Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α ν. Κυριάκος Ελευθερίου Νεοπτολέμου, Αρ. Υποθ.: 277

Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α ν. Κυριάκος Ελευθερίου Νεοπτολέμου, Αρ. Υποθ.: 27742/14, 29/10/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEF:2014:33 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟΥ : Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ. Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Αρ. Υποθ.: 27742/14 Δ Η Μ Ο Κ Ρ Α Τ Ι Α ν. Κυριάκος Ελευθερίου Νεοπτολέμου Κατηγορουμένου ------------------------------------ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 29 Οκτωβρίου 2014 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Κυθραιώτου Για τον Κατηγορούμενο: κ. Π. Σαββίδης Κατηγορούμενος παρών ------------------------------------ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Ex-Tempore) Έχουμε ακούσει τα όσα έχουν αναφερθεί στα πλαίσια της υποβολής αιτήματος από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής για την κράτηση του κατηγορούμενου μέχρι την ημερομηνία της δίκης του. Όπως έχουμε αντιληφθεί, η κυρία Κυθραιώτου έχει βασίσει το αίτημα της σε δύο λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ο κίνδυνος φυγοδικίας και ο δεύτερος λόγος είναι το ενδεχόμενο διάπραξης άλλων αδικημάτων από τον κατηγορούμενο στο διάστημα το οποίο μεσολαβεί. Όπως είναι πολύ καλά γνωστό από την πάγια νομολογία μας, η στέρηση της ελευθερίας κατηγορούμενου σε μια υπόθεση, προτού δικαστεί, συνιστά μέτρο κατ' εξαίρεση[1]. Κάθε κατηγορούμενος τεκμαίρεται αθώος και ως θέμα γενικής αρχής πρέπει να παραμείνει ελεύθερος, εκτός εάν διαπιστωθούν σοβαροί λόγοι οι οποίοι συνηγορούν υπέρ της κράτησης του, οπότε σε μια τέτοια περίπτωση δικαιολογείται εξαίρεση από τον κανόνα. Όπως προκύπτει από τη νομολογία μας, το κατά πόσο το Δικαστήριο θα αποφασίσει να κρατήσει τον κατηγορούμενο ή να τον αφήσει ελεύθερο με όρους θα βασιστεί βεβαίως πάνω στα γεγονότα της υπόθεσης που βρίσκεται ενώπιον του και στη βάση καθιερωμένων από τη νομολογία κριτηρίων. Βασικά το θέμα αυτό εξετάζεται με αναφορά στους εξής τρεις λόγους: Τον κίνδυνο μη προσέλευσης, δηλαδή τον κίνδυνο φυγοδικίας, την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων και την πιθανότητα επηρεασμού μαρτύρων[2]. Θα μας απασχολήσουν όμως οι πρώτοι δύο λόγοι, οι οποίοι ήταν και η βάση του αιτήματος της Κατηγορούσας Αρχής. Σε ό,τι αφορά στον κίνδυνο φυγοδικίας, λαμβάνονται υπόψη η σοβαρότητα του αδικήματος ή των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, η πιθανότητα καταδίκης, όπως εκτιμάται στη βάση των καταθέσεων που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και η αυστηρότητα της ποινής η οποία πιθανόν να επιβληθεί[3]. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως έχει επισημάνει και η κυρία Κυθραιώτου, ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει σοβαρές κατηγορίες. Ειδικότερα η πρώτη κατηγορία, απόπειρα φόνου, όπως πολύ σωστά μας έχει επισημανθεί, προβλέπει κατά μέγιστο όριο την ποινή φυλάκισης δια βίου ενώ οι κατηγορίες σε ό,τι αφορά τη χρήση πυροβόλου όπλου μέχρι 15 χρόνια φυλάκιση, που είναι οι κατηγορίες 3 και 4. Οι άλλες κατηγορίες, 5 και 6, που αφορούν χρήση και κατοχή εκρηκτικών, μέχρι 10 χρόνια. Αρκετά σοβαρή είναι και η δεύτερη κατηγορία, που επισύρει ποινή φυλάκισης μέχρι 7 χρόνια, χωρίς βεβαίως να υποβαθμίζεται και η σοβαρότητα της 8ης κατηγορίας, που προβλέπει κατά μέγιστο όριο ποινή φυλάκισης 5 χρόνια. Σε ό,τι αφορά την πιθανότητα καταδίκης, έχει τεθεί ενώπιον μας μια σειρά καταθέσεων τις οποίες έχουμε σημειώσει ως Τεκμήρια. Λαμβάνοντας υπόψη τις καταθέσεις, βασικά του παραπονούμενου μάρτυρα κατηγορίας 1 στο κατηγορητήριο, το Τεκμήριο Α, του ιδιοκτήτη του επίδικου cafe όπου είχε συντελεστεί το επεισόδιο της υπόθεσης, Τεκμήριο Β, αλλά και αυτόπτη μάρτυρα στο επεισόδιο, το Τεκμήριο Γ, θεωρούμε ότι η πιθανότητα καταδίκης του κατηγορούμενου είναι υπαρκτή. Και το λέμε αυτό υπογραμμίζοντας ιδιαίτερα ότι αυτή η διαπίστωση γίνεται χωρίς οποιαδήποτε αξιολόγηση της ενώπιον μας μαρτυρίας και σίγουρα σε καμιά περίπτωση την εξαγωγή οποιωνδήποτε ευρημάτων σε σχέση με τις επίδικες κατηγορίες, έργο το οποίο επιτελείται στο στάδιο εκδίκασης της υπόθεσης. Τονίζουμε, με άλλα λόγια, ότι το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μας έχει εκτιμηθεί μόνο στην όψη του και χωρίς οποιοδήποτε συμπέρασμα οριστικό, με ένα μοναδικό σκοπό, να διαπιστώσουμε κατά πόσο πιθανολογείται στη βάση αυτών των μαρτυριών καταδίκη και χωρίς βεβαίως να υπεισερχόμαστε σε θέματα αποδεκτότητας της μαρτυρίας, αξιοπιστίας της μαρτυρίας, αντιφάσεων κτλ, ζητήματα τα οποία θα εξεταστούν και ανάγονται στο πεδίο εξέτασης από το Δικαστήριο στο στάδιο της εκδίκασης της υπόθεσης[4]. Επαναλαμβάνουμε λοιπόν, ότι στη βάση αυτού του υλικού θεωρούμε ότι η μαρτυρία που εμπλέκει τον κατηγορούμενο στις επίδικες κατηγορίες είναι επαρκής για να πιθανολογήσει καταδίκη[5]. Σε περίπτωση καταδίκης, με βάση τα περιστατικά διάπραξης των αδικημάτων και ανάλογα βεβαίως με τις ιδιαίτερες συνθήκες του κατηγορούμενου, αναμένεται η επιβολή πολυετών ποινών φυλάκισης. Επομένως συντρέχει και αυτός ο παράγοντας που προσδιορίζει τον κίνδυνο της φυγοδικίας. Έχοντας αναφερθεί σε αυτά τα κριτήρια, το ζήτημα δεν τελειώνει εδώ, διότι με βάση την πάγια νομολογία μας υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη για να μπορέσει το Δικαστήριο να εκτιμήσει τον κίνδυνο ,να μην εμφανιστεί ο κατηγορούμενος κατά τη δίκη του. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο λαμβάνουμε υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου, τους δεσμούς του που έχει με τη Δημοκρατία λόγω καταγωγής, λόγω οικογένειας, όπως έχουν τεθεί ενώπιον μας και από τον συνήγορο του[6]. Είναι αυτονόητο και θέλουμε να το υπογραμμίσουμε αυτό, ότι ένας Κύπριος κατηγορούμενος έχει κατά κανόνα δεσμούς με τη χώρα του. Αυτοί οι δεσμοί μπορεί να είναι δυνατοί ή χαλαροί, ανάλογα με τις ιδιαίτερες συνθήκες. Η σημασία βεβαίως της ύπαρξης δεσμών με τη χώρα στην οποία κάποιος διώκεται, έγκειται στο ότι μπορεί αυτό το δεδομένο να λειτουργήσει αποτρεπτικά στο ενδεχόμενο διαφυγής του κατηγορούμενου στο εξωτερικό και να μην εμφανιστεί στη δίκη[7]. Όμως θέλουμε να τονίσουμε, με αυτή την ευκαιρία, ότι οι δεσμοί αυτοί από μόνοι τους δεν επενεργούν ως ασπίδα για τον κατηγορούμενο ώστε να υπερφαλαγγιστεί η σοβαρότητα του αδικήματος στο οποίο εμπλέκεται[8]. Ό,τι εξετάζεται είναι πάντοτε η επίπτωση που δυνατό να έχουν οι προσωπικές αυτές συνθήκες επί του κριτηρίου του κινδύνου μη προσέλευσης του κατηγορούμενου στο Δικαστήριο για να αντιμετωπίσει τη δίκη του. Έτσι, όπως έχει αναφερθεί και στην υπόθεση Κρίνος Θεοχάρους ν. Δημοκρατίας

(2002), 2 Α.Α.Δ. 48, είναι τελικά ο συνυπολογισμός όλων των σχετικών δεδομένων που πρέπει να αποτιμηθούν στην εκτίμηση της πιθανότητας να διαφύγει ο κατηγορούμενος τη δίκη του. Και μέσα σε αυτά λοιπόν τα πλαίσια, έχουμε συνυπολογίσει όλα όσα έχουν τεθεί και αφορούσαν τους λεγόμενους υποκειμενικούς παράγοντες που έχουν να κάνουν με το χαρακτήρα, την εργασία, τις προσωπικές συνθήκες και τους δεσμούς που έχει με την Κυπριακή Δημοκρατία. Συνυπολογίζοντας λοιπόν όλα τα πιο πάνω, θεωρούμε ότι ο κίνδυνος φυγοδικίας είναι υπαρκτός. Κατά συνέπεια ο πρώτος λόγος ο οποίος έχει τεθεί για σκοπούς έκδοσης διατάγματος κράτησης, κατά την εκτίμηση μας ευσταθεί. Προχωρούμε τώρα να εξετάσουμε τον δεύτερο λόγο. Ο δεύτερος λόγος είναι ο κίνδυνος εάν αφεθεί ελεύθερος ο κατηγορούμενος να διαπράξει άλλα αδικήματα. Σε σχέση με αυτό το ζήτημα σχετική και πολύ καθοδηγητική είναι βεβαίως η υπόθεση Σιακαλλής ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 130, στην οποία έχει εξεταστεί ακριβώς ο τρόπος που θα πρέπει να εκτιμάται και να διαγιγνώσκεται η ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος. Επισημαίνεται ότι δεν απαιτείται για ένα τέτοιο ζήτημα ύπαρξη ακριβούς μαρτυρίας. Κάτι το οποίο βεβαίως δεν είναι ούτε εφικτό να γίνει. Αρκεί εάν με βάση όλα τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δημιουργείται ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα. Όπως έχει επισημανθεί στη Σιακαλλής, (ανωτέρω) πλήρης απόδειξη της πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος δεν είναι εξάλλου ούτε και θεωρητικά δυνατή. Όμως το Δικαστήριο όπως έχει τονιστεί και στην πιο πάνω απόφαση, τηρώντας πάντοτε ορισμένους κανόνες μπορεί να καταλήξει σε συμπέρασμα ως προς την πιθανότητα διάπραξης αδικήματος, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να αναμένεται στα πλαίσια αυτού του εγχειρήματος να μπορεί να αποδειχθεί η διάπραξη αδικήματος στο μέλλον με την αυστηρή έννοια του όρου. Επομένως ομιλούμε περί πιθανολόγησης η οποία, όπως είναι λογικό και αυτονόητο, αναφέρεται σε τάση για συγκεκριμένη συμπεριφορά του κατηγορούμενου στο μέλλον, για την οποία το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα, βασιζόμενο, μεταξύ άλλων, στο ιστορικό του ή σε διάφορες άλλες περιστάσεις. Στην παρούσα περίπτωση έχει τεθεί μαρτυρία μέσω του κυρίου Σιακαλλή αναφορικά με εκκρεμείς υποθέσεις οι οποίες διερευνούνται από την Εισαγγελία. Είναι τρεις υποθέσεις οι οποίες έχουν καταχωρηθεί και ως επί το πλείστο αφορούν αδικήματα επιθέσεων με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Συμπεριλαμβάνουν επίσης επιθέσεις και εναντίον αστυνομικών, αδικήματα επίσης κοινής επίθεσης, δημόσιας εξύβρισης και επικίνδυνης και απερίσκεπτης αμελούς πράξης κατά την οδήγηση. Επίσης έχει τεθεί και μια προηγούμενη καταδίκη ενώπιον μας, του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας για το αδίκημα της ανησυχίας. Μας έχει επίσης τεθεί υπόψη και υπό διερεύνηση υπόθεση που φέρεται να διεπράχθη στις 12.9.14 και αφορά τα αδικήματα κακόβουλης ζημιάς και ανησυχίας στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, για την οποία θα καταχωρηθεί ποινική υπόθεση. Γι' αυτό σχετικά είναι το Τεκμήριο ΣΤ και ειδικότερα η τελευταία σελίδα της κατάθεσης του Αστυφύλακα Κωνσταντίνου, όπως επίσης και το Τεκμήριο Ζ, το οποίο αναφέρεται στο επίδικο επεισόδιο που αφορά τις 12.9.14. Έχοντας υπόψη αυτά και λαμβάνοντας υπόψη και τη σχετική νομολογία, ειδικότερα αναφερόμενοι και στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Κυριάκου

(2001)2 Α.Α.Δ. 373, θεωρούμε ότι η εκκρεμότητα υποθέσεων εναντίον του κατηγορούμενου αποτελεί παράγοντα ο οποίος λαμβάνεται υπόψη σε αιτήματα για κράτηση, όπως επίσης και οι προηγούμενες καταδίκες και προς τούτο μπορεί να σταθμιστούν αυτά τα δεδομένα σε συνάρτηση προς τα υπόλοιπα[9]. Έχοντας λοιπόν υπόψη όλα αυτά και σημειώνοντας ότι κατ' ουσία αυτός ο λόγος, ο κίνδυνος δηλαδή διάπραξης άλλων αδικημάτων στο μεσοδιάστημα σχετίζεται άμεσα με την ανάγκη προστασίας του κοινωνικού συνόλου από πιθανές πράξεις παράνομες του κατηγορούμενου, θεωρούμε ότι στην παρούσα υπόθεση τα δεδομένα τα οποία μας έχουν τεθεί είναι τέτοια που ικανοποιούν και αυτό τον παράγοντα. Θεωρούμε δηλαδή ότι δημιουργείται στη βάση των δεδομένων που έχουμε μπροστά μας η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων από τον κατηγορούμενο, σε περίπτωση που αυτός παραμείνει ελεύθερος. Κατά συνέπεια, συνυπολογίζοντας όλα τα δεδομένα, όλα τα γεγονότα και όσα έχουμε αναφέρει πιο πάνω, θεωρούμε ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις. Έχουμε επίσης συνυπολογίσει τον παράγοντα χρόνου που μεσολαβεί μέχρι την επόμενη δικάσιμο που, όπως πολύ σωστά έχει επισημανθεί από την εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής, δεν είναι μεγάλο χρονικό διάστημα, είναι λιγότερο του μηνός. Και με αυτά λοιπόν τα δεδομένα εγκρίνεται το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής στη βάση που αυτό έχει τεθεί. Ο κατηγορούμενος να παραμείνει υπό κράτηση μέχρι την ημερομηνία 18.11.14 και ώρα 9:00 το πρωί. (Υπ.) Λ. Δημητριάδου-Ανδρέου, Π.Ε.Δ (Υπ.) Ε. Εφραίμ, Α.Ε.Δ (Υπ.) Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /γκ C:my documents/assize/endiames apofasis [1] Δέστε Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 130. [2] Δέστε Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 109. [3] Δέστε Καραγιώργη κ.α. ν. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 92, Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 109 και Τσιάκκας κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 164. [4]Δέστε Στέλλα Μαλά ν. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 135 και Ευριπίδου κ.α. ν. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 337. [5] Δέστε, επίσης, Κουννάς ν. Δημοκρατίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 423. [6] Δέστε Νικήτα ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 54. [7] Δέστε, μεταξύ άλλων, Mingxia Hua ν. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 152. [8] Δέστε Νικολάου ν. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ.

[9] Δέστε, επίσης, Νικολάου ν. Αστυνομίας Ποιν. Εφ. 217/12, ημερ. 7.12.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.