ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. Παναγιώτης Κατίρης, Αρ. Υπόθεσης: 19421/11, 20/3/2014

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφάλαιο

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος στις 24 Σεπτέμβρη του 2010 στη Λεμεσό της επαρχίας Λεμεσού, εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά σε διαχωριστικό τοίχο που υπήρχε στο τεμάχιο 260 του Φ/Σχ. 54/510403/1 που ενοικίασε η Ελένη Σιακαλλή από τη Λεμεσό από την Υπηρεσία Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, αγνώστου ύψους περιουσία της πιο πάνω Ελένης Σιακαλλή. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ Προς απόδειξη της υπόθεσης η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε 5 μάρτυρες. Το Δικαστήριο σε αυτό το στάδιο χωρίς βεβαίως να προβαίνει σε πλήρη καταγραφή της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του αυτολεξεί, εντούτοις θα προσπαθήσει όσο πιο συνοπτικά είναι αυτό δυνατόν να παραθέσει τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του. Ως πρώτος μάρτυρας κατηγορίας κατέθεσε ο αρχιλοχίας 2492, Σταυρός Περικλέους. Ο ίδιος κατέθεσε τα Τεκμήρια 1 και
2. Πιο συγκεκριμένα το Τεκμήριο 1 είναι η κατάθεσή του στην οποία καταγράφονται τα προσόντα του αλλά και οι ενέργειες που προέβηκε στη διερεύνηση της παρούσας υπόθεσης, όπως είναι δηλαδή η εκτύπωση 4 φωτογραφιών όπως αυτές φαίνονται στο Τεκμήριο
3. Ως ΜΚ 2 κατέθεσε η παραπονούμενη κυρία Ελένη Σιακαλλή, η οποία κατέθεσε τα Τεκμήρια 3, 4, 5, 6, 7 και
4. Η παραπονούμενη ουσιαστικά ανέφερε ότι τον επίδικο χρόνο μπροστά στα μάτια της και μπροστά στα μάτια γειτόνων, ο κατηγορούμενος κλώτσησε το μέρος του τοίχου όπως αναφέρθηκε με λεπτομέρεια στη μαρτυρία και για την επιδιόρθωση αυτού του μέρους του τοίχου τον οποίο αναγνώρισε στις φωτογραφίες και στα σχετικά τεκμήρια που κατέθεσε, έχει πληρώσει το ποσό των €250 και για το οποίο δεν έχει κινήσει οποιεσδήποτε αστικές διαδικασίες. Η ΜΚ 2 έχει καταχωρήσει τη σχετική άδεια οικοδομής, τη σύμβαση μίσθωσης για την εκμίσθωση του επίδικου ακινήτου, το προσωρινό διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού ημερομηνίας 23/8/10 που εκδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής με αριθμό 3179/10 και την επιστολή του Κτηματολογίου ημερομηνίας 19 Απρίλη του 2010 όπου της γνωστοποιήθηκε το αποτελέσματα της χωρομετρικής εργασίας. Ως ΜΚ 3 κατέθεσε η γυναίκα αστυφύλακας 3615 κυρία Λιανοπούλλου από το Τμήμα Μικροπαραβάσεων Λεμεσού, όπου η εν λόγω μάρτυρας κατέθεσε τα σχετικά έγγραφα 9, 10, 11, 12, 13, και 14 και A προς αναγνώριση. Τα εν λόγω έγγραφα ουσιαστικά είναι η κατάθεση της μάρτυρα, η κατάθεση που έδωσε ο κατηγορούμενος στα πλαίσια διερεύνησης της παρούσας διαδικασίας, η γραπτή κατηγορία που απαγγέλθηκε στον κατηγορούμενο και η απάντηση που αυτή δόθηκε, η απόδειξη είσπραξης του ποσού των 400 λιρών Κύπρου όπως ήταν τότε ημερομηνίας 15 Απρίλη του 1993, η επιστολή της συζύγου του κατηγορουμένου ημερομηνίας 3 Σεπτέμβρη του 2010, η επιστολή του Κτηματολογίου ημερομηνίας 30/6/10 προς τη σύζυγο του κατηγορουμένου όπου έγινε η οριοθέτηση των επίδικων ακινήτων, το Τεκμήριο A προς αναγνώριση που αποτελείται από 2 φωτογραφίες, το οποίο τελικά δεν κατέστη κανονικό τεκμήριο. Ως ΜΚ 4 κατέθεσε ο κύριος Νίκος Βαλανίδης ο οποίος κατέθεσε τα Τεκμήρια 15 και 16, όπου το τεκμήριο 15 είναι η κατάθεση του που αναφέρει τις ενέργειες που προέβηκε αναφορικά με την οριοθέτηση του επίδικου ακινήτου και το τεκμήριο 16 όπου αφορά την αποτύπωση της επιτόπου εξέτασης και παρέπεμψε ο εν λόγω μάρτυρας ουσιαστικά στον κύριο Γεώργιο Νικολάου ο οποίος κατέθεσε ως ΜΚ 5 και ο εν λόγω μάρτυρας, δηλαδή ο ΜΚ 5 αναγνώρισε τι αναφέρεται στο τεκμήριο 16, ως επίσης κατέθεσε και το τεκμήριο 17 που είναι η γραπτή κατάθεσή του την οποία υιοθέτησε και που αναφέρει τις ενέργειες που έχει προβεί για την οριοθέτηση των επίδικων ακινήτων και που ουσιαστικά υιοθέτησε τα ευρήματα και συμπεράσματα του. Όλοι οι πιο πάνω μάρτυρες αντεξετάστηκαν από τον κατηγορούμενο ο οποίος έχει προβάλει και τις θέσεις του οι οποίες είναι καταγραμμένες στα πρακτικά, ως επίσης και οι θέσεις που προέβαλαν οι μάρτυρες και που το Δικαστήριο δεν κρίνει σκόπιμο να τις παραθέσει αυτολεξεί. Το Δικαστήριο θα κάνει ειδική αναφορά όπου εκεί χρειάζεται και είναι αναγκαίο για τη διεξαγωγή των απαραίτητων ευρημάτων και συμπερασμάτων του Δικαστηρίου στα πλαίσια της αξιολόγησης ενός εκάστου μάρτυρα ξεχωριστά, αλλά και γενικά στην αξιολόγηση όλης της μαρτυρίας και της αποδεικτικής βαρύτητας εκάστης μαρτυρίας. Βάρος απόδειξης Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις όπως είναι και η παρούσα είναι παγίως εδραιωμένη και γνώστη η αρχή που διέπει το ποινικό μας σύστημα ότι η Κατηγορούσα Αρχή φέρει το βάρος απόδειξης, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας στην υπόθεση που έχει να παρουσιάσει ενώπιον του Δικαστηρίου εναντίον κάποιου κατηγορουμένου. Εάν η Κατηγορούσα Αρχή αποτύχει να προσκομίσει μαρτυρία αναφορικά με κάποιο ή κάποια από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος ή στο μυαλό του Δικαστηρίου έχει μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε το Δικαστήριο οφείλει να αθωώσει τον κατηγορούμενο. Υπάρχει πλούσια και πάγια Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου επί αυτού του θέματος, η οποία είναι ευρέως γνώστη και εδραιωμένη και το Δικαστήριο σ' αυτό το στάδιο δεν κρίνει σκόπιμο να την επαναλάβει. Νομική Πτυχή Ως προς τη νομική πτυχή που διέπει την επίδικη κατηγορία αυτό είναι το άρθρο 324

(1)του Ποινικού Κώδικα και τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα εξής: 1)Η καταστροφή ή η πρόκληση ζημιάς. 2) Σε περιουσία. 3) Με σκόπιμη και παράνομη πράξη του αδικοπραγούντος. Είναι αδιάφορο σε περίπτωση που το αδίκημα διαπράττεται με την πρόκληση ζημιάς σε περιουσία το ύψος της ζημιάς καθώς αυτό το στοιχείο δεν είναι συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Επίσης δεν είναι συστατικό στοιχείο του αδικήματος η ιδιοκτησία της περιουσίας που καταστρέφεται ή ζημιώνεται (βλέπε Θωμά εναντίον Αστυνομίας

(1995)2 ΑΑΔ σελίδες 255‑ 259). Το στοιχείο που απαιτείται για να αποδειχθεί το αδίκημα είναι η εσκεμμένη σκόπιμη πρόκληση της ζημιάς και δεν απαιτείται όμως η ύπαρξη ειδικής πρόθεσης βλέπε (Μιχαήλ εναντίον Αστυνομίας 1991

(2)ΑΑΔ σελίδες 168 και 176). Όπως εξηγείται στον Archbold 2000 παράγραφος 17‑ 46 "Ο όρος "εσκεμμένα" "willfully" σημαίνει να πράττεις κάτι οικιοθελώς γνωρίζοντας ότι υπάρχει κίνδυνος να προκληθεί ζημιά ή το να πράττεις κάτι οικιοθελώς χωρίς να σε νοιάζει αν θα επέλθει η ζημιά ή όχι). Χρειάζεται όμως να αποδειχθεί ότι η πρόκληση της ζημιάς ήταν παράνομη, δηλαδή δεν ήταν νόμιμη, ή δεν είχε νόμιμη αιτία (βλέπε Μιχαήλ εναντίον Αστυνομίας 1991, 2Α.Α.Δ., σελίδες 168 και 176). Στη Μιχάλης Δρουσιώτης εναντίον Αστυνομίας Λεμεσού 1996,

(2)ΑΑΔ σελίδα 189, αποφασίστηκε ότι η κυριότητα των αντικειμένων στα οποία αναφέρεται ότι η κατηγορία αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος το οποίο πρέπει να αποδειχθεί από την Κατηγορούσα Αρχή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Στην υπόθεση αυτή η απουσία ευρήματος του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι τα αντικείμενα δεν ανήκαν στον κατηγορούμενο οδήγησε σε ακύρωση της καταδίκης και σε διαταγή επανεκδίκασης. Ιδιαίτερης σημασίας είναι η επιφύλαξη της παραγράφου 1 του άρθρου 324 καθώς στη βάση των προνοιών της, για το αδίκημα της κακόβουλης ζημιάς περιουσίας περιορίζεται η άσκηση του αδικήματος έγερσης της υπεράσπισης του άρθρου 8 του κεφάλαιο 154 εφόσον αυτή κατ' εφαρμογή της επιφύλαξης, δύναται να ασκηθεί επιτυχώς μονό στην περίπτωση που είναι και εύλογη λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαίτερες περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Με άλλα λόγια η ειδική υπεράσπιση που δύναται να εγερθεί στο αδίκημα της κακόβουλης ζημιάς είναι "η υπεράσπιση με καλή πίστη και εύλογης αξίωσης δικαιώματος" . Αυτό που πρέπει να έχουμε κατά νου σε σχέση με τη συγκεκριμένη υπεράσπιση όπως σε σχέση και με όλες τις άλλες ειδικές υπερασπίσεις, είτε προνοούνται στο Ποινικό Κώδικα, είτε σε οποιοδήποτε άλλο Νόμο είναι ότι η έγερση τους δεν αίρει τον άδικο χαρακτήρα της πράξης ή παράλειψης που συνιστούν το ποινικό αδίκημα εφόσον στοιχειοθετηθούν με το βάρος απόδειξης να εναποτίθεται στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων στους ώμους του αδικοπραγούντα αποκλείουν τον ποινικό κολασμό της πράξης του. Αξιολόγησης μαρτυρίας Το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία κατά την ζωντανή ατμόσφαιρα της διαδικασίας να παρακολουθήσει τους μάρτυρες όπως έδιναν μαρτυρία στο εδώλιο του μάρτυρα και είναι σε θέση να αξιολογήσει τη μαρτυρία τους και την συμπεριφορά τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη συμφέροντος, προκατάληψης, προσχεδιασμού αλλά και γενικά το Δικαστήριο κρίνει τους μάρτυρες με γνώμονα τη σχέση τους με τα επίδικα γεγονότα και τα εμπλεκόμενα μέρη ως επίσης και την εν γένει συμπεριφορά των μαρτύρων. Αναφορικά με την ανώμοτη δήλωση που προέβηκε ο κατηγορούμενος, αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμα του και το Δικαστήριο θα δώσει την ανάλογη βαρύτητα σε αυτή ως εξής: ενόψει του ότι απλά δήλωσε ο κατηγορούμενος με τις λέξεις "είμαι αθώος" το Δικαστήριο δεν μπορεί να προσδώσει σε αυτή οποιαδήποτε αποδεικτική βαρύτητα διότι ούτως ή άλλως αποτελεί πρώτιστο καθήκον της Κατηγορούσας Αρχής όπως έχει εκτεθεί προηγουμένως στο να αποδείξει την υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου. Αναφορικά με το Τεκμήριο A για αναγνώριση το Δικαστήριο δεν μπορεί να προσδώσει σε αυτό οποιαδήποτε αποδεικτική βαρύτητα ως επίσης δεν μπορεί να δώσει οποιαδήποτε αποδεικτική βαρύτητα στα όσα έχουν λεχθεί με βάση το εν λόγω Τεκμήριο, διότι ότι τεκμήριο παρέμεινε ως τέτοιο για αναγνώριση. Το Δικαστήριο θα προχωρήσει σε αυτό το στάδιο στην αξιολόγηση ενός εκάστου μάρτυρα. Ο ΜΚ 1 άφησε θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο δεν έχει διακρίνει οποιαδήποτε πρόθεση του μάρτυρα να μεροληπτήσει υπέρ ή εναντίον οποιοδήποτε από τους διαδίκους και το Δικαστήριο κρίνει ότι και η αξιοπιστία του μάρτυρα δεν έχει κλονιστεί κατά το στάδιο της αντεξέτασης. Η μαρτυρία του ήταν λιτή, απέρριτη, ήταν ευθύς στις απαντήσεις, απαντούσε με φυσικό και πηγαίο τρόπο και ανάφερε όσα γεγονότα περιήλθαν στην αντίληψη του κατά την άσκηση των καθηκόντων του. Συνακόλουθα το Δικαστήριο αποδέχεται τη μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα στην ολότητα του ως ορθή και αληθή. Η ΜΚ 2 ήταν ουσιαστικά το κλειδί της υπόθεσης χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζεται η μαρτυρία των μαρτύρων 4 και 5 οι οποίοι έδωσαν μαρτυρία σε καίριας σημασίας αμφισβητούμενα γεγονότα όπως είναι το ιδιοκτησιακό καθεστώς του επίδικου τοίχου. Το Δικαστήριο έχει προβληματιστεί ιδιαίτερα με το πρόσωπο της ΜΚ 2, την έχει παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή όταν έδινε δια ζώσης μαρτυρία από το εδώλιο του μάρτυρα, τόσο κατά την εξέταση όσον και στην αντεξέταση της. Το Δικαστήριο κρίνει ότι η μάρτυρας απαντούσε και αυτή με τον τρόπο της με φυσικό και πηγαίο τρόπο. Το Δικαστήριο δεν έχει διακρίνει κατά τη διάρκεια της εξέτασης και αντεξέτασης της μάρτυρας οποιαδήποτε πρόθεση προσφυγής στο ψεύδος, στην υπερβολή ή στην ασάφεια. Απαντούσε με ευθύτητα, με ειλικρίνεια αλλά και με ειδικό και εμπεριστατωμένο τρόπο. Η μαρτυρία της συνάδει πλήρως με δημόσια έγγραφα όπως είναι τα τεκμήρια 4, 5, 6,7 και 8 των οποίων η ορθότητα και η νομιμότητά τους δεν έχει καταρρεύσει με οποιοδήποτε νομικά αποδεχτό τρόπο, δηλαδή είτε με προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο, είτε με οποιαδήποτε ακύρωση τους ή κήρυξής τους ως άκυρα από οποιοδήποτε καθ' ύλην αρμόδιο Δικαστήριο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το Δικαστήριο αποδέχεται την μαρτυρία της εν λόγω μάρτυρα χωρίς κανένα δισταγμό ως ορθή και αληθή. Η ΜΚ 3 άφησε πολύ θετική εικόνα στο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο έχει παρακολουθήσει με ιδιαίτερη προσοχή τη μάρτυρα όπως αυτή κατέθετε στο εδώλιο του μάρτυρα και η εν λόγω μάρτυρας όπως και ο ΜΚ 1 έχουν ικανοποιήσει το Δικαστήριο αναφορικά με τη αμεροληψία τους αφού κατέθεσαν στο Δικαστήριο τα όσα γνώριζαν και έλαβαν γνώση κατά το στάδιο διερεύνησης των επίδικων γεγονότων στα πλαίσια άσκησης των καθηκόντων της. Το Δικαστήριο δεν έχει διακρίνει οποιαδήποτε πρόθεση προσφυγή στο ψεύδος ή στην ασάφεια ή στην υπερβολή για να βοηθήσει ή να βλάψει οποιονδήποτε από τους διαδίκους. Κατέθετε με φυσικό και πηγαίο τρόπο, η αξιοπιστία της δεν έχει κλονιστεί όπως δηλαδή έγινε και με τους μάρτυρες 1 και 2 και συνακόλουθα το Δικαστήριο αποδέχεται τη μαρτυρία της εν λόγω μάρτυρα ως ορθή και αληθή. Αναφορικά με τους ΜΚ 4 και 5 αυτοί ήταν η χωρομέτρες οι οποίοι στα πλαίσια των καθηκόντων τους έχουν προβεί στην ανάλογη χωρομετρική εργασία στα πλαίσια διερεύνησης του επίδικου αδικήματος. Κλήθηκαν και έδωσαν τη μαρτυρία τους και υιοθέτησαν τα ευρήματα και συμπεράσματά τους αναφορικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς των επίδικων ακινήτων αλλά και κυρίως του τοίχου ή ακόμα και των τοίχων όπου αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης της παρούσας υπόθεσης. Η μαρτυρία των μαρτύρων 4 και 5 ουσιαστικά βρίσκεται σε πλήρη εναρμόνιση αφού τόσο ο ΜΚ 4 παρέπεμψε στο ΜΚ 5 αλλά και ο ίδιος ο ΜΚ 5 παρέπεμψε στον ΜΚ 4. Μάλιστα ο ΜΚ 5 ουσιαστικά δεν έχει αμφισβητηθεί από την πλευρά του κατηγορούμενου και το Δικαστήριο κρίνει ότι είναι μάρτυρες της αλήθειας και έχουν εφοδιάσει το Δικαστήριο, ιδίως ο ΜΚ 5 χωρίς να παραγνωρίζεται η μαρτυρία του ΜΚ 4, με τα αναγκαία εκείνα επιστημονικά εχέγγυα, διαφωτίζοντας το Δικαστήριο αναφορικά με τα επίδικα γεγονότα, βοηθώντας έτσι το Δικαστήριο να εξάξει τα ασφαλή ευρήματα και συμπεράσματα που αφορούν την παρούσα υπόθεση. Μάλιστα και οι 2 μάρτυρες έχουν κάνει παραπομπή στο τεκμήριο 16 το οποίο υιοθέτησαν και παρέπεμψαν. Το Δικαστήριο έχει ικανοποιηθεί και ως προς τους τρόπους και μεθόδους που οι εν λόγω μάρτυρες έχουν προβεί στις αναγκαίες μετρήσεις και το Δικαστήριο χωρίς κανένα δισταγμό αποδέχεται και τη μαρτυρία τους στο σύνολο τους ως ορθή, αξιόπιστη και αληθή και η μαρτυρία τους δεν έχει κλονιστεί. Ευρήματα ‑ Συμπεράσματα Με βάση λοιπόν την πιο πάνω αξιολογηθείσα μαρτυρία, το Δικαστήριο προβαίνει στα πιο κάτω ευρήματα και συμπεράσματα: Ο κατηγορούμενος στις 24 Σεπτέμβρη του 2010 στη Λεμεσό της Επαρχίας Λεμεσού, εσκεμμένα και παράνομα, προβαίνοντας δηλαδή με τον τρόπο που έχει δοθεί μαρτυρία δηλαδή με την κλωτσιά του, προκάλεσε ζημιά σε διαχωριστικό τοίχο που υπήρχε στο τεμάχιο 260 του Φ/Σχ.54/510403/1 που ενοικίασε η Ελένη Σιακαλλή από την Λεμεσό και όπως αποδείχθηκε η πιο πάνω ζημιά που έχει προκληθεί με το γκρέμισμα των τούβλων ανήλθε στο ποσό των €250 το οποίο η ΜΚ 2 έχει πληρώσει αλλά δεν απαίτησε αστικώς οποιαδήποτε διαδικασία. Η ΜΚ 2 νομιμοποίητο στην έγερση αλλά και στην κατοχή του πιο πάνω τοίχου όπως αυτό διαφαίνεται μέσα από τα τεκμήρια 4, 5 και 6 τα οποία έχει καταθέσει. Με αυτά ως δεδομένα το Δικαστήριο κρίνει ότι πληρούνται τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, δηλαδή η καταστροφή της πιο πάνω ζημιάς, με την πρόκληση αυτής της ζημιάς στη εν λόγω περιουσία που ουσιαστικά ανήκει στη ΜΚ 2 και η πράξη αυτή του κατηγορουμένου ήταν σκόπιμη και παράνομη αφού έρχεται σε αντίθεση με το νομικό status το επίδικου τοίχου όπως αυτό φαίνεται μέσα από τα τεκμήρια 4, 5, και 6 αλλά πλέον και με τα τεκμήρια 8, 14 και 16. Οι αποφάσεις του Κτηματολογίου αλλά και των χωρομετρών δεν έχουν αμφισβητηθεί και συνακόλουθα με την οριοθέτηση των επίδικων ακινήτων η οποία δεν έχει αμφισβητηθεί, η μαρτυρία αυτή έχει πλέον εδραιωθεί στο νομικό κόσμο και υφίσταται αφού δεν έχει αμφισβητηθεί ενώπιον οποιουδήποτε καθ' ύλην αρμόδιου Δικαστηρίου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ενόψει των πιο επάνω κρίνεται ότι ο κατηγορούμενος ουσιαστικά δεν μπορεί να επιτύχει την υπεράσπιση της καλής πίστης και εύλογης αξιώσεως δικαιώματος αφού η Μ.Κ.2 είχε δικαίωμα στο μέρος εκείνου του τοίχου που έχει καταρρεύσει από τις ενέργειες του κατηγορουμένου και ο κατηγορούμενος δεν προσκόμισε μαρτυρία που να αποδεικνύει την υπεράσπιση του άρθρου 8 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Για τους λόγους που το Δικαστήριο προσπάθησε να εξηγήσει το Δικαστήριο, κρίνει ότι η Κατηγορούσα Αρχή πέτυχε και απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, ο κατηγορούμενος δεν πέτυχε να αποδείξει την υπεράσπιση της ειδικής υπεράσπισης αφού ουσιαστικά δεν έχει προσκομίσει οποιαδήποτε μαρτυρία και να την αποδείξει με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων και αναπόφευκτα ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στη κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.)................ ΑΛ. ΦΥΛΑΚΤΟΥ, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο