Δημοκρατία ν. Haj Kadour Mohamed κ.α., Αρ. Υπόθ.: 7742/14, 21/5/2014

(1)/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας, ο κατηγορούμενος 1 στις 12.2.2014 στη Λεμεσό εσκεμμένα και παράνομα έθεσε φωτιά στο υποστατικό "CHECK M8" ιδιοκτησίας του Λεύκιου Μιλτιάδου. Τα γεγονότα ως έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή, και δεν έχουν αμφισβητηθεί από τον κατηγορούμενο 1, παρατίθενται αυτολεξεί: «Στις 12.2.2014 και περί ώρα 4:10-4:15 λήφθηκε πληροφορία ότι στην Οδό Ελευθερίας στη Λεμεσό υπήρχε φωτιά σε υποστατικό. Μέλη της Αστυνομίας που μετέβησαν στο μέρος διαπίστωσαν ότι έβγαιναν καπνοί από το υποστατικό με την ονομασία "CHECK M8" (νυχτερινό κέντρο). Στο μέρος μετέβησαν επίσης μέλη της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας τα οποία ανέλαβαν την κατάσβεση της φωτιάς. Όπως διαπιστώθηκε από τις εξετάσεις η φωτιά είχε τεθεί στο εσωτερικό του υποστατικού κακόβουλα με τη χρήση εύφλεκτης ύλης. Η φωτιά προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές στο εσωτερικό του υποστατικού. Ζημιές για τις οποίες σύμφωνα με τον παραπονούμενο δεν υπάρχει ασφαλιστική κάλυψη. Από την σκηνή παραλήφθηκαν διάφορα τεκμήρια. Εναντίον του κατηγορούμενου 1 προέκυψε μαρτυρία και εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης και καταζητείτο. Στις 15.2.2014 ο κατηγορούμενος εντοπίστηκε σε οικία στη Λεμεσό. Την ίδια ημέρα ο κατηγορούμενος 1 συνελήφθη δυνάμει Δικαστικού εντάλματος σύλληψης που εκκρεμούσε εναντίον του. Διαπιστώθηκε ότι ο κατηγορούμενος 1 έφερε εγκαύματα σε διάφορα μέρη του σώματός του. Ασθενοφόρο με τη συνοδεία Αστυνομίας μετέφερε αρχικά τον κατηγορούμενο 1 στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού όπου διαπιστώθηκαν εγκαύματα 2ου και 3ου βαθμού. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος 1 μεταφέρθηκε στην κλινική εγκαυμάτων του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας. Στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης ο κατηγορούμενος 1 έδωσε την συγκατάθεσή του για λήψη παρειακών επιχρισμάτων. Από τις εξετάσεις του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος 1 συνδέεται επιστημονικά με τεκμήρια που παρέλαβε η Αστυνομία από τη σκηνή του εμπρησμού. Περαιτέρω ο κατηγορούμενος 1 έδωσε με τη βοήθεια διερμηνέα δύο θεληματικές καταθέσεις. Η πρώτη κατάθεση δόθηκε στις 15.2.2014 και η δεύτερη στις 21.2.
2. Με τις πιο πάνω καταθέσεις ο κατηγορούμενος 1 παραδέχθηκε τη διάπραξη του αδικήματος. Ο κατηγορούμενος 1 βρίσκεται στην Κύπρο για 3 χρόνια. Επειδή αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα ανέλαβε ενεργό ρόλο στο κάψιμο του επίδικου υποστατικού με αντάλλαγμα το ποσό των €1.
3. Στις 12.2.2014 πρωινές ώρες ο κατηγορούμενος 1 μεταφέρθηκε στο υποστατικό "CHECK M8" στη Λεμεσό. Εκεί βρήκε την είσοδο ανοικτή αφού αυτή είχε παραβιαστεί προηγουμένως. Το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν με τη χρήση αναπτήρα να θέσει φωτιά αφού το υποστατικό είχε ήδη περιλουσθεί με εύφλεκτη ύλη. Εισήλθε στο υποστατικό και με τον αναπτήρα άναψε ένα σημείο. Έγινε έκρηξη και ξέσπασε φωτιά με αποτέλεσμα να καεί και ο ίδιος. Ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες.» Σε σχέση με την κοινωνικοοικονομική κατάσταση του κατηγορουμένου 1, έχει συνταχθεί έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε ο ευπαίδευτος συνήγορός του. Το παραθέτουμε σε γενικές γραμμές: Ο κατηγορούμενος 1 είναι ηλικίας 30 ετών έγγαμος και πατέρας δύο ανήλικων παιδιών ηλικίας 3 και 4 ετών αντίστοιχα. Κατάγεται από τη Συρία και προέρχεται από πολύτεκνη φτωχή οικογένεια. Σύμφωνα με τον ίδιο έχει επτά αδέλφια ενώ ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος αδελφός του απεβίωσαν πριν από περίπου ένα χρόνο μετά από βομβαρδισμό όπου κατεδαφίστηκε η πατρική του οικία. Η μητέρα και ο μικρότερος αδελφός του λόγω της εμπόλεμης κατάστασης που επικρατεί στη Συρία, μετακινήθηκαν και διαμένουν στο Λίβανο, ενώ τα υπόλοιπά του αδέλφια διαμένουν στην Τουρκία. Φοίτησε μόνο για ένα χρόνο σε σχολείο και ως εκ τούτου είναι αναλφάβητος. Στην ηλικία των 13 ετών μετέβηκε για εργασία στη Σαουδική Αραβία και ακολούθως στο Λίβανο. Το 2010 τέλεσε γάμο με ομοεθνή του με την οποία απέκτησαν τα πιο πάνω παιδιά. Η σύζυγός του και τα παιδιά του μετακινήθηκαν και διαμένουν στο Λίβανο, λόγω της εμπόλεμης κατάστασης που επικρατεί στη Συρία. Ο ίδιος το καλοκαίρι του 2011, λόγω σοβαρών οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε έφθασε στην Κύπρο μέσω των κατεχομένων για σκοπούς εργασίας. Για την κάλυψη των βασικών του αναγκών, εργαζόταν ως πελεκάνος, ενώ λίγους μήνες πριν από τη σύλληψή του ήταν άνεργος. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου 1 με την εμπεριστατωμένη αγόρευσή του κάλεσε το Δικαστήριο να δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στην παραδοχή του κατηγορούμενου 1 ενώπιον του Δικαστηρίου, στο λευκό του ποινικό μητρώο και στη συνεργασία του με την Αστυνομία. Σε σχέση με το τελευταίο αυτό θέμα παρατηρούμε ότι ο κατηγορούμενος 1 σε θεληματικές καταθέσεις που έδωσε στην Αστυνομία παραδέχεται τη διάπραξη του αδικήματος. Παραδέχεται ακόμη πως ενήργησε έναντι αμοιβής €1.
4. Όπως διευκρινίστηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορό του, αυτό το ποσό δεν του καταβλήθηκε. Αναφορά έγινε σε κατάθλιψη και σε ψυχολογικά προβλήματα που ο κατηγορούμενος 1 αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει και στη ψυχολογική πίεση κάτω από την οποία αυτός τελούσε όταν διέπραττε το αδίκημα. Μνεία έγινε και στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 1 τιμωρήθηκε από αυτή του την πράξη αφού υπέστη εγκαύματα 2ου και 3ου βαθμού, τα οποία τον ταλαιπώρησαν και θα τον ταλαιπωρούν, και ότι η φυλάκισή του θα έχει δυσμενείς συνέπειες και στην οικογένεια του αφού είναι πατέρας δύο ανήλικων παιδιών. Ο κ. Κονναρής επικέντρωσε την αγόρευσή του και στο γεγονός ότι δεν κινδύνευσαν άλλοι άνθρωποι για τους λόγους που παρέθεσε, τους οποίους έχουμε θέσει ενώπιον μας και τους λαμβάνουμε υπόψη. Ωστόσο, στο σημείο αυτό είναι αρκετό να παραπέμψουμε στην υπόθεση Fournides v. Republic

(1986)2 CLR 73, 99 όπου τονίστηκε ότι είναι αδύνατο να προβλεφθούν οι καταστροφικές συνέπειες της φωτιάς. Το αδίκημα που ο κατηγορούμενος 1 διέπραξε είναι σοβαρό αφού ο Νόμος προβλέπει ποινή φυλάκισης 14 ετών. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, Γεν. Εισαγγελέας v. Πέτρου

(1993)2 ΑΑΔ 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης v. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή αλλά λαμβάνουν υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων. Από τα αδικήματα του εμπρησμού, τα οποία συνήθως έχουν σκοπό την εκδίκηση ή το κέρδος, κινδυνεύει η συνοχή του κοινωνικού ιστού αφού περιουσίες και ανθρώπινες ζωές τίθενται εν κινδύνω. Δεν μπορούμε επίσης να αγνοήσουμε ότι το αδίκημα του εμπρησμού βρίσκεται σε έξαρση και η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών υφίσταται. Μάλιστα έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι εκεί που παρατηρείται έξαρση και επιμονή στη διάπραξη συγκεκριμένων αδικημάτων, παρά τις επιβληθείσες ποινές, τότε δικαιολογείται η επιβολή ακόμη αυστηρότερων ποινών προς αποτροπή (Abunazha v. Δημοκρατίας

(2009)2 ΑΑΔ 551). Αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για το αδίκημα του εμπρησμού που ο κατηγορούμενος 1 διέπραξε. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 123. Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 217). Στην πρόσφατη απόφαση Σαμπή ν. Δημοκρατίας Ποιν. Έφ. 124/10, ημερομηνίας 22.2.12, το Εφετείο επανέλαβε ότι: «.. δεν υπάρχει προκαθορισμένο πλαίσιο και ακριβής προσδιορισμός της επιβαλλόμενης ποινής αναλόγως των προηγούμενων αποφάσεων. Η κάθε υπόθεση εξετάζεται στα πλαίσια των ιδιαιτεροτήτων που υπάρχουν και η κρίση της ορθότητας μιας ποινής εάν δηλαδή είναι έκδηλα υπερβολική ή όχι συναρτάται με τα περιστατικά της υπόθεσης, την προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή και τις προσωπικές συνθήκες έκαστου εφεσείοντα, όπου είναι δυνατόν». Στην Fournides v. Republic, (πιο πάνω), για τα αδικήματα του εμπρησμού κτιρίου βάσει του άρθρου 315 (α) και του περιεχομένου του βάσει του άρθρου 319 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, είχαν επιβληθεί στον κατηγορούμενο, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 5 ετών. Οι ποινές μειώθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο σε 4 χρόνια λόγω του γεγονότος ότι η κατάσταση της υγείας του κατηγορούμενου ήταν πολύ χειρότερη από αυτήν που τέθηκε ενώπιον του Κακουργιοδικείου. Στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευαγγέλου

(2001)2 ΑΑΔ 678, ο κατηγορούμενος ηλικίας 56 ετών, κατόπιν δικής του παραδοχής βρέθηκε ένοχος σε κατηγορία εμπρησμού καταστήματος που χρησιμοποιούσε ως φωτογραφείο, το οποίο μίσθωνε από τρίτο πρόσωπο. Από τον εμπρησμό προκλήθηκαν ζημιές στο κτίριο ύψους Λ.Κ.3.500. Κίνητρό του ήταν η είσπραξη χρηματικού ποσού από ασφαλιστική εταιρεία με την οποία είχε συνάψει σύμβαση για ασφαλιστική κάλυψη της επιχείρησής του στο εν λόγω κατάστημα. Αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα και ήλπιζε με αυτή του την ενέργεια να τα επιλύσει μερικώς. Ποινή φυλάκισης 20 μηνών που του είχε επιβληθεί από το Κακουργιοδικείο με αναστολή, αυξήθηκε σε άμεση ποινή φυλάκισης 3 ετών. Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Αναστασίου

(2005)2 ΑΑΔ 125, ο κατηγορούμενος κατόπιν δικής του παραδοχής βρέθηκε ένοχος και σε κατηγορία εμπρησμού κατά παράβαση του άρθρου 315(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Ο κατηγορούμενος ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά και αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα. Όταν συνελήφθηκε παραδέχθηκε σε κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία, τα εγκλήματα. Στη δίκη του ενώπιον του Κακουργιοδικείου αρχικά αρνήθηκε ενοχή. Αμφισβήτησε τη θεληματικότητα των καταθέσεων του και πρόβαλε σχετική ένσταση. Όταν το Κακουργιοδικείο απέρριψε την ένσταση άλλαξε απάντηση και παραδέχθηκε τις κατηγορίες. Πρωτόδικα του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 3 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο αύξησε την ποινή σε 5 χρόνια αφού θεώρησε πως αυτή ήταν έκδηλα ανεπαρκής. Παραθέτουμε τη σχετική αιτιολογία της απόφασης του Εφετείου από τη σελίδα 129: «Το κοινό πρέπει να προστατευθεί από τέτοια εγκλήματα που προκαλούν ζημιά όχι μόνο στα θύματα τους, αλλά δημιουργούν και στους πολίτες αίσθημα ανασφάλειας και φόβο για την επικράτηση της παρανομίας. Δεν μπορεί τέτοιου είδους εγκλήματα να οργιάζουν και να μένουν ατιμώρητα. Προβλήθηκε το επιχείρημα πως ο εφεσίβλητος είχε μειωμένες δυνάμεις αντίστασης και υποβαθμισμένη την ορθή κρίση. Δεν νομίζουμε όμως πως αυτή η μειονεξία, αν υπήρχε, να ήταν σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορεί ο εφεσίβλητος αντί να διαπράξει τα εγκλήματα να καταγγείλει την υπόθεση στην Αστυνομία. Και αυτό, που είναι σοβαρό και δεν συνάδει με τη σχετική εισήγηση, ήταν και η άρνηση των κατηγοριών στο Δικαστήριο, που ήταν δικαίωμα του βεβαίως, αλλά για να τις παραδεχθεί στη συνέχεια, εφόσον το Δικαστήριο έκρινε πως οι ενοχοποιητικές καταθέσεις που έδωσε στην αστυνομία ήταν θεληματικές.» Να σημειώσουμε πως στις πιο πάνω υποθέσεις η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή για το αδίκημα του εμπρησμού κτιρίου, ήταν φυλάκιση διά βίου. Στην Malkhaz Gaprindashvilli ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 158/12, Απόφαση ημερομηνίας 24.5.2013, ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας σε κατηγορία εμπρησμού. Του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 7 ετών. Το Εφετείο παρόλο που έκρινε την ποινή αυστηρή, την επικύρωσε με το ακόλουθο σκεπτικό: «Το αδίκημα του εμπρησμού κάτω από το άρθρο 315(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, είναι ένα από τα πλέον σοβαρά αδικήματα του Ποινικού Κώδικα και τιμωρείται μέχρι και δεκατέσσερα

(14)έτη φυλάκισης. Όπως πολύ σωστά παρατηρεί και το Κακουργιοδικείο την απόφαση του, διαχρονικά παρατηρείται έξαρση στην διάπραξη της μορφής αυτής αδικημάτων. Στην Μελανίτης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 309, 314 αναφέρεται ότι «σχεδόν καθημερινά διαπράττονται τέτοια αδικήματα εμπρησμού ως μέσο επίτευξης παράνομων στόχων». Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Αναστασίου

(2005)2 ΑΑΔ 125 αναφέρθηκε ότι «δεν μπορεί τέτοιου είδους εγκλήματα να οργιάζουν και να μένουν ατιμώρητα». Συνακόλουθα των πιο πάνω είναι ότι η επιβολή αποτρεπτικών ποινών καθίσταται αναγκαία, ώστε ν' ανακοπεί η έξαρση των εγκληματικών ενεργειών της φύσεως αυτής. Είναι κοινωνικά επιβεβλημένη η προσπάθεια αυτή των δικαστηρίων για αποτροπή μέσω της ποινής που αυτά επιβάλλουν. Πάντοτε βέβαια υπό την προϋπόθεση ότι κάθε υπόθεση κρίνεται στα δικά της ιδιαίτερα περιστατικά και ανάλογα με αυτά θα πρέπει να είναι και η ποινή.» Ιδιαίτερη βαρύτητα δίδουμε στην παραδοχή του κατηγορουμένου 1 ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)1 ΑΑΔ 28). Φαίνεται πως τώρα αναγνωρίζεται αλλαγή απάντησης και στο στάδιο της ακρόασης της έφεσης. Στην υπόθεση Μάριος Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:B216, Ποιν. Έφ. 56/13, Απόφαση ημερομηνίας 24.3.2014, ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος σε σοβαρές κατηγορίες κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας. Καταχώρισε έφεση τόσο κατά της καταδίκης όσο και κατά της ποινής. Κατά την ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Εφετείου απέσυρε την έφεση κατά της καταδίκης. Το Εφετείο ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα ενδιαφέροντα: «Η αλλαγή απαντήσεως, έστω και σε αυτό το στάδιο της ακρόασης της έφεσης, συνιστά μετριαστικό παράγοντα εφόσον δεικνύει στο τελευταίο αυτό στάδιο την έμπρακτη μεταμέλεια του εφεσείοντα και τη συνειδητοποίηση των συνεπειών των πράξεων του αλλά και την ανάληψη ευθύνης εκ μέρους του για ότι έχει κάμει. Επομένως τούτο θα το λάβουμε πρόσθετα υπόψη στην αξιολόγηση της ποινής την οποία έχει επιβάλει το Κακουργιοδικείο.» Εδώ, θα θεωρήσουμε την παραδοχή του κατηγορούμενου 1 ως άμεση και ότι αυτή συνοδεύεται από έκφραση μεταμέλειας, η οποία μέσω της αγόρευσης του ευπαίδευτου συνηγόρου του ήταν ρητή και χωρίς περιστροφές ή προϋποθέσεις (βλ. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους

(2010)2 ΑΑΔ 288, 296). Βαρύτητα δίδουμε και στη συνεργασία του με την Αστυνομία αφού σε θεληματικές του καταθέσεις παραδέχθηκε τη διάπραξη του αδικήματος. Δηλώθηκε επίσης σήμερα από τον ευπαίδευτο συνήγορό του, ότι ο κατηγορούμενος 1 είναι πρόθυμος να καταθέσει στο Δικαστήριο για να βοηθήσει στην απονομή της δικαιοσύνης, γεγονός που λαμβάνουμε υπόψη. Δεν αγνοούμε ούτε τα προβλήματα υγείας που ο κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει και στα οποία έκανε αναφορά ο ευπαίδευτος συνήγορός του. Θα δώσουμε βαρύτητα και σε αυτόν τον παράγοντα όπως δόθηκε και από το Εφετείο στην υπόθεση Μάριος Χριστοδούλου (πιο πάνω). Στην υπόθεση Ψύλλας ν. Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 430 τονίστηκε ότι τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο παραβάτης είναι παράγοντας που πρέπει να συνυπολογίζεται κατά την επιλογή της κατάλληλης ποινής και την επιμέτρησή της (βλ. Κακής ν. Δημοκρατίας

(1998)2 ΑΑΔ 162, Hadavand v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 359, Σωτηριάδου ν. Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 356, Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(2010)2 ΑΑΔ 22, Αριστείδου ν. Δημοκρατίας,

(2011)2 ΑΑΔ 32 και Cristinel v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 26/11, ημερ. 19.11.12). Δεν παραβλέπουμε, και λαμβάνουμε υπόψη, ότι ο κατηγορούμενος 1 έχει σύζυγο και είναι πατέρας δύο ανήλικων τέκνων ηλικίας 3 και 4 ετών, και ουσιαστικά είναι ο προστάτης της οικογένειας του. Στην υπόθεση Celik and Others ν. Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 391, 394, οι κατηγορούμενοι ήταν προστάτες πολυμελών οικογενειών και το Εφετείο δεν επενέβηκε στην επιβολή της ποινής. Το ίδιο έγινε και στην υπόθεση Μακρή ν. Αστυνομίας

(2010)2 ΑΑΔ 42 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 47: «Δεν ευσταθεί ούτε το επιχείρημα, ότι δεν τονίστηκαν στο δικαστήριο οι επιπτώσεις στην αλλοδαπή σύζυγό του και στο μικρό βρέφος, από τυχόν φυλάκιση του Εφεσείοντος. Από τη στιγμή που η ύπαρξη των δύο μελών της οικογένειας του Εφεσείοντος αναφέρθηκε στο πρωτόδικο δικαστήριο, το θέμα ήταν υπόψη του δικαστηρίου και αξιολογήθηκε μέσα στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής.» Μετά από πολλή μελέτη και περίσκεψη, καταλήξαμε ότι κατάλληλη και μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης αφού οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου ν. Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ 98). Η ηλικία του κατηγορούμενου, οι προσωπικές - οικογενειακές του περιστάσεις, η παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, η συνεργασία του με τις διωκτικές αρχές, το λευκό του ποινικό μητρώο καθώς και τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιον μας, θα επηρεάσουν την έκταση της ποινής φυλάκισης που θα επιβληθεί. Στην 2η κατηγορία, κρίνουμε ως αρμόζουσα την ποινή φυλάκισης των 4 (τεσσάρων) ετών την οποία και επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο

1. Η ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος 1 τελούσε υπό κράτηση και δη από τις 15.2.
2. (Υπ.) .............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Η. Γεωργίου, Ε.Δ. .../ΣΤ Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά- Εμπρησμός cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο