Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. MERE AL DHIAS, Αρ. Υπόθεσης: 175/2014, 9/4/2014

(4), 15, 16, 22 και 23 του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119

(1)/2000 όπως τροποποιήθηκε, και συγκεκριμένα ότι στις 9.9.2009 στο Στρόβολο της επαρχίας Λευκωσίας επιτέθηκε εναντίον του Νικόλα Ζάκου, ηλικίας 7 ετών, υιού της Άντρης Τσιντά από τον Στρόβολο με την οποία ο κατηγορούμενος συζούσε ως ανδρόγυνο και του προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη. Προτού προχωρήσω στα γεγονότα που αφορούν την παρούσα υπόθεση, όπως αυτά εκτέθηκαν από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής και επεξηγηθήκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο του κατηγορουμένου, επιθυμώ να αναφέρω σε ότι αφορά το ιστορικό καταχώρισης της παρούσας υπόθεσης τα πιο κάτω: Η υπόθεση καταχωρήθηκε στις 23.1.2014 μετά από σχετική επιστολή του Υπεύθυνου Εισαγγελίας Λευκωσίας της ίδιας ημερομηνίας για άμεση καταχώριση της ενώπιον του Δικαστηρίου λόγω του ότι, παραθέτω σχετικά αυτούσια την επιστολή του Υπεύθυνου Εισαγγελίας Λευκωσίας, «η υπόθεση έχει διακοπεί τέσσερεις φορές μέχρι σήμερα λόγω μη εντοπισμού του κατηγορουμένου. Τα στοιχεία του κατηγορουμένου τοποθετήθηκαν στον κατάλογο αναζητουμένων προσώπων και ο κατηγορούμενος εντοπίστηκε και συνελήφθηκε χτες 22.1.2014 στο αεροδρόμιο Λάρνακας.» Σημειώνω ότι στις 23.1.2014 που ο κατηγορούμενος παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο τέθηκαν όροι εξασφάλισης της παρουσίας του στο Δικαστήριο τους οποίους αρχικά ο κατηγορούμενος δεν μπόρεσε να ικανοποιήσει και παρέμεινε υπό κράτηση, ακολούθως διαφοροποιήθηκε όρος και έτσι παρέμεινε ελεύθερος με τους περιοριστικούς όρους που του είχαν τεθεί. Θεωρώ ότι πρέπει να γίνει αναφορά στα πιο πάνω, δεδομένου ότι το αδίκημα που έχει παραδεχτεί ο κατηγορούμενος έγινε στις 9.9.2009 και η υπόθεση καταχωρήθηκε στις 23.1.

1. Όπως ανέφερε η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής το παράπονο για την κακοποίηση του μικρού Νικόλα Ζάκου έλαβε η Λειτουργός του Γραφείου Ευημερίας Ιωσηφίνα Κουμή η οποία αφού ενημερώθηκε μετέβηκε αμέσως στο σπίτι που διέμενε ο παραπονούμενος μαζί με την μητέρα του, ο παραπονούμενος επιβεβαίωσε ότι είχε υποστεί ξυλοδαρμό από τον κατηγορούμενο ο οποίος επίσης παρευρίσκετο και παραδέχτηκε και απολογήθηκε. Ο κατηγορούμενος χρησιμοποίησε ξύλινο αντικείμενο για να κτυπήσει τον παραπονούμενο τον οποίον κτύπησε σε όλα τα μέρη του σώματος του. Κατέθεσε στο Δικαστήριο δέσμη φωτογραφιών που λήφθηκαν στις 10.9.2009 στο ΤΑΕ Λευκωσίας κατά την ιατροδικαστική εξέταση του παραπονούμενου όπως και το ιατρικό πιστοποιητικό της Δρ. Ε. Αντωνίου του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας που εξέτασε τον μικρό Νικόλα στις 9.9.
2. Λεπτομερείς αναφορά και στα δύο αυτά τεκμήρια θα γίνει πιο κάτω. Όπως ανέφερε η κα Χ' Κωνσταντή ο κατηγορούμενος δεν έχει παρόμοιας φύσεως προηγούμενες καταδίκες ενώ έχουν δημιουργηθεί έξοδα €15 τα οποία ζήτησε όπως πληρωθούν από τον κατηγορούμενο. Ο κ. Βραχίμης αγορεύοντας προς μετριασμό της ποινής ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος μαζί με την μητέρα του παραπονούμενου Άντρη Τσιντά έχουν αποκτήσει ένα γιο, τον Άγγελο, ηλικίας 7 ετών σήμερα. Την δεδομένη χρονική περίοδο ο κατηγορούμενος αρχικά συμβίωνε με την μητέρα του γιου του Άγγελου και μητέρα του παραπονούμενου και με τους δύο ανήλικους, αργότερα όμως διέκοψε τον δεσμό του με την συμβία του αλλά συνέχιζε να επισκέπτεται πολύ συχνά τον ανήλικο γιο του όπως και τον παραπονούμενο. Όπως προκύπτει από την κατάθεση του κατηγορούμενου στην Αστυνομία την οποία ο κ. Βραχίμης έχει καταθέσει στο Δικαστήριο το επίδικο χρονικό διάστημα ο μικρός Νικόλας είχε διάφορα προβλήματα με την συμπεριφορά του, έκανε αταξίες και κτυπούσε και την μητέρα του αλλά και τον μικρό Άγγελο. Την επίδικη μέρα ο ίδιος δέχτηκε τηλεφώνημα από την μητέρα του παραπονούμενου η οποία του ανέφερε ότι ο παραπονούμενος έκανε πολλές αταξίες, ο ίδιος πήγε αμέσως στο σπίτι και αφού πληροφορήθηκε από την μητέρα του παραπονούμενου τι είχε συμβεί και προσπάθησε να μιλήσει με τον παραπονούμενο ο οποίος δεν ήταν συνεργάσιμος «εγώ τότε έπιασα ένα κρεμαστάρι ξύλινο και άρχισα να κτυπώ τον Νικόλα με το κρεμαστάρι πάνω στον κώλο του.η Άντρη μπήκε στο σπίτι με είδε που τον κτυπούσα και έτρεξε, μπήκε μπροστά μου και μας χώρισε. Ακολούθως βγήκα έξω από το σπίτι να πάρω αέρα και άκουσα τον Νικόλα που έβριζε την μάνα του και την κτυπούσε με τα χέρια του. Εγώ ξαναμπήκα στο σπίτι έπιασα ένα κομμάτι από το κρεμαστάρι που κτύπησα προηγουμένως τον Νικόλα, το οποίο να σου πω ότι είχε κοπεί, ακολούθως έπιασα τον Νικόλα τον πήρα στο υπνοδωμάτιο του του είπα ότι δεν θα βγει από το υπνοδωμάτιο του αν δεν βάλει νου και κατά την ώρα που του έλεγα τα πιο πάνω τον κτυπούσα στα πόδια με το κρεμαστάρι που είχα πιάσει που χαμέ. Ακολούθως μπήκε η Άντρη στο υπνοδωμάτιο άρχισε να μου φωνάζει και με έδιωξε από το σπίτι. Πριν φύγω μάζεψα τα κομμάτια από το κρεμαστάρι που κτύπησα τον Νικόλα και τα πέταξα στον κάλαθο.» Σημειώνω ότι η πιο πάνω κατάθεση του κατηγορουμένου δόθηκε στις 18.9.2009 όταν ο κατηγορούμενος μετά που έμαθε ότι τον αναζητούσε η Αστυνομία πήγε στην Αστυνομία όπου και του λήφθηκε ανακριτική κατάθεση στην οποία σημείωσε ότι για το λάθος που έκανε ζητά συγνώμη. Όπως ανέφερε ο κ. Βραχίμης το αδίκημα που διέπραξε ο κατηγορούμενος είναι άκρως σοβαρό και οι τραυματισμοί του παραπονουμένου επίσης ιδιαιτέρως σοβαροί. Ήταν η θέση του ότι ο κατηγορούμενος προέρχεται από άλλη κουλτούρα, είναι εντελώς διαφορετική από τη δική μας, σε ότι αφορά πολλά θέματα αλλά και την συμπεριφορά και χειρισμό προς τα παιδιά. Ο κατηγορούμενος είναι Σύριος και όπως ανέφερε ο κ. Βραχίμης το γεγονός της διαφορετικότητας της κουλτούρας μπορεί να μην επιτρέπει στον κατηγορούμενο να νοιώθει ότι δικαιούται να διαπράττει αδικήματα αυτού του είδους αλλά δικαιούται να επικαλείται αυτή την διαφορετικότητα. Το δεδομένο χρονικό διάστημα δεν γνώριζε την Κυπριακή κουλτούρα και νοοτροπία σε ότι αφορά το θέμα της διαπαιδαγώγησης των παιδιών, σήμερα όμως έχοντας πλέον ενταχθεί πλήρως στην Κυπριακή κοινωνία, είναι Κύπριος πολίτης και μιλά Ελληνικά, θα αντιδρούσε πολύ διαφορετικά απ' ότι την επίδικη ημερομηνία. Ο κατηγορούμενος έχει μετανοήσει και μεταμελείται για την συμπεριφορά του. Το αδίκημα δεν έχει έκτοτε επαναληφθεί και με το δεδομένο ότι έχουν παρέλθει 4 ½ πλέον χρόνια από την ημερομηνία διάπραξης του, εισηγήθηκε ότι το ενδεχόμενο επανάληψης του είναι πολύ απομακρυσμένο αν όχι απίθανο. Όπως περαιτέρω ανέφερε ο κ. Βραχίμης, ο κατηγορούμενος όλα αυτά τα χρόνια πηγαινοερχόταν στη Συρία όπου βρίσκεται εγκατεστημένη η οικογένεια του, είναι ο προστάτης της οικογένειας του αφού είναι ο μεγαλύτερος από 8 αδέρφια λόγω των εχθροπραξιών στη Συρία έχει χάσει τον μικρότερο του αδερφό και την ημέρα που συνελήφθη στο αεροδρόμιο ήταν καθοδόν για να πάει και πάλι στη Συρία μετά από πληροφόρηση ότι είχε πέσει βόμβα στο σπίτι του και τραυματίστηκε η μητέρα του. Σημείωσε ότι λόγω της παρούσας υπόθεσης και των όρων που έχουν επιβληθεί από το Δικαστήριο για εξασφάλιση της παρουσίας του, ο κατηγορούμενος δεν έχει κατορθώσει να πάει στη Συρία να δει τι έγινε με το σπίτι του και την μητέρα του και ζει και με αυτή την αγωνία. Ήταν επίσης η θέση του κ. Βραχίμη ότι καθ' όλο το χρονικό διάστημα από την ημερομηνία του αδικήματος μέχρι την καταχώριση της υπόθεσης ο κατηγορούμενος είχε σαν τόπο διαμονής του την Κύπρο και πηγαινοερχόταν στη Συρία, κατέθεσε προς τούτο αντίγραφα των διαβατηρίων του όπως και αποδείξεις είσπραξης της Κυπριακής Δημοκρατίας για εγγυήσεις που είχε καταβάλει σε υπόθεση Δικαστηρίου για να υποστηρίξει τη θέση του ότι για την μη έγκαιρη προσαγωγή του στο Δικαστήριο ευθύνονται οι διωκτικές αρχές. Ήταν περαιτέρω η θέση του κ. Βραχίμη ότι η μητέρα του παραπονουμένου Άντρη Τσιντά στην οποία από τις 12.12.2012 έχει δοθεί από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας στα πλαίσια της αίτησης γονικής μέριμνας 47/12, η φύλαξη και η φροντίδα του παραπονούμενου Νικόλα Ζάκου, έχει υπογράψει βεβαίωση η οποία στάληκε και στο Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας συνοδεύοντας σχετικό αίτημα για αναστολή της ποινικής δίωξης εναντίον του κατηγορουμένου στο οποίο δόθηκε αρνητική απάντηση, διά της οποίας βεβαιώνει ανεπιφύλακτα και ανέκκλητα ότι δεν έχει παράπονο ή απαίτηση από τον κατηγορούμενο, δεν έχει έχθρα ή πικρία εναντίον του και ότι το μεγάλο χρονικό διάστημα που έχει διαρρεύσει από την ημερομηνία του αδικήματος είχε ως αποτέλεσμα να αποκατασταθούν πλήρως οι σχέσεις τους. Κατέθεσε επίσης το αντίγραφο του διατάγματος ημερ. 12.12.2012 από το Οικογενειακό Δικαστήριο Λευκωσίας. Ήταν συνεπώς η θέση του κ. Βραχίμη ότι λόγω των ελαφρυντικών στοιχείων που συγκεντρώνονται στο πρόσωπο του κατηγορουμένου, δηλαδή παραδοχή στην Αστυνομία από τις 18.9.2009, άμεση παραδοχή στο Δικαστήριο, λευκό ποινικό μητρώο αλλά και το πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα που έχει διαρρεύσει, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξαντλήσει τα περιθώρια επιείκειας, κατά την επιβολή ποινής στον κατηγορούμενο σε περίπτωση δε που το Δικαστήριο προσανατολίζεται στην επιβολή ποινής στερητικής της ελευθερίας του κατηγορουμένου, ζήτησε όπως αυτή ανασταλεί. Ενώπιον του Δικαστηρίου βρίσκεται η έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, σύμφωνα με την οποία ο κατηγορούμενος ήρθε στην Κύπρο 2004 για εργασία, δημιούργησε δική του εταιρεία κατασκευής ξύλινων σπιτιών την οποία διατηρεί μέχρι σήμερα. Το 2007 γνώρισε την Άντρη Τσιντά η οποία από τον γάμο της με τον Αντώνη Ζάκο απέκτησε τον παραπονούμενο, με την οποία συμβίωνε και απέκτησαν ένα παιδί τον Άγγελο. Το ζεύγος συμβίωνε μέχρι το 2009 όταν και χώρισαν λόγω της άσκησης σοβαρής σωματικής βίας από τον κατηγορούμενο προς τον Νικόλα. Ο Νικόλας μετά το επίδικο περιστατικό είχε ληφθεί υπό την νομική φροντίδα της Διευθύντριας Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας και παρέμεινε στην Παιδική Στέγη Λευκωσίας μέχρι το 2012 όπου ανέλαβε την φύλαξη του η μητέρα του. Όπως έχω αναφέρει έχει κατατεθεί στο Δικαστήριο το ιατρικό πιστοποιητικό της Δρ. Ε. Αντωνίου ημερ. 9.9.
3. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτούσια τα ευρήματα της γιατρού: «Σήμερα 9.9.09, ώρα 19.45 εξέτασα τον Νικόλα Ζάκο και εντόπισα εκτενή αιματώματα και ερυθροκυανούς μώλωπες που καταλαμβάνουν όλη την επιφάνεια των γλουτών, της κατώτερης οσφυϊκής χώρας και της οπίσθιας πλευράς των μηριαίων μέχρι την μεσότητας του αμφοτερόπλευρα. Διακρίνονται πολλαπλές παράλληλες γραμμοειδής εκχυμώσεις στην επιφάνεια των γλουτών, τον οπισθίων μηριαίων, στη ράχη των άκρων ποδών και δεξιός άκρου χεριού που είναι εύρημα συμβατό με την αναφερόμενη κακοποίηση με ξύλο. Στο αριστερό άκρο ποδός εντοπίζεται έντονο επώδυνο οίδημα με πολλαπλές ερυθρές εκχυμώσεις στην περιοχή αυτή. Έγινε ακτινογραφία λεκάνης και αριστερού άκρου ποδός, δεν διαπιστώθηκαν κατάγματα.» Πέραν του πιστοποιητικού, η βαναυσότητα των κτυπημάτων που δέχτηκε ο ανήλικος Νικόλας αντικατοπτρίζεται, χωρίς να χρειάζεται να λεχθεί οτιδήποτε άλλο, στις φωτογραφίες που έχουν ληφθεί κατά την ιατροδικαστική του εξέταση. Στο ανήμπορο παιδικό κορμάκι είναι εμφανέστατα τα σημάδια της έντονης βίας, της έντασης των κτυπημάτων που του κατάφερε ο κατηγορούμενος με ξύλινο κρεμαστάρι το οποίο κατά τη δική του παραδοχή έσπασε πάνω στο κορμί του όταν τον κτυπούσε. Πιστεύω ότι δεν είμαι υπερβολική όταν αναφέρω ότι πρόκειται για μια από τις ιδιαίτερα άσχημες υποθέσεις κακοποίησης παιδιού. Σύμφωνα με το άρθρο 243 Ποινικού Κώδικα όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση 3 ετών. Σύμφωνα με το άρθρο 4

(1)του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου 119

(1)/2000, όταν τα αδικήματα που αναφέρονται στην 1η στήλη διαπράττονται από το ένα μέλος της οικογένειας εις βάρος άλλου μέλους θεωρούνται για τους σκοπούς του παρόντος Νόμου αυξημένης σοβαρότητας και το Δικαστήριο δύναται να επιβάλει τις αυξημένες ποινές που προβλέπονται αντί τις ποινές που προβλέπονται στα αντίστοιχα άρθρα του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με το άρθρο 4

(2)(ια) για το αδίκημα της επίθεσης προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη η ποινή αυξάνεται από 3 σε 5 χρόνια. Προκύπτει λοιπόν ότι το αδίκημα υπό εξέταση, ακριβώς γιατί αφορά πρόσωπα μεταξύ οικογένειας, είναι αυξημένης σοβαρότητας. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τόκκαλου

(2001)2 Α.Α.Δ. 95 αναφέρθηκαν τα εξής: «Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης είτε ως μέσο εκδίκησης είτε ως μέσο τιμωρίας δεν έχει θέσει στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωση της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για την γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς.» Όπως επισημάνθηκε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ζήνωνα Γεωργίου

(2001)2 Α.Α.Δ. 272, η αύξηση που έχει παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια στα περιστατικά βίας στην οικογένεια κατέστησε αναγκαία την θέσπιση του περί Βίας στην Οικογένεια (Πρόληψη και Προστασία Θυμάτων) Νόμου, στον οποίο προβλέπονται αυξημένες ποινές για εγκλήματα βίας στην οικογένεια, σε σύγκριση με τα ανάλογα αδικήματα στον Ποινικό Κώδικα. Χαρακτηριστικά λέχθηκε σε σχέση με αυτό: «Η διάκριση είναι εμφανής. Η αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου προς τους ενόχους αδικημάτων βίας στην οικογένεια εκφράζεται μέσω της αυστηρότερης ποινής που προβλέπει ο νόμος ενώ, ταυτόχρονα επιδιώκεται, μέσω της ποινής, και η εξυπηρέτηση του σκοπού της αποτροπής». Στην υπόθεση Θεοχάρης Θεοχάρους ν. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 575, αναφέρθηκε ότι η σοβαρότητα αυτής της φύσης αδικημάτων έγκειται στο γεγονός ότι η βία στρέφεται ενάντια στην προσωπικότητα, καταρρακώνουν την αξιοπρέπεια του ατόμου και πλήττουν το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας. Χαρακτηριστικό θεωρώ και το απόσπασμα από την απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ιωάννου

(2003)2 Α.Α.Δ. 534, όπου λέχθηκαν τα εξής: «Η ιδιαίτερη αυστηρότητα με την οποία θα πρέπει να αντιμετωπίζεται η άσκηση βίας σε μέλος της οικογένειας κατηγορουμένου, τονίστηκε και στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεωργίου, Ποιν. Εφ. 7012 ημερ. 11.4.2001. Είναι αδιανόητο κάποιος να κακοποιείται στο οικογενειακό σπίτι που αποτελεί το καταφύγιο του και όπου θα έπρεπε να βρίσκει προστασία και στοργή». (Βλ. επίσης Κωνσταντίνος Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας Ποιν. Εφ. 28/2010 ημερ. 7.5.2010 και Αιμίλιος Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 327). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Αναστάσιου Γεωργίου

(2002)2 Α.Α.Δ. 464 ανέφερε τα εξής: «Η σοβαρότητα εγκλημάτων βίας στην οικογένεια είναι αυτόδηλη. Εκτός από το τραύμα που επιφέρουν, τείνουν να πλήξουν τη συνοχή της οικογένειας και την υπόσταση των μελών της. Χρήση βίας από το σύζυγο κατά της συζύγου του αποτελεί ιδιαίτερη πτυχή εγκλημάτων βίας στην οικογένεια, τα οποία έχουν ως γενεσιουργό αιτία τη χρήση βίας ως μέσο επιβολής της θέλησης του συζύγου επί της συζύγου του και την κυριαρχία του στην οικογένεια, με έρεισμα τη σωματική του δύναμη. Η βία αντικαθιστά το λόγο και η ισχύς τη λογική. Εξαρθρώνεται το κλίμα ισότητας που πρέπει να χαρακτηρίζει τις σχέσεις των συζύγων - (βλ. Κούλλουρος ν. Κούλλουρου & Άλλου

(1989)1(E) Α.Α.Δ. 50). Η άσκηση βίας από το σύζυγο εις βάρος της συζύγου του αποτελεί ανάθεμα για τις συζυγικές σχέσεις και πλήττει τον πυρήνα της οικογένειας. Τέτοια συμπεριφορά δε γίνεται ανεκτή. Πρέπει να εκριζωθεί από την οικογένεια». Η επιβολή ποινής είναι ένα πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου αφού απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από την μία, και η εξατομίκευση της ποινής στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη από την άλλη. Η σοβαρότητα αδικημάτων βίας στην οικογένεια είναι δεδομένη. Στην υπό εκδίκαση περίπτωση έχουμε ένα ανήλικο αγόρι, ηλικίας 7 μόλις ετών, ένα ανυπεράσπιστο παιδί, να έχει γίνει θύμα βίας από το πρόσωπο με το οποίο συμβίωνε η μητέρα του και είναι ο πατέρας του ετεροθαλούς αδερφού του. Μάλιστα τα κτυπήματα που του κατέφερε όπως έχει ήδη αναφερθεί ήταν με την χρήση ξύλου συγκεκριμένα με ένα ξύλινο κρεμαστάρι που του άφησαν όχι μόνο εμφανή σημάδια, μώλωπες και εκχυμώσεις αλλά εκτενή αιματώματα τα οποία σύμφωνα και με τα ιατρικά ευρήματα καταλαμβάνουν σχεδόν όλο του το κορμί. Η μανία του κατηγορούμενου, όπως ο ίδιος την περιγράφει στην κατάθεση του ημερ. 18.9.2009, δεν είχε όρια αφού όχι μόνο έσπασε πάνω στο Νικόλα ένα ξύλινο κρεμαστάρι όταν τον κτυπούσε στην περιοχή των γλουτών, αλλά αφού απομακρύνθηκε για λίγο επέστρεψε χρησιμοποιώντας πλέον κομμάτι του κρεμασταριού που προηγουμένως είχε σπάσει και συνέχισε να τον κτυπά στα πόδια προκαλώντας σύμφωνα και πάλι με τα ιατρικά ευρήματα γραμμοειδείς εκχυμώσεις και έντονο, επώδυνο οίδημα. Τα όσα έχει αναφέρει ο κ. Βραχίμης σε σχέση με τη διαφορετική αντίληψη του κατηγορουμένου λόγω κουλτούρας και καταγωγής στον τρόπο διαπαιδαγώγησης των παιδιών δεν μπορούν να αποτελέσουν καμιά δικαιολογία για τη βάναυση του συμπεριφορά και βεβαίως ούτε μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν υπεράσπιση ή μετριαστικός παράγοντας. Σε σχέση με τη βεβαίωση της μητέρας του παραπονουμένου για απόσυρση του παραπόνου της σημειώνω ότι με βάση το διάταγμα του Οικογενειακού Δικαστηρίου ημερ. 12.12.2012 η μεν φύλαξη και φροντίδα του Νικόλα ανατίθεται στην ίδια όμως οι υπόλοιπες πτυχές της γονικής μέριμνας θα ασκούνται από τους δύο γονείς από κοινού. Δεν έχει τεθεί ενώπιον μου οποιαδήποτε παρόμοια θέση με αυτή της Άντρης Τσιντά από τον πατέρα του παραπονούμενου ο οποίος είναι το άλλο μέρος που ασκεί την γονική του μέριμνα. Με αυτά τα δεδομένα καλείται το Δικαστήριο στην παρούσα περίπτωση να επιβάλει ποινή στον κατηγορούμενο, 4½ χρόνια μετά την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος. Προς μετριασμό της ποινής, αφού όπως έχω ήδη αναφέρει το καθήκον εξατομίκευσης της ποινής δεν ατονεί σε καμία περίπτωση, λαμβάνω υπ' όψιν μου το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος δεν έχει προηγούμενες παρόμοιας φύσης καταδίκες, την ομολογία του και παραδοχή του στις Αστυνομικές Αρχές μέσω της κατάθεσης του ημερ. 18.9.2009 στην οποία εξέφρασε και την συγνώμη του αλλά και την παραδοχή του στο Δικαστήριο. Λαμβάνω επίσης υπόψη μου τις προσωπικές του περιστάσεις, όπως έχουν αναφερθεί από τον κ. Βραχίμη, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η οικογένεια του λόγω της έκρυθμης κατάστασης στη Συρία και το γεγονός ότι είναι πατέρας ενός ανήλικου παιδιού, του Άγγελου ηλικίας 7 ετών σήμερα. Από την άλλη καμία εκδήλωση βίας και ειδικά ενδοοικογενειακής δεν μπορεί να διαγραφεί και να δικαιολογηθεί. Όπως αναφέρθηκε και στις διάφορες υποθέσεις στις οποίες γίνεται πλήρης αναφορά πιο πάνω η βία δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Ειδικά δε όταν το θύμα βίας είναι το ανυπεράσπιστο παιδί από ένα πρόσωπο που θα έπρεπε να το στηρίζει και να το προστατεύει, στην παρούσα περίπτωση το πρόσωπο που συμβίωνε με την μητέρα του. Σε σχέση με το θέμα του χρόνου που έχει διαρρεύσει από την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων μέχρι σήμερα που το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή, λαμβάνω υπόψη μου τη θέση της Κατηγορούσας Αρχής ότι η υπόθεση είχε καταχωρηθεί τέσσερεις φορές και ανασταλεί λόγω μη εντοπισμού του κατηγορουμένου αλλά και τα όσα έχει αναφέρει ο κ. Βραχίμης σχετικά με τον τόπο διαμονής του κατηγορουμένου. Το ερώτημα είναι κατά πόσον αυτή η παρέλευση του χρονικού διαστήματος μπορεί να επενεργήσει με τρόπο ώστε να διαφοροποιήσει το είδος της ποινής που θα επιβάλει το Δικαστήριο. Είναι η θέση μου ότι η αρμόζουσα ποινή που πρέπει να επιβληθεί στον κατηγορούμενο, με βάση τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση αλλά καίρια και καθοριστικά την βαναυσότητα της επίθεσης του κατηγορουμένου και την έκταση της σωματικής βλάβης που έχει υποστεί ο παραπονούμενος, για να μπορέσει μέσω της ποινής να αντιληφθεί το μεγάλο και σοβαρό λάθος που έχει πράξει είναι αυτή της φυλάκισης. Λαμβάνοντας υπόψη μου τις υποθέσεις Γενικός Εισαγγελέας ν. Νεοφύτου

(1991)2 Α.Α.Δ. 5, Γενικός Εισαγγελέας ν. Τέλλα

(1991)2 Α.Α.Δ. 77, Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη

(1993)2 Α.Α.Δ. 355, Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεωργίου, Ποιν. Εφ. 7012 ημερ. 11.4.2001, θεωρώ ότι παρά την παρέλευση μακρού χρόνου από την ημέρα της διάπραξης του αδικήματος, η επιβολή ποινής φυλάκισης στην παρούσα περίπτωση είναι απόλυτα αναγκαία. Σημειώνω επίσης την υπόθεση Μανώλης Χριστοφή ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 549, όπου για το αδίκημα της επίθεσης μετά πραγματικής σωματικής βλάβης, όχι στα πλαίσια του Νόμου για τη βία στην οικογένεια, στον εφεσείοντα είχε επιβληθεί ποινή άμεσης φυλάκισης 9 μηνών από το Πρωτόδικο Δικαστήριο για αδίκημα που έγινε στις 4.11.2001, η απόφαση του Δικαστηρίου ήταν ημερομηνίας 21.7.2004, και κατ' έφεση επικυρώθηκε η επιλογή της επιβολής άμεσης ποινής φυλάκισης μετά το εν λόγω χρονικό διάστημα αναφέροντας ότι «με τα δεδομένα της υπόθεσης και τα στοιχεία και περιστατικά που είχε ενώπιον του το Πρωτόδικο Δικαστήριο, η φυλάκιση πρόβαλλε ως η ενδεδειγμένη μορφή τιμωρίας.» Σημειώνω ότι σε εκείνη την υπόθεση το Εφετείο είχε μειώσει την ποινή φυλάκισης στους 7 μήνες επειδή στο στάδιο της ακρόασης της έφεσης ο εφεσείων απέσυρε την έφεση του κατά της καταδίκης, παραδεχόμενος έτσι το αδίκημα και το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι αυτός ο παράγοντας που έδειχνε την έμπρακτη μεταμέλεια του έπρεπε να συνυπολογιστεί στην ποινή. Ενόψει των ανωτέρω, επιβάλλεται στον κατηγορούμενο στην κατηγορία που έχει παραδεχθεί ποινή φυλάκισης 7 μηνών. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κάλεσε το Δικαστήριο να αναστείλει τυχόν ποινή φυλάκισης που έχει κρίνει ότι θα πρέπει να επιβληθεί στον κατηγορούμενο, το κυριότερο επιχείρημα του κ. Βραχίμη σε σχέση με αυτή του την εισήγηση εδράζεται στο μακρύ χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει από την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων μέχρι σήμερα που το Δικαστήριο καλείται να του επιβάλει ποινή. Προς τούτο υιοθέτησε την απόφαση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Αντρέα Κωνσταντίνου Πεγειώτη και Φωτεινής Ντούμα

(2001)2 Α.Α.Δ. 617. Στην εν λόγω υπόθεση υπήρχαν άλλα δεδομένα που διαφοροποιούνται σαφώς από την παρούσα. Η Φωτεινή Ντούμα στην οποία είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης με αναστολή ήταν γυναίκα, μητέρα δύο ανηλίκων παιδιών όταν διαπράχθηκαν τα αδικήματα για τα οποία κατηγορείτο και μητέρα τεσσάρων ανήλικων παιδιών τη στιγμή που το Δικαστήριο επέβαλε ποινή. Επίσης τα αδικήματα που αφορούσαν την εν λόγω υπόθεση δεν αφορούσαν κακοποίηση παιδιού κατά παράβαση άρθρων του Νόμου περί Βίας στην Οικογένεια. Επομένως θεωρώ ότι η εν λόγω απόφαση έχει εντελώς διαφορετικά περιστατικά από την υπό κρίση υπόθεση και δεν δικαιολογεί κατ' επέκταση το αίτημα για αναστολή. Είναι η θέση μου έχοντας κατά νου και τις πρόνοιες του άρθρου 3 του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε, αλλά και τη σχετική νομολογία, παραπέμπω ενδεικτικά στις υποθέσεις Γενικός Εισαγγελέας ν. Μελεγκου

(1994)2 Α.Α.Δ. 1, Δημοκρατία ν. Δημητρίου Παντελή

(1974)2 C.L.R. 45, Athanasiou ν. Republic

(1978)2 C.L.R. 17, Koukos v. Police

(1986)2 C.L.R. 1, Republic v. Georgiou

(1989)2 Α.Α.Δ. 31, Δημοκρατία v. Πέττη

(1990)2 Α.Α.Δ. 24, Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος

(1996)2 Α.Α.Δ. 303 και Σάββας Παπαευσταθίου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 39, ότι στην παρούσα περίπτωση δεν τίθεται θέμα αναστολής της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Η όποια καθυστέρηση στην καταχώριση της υπόθεσης έχει προσμετρήσει σε σχέση με το εύρος της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Η ποινή φυλάκισης θα αρχίζει από τις 4.4.2014 που ο κατηγορούμενος είναι υπό κράτηση με απόφαση του Δικαστηρίου. Έξοδα €15 να πληρωθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.) .................. Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο