλο αυτοκίνητο ένα μέρος του είχε το μεγαλύτερο με βάση τα όσα λέτε ήδη είχε μπει στην αριστερή λωρίδα απλώς δεν μπήκε ολόκληρο; Α:Είχε μπει ολόκληρο στην αριστερή λωρίδα και συνέβη προς τη μέση του δρόμου γιατί τελευταία στιγμή πρέπει να έκανε κάποια κίνηση να τον αποφύγει, είχε μπει ολόκληρο.» Συνεπώς, ο Μ.Κ.2 ουδέποτε ανέφερε ότι είχε μπει ολόκληρο το αυτοκίνητο του Κατηγορουμένου στην αριστερή λωρίδα πριν από τη σύγκρουση. Αμέσως πριν τη σύγκρουση, αυτό βρισκόταν στη μέση του δρόμου με κλίση προς τα αριστερά, από το κέντρο του δρόμου προς τα αριστερά, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε. Ο Μ.Κ.2, επίσης, διέκρινε ότι τόσο το αυτοκίνητο του Μ.Κ.3 όσο και το αυτοκίνητο του Κατηγορουμένου έκαναν κάποια κίνηση για να αποφύγουν τη σύγκρουση, την οποία όμως δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει. Περαιτέρω, ο Μ.Κ.2 δέχθηκε ότι η σύγκρουση έγινε μετά που τον προσπέρασε το αυτοκίνητο του Κατηγορουμένου και μετά που ο τελευταίος προχώρησε μπροστά του σε μια απόσταση πιθανόν μέχρι και 100 μέτρα. Δεν επέμενε στην απόσταση των 50 μέτρων που είχε πει στην γραπτή του κατάθεση, εφόσον λόγω της νύκτας και της βροχής είναι δύσκολο, ως ο ίδιος ανέφερε, κάποιος να υπολογίσει τις αποστάσεις. Στο σημείο αυτό χρήζει επισήμανσης ότι, με αναφορά στο Τεκμήριο 11, ο Μ.Κ.2 υπολόγισε την απόσταση από την προαναφερθείσα φωτοελεγχόμενη διάβαση πεζών μέχρι το ύψος της οδού Ποσειδώνος στα 60 μέτρα περίπου, ενώ από την αποδεκτή μαρτυρία του Μ.Κ.4 προκύπτει ότι εν λόγω απόσταση είναι σχεδόν η διπλάσια απ' ό,τι ανέφερε ο Μ.Κ.
6. Είναι προφανές, λοιπόν, πως το Δικαστήριο δεν μπορεί να βασιστεί στη μαρτυρία του Μ.Κ.2 για να καθορίσει όχι μόνο με ακρίβεια, αλλά και κατά προσέγγιση την απόσταση που ο Κατηγορούμενος προχώρησε μπροστά από τον Μ.Κ.2 όταν έγινε η σύγκρουση, εφόσον η πραγματική απόσταση μπορεί να είναι και η διπλάσια από αυτή που αυτός προσδιόρισε είτε κατά την κυρίως εξέταση είτε κατά την αντεξέτασή του. Όσον αφορά την ταχύτητα με την οποία οδηγούσε ο Κατηγορούμενος, ο Μ.Κ.2 ανέφερε ότι αυτός τον προσπέρασε με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Διευκρίνισε, βεβαίως, πως δεν είναι ειδικός στον υπολογισμό της ταχύτητας. Δεν αναφέρθηκε, επίσης, ποιά ήταν η ταχύτητα με την οποία ο Μ.Κ.2 οδηγούσε ώστε να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης για να μπορεί το Δικαστήριο να αντιληφθεί με ποια δεδομένα ο Μ.Κ.2 χαρακτήρισε ως τέτοια την ταχύτητα του Κατηγορουμένου. Συνεπώς, δεν μπορώ να βασιστώ στη μαρτυρία του Μ.Κ.2 για τον καθορισμό της ταχύτητας με την οποία οδηγούσε ο Κατηγορούμενος. Με τις πιο πάνω διευκρινίσεις και διαφοροποιήσεις, η μαρτυρία του Μ.Κ.2 γίνεται αποδεκτή. Ο Μ.Κ.3 δεν είχε να πει κάτι σε σχέση με τις συνθήκες διάπραξης του δυστυχήματος, εφόσον έπαθε μετατραυματική αμνησία από αυτό. Η εν λόγω θέση του δεν έχει αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση και δεν έχω λόγο να μην την αποδεχθώ. Η μαρτυρία, λοιπόν, του Μ.Κ.3 γίνεται αποδεκτή. Όπως προανέφερα, ο Κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση, επιλογή η οποία αποτελεί απόλυτο δικαίωμά του και σε καμία περίπτωση μπορεί η επιλογή αυτή να ληφθεί εναντίον του. Όσον αφορά τη βαρύτητα και την αξία της, είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι η δήλωση κατηγορούμενου χωρίς όρκο εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πώς ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τέτοια δήλωση χωρίς όρκο δεν πρέπει να παραμερίζεται ολότελα. Είναι υποχρέωση του Δικαστηρίου να της δώσει τη βαρύτητα που της αρμόζει και να την λάβει υπόψη του πριν φθάσει στο συμπέρασμα κατά πόσον η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεσή της. Η ενδεχόμενη αξία της, όμως, είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική εφόσον δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είναι με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Δεν εξομοιώνεται με ένορκη μαρτυρία, η οποία υπόκειται σε έλεγχο με την αντεξέταση. Επίσης, δεν είναι ικανή να αντικρούσει μια ένορκη μαρτυρία που κρίθηκε ήδη από το Δικαστήριο ως αξιόπιστη. (Βλ. Vrakas v. Republic

(1972)2 CLR 139, Themistocleous v. The Police

(1981)2 CLR 200, Anastassiades v. Republic

(1977)2 CLR 97, Khadar v. Republic

(1978)2 C.L.R. 152, Δημοσθένους ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 129, Συμιανός ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195, Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 22, Αχτάρ ν. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 397). Μπορεί, όμως, να βοηθήσει το Δικαστήριο να δει τα αποδεδειγμένα γεγονότα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από αυτά με διαφορετικό φως. Σε καμιά περίπτωση, όμως, δεν θεωρείται ότι συμπληρώνει τυχόν κενά στη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής, η οποία παραμένει με την υποχρέωση να αποδείξει την ενοχή του κατηγορουμένου με την παρουσίαση αξιόπιστης μαρτυρίας και ταυτόχρονα ικανοποιητικής για να αποδείξει την κατηγορία. Υπάρχει σωρεία αποφάσεων σχετικά με τη βαρύτητα, την οποία τα Δικαστήρια μπορεί να αποδώσουν στις ανακριτικές καταθέσεις κατηγορουμένων. Βλ., μεταξύ άλλων, Δημοσθένους κ.ά. ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 129, Ιωάννου κ.ά. ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195, Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 109 και Findlay Duncan 73 Crim. App. R.

1. Στην υπόθεση Κωνσταντίνου (ανωτέρω), υιοθετήθηκε η Αγγλική υπόθεση Findlay Duncan (ανωτέρω), στην οποία αποφασίστηκε ότι κάθε μέρος της κατάθεσης λαμβάνεται υπόψη και το Δικαστήριο προβαίνει σε εκτίμηση των ισχυρισμών που προβάλλονται. Μπορεί, όμως, να αποδοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στο μέρος εκείνο της κατάθεσης που συνθέτει παραδοχή σε αδίκημα ή περιέχει δηλώσεις ενάντια στο συμφέρον του κατηγορουμένου. Το βάρος που θα αποδοθεί στα διάφορα μέρη της κατάθεσης κατηγορουμένου αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως κριτή των γεγονότων της υπόθεσης. Το Δικαστήριο είναι ελεύθερο να αποδώσει μικρότερη σημασία ή ακόμη να απορρίψει άλλα μέρη της κατάθεσης, για τα οποία παρέχεται εξήγηση ή δικαιολογία για εκ πρώτης όψεως εγκληματικές πράξεις. Από την ανακριτική κατάθεση του Κατηγορουμένου σημειώνω ότι αυτός κινείτο με ταχύτητα πέριξ των 60 χ.α.ώ. όταν πλησίαζε την επίδικη συμβολή, ενώ προηγουμένως οδηγούσε με ταχύτητα 70-75 χ.α.ώ., και πως είδε το αυτοκίνητο του Μ.Κ.3 να βρίσκεται σταματημένο στο ΑΛΤ της οδού Ποσειδώνος όταν ο Κατηγορούμενος βρισκόταν στο ύψος που βρίσκεται ο φούρνος Μαραγκός, ήτοι όταν βρισκόταν σε απόσταση πέριξ των 12 μέτρων από την επίδικη συμβολή, σύμφωνα με την μαρτυρία που έχει γίνει αποδεκτή (βλ μαρτυρία Μ.Κ.4 και Τεκμήριο 12). Ο Κατηγορούμενος δεν ανέφερε στην κατάθεσή του ότι κρατούσε την αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας την ώρα της σύγκρουσης και συμφώνησε και υπέγραψε το πρόχειρο σχέδιο, το οποίο δείχνει ότι είχε προσπεράσει το αυτοκίνητο του Μ.Κ.3 ενώ κατευθυνόταν προς την επίδικη συμβολή. Δεν έχει προσφερθεί αντίθετη μαρτυρία και δεν βρίσκω λόγο γιατί να μην δεχθώ την θέση του Κατηγορουμένου στην κατάθεσή του πως ξαφνικά είδε το αυτοκίνητο του Μ.Κ.3 να ξεκινά με χαμηλή ταχύτητα και με ελαφριά κλίση προς τα δεξιά να εισέρχεται στη Λεωφόρο Λάρνακος, ως και ότι αμέσως ο Κατηγορούμενος προσπάθησε να τον αποφύγει κάνοντας ελαφριά κίνηση προς τα δεξιά ως η πορεία του και κάνοντας, επίσης, σήμα τόσο με τα φώτα όσο και με την κόρνα του αυτοκινήτου. Το αυτοκίνητο του Μ.Κ.3, όμως, συνέχισε την κλίση προς δεξιά χωρίς να σταματήσει και ο Κατηγορούμενος τότε προσπάθησε να κινηθεί ξανά προς τα αριστερά ως η πορεία του χωρίς, όμως, να τα καταφέρει και τότε συγκρούστηκε με τη δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου του Μ.Κ.
2. Ας σημειωθεί ότι η θέση του Κατηγορουμένου ότι αυτός έκανε ελαφριά κίνηση προς τα δεξιά για να αποφύγει την σύγκρουση συνάδει και με την αποδεκτή μαρτυρία του Μ.Κ.2, ανεξάρτητα του ότι ο τελευταίος δεν ήταν σε θέση να θυμηθεί ποια ήταν αυτή η κίνηση. Η εκδοχή του Κατηγορουμένου συνάδει, επίσης, με τα αντικειμενικά ευρήματα στη σκηνή και τις ζημιές των ενεχόμενων αυτοκινήτων από τη σύγκρουση, ως εξ άλλου αναγνώρισε και ο Μ.Κ.
3. Επί του προκειμένου, δεν μπορώ να δεχθώ τη θέση της κας. Θεοδότου πως από τις ζημιές των αυτοκινήτων από τη σύγκρουση (ήτοι η ζημιά στην δεξιά πλευρά του αυτοκινήτου του Μ.Κ.3, με επίκεντρο την πόρτα του οδηγού, και η ζημιά στο μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου του Κατηγορουμένου, με επίκεντρο τη δεξιά πλευρά, προφυλακτήρας και καπό) προκύπτει πως ο Μ.Κ.3 είχε σχεδόν ολοκληρώσει την προσπάθειά του να εισέλθει εντός της Λεωφόρου Λάρνακος όταν έγινε η σύγκρουση. Κατ' αρχάς, σύμφωνα με την αποδεκτή μαρτυρία του Μ.Κ.2, πριν από τη σύγκρουση είχε απλώς εισέλθει ολόκληρο το αυτοκίνητο του Μ.Κ.3 στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας, ως η πορεία του Κατηγορουμένου, και τίποτε περισσότερο. Περαιτέρω, δεν είναι μόνο ο Κατηγορούμενος που έκανε κίνηση αποφυγής αμέσως πριν από τη σύγκρουση, αλλά και ο Μ.Κ.3, ανεξάρτητα του ότι δεν εξειδικεύθηκε τούτη. Νομική πτυχή και συμπεράσματα Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως και στην παρούσα, το βάρος απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, ήτοι πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η κατηγορούσα αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου του αδικήματος, αντικείμενο της κατηγορίας, και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσον εύλογες και αν είναι. Βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363. Το βάρος εναποτίθεται στους ώμους της Κατηγορούσας Αρχής να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής. Βλ. Φλουρής ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401. Όπως τονίστηκε στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευριπίδου

(2002)2 Α.Α.Δ. 264 «οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής.» Όπως καθορίστηκε, μεταξύ άλλων, στην Τούμπας ν. Αστυνομίας

(1984)2 C.L.R. 110, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτή θα πρέπει να αποφασιστεί υπέρ του και να αθωωθεί και απαλλαγεί από την κατηγορία. Το αδίκημα της Δεύτερης Κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος ποινικοποιείται από τους Κανονισμούς 58

(2)(δ), 71 και 72 των περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Κανονισμών του 1984 μέχρι 2010 (στο εξής «οι Κανονισμοί»). Συγκεκριμένα, ο Καν. 58

(2)(δ) των Κανονισμών διαλαμβάνει τα εξής: «

(2)- Κάθε πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος, έχει τα πιο κάτω καθήκοντα και υποχρεώσεις- (α)... (β)... (γ)... (δ) να συμμορφώνεται προς όλα τα σήματα τροχαίας, συμπεριλαμβανομένων πινακίδων, που τοποθετούνται ή χαράσσονται πάνω ή κοντά σε οποιοδήποτε δρόμο ή με ή κατ΄εντολή της Αστυνομίας ή αρχής τοπικής διοίκησης ή άλλης αρχής, στην οποία έχει ανατεθεί δυνάμει οποιασδήποτε νομοθετικής διάταξης ο έλεγχος ή η ρύθμιση της τροχαίας κυκλοφορίας:...» Περαιτέρω, ο Καν. 71 των Κανονισμών διαλαμβάνει τα εξής: «Ως σήματα τροχαίας καθορίζονται τα σήματα τα οποία εκτίθενται εις τον Οδικόν Κώδικα τον εκδιδόμενον από καιρού εις καιρόν υπό του Εφόρου και δημοσιευμένου κατά τοιούτον τρόπον ως ο Έφορος ήθελε ορίσει, τα σήματα τα οποία ορίζονται υπό δημοτικού συμβουλίου ή υφ' οιασδήποτε άλλης αρχής εμπεπιστευμένης τον έλεγχον και την ρύθμισιν της τροχαίας, και τα σήματα τα οποία ορίζονται δυνάμει οιουδήποτε νόμου ή κανονισμού ή οιασδήποτε διεθνούς Συμβάσεως εις την οποίαν προσεχώρησε και η Δημοκρατία.» Επίσης, σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις του Καν. 2 των Κανονισμών, «σήμα τροχαίας» σημαίνει «οιονδήποτε αντικείμενον ή μέσον (μονίμως τοποθετημένον ή κινητόν), ή οιονδήποτε σημείον, σήμανσιν, σύμβολον ή γραμμήν, προς μετάδοσιν εις την τροχαίαν κίνησιν εν γένει ή εις ορισμένην κατηγορίαν ταύτης, προειδοποιήσεων, πληροφοριών, κανόνων, περιορισμών ή απαγορεύσεων οιασδήποτε φύσεως, καθώς και οιονδήποτε σημείον, σήμανσιν, σύμβολον ή γραμμήν επί ή πλησίον οιασδήποτε οδού ή κεχαραγμένον επί του καταστρώματος οιασδήποτε οδού, προς μετάδοσιν τοιούτων προειδοποιήσεων, πληροφοριών, κανόνων, περιορισμών ή απαγορεύσεων∙» Περαιτέρω, ο Κανονισμός 72 των Κανονισμών προνοεί ότι όποιος παραβαίνει οποιαδήποτε διάταξη των Κανονισμών είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται σε ποινή φυλάκισης μέχρι ενός έτους ή σε χρηματική ποινή μέχρι €1.708,00 ή και στις δύο αυτές ποινές. Σύμφωνα με τον Καν. 58

(4)(α) των Κανονισμών που αποτελεί τη νομική βάση της Τέταρτης Κατηγορίας: «

(4)Πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει τον έλεγχο μηχανοκινήτου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο οφείλει: (α)Να μην προσπερνά ούτε να αποπειράται να προσπεράσει όχημα κινούμενο προς την ίδια κατεύθυνση σε σημείο που υπάρχει στη μέση του οδοστρώματος συνεχής άσπρη γραμμή, σχετικό απαγορευτικό σήμα τροχαίας, σε στροφή με ορατότητα μικρότερη των εκατό μέτρων, σε συμβολή δρόμων εντός δημοτικών ορίων ή ορίων κοινότητας, όταν προσεγγίζει κυρτή γέφυρα, διάβαση πεζών ή κορυφή ανάβασης ή όταν προσεγγίζει όχημα από την αντίθετη κατεύθυνση, οπότε παρέχει δικαίωμα προτεραιότητας σε αυτό.» Το Άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου του 1972, Ν.86/72(στο εξής «ο Νόμος»), προνοεί ότι όποιος οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα σε οδό χωρίς να καταβάλλει την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή, ή χωρίς να επιδεικνύει εύλογη μέριμνα για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν την οδό, είναι ένοχο αδικήματος. Το τί συνιστά αμέλεια έχει επανειλημμένα κριθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας. Στην υπόθεση Αναστάσης Παύλου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, τονίζονται τα εξής στη σελ. 73: «Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (Ίδε Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 202)». Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεαστεί από τις πράξεις του οδηγού. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και ποινικό δίκαιο. Το τί διαφέρει είναι το βάρος απόδειξης. Όπως τονίστηκε στην Σωκράτους ν. Αστυνομίας (ανωτέρω), σελ. 4: «Το απρόσωπα προσδιοριζόμενο καθήκο προς κάθε ένα που είναι λογικά δυνατό να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, συγκεκριμενοποιείται στα πλαίσια των γεγονότων της υπόθεσης για να αποφασισθεί- (α) η φύση του καθήκοντος και (β) όπου διαπιστώνεται η ύπαρξή του κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει. Το κριτήριο για τη διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό, και μέτρο ο προσεκτικός και όχι ο τέλειος οδηγός. Τέλος, η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική συνέπεια.» Όπως προκύπτει και από τη σχετική νομολογία, ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας, πάντοτε κάτω από όλες τις περιστάσεις. Βλ. Constantinou v. Katsouri

(1975)1 C.L.R. 188. Η αμέλεια είναι συνυφασμένη με το χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες και παράλειψη να δει κανείς ό,τι είναι απλά ορατό αποτελεί αμέλεια. Βλ. Nicolaides v. Economides

(1963)2 C.L.R. 78. Όταν η πιθανότητα κινδύνου είναι εύλογα αντιληπτή, παράλειψη προφύλαξης συνιστά αμέλεια. Βλ. Κυριάκος Αργυρού ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 378. Όπως τονίστηκε, μεταξύ άλλων, στην υπόθεση Κώστας Κυπριανού ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 250, η παράλειψη συμμόρφωσης με τους Κανονισμούς Τροχαίας, δεν στοιχειοθετεί, αφ' εαυτής, αμέλεια. Η αμέλεια συναρτάται πάντοτε με το καθήκον επιμέλειας προς άλλα άτομα που χρησιμοποιούν το δρόμο και, σε συσχετισμό με αυτό, την όποια παράλειψη εκπλήρωσής του. Είναι γι' αυτό που η απόδειξη της αμέλειας, αναπόφευκτα, συναρτάται με τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης, προσδιοριστικών του καθήκοντος και της παράβασής του. Στη βάση της αξιολόγησης και των ευρημάτων που προβαίνω ανωτέρω, δεν χωρεί αμφιβολίας πως η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της Τέταρτης Κατηγορίας, όπως αυτή εξειδικεύεται στις Λεπτομέρειες Αδικήματος. Παρά το ότι το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος δεν είχε προλάβει να εισέλθει ολόκληρο εντός της αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας πριν προσεγγίσει την επίδικη συμβολή, αυτός δεν αποπειράθηκε να προσπεράσει και δεν προσπερνούσε τον Μ.Κ.2 στη συμβολή. Τουναντίον, αυτός είχε ήδη προσπεράσει το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Μ.Κ.2 τουλάχιστον σε απόσταση που μπορεί να ήταν μέχρι και 200 μέτρα πριν φτάσει στην αρχή της επίδικης διασταύρωσης, όπου και έγινε η σύγκρουση. Συνεπώς, ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται στην Τέταρτη Κατηγορία. Όσον αφορά τη Δεύτερη Κατηγορία, χρήζει επισήμανσης ότι ο Κατηγορούμενος δεν κατηγορείται για παράβαση του Καν. 58

(4)(α) των Κανονισμών, αλλά για παράλειψη συμμόρφωσης σε σήμα τροχαίας, ήτοι ότι παραβίασε συνεχή διαχωριστική άσπρη γραμμή. Για την απόδειξη, λοιπόν, του συγκεκριμένου αδικήματος απαιτείται, μεταξύ άλλων, να αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό ότι ο Κατηγορούμενος οδηγώντας κατά τον επίδικο τόπο και χρόνο παραβίασε συνεχή άσπρη γραμμή, ήτοι ότι οδήγησε το Αυτοκίνητο πάνω σε αυτήν. Κατ' αρχάς, σύμφωνα με την αποδεκτή μαρτυρία, δεν υπάρχει χαραγμένη στο οδόστρωμα της επίδικης διασταύρωσης ή συμβολής συνεχής άσπρη διαχωριστική γραμμή. Εντός αυτής υπάρχει ελεγχόμενο τετράγωνο και η γραμμή που χωρίζει τις δύο εξ αντιθέτου λωρίδες κυκλοφορίας της Λεωφόρου Λάρνακος εντός αυτού είναι διακεκομμένη. Η διακεκομμένη διαχωριστική γραμμή συνεχίζει για περαιτέρω απόσταση 12 μέτρων από το τέλος του ελεγχόμενου τετραγώνου προς την κατεύθυνση από την οποία ταξίδευε ο Κατηγορούμενος και μετά υπάρχει συνεχής άσπρη γραμμή για μια απόσταση 20 μέτρων, η οποία, όμως, δεν βρίσκεται εντός της επίδικης συμβολής. Συνεπώς, αποτελεί αναπόδραστη κατάληξή μου ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεσή της εναντίον του Κατηγορουμένου στην Δεύτερη Κατηγορία, στην οποία ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. Τέλος, όσον αφορά το αδίκημα της Πρώτης Κατηγορίας, λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα της παρούσας και έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές, κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί στον απαιτούμενο βαθμό ότι οποιαδήποτε πράξη ή παράλειψη του Κατηγορουμένου συνέτεινε στην πρόκληση ή στην αποφυγή πρόκλησης του επίδικου δυστυχήματος. Παρά το ότι ο Κατηγορούμενος όφειλε, εφόσον προσέγγιζε συμβολή δρόμων, ο οποίος δρόμος κοντά στη συμβολή ήταν χαραγμένος με λωρίδες κυκλοφορίας, να οδηγήσει το αυτοκίνητό του εντός της λωρίδας κυκλοφορίας που αντιστοιχούσε με την κατεύθυνση προς την οποία προτίθετο να προχωρήσει και να διατηρεί τούτο κατά το δυνατόν στην αριστερή πλευρά του δρόμου (βλ. Καν. 58

(4)(ε) και 58

(5)(β)(i) των Κανονισμών), εντούτοις δεν έχει καταδειχθεί ότι η παράλειψη του Κατηγορουμένου να συμμορφωθεί με τους εν λόγω κανονισμούς τροχαίας συνιστά επιδειχθείσα από μέρους του αμέλεια. Το ίδιο ισχύει και για την παράλειψή του να οδηγεί με ταχύτητα εντός του ανωτάτου επιτρεπομένου ορίου, δηλαδή με ταχύτητα 60 χ.α.ώ αντί 50 χ.α.ώ. Επαναλαμβάνω ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει με ασφάλεια σε εύρημα ως προς την απόσταση πριν την επίδικη συμβολή που ο Κατηγορούμενος είχε προσπεράσει το αυτοκίνητο του Μ.Κ.2. Για τους λόγους που εξήγησα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του Μ.Κ.2, αυτή η απόσταση μπορεί να ήταν από τουλάχιστον 50 μέχρι και 200 μέτρα. Με δεδομένη, λοιπόν, την 200 μέτρων ορατότητα του Μ.Κ.3 ως προς την πορεία του Κατηγορουμένου, από το σημείο που κάποιος μπορούσε να δει από την πάροδο της οδού Ποσειδώνος τα αυτοκίνητα που κινούνταν στη Λεωφόρο Λάρνακος, από τα δεξιά ως αριστερά ως η πορεία του Μ.Κ.3, και εφόσον ο τελευταίος ξεκίνησε να εισέρχεται από την πάροδο προς τη Λεωφόρο Λάρνακος με κλίση προς τα δεξιά ως η πορεία του όταν ο Κατηγορούμενος βρισκόταν σε απόσταση λιγότερη των 12 μέτρων από την επίδικη συμβολή, δεν προκύπτει ότι το επίδικο δυστύχημα θα αποφεύγονταν σε περίπτωση που ο Κατηγορούμενος είχε καταφέρει να οδηγήσει ολόκληρο το αυτοκίνητό του εντός της αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας προσεγγίζοντας την επίδικη συμβολή. Δηλαδή, το προηγούμενο προσπέρασμα και το ότι ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το αυτοκίνητό του για κάποια απόσταση στη μέση του δρόμου προς τα αριστερά δεν προκύπτει να προέβαλε οποιοδήποτε εμπόδιο στο να αντιληφθεί ο Μ.Κ.3 την παρουσία του Κατηγορουμένου στο δρόμο προτού επιχειρήσει να εισέλθει από την πάροδο στον κύριο δρόμο ανακόπτοντας έτσι την ελεύθερη πορεία του Κατηγορουμένου. Περαιτέρω, για τους λόγους που έχω ήδη εξηγήσει, δεν αποδέχομαι την εισήγηση της Κατηγορούσας Αρχής ότι ο Μ.Κ.3 είχε σχεδόν ολοκληρώσει την προσπάθειά του να εισέλθει εντός της Λεωφόρου Λάρνακος όταν έγινε η σύγκρουση. Δεδομένων, επίσης, των κινήσεων και των δύο αυτοκινήτων για να αποφύγουν τη σύγκρουση αμέσως πριν επισυμβεί αυτή, το ότι η περιοχή του σημείου σύγκρουσης βρίσκεται εντός 50 μέτρων εντός της αντίθετης λωρίδας κυκλοφορίας, από αυτή που όφειλε να διατηρεί ο Κατηγορούμενος, δεν προσθέτει ο,τιδήποτε στην υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, εφόσον το αυτοκίνητο του Μ.Κ.3 είχε εισέλθει ολόκληρο εντός της αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας, ανακόπτοντας με τον τρόπο αυτό πλήρως την ελεύθερη πορεία του Κατηγορουμένου. Δεδομένης της ξαφνικής και απρόσμενης εισόδου του Μ.Κ.3 από την πάροδο εντός της Λεωφόρου Λάρνακος σε πολύ κοντινή απόσταση από τον Κατηγορούμενο, δεν έχει, επίσης, καταδειχθεί πώς ο Κατηγορούμενος θα μπορούσε να αποφύγει τη σύγκρουση έστω και αν οδηγούσε με χαμηλότερη ταχύτητα ή αν βρισκόταν στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας αμέσως πριν τη σύγκρουση. Αποτελεί, συνεπώς, αναπόδραστη κατάληξή μου ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό την ενοχή του Κατηγορουμένου στην Πρώτη Κατηγορία. Συνεπώς, ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από την Πρώτη Κατηγορία. (Υπ.) ............. Μ. Μηλιώτου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο