Edward Tindale κ.α. ν. Τάσου Αναστασιάδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 4930/09, 9/5/2014

(2004)1Γ Α.Α.Δ 1660 όπου λέχθηκαν σχετικά τα εξής: «Το ζήτημα της αντεξέτασης ομνύσαντος διέπεται από τον θ.1 της Δ.39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών σύμφωνα με το οποίο σε αίτηση μπορεί να δοθεί μαρτυρία με ένορκη δήλωση πλην όμως το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται με παράκληση οποιουδήποτε των διαδίκων να διατάξει όπως ο ομνύσας την ένορκη δήλωση παρουσιαστεί για αντεξέταση. Επομένως το θέμα εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου». Πρέπει φυσικά να τονιστεί ότι στην πιο πάνω απόφαση το θέμα αντεξέτασης ενόρκως δηλούντα αντικρίστηκε υπό το πρίσμα της φύσης της συγκεκριμένης διαδικασίας ήτοι Habeas Corpus, και συνεπώς οι εκεί αναφερόμενες αυθεντίες σχετίζονται με τέτοιας μορφής υποθέσεις. Ως προκύπτει δε από την υπόθεση Αναφορικά με την αίτηση του Λευτέρη Μήλου κ.α.

(2008)1Α Α.Α.Δ 280 το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να μην εκδώσει διάταγμα αντεξέτασης ακόμη και εάν ο ίδιος ο Καθ' ου η αίτηση συμφωνεί στην έκδοση του. Στην ίδια δε υπόθεση αναφέρεται περαιτέρω ότι το Δικαστήριο μπορεί να εγκρίνει ή να απορρίψει την αίτηση ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης και ότι η ζητηθείσα αντεξέταση δεν πρέπει να είναι άσχετη με τους επιδιωκόμενους σκοπούς της κυρίως αίτησης (βλ. και Annual Practice 1958 σελ. 865 και Halsbury's Laws of England 3η έκδοση Τόμος 21, σελ. 418-419 παρ. 878). Σημαντικοί παράμετροι για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου αποτελούν το είδος και η φύση της αίτησης και γενικά της διαδικασίας στην οποία αυτή αφορά καθώς και το κατά πόσο η αντεξέταση είναι αναγκαία και προς το συμφέρον της απονομής της δικαιοσύνης υπό την έννοια ότι θα συμβάλει στην αποκρυστάλλωση και διασαφήνιση των ζητημάτων που θα πρέπει να αποφασισθούν στην εν λόγω διαδικασία. Με δεδομένη την αρχή που εισάγει η Δ.48 Κ.2 ότι η διαδικασία σε ενδιάμεσες αιτήσεις διεξάγεται στη βάση της μαρτυρίας που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις των μερών, με δυνατότητα και όχι υποχρέωση αντεξέτασης, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να διατάξει αντεξέταση πρέπει να ασκείται με φειδώ και στις περιπτώσεις εκείνες όπου καθίσταται πρόδηλα αναγκαία και προς το συμφέρον της δικαιοσύνης η αντεξέταση. Συνεπώς τα θέματα επί των οποίων μπορεί να επιτραπεί τέτοια αντεξέταση θα πρέπει να είναι περιορισμένα και να εξυπηρετούν τις άμεσες ανάγκες της ενδιάμεσης διαδικασίας και όχι επί θέματος για το οποίο υπάρχει διαφωνία ή αμφισβήτηση μεταξύ των διαδίκων ή απλά προς το σκοπό της μείωσης της γενικότερης αξιοπιστίας ενός διαδίκου ή της ενίσχυσης της αξιοπιστίας άλλου. Το βάρος βρίσκεται δε στους ώμους του Αιτητή να παραθέσει τέτοιους λόγους, οι οποίοι να ικανοποιήσουν το Δικαστήριο για τα πιο πάνω ώστε να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έκδοσης διατάγματος αντεξέτασης. Στην παρούσα ζητείται η αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα επί των παραγράφων 3-17 της ένορκης του δήλωσης ημερ. 19.3.14. Ουσιαστικά ζητείται η αντεξέταση επί όλων των ισχυρισμών που τίθενται στην ένορκη δήλωση. Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την παρούσα αίτηση, το μόνο που αναφέρεται είναι ότι οι Αιτητές ενημερώθηκαν για το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης ημερ. 19.3.14 και έδωσαν οδηγίες για αντεξέταση του ενόρκως δηλούντα καθώς και ότι η αντεξέταση θα αποβεί χρήσιμη για τους σκοπούς της διαδικασίας, χωρίς όμως να καθορίζεται ο σκοπός ή η αναγκαιότητα της αντεξέτασης. Ούτε ο συνήγορος των Αιτητών στην αγόρευση του προς υποστήριξη της παρούσας προσέθεσε κάτι σχετικό. Περιορίσθηκε να αναφέρει ότι για αρκετά θέματα που τίθενται στην ένορκη δήλωση ημερ. 19.3.14 οι Αιτητές επιθυμούν να αντεξετασθεί ο ενόρκως δηλούντας, ότι αυτό αποτελεί δικαίωμα των Αιτητών και ότι το θέμα εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Προκύπτει λοιπόν από τα πιο πάνω ότι οι Αιτητές καθορίζουν μεν τα σημεία επί των οποίων ζητείται η αντεξέταση, τα οποία μάλιστα αφορούν στην ουσία όλη την ένορκη δήλωση, δεν εξειδικεύουν όμως τους λόγους για τους οποίους αυτή ζητείται. Η γενική και αόριστη εκδήλωση επιθυμίας αντεξέτασης όμως δεν αποτελεί από μόνη της ικανοποιητικό λόγο για έκδοση διατάγματος αντεξέτασης. Ως έχει προαναφερθεί, αποτελεί βασική αρχή που εισάγει η Δ.48 Κ.2 ότι η διαδικασία σε ενδιάμεσες αιτήσεις διεξάγεται στη βάση της μαρτυρίας που περιέχεται στις ένορκες δηλώσεις των μερών, με δυνατότητα και όχι υποχρέωση αντεξέτασης καθώς και το ότι τα θέματα επί των οποίων μπορεί να επιτραπεί αντεξέταση θα πρέπει να είναι περιορισμένα και να εξυπηρετούν τις άμεσες ανάγκες της ενδιάμεσης διαδικασίας. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για διαδικασία που αφορά προσωρινό διάταγμα αναστολής εκτέλεσης, όπως η κυρίως αίτηση στην παρούσα, η οποία δεν προσφέρεται και στην οποία δεν επιτρέπεται η εξέταση και τελική κρίση επί αμφισβητούμενων γεγονότων τα οποία θα αποτελέσουν αντικείμενο εξέτασης στην αίτηση παραμερισμού. Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψην τα πιο πάνω κρίνεται ότι οι Αιτητές έχουν αποτύχει να στοιχειοθετήσουν οποιονδήποτε λόγο στη βάση του οποίου να κριθεί ότι η παρούσα αποτελεί περίπτωση για την οποία το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος. Συνεπώς η αίτηση αποτυγχάνει και απορρίπτεται. (Υπ.) ............ Φ. Τιμοθέου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Civil/Other Actions/Interim Judgments (Αναφορά: Αίτηση για αντεξέταση ενόρκως δηλούντα). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο