Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Ιωάννη Μηλιδώνη, Αρ. Υπόθεσης: 14509/13, 20/5/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2014:B51 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 14509/13 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας εναντίον Ιωάννη Μηλιδώνη Κατηγορουμένου ------------------- Ημερομηνία: 20 Μαΐου 2014 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Στ. Χ' Κωνσταντή Κατηγορούμενος εμφανίζεται αυτοπροσώπως. Κατηγορούμενος παρών. ------------------ Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μία κατηγορία κατά παράβαση του άρθρου 18(ε)(iii) του Περί Σκύλων Νόμου 184(Ι)/2002 και συγκεκριμένα αποδίδεται σε αυτόν ότι στις 11 Μαρτίου 2013, στη Φλάσου, της επαρχίας Λευκωσίας, ενώ ήταν ιδιοκτήτης ενός σκύλου, επέτρεψε όπως αυτός περιφέρεται ελεύθερος σε μέρος που ανήκει σε άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεση του δηλαδή ο σκύλος του εισήλθε στο σπίτι του Παναγιώτη Στυλιανού από τη Φλάσου. Δεν παραδέχτηκε ενοχή και διεξήχθη ακροαματική διαδικασία. Προς απόδειξη της υπόθεσης της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε τρεις μάρτυρες κατηγορίας. Η Μ.Κ.1 Γ/Αστ.1385 Ελπινίκη Γεωργίου είναι η εξεταστής της υπόθεσης και ανέφερε ότι στις 11.3.2013 κατήγγειλε και εξέδωσε στον ιδιοκτήτη του σκύλου "Μίλυ" εξέδωσε τον κατηγορούμενο, εξώδικο για περιφορά του σκύλου, αντίγραφο του οποίου κατέθεσε ως Τεκμήριο
- Η θέση της ήταν ότι το εξώδικο εκδόθηκε μετά από διερεύνηση υπόθεσης-παραπόνου σε σχέση με τον πυροβολισμό του εν λόγω σκύλου από κάποιο πρόσωπο και συγκεκριμένα τον Μ.Κ.2 Παναγιώτη Στυλιανού. Ήταν η θέση της ότι ο κατηγορούμενος της τηλεφώνησε στις 22.2.2013 και της ανέφερε ότι το μικρό σκυλάκι του έφυγε από το σπίτι τους και επέστρεψε τραυματισμένο. Είπε ότι διαφάνηκε ότι το σκυλάκι πυροβόλησε ο Παναγιώτης Στυλιανού, Μ.Κ.2 αφού το αντιλήφθηκε να ήταν κοντά σε σημείο που είχε σε κλουβιά κουνέλια και νόμιζε ότι ήταν «αλουπός». Ήταν η θέση της ότι ζήτησε από τον κατηγορούμενο να της παρουσιάσει άδεια κατοχής του σκύλου ο κατηγορούμενος αρνήθηκε γι' αυτό και η ίδια αποτάθηκε στον Κοινοτάρχη Φλάσου ο οποίος της έδωσε τη σχετική άδεια η οποία φέρει ημερομηνία έκδοσης 4.1.2013, ημερομηνία λήξης 31.12.2013 και ως ιδιοκτήτης αναφέρεται ο Ιωάννης Μηλιδώνης, Τεκμήριο
- Η μάρτυρας δεν δέχτηκε τις υποβολές του κατηγορουμένου ότι ο σκύλος δεν ήταν δικός του, ότι ουδέποτε της ανέφερε ότι ήταν δικός του και ότι της είπε εξ αρχής ότι το σκυλάκι ανήκε στην κόρη του Αναστασία και ότι ο Μ.Κ.2 Παναγιώτης Στυλιανού αποζημίωσε μάλιστα την κόρη του Αναστασία ως ιδιοκτήτρια του σκύλου με το ποσό των €200 που ήταν τα έξοδα περίθαλψης του εν λόγω σκύλου. Της υπεβλήθηκε επίσης ότι το εξώδικο που εξέδωσε είναι ανυπόγραφο, ότι η ίδια δεν έκαμε καθόλου σωστή διερεύνηση της υπόθεσης και ότι πάνω στο εξώδικο η ημερομηνία αδικήματος φαίνεται να είναι 22.2.2013 ενώ στο κατηγορητήριο αναφέρεται ως η 11.3.2013 για να εξηγήσει η μάρτυρας ότι το περιστατικό έλαβε χώρα στις 22.2.2013 αλλά η ίδια εξέδωσε το εξώδικο στις 11.3.2013 αφού υπάρχει ευχέρεια έκδοσης του εξωδίκου μέχρι και 42 μέρες μετά το αδίκημα. Ο Μ.Κ.2 Παναγιώτης Στυλιανού είναι γείτονας του κατηγορουμένου, σε σχέση με το επίδικο περιστατικό έδωσε στις 22.2.2013 κατάθεση στην Αστυνομία, Τεκμήριο
- Σε αυτή αναφέρει ότι σε κάποιο χρονικό διάστημα προγενέστερο της 22.2.2013, τρεις, τέσσερεις σκύλοι οι οποίοι άνηκαν στον κατηγορούμενο πήγαιναν στο σπίτι του προς τα κλουβιά των κουνελιών του. Ο ίδιος μια μέρα που συνάντησε τον κατηγορούμενο του ανέφερε ότι ενοχλούν οι σκύλοι του και εκείνος του είπε «ότι θέλεις κάμε, θέλεις να τους παίξεις παίξεις θέλεις να τους ψατζιέψεις κάμε ότι νομίζεις εν της Μάρως εμένα εν με κόφτει». Στις 22.2.2013 είδε κάτι να κινείται κοντά στα κλουβιά των κουνελιών, θεώρησε ότι ήταν αλεπού και πήρε το αεροβόλο του και πυροβόλησε. Δεν είχε καταλάβει ότι το ζώο ήταν σκύλος όταν το πυροβόλησε αυτό το αντιλήφθηκε όταν τον είδε να τρέχει προς το σπίτι του Γιάννη Μηλιδώνη, οπόταν και κατάλαβε ότι είναι ο σκύλος του Μηλιδώνη, είπε ότι δεν είχε σκοπό να σκοτώσει τον σκύλο αλλά μόνο να τον φοβερήσει γι' αυτό και χρησιμοποίησε το αεροβόλο όπλο ενώ είχε στη διάθεση του και φλοπέρ. Αναγνώρισε τον κατηγορούμενο ότι είναι το πρόσωπο στο οποίο αναφέρεται ως Γιάννης ο γείτονας. Αντεξεταζόμενος από τον κατηγορούμενο επανέλαβε ότι όταν πριν καιρό του είπε κάτι για τους σκύλους ο κατηγορούμενος του δήλωσε ότι οι σκύλοι είναι της γυναίκας του της Μάρως. Συμφώνησε ότι σε σχέση με τον εν λόγω σκύλο πλήρωσε ποσόν €200 για τη ζημιά που του προκάλεσε αναφέροντας ότι το εν λόγω ποσό ο ίδιος το έδωσε στον κοινοτάρχη του χωριού ως μεσολαβητή. Αναγνώρισε όμως έγγραφο ημερ. 4.4.2014, Τεκμήριο 4 το οποίο είναι χειρόγραφη σημείωση που υπογράφεται από την Αναστασία Μηλιδώνη ως το πρόσωπο που έλαβε το ποσό και τον Μ.Κ.2 Παναγιώτη Στυλιανού ως το πρόσωπο που πλήρωσε το ποσό στην οποία υπάρχει βεβαίωση του Κοινοτάρχη του χωριού Φλάσου ως προς τις υπογραφές στην οποία αναφέρεται «έλαβα σήμερα από τον κ. Παναγιώτη Στυλιανού από την Φλάσου το ποσό των €200 ως αποζημίωση για τα πραγματικά έξοδα περίθαλψης της σκυλίτσας μου Μίλυ την οποία πριν ένα χρόνο τραυμάτισε με αεροβόλο. Δεν έχω καμιά άλλη απαίτηση». Τελευταίος μάρτυρας κατηγορίας ήταν ο Αντώνης Νικολαϊδης ο κοινοτάρχης του χωριού Φλάσου ο οποίος ανέφερε ότι στο μητρώο σκύλων το οποίο τηρεί με βάση το Νόμο, ο ιδιοκτήτης της σκυλίτσας Μίλυ είναι η Αναστασία Μηλιδώνη και κατέθεσε σχετικά ως Τεκμήριο 6 αντίγραφο της σελίδας του εν λόγω μητρώου. Κατέθεσε επίσης αντίγραφο άδειας κατοχής σκύλου ημερ. 2.12.2013 με ημερομηνία λήξης 31.12.2013 σύμφωνα με την οποία άδεια κατοχής της σκυλίτσας Μίλυ δίδεται στην Αναστασία Μηλιδώνη. Ερωτώμενος σε σχέση με τα δύο πιστοποιητικά που έχουν εκδοθεί από τον ίδιο, Τεκμήρια 2 και 5 σύμφωνα με τα οποία παρουσιάζεται διαφορετικό πρόσωπο ως ιδιοκτήτης του σκύλου, ο Μ.Κ.3 είπε ότι η Αναστασία Μηλιδώνη απουσίαζε στο εξωτερικό για σπουδές και ο πατέρας της, όπως συνηθίζεται γενικότερα, πλήρωσε την άδεια για τον σκύλο μαζί με τα ποσά που οφείλει στο Κοινοτικό Συμβούλιο Φλάσου για διάφορους άλλους φόρους γι' αυτό και εξέδωσε τη σχετική άδεια στο όνομα του κατηγορούμενου Ιωάννη Μηλιδώνη. Είπε επίσης ότι το γραφείο του Κοινοτάρχη είχε μετακομίσει σε νέο κτίριο γι' αυτό όταν δόθηκε το πιστοποιητικό από τον ίδιο προς την Μ.Κ.1 αναγράφηκαν οι πληροφορίες που αναφέρονται ενώ όταν του ζήτησε ο κατηγορούμενος να εκδώσει πιστοποιητικό αναγράφεται διαφορετικό όνομα ιδιοκτήτη, διευκρινίζοντας ότι ουδέποτε έγινε οποιαδήποτε προσπάθεια συγκάλυψης ή παραπλάνησης από τον ίδιο και ότι ο ίδιος γνωρίζει ότι ο ιδιοκτήτης του σκύλου είναι η Αναστασία Μηλιδώνη. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή ο κατηγορούμενος ζήτησε από το Δικαστήριο να τον αθωώσει και να τον απαλλάξει από το στάδιο καθότι ως η εισήγηση του δεν αποδείχτηκε εκ πρώτης όψεως εναντίον του. Αντίθετη ήταν η θέση της Κατηγορούσας Αρχής. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Με την άρνηση των κατηγοριών ο Κατήγορος έχει υποχρέωση να αποδείξει κάθε συστατικό όρο του αδικήματος. Η αποτυχία απόδειξης των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, οδηγά σε αντίστοιχη αποτυχία απόδειξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, και ανάγεται στο ίδιο το αδίκημα το οποίο αφορά η κατηγορία και όχι στην οποιαδήποτε γραπτή κατηγορία που προηγήθηκε (βλ. Ευγένιου Παναγιώτου ν. Αστυνομίας Π.Ε. 6739 και 6740, ημερ. 27.3.2000). Αποτελεί νομική αρχή ότι έργο της Κατηγορούσας Αρχής είναι να αποδείξει με αποδεκτή μαρτυρία την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και αν αυτές είναι. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Λοϊζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 482 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρος Σπύρου Ποιν. Εφέσεις 7018 και 7093 ημερ. 26.3.2002. Περαιτέρω στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Αντρέας Ευριπίδου Ποιν. Εφεση 7102, ημερ. 7.6.2002 αναφέρθηκαν τα εξής: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του κατηγορούμενου εγείρει δεν θα ήταν δυνατό να καταδικαστεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσα Αρχής.» Το βάρος απόδειξης που έχει η Κατηγορούσα Αρχή στο στάδιο που περατώνει την υπόθεση της, δεν είναι το ίδιο με εκείνο που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στο στάδιο αυτό που εξετάζεται με την παρούσα, είναι αρκετό για την Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία τέτοιας φύσεως από την οποία δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Η εύλογη υποψία δεν μπορεί να εξισωθεί με την έννοια της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευστάθιος Θεοδώρου, Π.Ε. 7107, ημερ. 13.2.2002). Όπως αναφέρεται και στο σύγγραμμα Criminal Procedure in Cyprus των κ.κ. Πικής και Λοΐζου στις σελ. 111 και 167, το αποδεικτικό βάρος απόδειξης που φέρει η Κατηγορούσα Αρχή σύγκειται στην δημιουργία τεκμηρίου ενοχής σε αντιπαράθεση προς το συμπέρασμα ενοχής που απαιτείται στο τελικό στάδιο της δίκης. Ο κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο όταν η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του Κατηγορουμένου μία πραγματική δυνατότητα αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση. Σε διαφορετική περίπτωση ο Κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό του αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες που υπάρχουν στην μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής (βλ. Police v. Kallenos
(1980)J.S.C. 145). Όπως αναφέρθηκε και στην γνωστή επί του θέματος απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Στέφανου Χριστοδούλου
(1990)2 Α.Α.Δ. 133: «Η απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ' αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου». Το κριτήριο, όπως αναφέρθηκε στην πιο πάνω απόφαση, είναι και στις δύο περιπτώσεις αντικειμενικό. Δεν προβαίνει ο Δικαστής στο στάδιο αυτό της δίκης σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας, έργο το οποίο επιτελείται στο τέλος της δίκης. Μόνο όταν όλη η μαρτυρία που έχει προσκομιστεί από την Κατηγορούσα Αρχή εμπεριέχει τέτοια θεμελιακή αντίφαση και αναξιοπιστία, αναγόμενη σε εγγενή αντινομία που δεν θα μπορούσε να την αντιπαρέλθει το Δικαστήριο επί οιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης στο σύνολο της, δεν υπάρχει υπόθεση να απαντηθεί (βλ. Ευγένιου Παναγιώτου ν. Αστυνομίας (πιο πάνω)). (βλ. επίσης Γενικός Εισαγγελέας ν. Νίκου Π. Κλεάνθους Π.Ε. 6619, ημερ. 21.6.1999, Azinas v. The Police
(1981)2 C.L.R. 9, Shaban Bin Houssein v. Chong Fukkan
(1969)3 All E.R. 1626). Η βασική θέση του κατηγορούμενου ήταν ότι ο ίδιος ουδέποτε ήταν ή είναι ο ιδιοκτήτης του εν λόγω σκύλου και στηρίχτηκε σχετικά στη μαρτυρία του Μ.Κ.2 και του Μ.Κ.3 και στα τεκμήρια ενώπιον του Δικαστηρίου. Τα συστατικά του άρθρου 18(ε)(iii) του Ν. 184
(1)/2002 όπως αναφέρονται σχετικά στον ίδιο το Νόμο είναι τα ακόλουθα: - ιδιοκτήτης του σκύλου ή πρόσωπο που να τον έχει κάτω από την φροντίδα του - επιτρέπει - όπως ο σκύλος περιφέρεται ελεύθερος - σε μέρος που ανήκει σε άλλο πρόσωπο χωρίς την συγκατάθεση του. Παρατηρώ τα ακόλουθα: Από την μαρτυρία του Μ.Κ.2 προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος καιρό πριν το επίδικο περιστατικό όταν ο Μ.Κ.2 του παραπονέθηκε για σκύλους που περιφέρονταν στο κτήμα του, και δεν μιλούμε για το σκύλο Μίλυ αλλά για άλλους σκύλους, του είχε αναφέρει ότι δεν ήταν δικοί του αλλά της γυναίκας του της Μάρως, κάτι που επιβεβαιώθηκε από τον Μ.Κ.2 και κατά την αντεξέταση του. Ο Μ.Κ.3 ανέφερε ότι ιδιοκτήτρια του σκύλου όπως φαίνεται στο βιβλίο-μητρώο που τηρείται είναι η Αναστασία Μηλιδώνη και έδωσε εξήγηση γιατί υπάρχουν δύο άδειες κατοχής του σκύλου σε δύο διαφορετικά πρόσωπα τον κατηγορούμενο και την Αναστασία Μηλιδώνη. Το Τεκμήριο 4 που είναι η απόδειξη είσπραξης €200 ως αποζημίωση για τα τραύματα του σκύλου υπογράφτηκε από την Αναστασία Μηλιδώνη ως ιδιοκτήτρια του σκύλου και υπογραφή βεβαιώνεται από τον Μ.Κ.3. Ο Μ.Κ.2 αναγνώρισε σε αυτό την υπογραφή του. Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι δεν μπορεί να εξαχθεί ακριβές συμπέρασμα για την ιδιοκτησία του σκύλου και με το δεδομένο ότι δεν έχω καμιά μαρτυρία ενώπιον μου που να καταδεικνύει έστω ότι ο κατηγορούμενος ήταν το πρόσωπο που είχε το εν λόγω σκύλο υπό την φροντίδα του θεωρώ ότι δεν έχει αποδειχθεί αυτό το συστατικό στοιχειό του αδικήματος. Περαιτέρω αν και το ίδιο το άρθρο 18(ε)(iii) του Νόμου δίδει διαζευκτικούς τρόπους διάπραξης του αδικήματος η Κατηγορούσα Αρχή επέλεξε να χρησιμοποιήσει την αναφορά «επέτρεψε» στο σκύλο να περιφέρεται..αντί του «ανέχεται» που επίσης προνοεί ο Νόμος. Θεωρώ ότι και γι' αυτό το συστατικό στοιχείο του αδικήματος έπρεπε να υπάρχει μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου που να δεικνύει ότι όντως ο κατηγορούμενος ενήργησε με αυτό τον τρόπο, δηλαδή επέτρεψε. Καμία μαρτυρία σχετική δεν υπάρχει επομένως θεωρώ ότι ούτε αυτό το συστατικό στοιχείο του αδικήματος έχει αποδειχθεί. Τέλος πρέπει επίσης να αποδειχτεί ότι ο σκύλος περιφέρεται ελεύθερος σε μέρος που ανήκει σε άλλο πρόσωπο χωρίς την συγκατάθεση του. Για σκοπούς του σταδίου της διαδικασίας στο οποίο βρισκόμαστε θεωρώ ότι οι αναφορές του Μ.Κ.2 ότι τον ενοχλούσαν σκύλοι που περιφέρονταν κοντά στα κλουβιά των κουνελιών του και ότι είδε κάτι να κινείται κοντά στα κλουβιά των κουνελιών του την επίδικη μέρα, υπάρχει μαρτυρία ότι ο σκύλος βρισκόταν σε μέρος ιδιοκτησίας του Μ.Κ.2, ότι ο Μ.Κ.2 δεν είχε δώσει σχετικά την συγκατάθεση του και ο σκύλος περιφερόταν ελεύθερος δηλαδή δεν ήταν δεμένος με λουρί αφού όπως ανέφερε ο Μ.Κ.2 αμέσως μετά τον πυροβολισμό έτρεξε και μπήκε στο σπίτι του κατηγορουμένου. Ενόψει όμως του ότι δεν αποδείχτηκαν τα βασικά συστατικά στοιχεία του αδικήματος όπως έχω αναφέρει πιο πάνω, ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από αυτό το στάδιο της διαδικασίας. Τα έξοδα που έχουν δημιουργηθεί €180 να πληρωθούν από την Δημοκρατία. (Υπ.) .................. Στ. Χριστοδουλίδου-Μέσσιου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο