Δημοκρατία ν. Aref Asghari κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 28800/13, 4/2/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEM:2014:4 ΣΤΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Ιωαννίδη, Π.Ε.Δ. Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Η. Γεωργίου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 28800/13 Δημοκρατία ν. Hasanpoor Mohammad 2. Aref Asghari Κατηγορουμένων -------------------- Ημερομηνία: 4.2.2014 Εμφανίσεις: Για τη Δημοκρατία: κα Όλγα Σοφοκλέους, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Για τον Κατηγορούμενο 2: κ. Χρ. Χριστοδουλίδης Κατηγορούμενος 2 παρών Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος 2 (που στο εξής θα αναφέρεται ως κατηγορούμενος) κατόπιν δικής του παραδοχής βρέθηκε ένοχος σε κατηγορία (4η κατηγορία) που αφορά σε παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α΄ με σκοπό την προμήθεια του σε άλλα πρόσωπα, κατά παράβαση του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου, Ν.29/77, όπως αυτός τροποποιήθηκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας ο κατηγορούμενος στις 4.12.2013 στη Λεμεσό είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α΄, δηλαδή 499.2596 γραμμάρια μεταμφεταμίνης, με σκοπό να το προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα. Ο κατηγορούμενος επίσης κατόπιν δικής του παραδοχής βρέθηκε ένοχος στην 5η, 6η και 7η κατηγορία, οι οποίες βασίζονται στον περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμο, Κεφ. 105, όπως αυτός τροποποιήθηκε. Ουσιαστικά και οι τρεις πιο πάνω κατηγορίες αφορούν σε παράνομη είσοδο και παραμονή του κατηγορούμενου στην Κυπριακή Δημοκρατία. Τα γεγονότα της υπόθεσης όπως έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή και δεν έχουν αμφισβητηθεί από την Υπεράσπιση, παρατίθενται αυτολεξεί: «Στις 3.12.13 λήφθηκε πληροφορία από την ΥΚΑΝ ότι θα γινόταν διακίνηση ποσότητας ναρκωτικών από τον πρώτο κατηγορούμενο, εναντίον του οποίου η δίωξη αναστάληκε, έτσι τέθηκαν το σπίτι και η οικία του υπό παρακολούθηση. Στα πλαίσια της παρακολούθησης η Αστυνομία εντόπισε τον πρώτο κατηγορούμενο στην οικία του και τον παρακολούθησαν όταν περί 22:50 οδήγησε το αυτοκίνητό του με αριθμό εγγραφής KZB 557 στην περιοχή ΚΑΝΙΚΑ, όπου ο κατηγορούμενος 2 εξήλθε από την πολυκατοικία LIDO HOUSE 1 κι επιβιβάστηκε στο αυτοκίνητο του 1ου κατηγορούμενου. Στη συνέχεια οι δύο, μετέβησαν στον κυκλικό κόμβο Μέσα Γειτονιάς, όπου το αυτοκίνητο έκανε τρεις γύρους του κόμβου και σταμάτησε πάνω στη νησίδα με δυτική κατεύθυνση. Ο κατηγορούμενος 2 βγήκε από το αυτοκίνητο κι έσκυψε σε κάτι χόρτα, χωρίς όμως η Αστυνομία να έχει ορατότητα για το τι έκανε. Ακολούθως επέστρεψε στο αυτοκίνητο κι επέστρεψαν προς την περιοχή ΚΑΝΙΚΑ. Οι νυχτερινές βόλτες των δύο κατηγορούμενων συνεχίστηκαν μέχρι που ανακόπηκαν μετά από τις διάφορες ύποπτες κινήσεις τους από την Αστυνομία. Κατά την ανακοπή, βρέθηκε ανάμεσα στα σκέλια του δεύτερου κατηγορούμενου ένα νάιλον διαφανές σακούλι, το οποίο περιείχε ποσότητα κρυσταλλικής ουσίας που έμοιαζε με μεταμφεταμίνη, συσκευασμένο με μαύρη πλαστική ταινία. Οι κατηγορούμενοι όταν τους επιστήθηκε η προσοχή τους στο Νόμο δεν έδωσαν οποιαδήποτε απάντηση. Ο κατηγορούμενος 2 δεν παρουσίασε οποιοδήποτε στοιχείο για να εξακριβωθεί η ταυτότητά του. Ο κατηγορούμενος 2 συνελήφθηκε για αυτόφωρο αδίκημα, η σκηνή φωτογραφήθηκε κι έγιναν επιτόπιες εξετάσεις. Στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού, οι κατηγορούμενοι συνελήφθηκαν εκ νέου με βάση εντάλματα σύλληψης και πληροφορήθηκαν για τα νομικά τους δικαιώματα. Ο κατηγορούμενος 1 αρνήθηκε πως είχε οποιαδήποτε γνώση για την ύπαρξη των ναρκωτικών, ενώ ο κατηγορούμενος 2 ανέφερε πως «εγώ απλά θα τα μετέφερα για χίλια ευρώ». Σε ανακριτική κατάθεση που λήφθηκε από τον κατηγορούμενο 2, εκείνος παραδέχθηκε ότι θα έκανε διακίνηση των ναρκωτικών, με αντάλλαγμα 1000 ευρώ και ισχυρίστηκε ότι ο κατηγορούμενος 1 τον μετέφερε απλά με το αυτοκίνητό του, χωρίς να έχει γνώση του τι, ο ίδιος, πήγαινε να κάνει. Τα ίδια ισχυρίστηκε σε ανακριτική του κατάθεση κι ο κατηγορούμενος 1. Σύμφωνα με το Γενικό Χημείο του κράτους, η ουσία που βρέθηκε στα σκέλια του κατηγορούμενου 2 είναι μεταμφεταμίνη, ναρκωτική ουσία Τάξεως Α' , βάρους 499,2596 γραμμαρίων. Στις 4.12.2013 ο κατηγορούμενος 2 μεταφέρθηκε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού, όπου εκδόθηκε εναντίον του διάταγμα προσωποκράτησης έξι ημερών. Από περαιτέρω εξετάσεις που έγιναν σχετικά με την ταυτότητα του κατηγορούμενου 2, διαπιστώθηκε ότι τα στοιχεία του εντοπίζονται στο stop list, μιας και είναι απαγορευμένος μετανάστης. Ο κατηγορούμενος 2 είναι υπό κράτηση από τις 4.12.13.» Ο κατηγορούμενος βαρύνεται με τις ακόλουθες προηγούμενες καταδίκες: (α) Καταδίκη ημερομηνίας 28.5.2010 για αδίκημα ημερομηνίας 12.5.2010 που αφορά σε είσοδό του στην Κυπριακή Δημοκρατία χωρίς να παραστεί στο Τμήμα Μετανάστευσης. Ποινή φυλάκισης 3 μηνών. (β) Καταδίκη ημερομηνίας 3.10.2011 για τα ακόλουθα αδικήματα ημερομηνίας 19.8.2011: (
- i)Παράνομη κατοχή ελεγχόμενων φαρμάκων, δηλαδή 0.7 γραμμάρια όπιο και 0.5 γραμμάρια μεταμφεταμίνης. Ποινή φυλάκισης 2 μηνών. (
- ii)Παράνομη είσοδος στην Κυπριακή Δημοκρατία απαγορευμένου μετανάστη. Ποινή φυλάκισης 12 μηνών. (iii) Παράνομη είσοδος στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ποινή φυλάκισης 5 μηνών. Διατάχθηκε όπως οι πιο πάνω ποινές συντρέχουν. Το αδίκημα κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α με σκοπό την προμήθεια αυτού σε άλλα πρόσωπα (4η κατηγορία) είναι ένα από τα πλέον σοβαρά αδικήματα, και αυτό αντανακλάται από την προβλεπόμενη από τον Νόμο ποινή, που είναι αυτή της φυλάκισης διά βίου. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 248, Γεν. Εισαγγελέας v. Πέτρου
(1993)2 ΑΑΔ 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης v. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή αλλά λαμβάνουν υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι δυστυχώς τα τελευταία χρόνια τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά παρουσιάζουν έξαρση στην Κύπρο και σε τέτοια περίπτωση το στοιχείο της αποτροπής για προστασία του κοινωνικού συνόλου υπερτερεί έντονα. Στην πρόσφατη απόφαση Σαμπή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 124/10, απόφαση ημερομηνίας 22.2.12, λέχθηκαν τα ακόλουθα για τη μάστιγα των ναρκωτικών: «Τα ναρκωτικά αποτελούν τη μάστιγα μιας σύγχρονης κοινωνίας, ιδιαιτέρως σε μια χώρα όπως την Κύπρο η οποία έχει ιδιαίτερα προβλήματα τα οποία ανάγονται στην κατοχή μέρους της χώρας μας από τα τουρκικά στρατεύματα και της αναγκαιότητας στήριξης της νεολαίας. Τα ναρκωτικά, ως επί το πλείστον, έχουν στόχο νεαρά πρόσωπα. Η αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων αυτής της μορφής, αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, που για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β προνοείται ποινή φυλάκισης 8 χρόνων, και για το αδίκημα της κατοχής ιδίας φύσεως, με σκοπό την προμήθεια προς τρίτα πρόσωπα, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση δια βίου. Αυτό καταδεικνύει την αγωνία της κοινωνίας και την αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου για αδικήματα αυτής της μορφής. Θα ήταν αδιανόητο να μην υπάρχει και η ενεργός συμμετοχή της δικαιοσύνης στον καθημερινό αγώνα που γίνεται για την καταπολέμηση της μάστιγας αυτής των ναρκωτικών. Βλ. Hadavand v. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 359». Τέλος, στην υπόθεση Λουκά Μιχαήλ ν. Αστυνομίας
(1999)2 ΑΑΔ 577, λέχθηκε πως η αυξητική τάση του εγκλήματος θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, δηλαδή με την ανύψωση των ποινών. (Βλέπε επίσης Abunazha v. Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ 551). Η αντιμετώπιση υποθέσεων κατοχής και εμπορίας σκληρών ναρκωτικών έχει επισύρει αυστηρές ποινές. Η εμπορία πρέπει να παταχθεί. Οι ποινές πρέπει να είναι αποτρεπτικές. Ο έμπορας των ναρκωτικών πρέπει να υπολογίζει τις επιπτώσεις της σύλληψης και καταδίκης του (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Dos Santos,
(2005)2 ΑΑΔ 297). Πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσεως που ο κατηγορούμενος διέπραξε. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ 123. Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας
(1996)2 ΑΑΔ 217). Στην Mallouk v. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 711, λέχθηκε ότι η πρόθεση κέρδους αυτοκαθορίζει τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής. Στην εν λόγω υπόθεση επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών για κατοχή 237,20 γρ. ηρωίνης με σκοπό την προμήθεια της σε τρίτα πρόσωπα παρόλο που λήφθηκε υπόψη, ανάμεσα σε άλλα, η παραδοχή του εφεσείοντα αμέσως μετά τη σύλληψή του και η μετέπειτα συνεργασία του με την Αστυνομία για την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης καθώς και άλλων υποθέσεων που ενδιέφεραν την Αστυνομία. Στην υπόθεση Hijazi v. Δημοκρατίας
(1991)2 ΑΑΔ 99, ο εφεσείοντας ηλικίας 33 ετών παντρεμένος με τέσσερα παιδιά βρέθηκε ένοχος με δική του παραδοχή ότι είχε στην κατοχή του σκευάσματα 9,9 γραμμαρίων που περιείχαν 98% κοκαίνη με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο που θα του εξασφάλιζε βίζα για να μεταφέρει το παιδί του για σκοπούς θεραπείας. Το πρωτόδικο Δικαστήριο του επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση τόνισε μεταξύ άλλων ότι οποιοσδήποτε και αν είναι ο σκοπός της εμπορίας ναρκωτικών, ο σκοπός αυτός δεν αγιάζει τα μέσα και οποιοσδήποτε ανθρωπιστικός λόγος δε δικαιολογεί την εμπορία ναρκωτικών. Στην υπόθεση Jokarbozorgi v. Αστυνομίας,
(2001)2 ΑΑΔ 726, ο εφεσείοντας μετέφερε 12,266 γραμμάρια ηρωίνης και την προόριζε προς πώληση. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση επεσήμανε ότι η ποινή ήταν όντως αυστηρή πλην όμως δεν ξέφευγε του μέτρου που διαγράφει η Νομολογία ώστε να δικαιολογείτο η επέμβασή του. Στην υπόθεση Sikaf v. Δημοκρατίας,
(2003)2 ΑΑΔ 467 επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο, μετά από παραδοχή ποινές φυλάκισης 7 ετών σε κατηγορίες εισαγωγής, κατοχής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α΄, δηλαδή 587,3412 γραμμάρια κοκαϊνης. Ο κατηγορούμενος κατονόμασε τους συνεργάτες του. Οι ποινές επικυρώθηκαν από το Εφετείο. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Dos Santos (πιο πάνω) ποινή 6 χρόνων φυλάκισης η οποία επιβλήθηκε από το Κακουργιοδικείο για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 1,021 γραμμαρίων κοκαίνης, αυξήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο σε ποινή φυλάκισης 9 χρόνων. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Sak
(2005)2 ΑΑΔ 377, η ποινή φυλάκισης 5 ετών που επιβλήθηκε στον εφεσίβλητο μετά από παραδοχή για κατοχή 391,25 γραμμάρια ηρωίνης με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα αυξήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο σε 8 χρόνια φυλάκιση. Στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 124, ο εφεσείοντας ηλικίας 21 ετών παραδέχθηκε ενοχή σε κατηγορίες που αφορούσαν την κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, ήτοι 1.910 δισκία ecstasy συνολικού βάρους 373,1873 και της προμήθειας ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, ήτοι 80 δισκία ecstasy σε άγνωστα πρόσωπα ως επίσης και της χρήσης ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α. Λήφθηκε υπόψη ακόμη μία υπόθεση η οποία αφορούσε το αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α και συγκεκριμένα 24,27651 γραμμάρια κοκαίνης με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 9 ετών για το αδίκημα της κατοχής με σκοπό την προμήθεια και για το αδίκημα της προμήθειας. Το Εφετείο θεώρησε τις ποινές αυστηρές, όχι όμως έκδηλα υπερβολικές και απέρριψε την έφεση του κατηγορουμένου. Στην υπόθεση Saliba v. Γενικού Εισαγγελέα
(2008)2 ΑΑΔ 388, ο εφεσείων ηλικίας 26 ετών αφίχθηκε στην Κύπρο μεταφέροντας στο στομάχι του 62 σκευάσματα τα οποία περιείχαν κοκαίνη συνολικού βάρους 130.2612 γραμμαρίων. Ήταν λευκού ποινικού μητρώου και παραδέχθηκε ενοχή ενώπιον του Κακουργιοδικείου σε κατηγορίες που αφορούσαν τα αδικήματα της εισαγωγής, της κατοχής και της κατοχής με σκοπό την προμήθεια. Το Κακουργιοδικείο επέβαλε στα αδικήματα της εισαγωγής και της κατοχής με σκοπό την προμήθεια συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 10 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο αφού επεσήμανε ότι η ποσότητα των ναρκωτικών δεν ήταν μικρή απέρριψε την έφεση. Ως ανέφερε η επιβληθείσα ποινή αν και αυστηρή δεν ήταν υπερβολική ώστε να δικαιολογείται η επέμβασή του. Στην υπόθεση Βενιζέλου ν. Δημοκρατίας
(2009)2 ΑΑΔ 59, ποινές φυλάκισης 12 και 8 ετών που επιβλήθηκαν στον εφεσείοντα για τα αδικήματα της εισαγωγής, κατοχής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια 1.045 γραμμάρια κοκαίνης μειώθηκαν σε 10 και 6 χρόνια για τους λόγους που εξηγούνται στην απόφαση. Στην υπόθεση Gorko κ.α. v. Δημοκρατίας
(2010)2 ΑΑΔ 458 οι εφεσείουσες καταδικάστηκαν από το Κακουργιοδικείο σε επταετή ποινή φυλάκισης για κατηγορίες που αφορούσαν την κατοχή και την κατοχή με σκοπό την προμήθεια κοκαίνης ποσότητας 202 γραμμαρίων στην περίπτωση της 1ης εφεσείουσας και 206 γραμμαρίων στην περίπτωση της 2ης εφεσείουσας. Οι ποινές μειώθηκαν κατ΄ έφεση σε ποινή φυλάκισης 5 ετών για κάθε εφεσείουσα ως προς τις κατηγορίες της κατοχής με σκοπό την προμήθεια, και σε 3 έτη ως προς την εφεσείουσα 1 σε σχέση με την κατηγορία της κατοχής, ενόψει του ότι το Κακουργιοδικείο έλαβε υπόψη του κατά την επιμέτρηση της ποινής προηγούμενες καταδίκες που δεν αποδείχθηκαν και εσφαλμένα αποφάσισε να αποδώσει στη στάση των εφεσειουσών τη μη εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου. Να σημειώσουμε ότι από την απόφαση του Εφετείου συνάγεται πως η ποινή των 7 ετών «ενδεχομένως να μην ήταν υπερβολική σε απόλυτους αριθμούς στην περίπτωση τέτοιας κατηγορίας» Στην υπόθεση Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 13/11, ημερ. 26.4.2012, επιβλήθηκε κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας ποινή φυλάκισης 9 ετών για το αδίκημα της εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α ήτοι 389.36 γραμμαρίων κοκαίνης και της κατοχής των πιο πάνω ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε τρίτους. Ο εφεσείων ήταν λευκού ποινικού μητρώου και πατέρας δύο ανηλίκων παιδιών. Στην υπόθεση Κυριάκου v. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 96, ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε κατηγορίες που αφορούσαν σε κατοχή φαρμάκων τάξεως Α' και Β' με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για 189.20 γρ. κοκαΐνης και 4 κιλά και 96.1575 γρ. κάνναβης. Του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 8 και 12 ετών αντίστοιχα. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση του κατηγορούμενου ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα στη σελίδα 99: «Η ποινή που επέβαλε το κακουργιοδικείο είναι μεν αυστηρή, αλλά μέσα στα πλαίσια των ποινών που εγκρίνονται για τέτοιου είδους σοβαρά αδικήματα, και δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα ίδια αναφορικά με τη σοβαρότητα αυτών των αδικημάτων.» Στην υπόθεση El Kara v. Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ 239, η κατηγορούμενη παραδέχθηκε κατηγορίες κατοχής ναρκωτικών και κατοχής αυτών με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για ηρωίνη βάρους 247,183 γρ. Η κατηγορούμενη είχε αναλάβει την πώληση των ναρκωτικών σε τρίτα πρόσωπα για το ποσό των Λ.Κ.10.
- Η ίδια θα αμειβόταν με το ποσό των Λ.Κ.2.
- Της επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 4 και 7 ετών αντίστοιχα. Το Εφετείο επικύρωσε τις πιο πάνω ποινές παρόλο που είχε γίνει εισήγηση ότι η κατάσταση της υγείας της κατηγορουμένης είχε επιδεινωθεί μετά την καταδίκη της. Τόνισε δε πως τα αποτελέσματα της εμπορίας ναρκωτικών και μάλιστα σκληρών είναι ολέθρια. Στην Hadavand v. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 359 η κατηγορούμενη συνελήφθη μετά από σωματική έρευνα ενώ αναχωρούσε από το αεροδρόμιο Λάρνακας έχοντας κρυμμένα κάτω από τα ενδύματα της 1.867,20 γρ. ηρωίνης. Παραδέχθηκε κατηγορία για κατοχή ελεγχομένου φαρμάκου τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 6½ ετών, η οποία επικυρώθηκε. Στην υπόθεση Tomatari v. Δημοκρατίας
(2008)2 ΑΑΔ 169 ο εφεσείων, ηλικίας 25 ετών, κρίθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής, ανάμεσα σε άλλες κατηγορίες, στην κατηγορία της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για 498.6158 γρ. οπίου. Η ποινή φυλάκισης 10 ετών που του επιβλήθηκε πρωτόδικα χαρακτηρίστηκε ως αυστηρή αλλά με κανένα τρόπο έκδηλα υπερβολική που να δικαιολογεί την παρέμβαση του Εφετείου. Δεν έχουμε αμφιβολία ότι η προσέγγιση των Δικαστηρίων σε αυτού του είδους τα αδικήματα θα πρέπει να είναι αυστηρή με την επιβολή πολύχρονων ποινών φυλάκισης. Η αρχή της αποτρεπτικότητας θα πρέπει να εξισορροπείται με την αρχή της εξατομίκευσης μέσα στο πλαίσιο ιδιαιτεροτήτων που αφορούν και στο πρόσωπο του δράστη αφού όπως έχει νομολογηθεί και η εξατομίκευση έχει πάντα τη θέση της για τη δίκαιη μεταχείριση των ενόχων κάθε εγκληματικής πράξης. Ποτέ όμως η εξατομίκευση δεν μπορεί να οδηγήσει σε αναποτελεσματικότητα του νόμου. Σε σχέση με τα αδικήματα, αντικείμενο 5ης, 6ης και 7ης κατηγορίας, παρατηρούμε τα ακόλουθα: Αδικήματα αυτής της φύσης, ενέχουν στοιχείο σοβαρότητας που επιβάλλει στο Δικαστήριο να τονίσει το καθήκον του για αποτροπή τέτοιων αδικημάτων εφόσον δια της διάπραξης τους τίθεται εν πολλοίς σε κίνδυνο η ασφάλεια της Δημοκρατίας όπως έχει τονιστεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. μεταξύ άλλων Khlef κ.ά. v. Αστυνομίας
(2002)2 ΑΑΔ 203). Στην εν λόγω υπόθεση τονίζεται η έξαρση που παρουσιάζουν αδικήματα που έχουν να κάνουν με παράνομη είσοδο αλλοδαπών στην Κυπριακή Δημοκρατία. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, ο κατηγορούμενος βαρύνεται με δύο προηγούμενες καταδίκες που αφορούν σε ομοειδή αδικήματα. Ως γνωστό, κανένας δεν τιμωρείται εκ νέου για αδίκημα για το οποίο έχει ήδη τιμωρηθεί. Η σημασία όμως των προηγούμενων καταδικών έγκειται στο ότι η ύπαρξή τους τείνει να μειώσει σε κάποιο βαθμό, μεγάλο ή μικρό, ανάλογα με τον αριθμό, το χρόνο και τη φύση των αδικημάτων στα οποία αναφέρονται, την επιείκεια που μπορεί να επιδειχθεί. Και τούτο, κυρίως, γιατί αποτελούν ένδειξη της στάσης του κατηγορούμενου προς την τήρηση των νόμων (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ματθαίου
(1994)2 ΑΑΔ 1 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Αεροπόρου
(1997)2 ΑΑΔ 17). Στην Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας
(1998)2 ΑΑΔ 306 τονίστηκε και πάλι ότι οι προηγούμενες καταδίκες δεν αποτελούν παράγοντα επιβαρυντικό της ποινής αλλά επενεργούν ως παράγων περιορισμού της επιείκειας, της οποίας θα μπορούσε να τύχει ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος, αν δεν βαρυνόταν με τις προηγούμενες καταδίκες (βλ. επίσης Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος ν. Αστυνομίας
(2003)2 ΑΑΔ 565). Μέσα σε αυτά τα πλαίσια θα προσεγγίσουμε τις προηγούμενες καταδίκες του κατηγορουμένου. Δεν διέλαθε της προσοχής μας ότι η προηγούμενη καταδίκη σε σχέση με ναρκωτικές ουσίες, αφορά στο αδίκημα της απλής κατοχής μικρών ποσοτήτων (0.7 γρ. όπιο και 0.5 γρ. μεταμφεταμίνη). Δεν αγνοούμε ούτε τα προβλήματα υγείας που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει, και κυρίως τα ψυχολογικά προβλήματα στα οποία έκανε εκτεταμένη αναφορά ο ευπαίδευτος συνήγορός του, και θα δώσουμε βαρύτητα και σε αυτόν τον παράγοντα. Στην υπόθεση Ψύλλας ν. Αστυνομίας
(1991)2 ΑΑΔ 430 τονίστηκε ότι τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο παραβάτης είναι παράγοντας που πρέπει να συνυπολογίζεται κατά την επιλογή της κατάλληλης ποινής και την επιμέτρησή της (βλ. Κακής ν. Δημοκρατίας
(1998)2 ΑΑΔ 162, Hadavand v. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 359, Σωτηριάδου ν. Αστυνομίας
(2009)2 ΑΑΔ 356, Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας
(2010)2 ΑΑΔ 22, Αριστείδου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 223/09 ημερ. 15.2.11 και Cristinel v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 26/11, ημερ. 19.11.12). Ιδιαίτερη βαρύτητα δίδουμε στην παραδοχή του κατηγορουμένου ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας
(2002)1 ΑΑΔ 28). Θα θεωρήσουμε δε την παραδοχή του ως άμεση (βλ. Gorko κ.ά. ν. Δημοκρατίας (πιο πάνω) και ότι αυτή συνοδεύεται από έκφραση μεταμέλειας, η οποία μέσω της αγόρευσης του ευπαίδευτου συνηγόρου του ήταν ρητή και χωρίς περιστροφές ή προϋποθέσεις (βλ. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους
(2010)2 ΑΑΔ 288, 296). Ωστόσο, δεν αγνοούμε πως ο κατηγορούμενος ουσιαστικά συνελήφθηκε επ΄ αυτοφώρω αφού κατά την ανακοπή του αυτοκινήτου στο οποίο επέβαινε, βρέθηκε ανάμεσα στα σκέλη του το σακούλι με τα ναρκωτικά. Στην υπόθεση Inloo v. Αστυνομίας
(2008)2 ΑΑΔ 441 λέχθηκε ότι «Η σημασία της παραδοχής και της μεταμέλειας, η οποία είναι νομολογιακά αναγνωρισμένο ότι αποτελεί ελαφρυντικό παράγοντα, δεν επιδρά κατά τρόπο απόλυτο. Εξαρτάται πάντοτε από τις περιστάσεις της συγκεκριμένης υπόθεσης. Όταν η μαρτυρία για απόδειξη του αδικήματος είναι συντριπτική, η παραδοχή είναι μικρής σημασίας μέχρι και ανύπαρκτη, οπόταν η ποινή που επιβάλλεται αντανακλά πλήρως τη σοβαρότητα του αδικήματος.» Βαρύτητα δίδουμε και στη συνεργασία του με την Αστυνομία αφού σε ανακριτική κατάθεση που του λήφθηκε παραδέχθηκε ότι θα έκανε διακίνηση των ναρκωτικών με αντάλλαγμα €1.
- Δεν αγνοούμε και λαμβάνουμε υπόψη ότι ο κατηγορούμενος κατονόμασε στις ανακριτικές αρχές το πρόσωπο το οποίο του έδωσε τις οδηγίες για να μεταφέρει έναντι αμοιβής τα ναρκωτικά και ότι έδωσε στην Αστυνομία και τα ονόματα άλλων ατόμων που ασχολούνται με ναρκωτικά. Για το θέμα αυτό παραπέμπουμε στην υπόθεση Κυριάκος Κυριάκου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 244/12, απόφαση ημερομηνίας 25.11.
- Στην εν λόγω υπόθεση ο κατηγορούμενος βαρύνετο με μία προηγούμενη καταδίκη που αφορούσε σε κατοχή ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια. Ποινή φυλάκισης 6 ετών που του επιβλήθηκε πρωτόδικα, μειώθηκε σε 5 για τους λόγους που εξηγούνται στην απόφαση. Δεν παραβλέπουμε, και λαμβάνουμε υπόψη, ότι ο κατηγορούμενος είναι πατέρας δύο ανήλικων τέκνων ηλικίας 8 και 15 ετών, και ότι ουσιαστικά είναι ο προστάτης της οικογένειας του. Μάλιστα, το ένα του παιδί, η μητέρα του και η σύζυγός του, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας. Στην υπόθεση Celik and Others ν. Αστυνομίας
(1993)2 ΑΑΔ 391, 394, οι κατηγορούμενοι ήταν προστάτες πολυμελών οικογενειών και το Εφετείο δεν επενέβηκε στην επιβολή της ποινής. Το ίδιο έγινε και στην υπόθεση Μακρή ν. Αστυνομίας
(2010)2 ΑΑΔ 42 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 47: «Δεν ευσταθεί ούτε το επιχείρημα, ότι δεν τονίστηκαν στο δικαστήριο οι επιπτώσεις στην αλλοδαπή σύζυγό του και στο μικρό βρέφος, από τυχόν φυλάκιση του Εφεσείοντος. Από τη στιγμή που η ύπαρξη των δύο μελών της οικογένειας του Εφεσείοντος αναφέρθηκε στο πρωτόδικο δικαστήριο, το θέμα ήταν υπόψη του δικαστηρίου και αξιολογήθηκε μέσα στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής.» Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου ανέφερε πως τα οικονομικά προβλήματα του πελάτη του και τα προβλήματα υγείας του υιού του ήταν αυτά που τον έκαναν να μεταφέρει έναντι αμοιβής τα ναρκωτικά. Θα λάβουμε υπόψη προς όφελος του κατηγορούμενου τα πιο πάνω, παρόλο που στην υπόθεση Jovanovic v. Αστυνομίας
(2005)2 ΑΑΔ 635 λέχθηκε ότι «Με την παράλληλη υπενθύμιση προς τον εφεσείοντα πως είναι απαράδεκτο να ενσπείρεται ο θάνατος κατ΄ επίκληση οικονομικών προβλημάτων.» Στην υπόθεση Dos Santos (πιο πάνω) ο κατηγορούμενος είχε αναλάβει να μεταφέρει επί πληρωμή την ποσότητα των ναρκωτικών και ως ελέχθη, η ποινή φυλάκισης που του επιβλήθηκε πρωτόδικα, αυξήθηκε σε 9 χρόνια. Τέλος, να σημειώσουμε ότι η ποσότητα των ναρκωτικών που βρέθηκε στην κατοχή του και την οποία είχε πρόθεση να προμηθεύσει, δεν είναι ευκαταφρόνητη και δεν μπορεί να θεωρηθεί μικρή. Πρόκειται για ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α, δηλαδή μεταμφεταμίνη, συνολικού βάρους σχεδόν μισού κιλού. Μετά από πολλή μελέτη και περίσκεψη, καταλήξαμε ότι κατάλληλη και μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης αφού οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου ν. Αστυνομίας
(1990)2 ΑΑΔ 98). Οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου, τα προβλήματα υγείας του, η παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, η απολογία και η μεταμέλεια του, η συνεργασία του με την αστυνομία, καθώς και τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιον μας, θα επηρεάσουν την έκταση της ποινής φυλάκισης. Κρίνουμε ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές, τις οποίες και επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο: Στην 4η κατηγορία ποινή φυλάκισης 5 ½ ετών. Στην 5η κατηγορία ποινή φυλάκισης 15 μηνών. Στις κατηγορίες 6 και 7 δεν επιβάλλεται ποινή αφού τα γεγονότα αυτών εμπεριέχονται στην 5η κατηγορία στην οποία έχουμε ήδη επιβάλει ποινή (βλ. Βασιλείου ν. Αστυνομίας
(1991)2 ΑΑΔ 385 και Περικλέους ν. Αστυνομίας
(1996)2 ΑΑΔ 34). Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Οι πιο πάνω επιβληθείσες ποινές μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελούσε υπό κράτηση και δη από τις 4.12.2013. Τα ναρκωτικά κατάσχονται και να καταστραφούν. (Υπ.) .............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Η. Γεωργίου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../ΣΤ Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά- κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α και κατοχή του με σκοπό την προμήθεια cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο