Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α ν. Levent Shail, Αρ. Υποθ.: 415/14, 15/4/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEF:2014:12 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟΥ : Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ. Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Αρ. Υποθ.: 415/14 Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α εναντίον Levent Shail Κατηγορούμενου ------------------------------------ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 15 Απριλίου 2014 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Πασιαρδή Για τον Κατηγορούμενο 1: κ. Μπίσσας με κα Π. Θεοδώρου Κατηγορούμενος παρών ------------------------------------ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Ex-Tempore) Για το υπό κρίση αίτημα και αφού έχουμε ακούσει με προσοχή και τις δύο πλευρές, τονίζουμε από την αρχή ότι η απόφαση εάν θα κληθεί ένας μάρτυρας ή όχι αφήνεται αρχικά στη διακριτική ευχέρεια του εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής. Αυτός είναι ο πρώτος κριτής του θέματος. Η Κατηγορούσα Αρχή έχει την απεριόριστη δυνατότητα να επιλέγει ποιους μάρτυρες θα χρησιμοποιήσει και θα θεωρήσει ως μάρτυρες κατηγορίας των οποίων τα ονόματα θα θέσει στο κατηγορητήριο. Μέσα στην ευρύτερη αυτή υποχρέωση της Κατηγορούσας Αρχής να ενεργεί ακριβοδίκαια εμπίπτει και η υποχρέωση να παρουσιάσει στο Δικαστήριο το σύνολο της ουσιώδους μαρτυρίας που έχει στη διάθεση της γενικά και όλους τους μάρτυρες τα ονόματα των οποίων εμφανίζονται στο κατηγορητήριο ειδικά. Η Κατηγορούσα Αρχή κανονικά πρέπει να καλεί ή να προσφέρει όλους τους μάρτυρες που μπορούν να δώσουν άμεση μαρτυρία για τα κύρια γεγονότα της υπόθεσης, εκτός εάν ο δημόσιος κατήγορος θεωρεί τη μαρτυρία τους ως μη ικανή να γίνει πιστευτή. Η Κατηγορούσα Αρχή δεν είναι υπόχρεη να προσφέρει ένα μάρτυρα πάνω στη μαρτυρία του οποίου δεν προτίθεται να βασιστεί για να δώσει την ευχέρεια στην υπεράσπιση να τον χρησιμοποιήσει για να επιτεθεί εναντίον της αξιοπιστίας των υπόλοιπων μαρτύρων κατηγορίας. Μια τέτοια διαδικασία απλώς προκαλεί σύγχυση. Στην υπόθεση Σταυρινού ν Δημοκρατίας
(2008)2ΑΑΔ σελίδα 706 επαναλήφθηκε ξανά ότι: το καθήκον της Κατηγορούσας Αρχής να καλεί όλους τους μάρτυρες που μπορούν να δώσουν άμεση μαρτυρία ως προς τα ουσιώδη, δεν υπόκειται και σε υποχρέωση να παρουσιάσει μάρτυρα που δεν θεωρεί η ίδια αξιόπιστο. Δεν υπάρχει Κανόνας που να υποχρεώνει την Κατηγορούσα Αρχή να καλέσει μάρτυρα απλώς για να βοηθήσει την υπεράσπιση, να καταστρέψει την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής. Το Δικαστήριο στη συνέχεια ασκεί τη διακριτική του εξουσία αναθεωρώντας την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής. Ο έλεγχος που πρέπει να γίνεται από το Δικαστήριο είναι κατά πόσο η Κατηγορούσα Αρχή έχοντας στη διάθεση της κάποιες πληροφορίες ή στοιχεία εύλογα κρίνει ότι ο μάρτυρας αυτός δεν θα πρέπει να προσφερθεί στο Δικαστήριο ως μάρτυρας της αλήθειας. Για να τεθεί θέμα μη κλήσης μάρτυρα το όνομα του οποίου είναι οπισθογραφημένο στο κατηγορητήριο θα πρέπει να έχουν μεσολαβήσει τέτοια γεγονότα τα οποία καθιστούν πλέον το μάρτυρα αναξιόπιστο, ενώ αρχικά η Κατηγορούσα Αρχή τον θεωρούσε ως μάρτυρα του οποίου η μαρτυρία δυνατό να γινόταν πιστευτή. Θα πρέπει δε αυτά τα γεγονότα να έχουν σχέση με τη συμπεριφορά του ιδίου του μάρτυρα και όχι με τη συμπεριφορά άλλου μάρτυρα ή με αναφορά σε άλλη μαρτυρία η οποία στο μεταξύ τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Στο Σύγγραμμα Blackstone Criminal Practice 2003 σελ. 1419, με αναφορά στην υπόθεση R v. Oliva
(1965)διαβάζουμε τα εξής : "Prosecution counsel has a discretion not to call a witness whose name is on the back of the indictment if the witness no longer appears to counsel to be a credible witness worthy of belief (Oliva [1965] 1 WLR 1028). This exception presupposes that something has occurred between committal and trial to cast doubt on the witness's veracity - if the witness was known not to be credible at the time of the committal proceedings the prosecution ought not to have used his evidence." Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω νομικές αρχές σε συνάρτηση με τα όσα μας τέθηκαν από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής και τα οποία σημειώνουμε κατ΄ουσία δεν αμφισβητήθηκαν από την υπεράσπιση, διαπιστώνουμε στην παρούσα υπόθεση τα ακόλουθα: Πρώτον, ότι ο μάρτυρας κατηγορίας 8 είχε συμπεριληφθεί στο κατηγορητήριο ως μάρτυρας στη βάση της κατάθεσης που είχε δώσει στις 17/2/2014. Η Κατηγορούσα Αρχή μεταγενέστερα και συγκεκριμένα πριν αυτός ο μάρτυρας κληθεί να καταθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου πληροφορήθηκε από τον ίδιο ότι πέραν της συνάντησης που είχε με τον κατηγορούμενο και άλλων συναντήσεων με τον πατέρα του κατηγορούμενου, προς αναζήτηση μαρτυρίας που θα υποβοηθούσε την υπεράσπιση του κατηγορούμενου, της ανέφερε γεγονότα σχετικά με τη νοητική κατάσταση του κατηγορούμενου, σε σχέση με το περιεχόμενο του επίδικου πακέτου, που έρχονται σε αντίθεση με τη γενικότερη εκδοχή που προώθησε η Κατηγορούσα Αρχή ενώπιον του Δικαστηρίου. Αυτά τα γεγονότα δεν αναφέρονται στην κατάθεση του μάρτυρα και ερωτηθείς από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής να εξηγήσει την παράλειψη του να το πράξει, αυτός δεν έδωσε ικανοποιητική εξήγηση. Τα πιο πάνω γεγονότα που έχουν μεσολαβήσει και αφορούν γενικά τη συμπεριφορά του εν λόγω μάρτυρα, θεωρούμε ότι ευλόγως δικαιολογούν την κρίση της Κατηγορούσας Αρχής όπως την εξέφρασε η κυρία Πασιαρδή. Ως αποτέλεσμα των πιο πάνω δεν έχουμε διαπιστώσει λανθασμένη άσκηση της διακριτικής ευχέρειας της Κατηγορούσας Αρχής και θα επιτρέψουμε τη μη κλήτευση του εν λόγω μάρτυρα ως μάρτυρα κατηγορίας. (Υπ.) Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ (Υπ.) Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ (Υπ.) Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /γκ C:my documents/assize/endiames apofasis cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο