Δημοκρατία ν. Ροδοσθένη Χριστοδούλου, Αρ. Υπόθεσης: 7840/14, 28/5/2014

(3), 30, 30 Α, 31 και Τρίτος Πίνακας του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77, όπως τροποποιήθηκε. Σε άλλες κατηγορίες που αντιμετώπιζε, απαλλάχθηκε μετά που η Κατηγορούσα Αρχή ανακοίνωσε αναστολή ποινικής δίωξης σε αυτές. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της 6ης κατηγορίας, ο κατηγορούμενος στις 16.3.2014 στην Παλώδια της επαρχίας Λεμεσού είχε στην κατοχή του ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α, δηλαδή 982.9 γραμμάρια κοκαΐνης με σκοπό να τα προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα. Τα γεγονότα ως έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή και δεν έχουν αμφισβητηθεί από την Υπεράσπιση, παρατίθενται αυτολεξεί: «Στις 16/03/2014 κατόπιν πληροφορίας που δόθηκε στην ΥΚΑΝ Αρχηγείου ότι ο Ροδοσθένης Χριστοδούλου επρόκειτο να παραλάβει ναρκωτικά από την περιοχή του χωριού Παλώδια, στην Λεμεσό, οργανώθηκε συντονισμένη επιχείρηση από τους Α/Λοχ 2301 ο οποίος ήταν ο επικεφαλής της επιχείρησης, Λοχ. 1909, Αστ. 3494 Α. Ανδρέου, Αστ. 3021 Α. Κωνσταντίνου, Αστ. 4036 Γ. Ιωάννου, και άλλα μέλη της ΥΚΑΝ Αρχηγείου οι οποίοι έθεσαν υπό διακριτική παρακολούθηση τον δρόμο από τον κυκλικό κόμβο Αγίας Φύλας μέχρι το Καλό Χωριό. Την ίδια ημέρα και περί ώρα 1945 εντοπίστηκε ο κατηγορούμενος . μέσα στο όχημα με αρ. εγγραφής ΚΜΖ 794, να κατευθύνεται προς το χωριό Παλώδια και τέθηκε υπό διακριτική και συνεχή παρακολούθηση. Περί ώρα 1955 ενώ κατευθυνόταν προς το χωριό Παλώδια θεάθηκε να σταματά σε συγκεκριμένο χωματόδρομο πλησίον του χωριού Παλώδια, να εξέρχεται του οχήματος του και μετά πάροδο ενός λεπτού περίπου να επιβιβάζεται ξανά και να αναχωρεί προς το χωριό Παλώδια, οπόταν σταμάτησε έξω από το γραφείο πωλήσεως αυτοκινήτων S.K. Motor cars Ltd. Κατά την απομάκρυνση του από το σημείο και ενώ βρισκόταν υπό συνεχή παρακολούθηση ο κατηγορούμενος έγινε αντιληπτός από μέλη της Αστυνομίας, τον 1909 και τον 3021 να ρίχνει έξω από το παράθυρο του οδηγού, στο δρόμο, μια άσπρη νάιλον τσάντα έξω από την ταβέρνα το «ΤΟ ΣΤΕΚΙ ΤΟΥ ΜΕΛΗ». Αμέσως ο 3021 σταμάτησε το όχημα και η ώρα 2001 παρέλαβε από το πακέτο του δρόμου την νάιλον άσπρη τσάντα, η οποία διαπιστώθηκε ότι περιείχε συσκευασμένη άσπρη συμπαγή ουσία ομοιάζουσα με κοκαΐνη βάρους 1 κιλού περίπου. Οι 1909 και 3021 παρέμειναν στο μέρος για επιτήρηση του τεκμηρίου. Έγινε προσπάθεια για ανακοπή του κατηγορουμένου, ο οποίος μετά από καταδίωξη, αλλά και σύγκρουση με αστυνομικό όχημα ανακόπηκε σε άλλο αυτοκίνητο, στο οποίο είχε στο μεταξύ επιβιβαστεί. Η ανακοπή έγινε στη Λεωφ. Γιάννου Κρανιδιώτη, παρά τα φώτα τροχαίας της συμβολής με την οδό Ευαγόρα Λανίτη και το αυτοκίνητο διαπιστώθηκε ότι οδηγείτο από τον Αντώνη ΠΑΡΜΑΞΗ, έχοντας ως συνοδηγό τον Χριστόδουλο ΓΙΑΓΚΟΥ και συνεπιβάτη τον κατηγορούμενο. Από έρευνα που έγινε στο αυτοκίνητο, δεν προέκυψε οτιδήποτε ενοχοποιητικό εναντίον του κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος κλήθηκε και προσήλθε στα γραφεία της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λεμεσού. Το τεκμήριο που συλλέγηκε από το δρόμο παραδόθηκε στις 2130 της ίδιας μέρας στο Λοχ. 674 Δ Γερολέμου και στη συνέχεια και μεταξύ των ωρών 2149 - 2154 λήφθηκαν φωτογραφίες, σφραγίστηκε το τεκμήριο και υπογράφηκε τόσο από το Γερολέμου, όσο κι από τον κατηγορούμενο. Την ίδια μέρα 16/3/14 και ώρας 2345 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης. Αφού του εξηγήθηκαν οι λόγοι της σύλληψης του, του επιστήθηκε η προσοχή του στο νόμο κι εκείνος απάντησε «Εν έχω να πω τίποτε». Στις 17/03/2014 και μεταξύ των ωρών 0015-0025 ο Γερολέμου έλαβε γραπτές συγκαταθέσεις για λήψεις Μετρήσεων, παρειακά κλπ, από τον κατηγορούμενο. Την 17/03/2014 και μεταξύ των ωρών 0200-0240 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λ/σού λήφθηκε ανακριτική κατάθεση από τον Γιάγκου αφού προηγουμένως πληροφορήθηκε για τα αδικήματα που διερευνούνταν εναντίον του και του επιστήθηκε γραπτώς την προσοχή του στο Νόμο. Στην κατάθεση του ο Γιάγκου μεταξύ άλλων ανάφερε ότι ήταν συνοδηγός στο αυτοκίνητο του Παρμαξή όπου σε κάποια στιγμή ο Παρμαξή δέχτηκε ένα τηλεφώνημα και καθοδηγήθηκε σε δρόμο κοντά στην Υπεραγορά Καρσερά όπου παρέλαβαν τον κατηγορούμενο. Ο Γιάγκου αρνήθηκε οποιαδήποτε ανάμειξη στην υπό διερεύνηση υπόθεση. Την 17/03/2014 και μεταξύ των ωρών 0210-0300 στα γραφεία της ΥΚΑΝ Λεμεσού λήφθηκε ανακριτική κατάθεση από τον Παρμαξή αφού προηγουμένως πληροφορήθηκε για τα αδικήματα που διερευνούνταν εναντίον του και του επιστήθηκε γραπτώς την προσοχή του στο Νόμο. Στην ανακριτική του κατάθεση ο Παρμαξή ανάφερε μεταξύ άλλων, ότι στις 16/3/2014 και περί ώρα 2045 ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητο του με αρ. εγγραφής ΚΑΤ093 στην περιοχή Κάτω Πολεμιδιών, με συνοδηγό τον Χριστόδουλο Γιάγκου, δέχτηκε τηλεφώνημα από τον κατηγορούμενο, ο οποίος του ζήτησε να μεταβεί σε σημείο κοντά στην Υπεραγορά ΚΑΡΣΕΡΑ απ΄ όπου και τον παράλαβε, χωρίς ο κατηγορούμενος να τον ενημερώσει για οτιδήποτε άλλο. Στις 19/03/14 εκδόθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού διάταγμα πρόσβασης σε τηλεπικοινωνιακά δεδομένα του κατηγορούμενου ως επίσης του ΠΑΡΜΑΞΗ και ΓΙΑΓΚΟΥ, τα οποία επιδόθηκαν στις εταιρείες Α.ΤΗ.Κ, ΜΤΝ και Primetel. Στις 20/03/14 και μεταξύ των ωρών 0845 - 0915 ο Αστυφ. 1858 Μ. Μιχαήλ του Αστυνομικού Σταθμού Καλού Χωριού, πήρε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο στον Αστυνομικό Σταθμό Γερμασόγειας σχετικά με το δυστύχημα που έγινε κατά την ανακοπή του κατηγορούμενου στις 16/03/

1. Στην κατάθεση του ο κατηγορούμενος ισχυρίστηκε μεταξύ άλλων ότι δεν αντιλήφθηκε ότι ήταν Αστυνομικά οχήματα που τον ανέκοψαν και ότι δεν κτύπησε οποιονδήποτε αυτοκίνητο ο ίδιος αλλά τον κτύπησαν τα αυτοκίνητα που τον ανέκοψαν. Στις 20/03/14 λήφθηκε η έκθεση της Μ. Αυξεντίου του Γενικού του Χημείου του Κράτους στην οποία αναφέρει ότι το περιεχόμενο του τεκμηρίου που είχε πετάξει ο κατηγορούμενος από το αυτοκίνητο του είναι κοκαΐνη βάρους 982,9 γραμμαρίων, ενώ η καφέ ουσία που φαινόταν στις συσκευασίες του συγκεκριμένου τεκμηρίου είναι καφεΐνη με ίχνη κοκαΐνης. Σε δεύτερη ανακριτική κατάθεση του ο κατηγορούμενος δίδει συγκατάθεση στην Αστυνομία όπως ελέγξει τα τηλεπικοινωνιακά του δεδομένα που περιέχονται στην συσκευή του κινητού του τηλεφώνου που βρέθηκε στην κατοχή του κατά την σύλληψη του. Σε τρίτη ανακριτική κατάθεση του κατάθεση ο κατηγορούμενος ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι πράγματι μετέβηκε στο χωριό Παλώδια, παρέλαβε ένα πακέτο από το σημείο που θεάθηκε να σταματά, ακολούθως σταμάτησε στο σημείο όπου ανακόπηκε, ισχυρίστηκε ότι δεν κατάλαβε ότι ήταν Αστυνομικοί που τον ανέκοψαν, τους διέφυγε όμως, ισχυριζόμενος ότι αυτοί τον κτύπησαν με το αυτοκίνητο τους, και καθ΄ οδό στην διαφυγή του κατάλαβε ότι ήταν Αστυνομία και πέταξε το πακέτο. Ο λόγος που πέταξε το πακέτο, ισχυρίστηκε ότι ήξερε ότι ήταν παράνομο το περιεχόμενο του, δηλώνοντας ότι ήταν ένα εκατομμύριο (€1,000,000.00) πλαστά χαρτονομίσματα σε ευρώ και όχι κοκαΐνη. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ο ίδιος απλά έκανε αυτή την πράξη, δηλαδή να παραλάβει το πακέτο με τα δήθεν πλαστά χαρτονομίσματα για να εξυπηρετήσει αυτούς που τον είχαν στείλει καθότι τον απειλούσαν για την ζωή του ιδίου και των συγγενικών του προσώπων. Για τις απειλές που δεχόταν, ποτέ δεν τις ανάφερε σε οποιονδήποτε. Οι ισχυρισμοί του αυτοί είναι ψευδείς. Ο κατηγορούμενος γνώριζε πως το πακέτο που παρέλαβε περιείχε κοκαΐνη, γι΄ αυτό και το πέταξε στο δρόμο. Από τα τηλεπικοινωνιακά δεδομένα, είναι φανερό πως ο κατηγορούμενος ενεργούσε σε συνεργασία με άλλο πρόσωπο, το οποίο όμως δεν έχει εντοπιστεί. Στις 25/03/14 ο κατηγορούμενος παρουσιάστηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού και εναντίον του ανανεώθηκε το διάταγμα προσωποκράτησης για περίοδο 8 ημερών. Ο κατηγορούμενος είναι υπό κράτηση από τις 16/3/2014 κι έχει λευκό ποινικό μητρώο.» Για τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου έχει συνταχθεί έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε με την αγόρευσή της, η ευπαίδευτη συνήγορός του. Το παραθέτουμε σε γενικές γραμμές: Ο κατηγορούμενος είναι το δεύτερο σε σειρά από τα πέντε παιδιά της οικογένειας του. Οι γονείς του προέρχονται από φτωχές πολυμελείς οικογένειες. Διέκοψε τη φοίτησή του στη Β τάξη λυκείου σε ηλικία 19 ετών. Ισχυρίζεται ότι παρουσιάζει δυσλεξία την οποία δεν διέγνωσαν έγκαιρα με αποτέλεσμα να παρουσιάσει προβληματική συμπεριφορά και εκρήξεις θυμού κατά τη φοίτησή του στο σχολείο. Συνεπεία των πιο πάνω, ήταν η συχνή εναλλαγή σχολείων και η στασιμότητα σε διάφορες τάξεις. Δεν εκτέλεσε κανονικά τη στρατιωτική του θητεία λόγω προβλημάτων ψυχικής υγείας. Σε ηλικία 10 ετών άρχισε να βοηθά τον πατέρα του ως ηλεκτρολόγος. Τα τελευταία χρόνια δεν έχει μόνιμη ή σταθερή απασχόληση και ισχυρίζεται ότι συντηρείται οικονομικά από συγγενικά και φιλικά άτομα. Σε ηλικία 17 ετών συνήψε δεσμό με κοπέλα με την οποία επρόκειτο να τελέσουν τις αρραβώνες τους στις 16.5.
2. Ο ίδιος αναφέρει ότι έζησε την παιδική και εφηβική του ηλικία σε φιλήσυχο οικογενειακό περιβάλλον και διατηρούσε πάντοτε καλές σχέσεις με τους γονείς και τα αδέλφια του. Ισχυρίζεται ότι παρουσιάζει ορθοπεδικά προβλήματα λόγω επανειλημμένων τροχαίων δυστυχημάτων στα οποία ενεπλάκη. Η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου με την εμπεριστατωμένη αγόρευσή της, έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην παραδοχή του κατηγορουμένου ενώπιον του Δικαστηρίου, στο λευκό του ποινικό μητρώο, στις περιστάσεις κάτω από τις οποίες διέπραξε το αδίκημα, στην ηλικία του και ζήτησε από το Δικαστήριο να εξαντλήσει κάθε περιθώριο επιείκειας. Συγκεκριμένα, ανέφερε ανάμεσα σε άλλα, ότι ο κατηγορούμενος από πολύ νεαρή ηλικία είχε μπλέξει σε ένα κύκλωμα στο οποίο υπήρχαν ισοβίτες, κατάδικοι, εγκληματίες. Αυτό έγινε όταν υπήρξε υπόδικος στις Κεντρικές Φυλακές και είχε συναναστροφή με αυτά τα πρόσωπα. Στα πλαίσια αυτής της συναναστροφής μέσα στις Κεντρικές Φυλακές, τα πρόσωπα αυτά τον βοήθησαν οικονομικά. Έτσι όταν ο κατηγορούμενος αφήνεται ελεύθερος, τα εν λόγω πρόσωπα θέλουν να εξαργυρώσουν τη βοήθεια που του είχαν δώσει, και του ζητούν να μεταφέρει τα συγκεκριμένα ναρκωτικά. Ήταν η θέση της ότι ο κατηγορούμενος ανέλαβε να διεκπεραιώσει αυτή την παράνομη πράξη με πολύ ερασιτεχνικό τρόπο, όπως η ίδια εξήγησε. Η ευπαίδευτη συνήγορος ανέφερε ότι στην προκείμενη περίπτωση υπήρχε ιδιωτική παγίδευση υπό την έννοια ότι εδώ η Αστυνομία γνώριζε τη διαδρομή που θα ακολουθούσε ο κατηγορούμενος, το αυτοκίνητο που θα χρησιμοποιούσε και το τι θα παραλάμβανε, όχι την ποσότητα αλλά ότι θα παραλάμβανε ναρκωτικά. Σε σχέση με το θέμα αυτό έκανε αναφορά στην υπόθεση Σωκράτης Καλαβαζίδης ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 174/2011, Απόφαση ημερομηνίας 25.9.
3. Έχουμε θέσει ενώπιον μας τα όσα ανέφερε με την αγόρευσή της, τα λαμβάνουμε υπόψη και θα σταθούμε σε αυτά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Το αδίκημα κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α με σκοπό την προμήθεια αυτού σε άλλα πρόσωπα (6η κατηγορία) είναι ένα από τα πλέον σοβαρά αδικήματα, και αυτό αντανακλάται από την προβλεπόμενη από τον Νόμο ποινή, που είναι αυτή της φυλάκισης διά βίου. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, Γεν. Εισαγγελέας v. Πέτρου

(1993)2 ΑΑΔ 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης v. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή αλλά λαμβάνουν υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε ότι δυστυχώς τα τελευταία χρόνια τα αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά παρουσιάζουν έξαρση στην Κύπρο και σε τέτοια περίπτωση το στοιχείο της αποτροπής για προστασία του κοινωνικού συνόλου υπερτερεί έντονα. Στην πρόσφατη απόφαση Σαμπή ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 124/10, απόφαση ημερομηνίας 22.2.12, λέχθηκαν τα ακόλουθα για τη μάστιγα των ναρκωτικών: «Τα ναρκωτικά αποτελούν τη μάστιγα μιας σύγχρονης κοινωνίας, ιδιαιτέρως σε μια χώρα όπως την Κύπρο η οποία έχει ιδιαίτερα προβλήματα τα οποία ανάγονται στην κατοχή μέρους της χώρας μας από τα τουρκικά στρατεύματα και της αναγκαιότητας στήριξης της νεολαίας. Τα ναρκωτικά, ως επί το πλείστον, έχουν στόχο νεαρά πρόσωπα. Η αυστηρή αντιμετώπιση αδικημάτων αυτής της μορφής, αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το νόμο ποινή, που για την κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Β προνοείται ποινή φυλάκισης 8 χρόνων, και για το αδίκημα της κατοχής ιδίας φύσεως, με σκοπό την προμήθεια προς τρίτα πρόσωπα, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση δια βίου. Αυτό καταδεικνύει την αγωνία της κοινωνίας και την αποδοκιμασία του κοινωνικού συνόλου για αδικήματα αυτής της μορφής. Θα ήταν αδιανόητο να μην υπάρχει και η ενεργός συμμετοχή της δικαιοσύνης στον καθημερινό αγώνα που γίνεται για την καταπολέμηση της μάστιγας αυτής των ναρκωτικών. Βλ. Hadavand v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 359». Τέλος, στην υπόθεση Λουκά Μιχαήλ ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 577, λέχθηκε πως η αυξητική τάση του εγκλήματος θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια, δηλαδή με την ανύψωση των ποινών. (Βλέπε επίσης Abunazha v. Δημοκρατίας

(2009)2 ΑΑΔ 551). Η αντιμετώπιση υποθέσεων κατοχής και εμπορίας σκληρών ναρκωτικών έχει επισύρει αυστηρές ποινές. Η εμπορία πρέπει να παταχθεί. Οι ποινές πρέπει να είναι αποτρεπτικές. Ο έμπορας των ναρκωτικών πρέπει να υπολογίζει τις επιπτώσεις της σύλληψης και καταδίκης του (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Dos Santos,

(2005)2 ΑΑΔ 297). Πληθώρα αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για το αδίκημα της φύσεως που ο κατηγορούμενος διέπραξε. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 123. Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 217). Στην υπόθεση Hijazi v. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 99, ο εφεσείοντας ηλικίας 33 ετών παντρεμένος με τέσσερα παιδιά βρέθηκε ένοχος με δική του παραδοχή ότι είχε στην κατοχή του σκευάσματα 9,9 γραμμαρίων που περιείχαν 98% κοκαΐνη με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο που θα του εξασφάλιζε βίζα για να μεταφέρει το παιδί του για σκοπούς θεραπείας. Το πρωτόδικο Δικαστήριο του επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση τόνισε μεταξύ άλλων ότι οποιοσδήποτε και αν είναι ο σκοπός της εμπορίας ναρκωτικών, ο σκοπός αυτός δεν αγιάζει τα μέσα και οποιοσδήποτε ανθρωπιστικός λόγος δε δικαιολογεί την εμπορία ναρκωτικών. Στην Hadavand v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 359 η κατηγορούμενη συνελήφθη μετά από σωματική έρευνα ενώ αναχωρούσε από το αεροδρόμιο Λάρνακας έχοντας κρυμμένα κάτω από τα ενδύματα της 1.867,20 γρ. ηρωίνης. Παραδέχθηκε κατηγορία για κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 6½ ετών, η οποία επικυρώθηκε. Στην Mallouk v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 711, λέχθηκε ότι η πρόθεση κέρδους αυτοκαθορίζει τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής. Στην εν λόγω υπόθεση επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών για κατοχή 237,20 γρ. ηρωίνης με σκοπό την προμήθεια της σε τρίτα πρόσωπα παρόλο που λήφθηκε υπόψη, ανάμεσα σε άλλα, η παραδοχή του εφεσείοντα αμέσως μετά τη σύλληψή του και η μετέπειτα συνεργασία του με την Αστυνομία για την πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης καθώς και άλλων υποθέσεων που ενδιέφεραν την Αστυνομία. Στην υπόθεση Jokarbozorgi v. Αστυνομίας,

(2001)2 ΑΑΔ 726, ο εφεσείοντας μετέφερε 12,266 γραμμάρια ηρωίνης και την προόριζε προς πώληση. Επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο απορρίπτοντας την έφεση επεσήμανε ότι η ποινή ήταν όντως αυστηρή πλην όμως δεν ξέφευγε του μέτρου που διαγράφει η Νομολογία ώστε να δικαιολογείτο η επέμβασή του. Στην υπόθεση El Kara v. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 239, η κατηγορούμενη παραδέχθηκε κατηγορίες κατοχής ναρκωτικών και κατοχής αυτών με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για ηρωίνη βάρους 247,183 γρ. Η κατηγορούμενη είχε αναλάβει την πώληση των ναρκωτικών σε τρίτα πρόσωπα για το ποσό των Λ.Κ.10.

1. Η ίδια θα αμειβόταν με το ποσό των Λ.Κ.2.
2. Της επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 4 και 7 ετών αντίστοιχα. Το Εφετείο επικύρωσε τις πιο πάνω ποινές παρόλο που είχε γίνει εισήγηση ότι η κατάσταση της υγείας της κατηγορουμένης είχε επιδεινωθεί μετά την καταδίκη της. Τόνισε δε πως τα αποτελέσματα της εμπορίας ναρκωτικών και μάλιστα σκληρών είναι ολέθρια. Στην υπόθεση Sikaf v. Δημοκρατίας,

(2003)2 ΑΑΔ 467 επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο, μετά από παραδοχή ποινές φυλάκισης 7 ετών σε κατηγορίες εισαγωγής, κατοχής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, δηλαδή 587,3412 γραμμάρια κοκαΐνης. Ο κατηγορούμενος κατονόμασε τους συνεργάτες του. Οι ποινές επικυρώθηκαν από το Εφετείο. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Dos Santos (πιο πάνω) συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 ετών που επιβλήθηκαν από το Κακουργιοδικείο στον νεαρό κατηγορούμενο για εισαγωγή και κατοχή με σκοπό την προμήθεια 1,021 γραμμαρίων κοκαΐνης, αυξήθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο σε 9 έτη. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Sak

(2005)2 ΑΑΔ 377, η ποινή φυλάκισης 5 ετών που επιβλήθηκε στον εφεσίβλητο μετά από παραδοχή για κατοχή 391,25 γραμμάρια ηρωίνης με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα αυξήθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο σε 8 χρόνια φυλάκιση. Στην υπόθεση Κυριάκου v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 96, ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε κατηγορίες που αφορούσαν σε κατοχή φαρμάκων τάξεως Α' και Β' με σκοπό την προμήθεια τους σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για 189.20 γρ. κοκαΐνης και 4 κιλά και 96.1575 γρ. κάνναβης. Του επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης 8 και 12 ετών αντίστοιχα. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση του κατηγορούμενου ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα στη σελίδα 99: «Η ποινή που επέβαλε το κακουργιοδικείο είναι μεν αυστηρή, αλλά μέσα στα πλαίσια των ποινών που εγκρίνονται για τέτοιου είδους σοβαρά αδικήματα, και δεν χρειάζεται να επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα ίδια αναφορικά με τη σοβαρότητα αυτών των αδικημάτων.» Στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 124, ο εφεσείοντας ηλικίας 21 ετών παραδέχθηκε ενοχή σε κατηγορίες που αφορούσαν την κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, ήτοι 1.910 δισκία ecstasy συνολικού βάρους 373,1873 και της προμήθειας ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α, ήτοι 80 δισκία ecstasy σε άγνωστα πρόσωπα ως επίσης και της χρήσης ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α. Λήφθηκε υπόψη ακόμη μία υπόθεση η οποία αφορούσε το αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α και συγκεκριμένα 24,27651 γραμμάρια κοκαίνης με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Επιβλήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 9 ετών για το αδίκημα της κατοχής με σκοπό την προμήθεια και για το αδίκημα της προμήθειας. Το Εφετείο θεώρησε τις ποινές αυστηρές, όχι όμως έκδηλα υπερβολικές και απέρριψε την έφεση του κατηγορουμένου. Στην υπόθεση Tomatari v. Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 169 ο εφεσείων, ηλικίας 25 ετών, κρίθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής, ανάμεσα σε άλλες κατηγορίες, στην κατηγορία της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α' με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα. Επρόκειτο για 498.6158 γρ. οπίου. Η ποινή φυλάκισης 10 ετών που του επιβλήθηκε πρωτόδικα χαρακτηρίστηκε ως αυστηρή αλλά με κανένα τρόπο έκδηλα υπερβολική που να δικαιολογεί την παρέμβαση του Εφετείου. Στην υπόθεση Saliba v. Γενικού Εισαγγελέα

(2008)2 ΑΑΔ 388, ο εφεσείων ηλικίας 26 ετών αφίχθηκε στην Κύπρο μεταφέροντας στο στομάχι του 62 σκευάσματα τα οποία περιείχαν κοκαΐνη συνολικού βάρους 130.2612 γραμμαρίων. Ήταν λευκού ποινικού μητρώου και παραδέχθηκε ενοχή ενώπιον του Κακουργιοδικείου σε κατηγορίες που αφορούσαν τα αδικήματα της εισαγωγής, της κατοχής και της κατοχής με σκοπό την προμήθεια. Το Κακουργιοδικείο επέβαλε στα αδικήματα της εισαγωγής και της κατοχής με σκοπό την προμήθεια συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 10 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο αφού επεσήμανε ότι η ποσότητα των ναρκωτικών δεν ήταν μικρή απέρριψε την έφεση. Ως ανέφερε, η επιβληθείσα ποινή αν και αυστηρή δεν ήταν υπερβολική ώστε να δικαιολογείται η επέμβασή του. Στην υπόθεση Βενιζέλου ν. Δημοκρατίας

(2009)2 ΑΑΔ 59, ποινές φυλάκισης 12 και 8 ετών που επιβλήθηκαν στον εφεσείοντα για τα αδικήματα της εισαγωγής, κατοχής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια 1.045 γραμμάρια κοκαΐνης μειώθηκαν σε 10 και 6 χρόνια για τους λόγους που εξηγούνται στην απόφαση. Στην υπόθεση Gorko κ.α. v. Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 458 οι εφεσείουσες καταδικάστηκαν από το Κακουργιοδικείο σε επταετή ποινή φυλάκισης για κατηγορίες που αφορούσαν την κατοχή και την κατοχή με σκοπό την προμήθεια κοκαΐνης ποσότητας 202 γραμμαρίων στην περίπτωση της 1ης εφεσείουσας και 206 γραμμαρίων στην περίπτωση της 2ης εφεσείουσας. Οι ποινές μειώθηκαν κατ΄ έφεση σε ποινή φυλάκισης 5 ετών για κάθε εφεσείουσα ως προς τις κατηγορίες της κατοχής με σκοπό την προμήθεια, και σε 3 έτη ως προς την εφεσείουσα 1 σε σχέση με την κατηγορία της κατοχής, ενόψει του ότι το Κακουργιοδικείο έλαβε υπόψη του κατά την επιμέτρηση της ποινής προηγούμενες καταδίκες που δεν αποδείχθηκαν και εσφαλμένα αποφάσισε να αποδώσει στη στάση των εφεσειουσών τη μη εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου. Να σημειώσουμε ότι από την απόφαση του Εφετείου συνάγεται πως η ποινή των 7 ετών «ενδεχομένως να μην ήταν υπερβολική σε απόλυτους αριθμούς στην περίπτωση τέτοιας κατηγορίας». Στην υπόθεση Θάνος Μιχαήλ ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 13/11, ημερ. 26.4.2012, επιβλήθηκαν κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας ποινές φυλάκισης 9 ετών για τα αδικήματα της εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α ήτοι 389.36 γραμμαρίων κοκαΐνης και της κατοχής των πιο πάνω ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια σε τρίτους. Ο εφεσείων ήταν λευκού ποινικού μητρώου και πατέρας δύο ανηλίκων παιδιών. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση κατά της ποινής σημείωσε ότι η κοκαΐνη είναι σκληρό ναρκωτικό, για να καταλήξει ως ακολούθως: «Η έξαρση των αδικημάτων, εισαγωγής ναρκωτικών στη χώρα μας, αποτελεί στοιχείο αρκούντως επιβαρυντικό, που καθιστά, άμεση και επιτακτική την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών. Όπως επαναλήφθηκε σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι προσωπικές συνθήκες του καταδικασθέντα για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά, υποχωρούν έναντι της ευρύτερης αναγκαιότητας προστασίας του κοινωνικού συνόλου και της εκδήλωσης απαρέσκειας της κοινωνίας για την εγκληματική συμπεριφορά, αυτού του είδους. Τούτου δοθέντος, της προβλεπόμενης ποινής, όπου βάσει του περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 1977 (Ν.29/77)όπως τροποποιήθηκε, τα αδικήματα της εισαγωγής και κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε τρίτο, τιμωρούνται με μέγιστη ποινή, δια βίου φυλάκιση, η οποία αντικατοπτρίζει τη σοβαρότητα, που ήθελε να προσδώσει στο αδίκημα, ο νομοθέτης, (βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248), δεν διαπιστώνουμε σφάλμα αρχής ούτε θεωρούμε την ποινή που επιβλήθηκε ως έκδηλα υπερβολική. Η έφεση κατά της ποινής απορρίπτεται.» Στην πρόσφατη απόφαση Μemic v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 197/11, ημερ. 16.4.2014, ο εφεσείων παραδέχθηκε ενοχή στο αδίκημα της παράνομης κατοχής με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α και ειδικότερα 915.27 γρ. κοκαΐνης. Επιβλήθηκε στον εφεσείοντα ποινή φυλάκισης 8 ετών αφού λήφθηκε προς όφελος του υπόψη, μεταξύ άλλων παραγόντων, και η καθυστέρηση των 3 ετών από την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την πιο πάνω ποινή. Σημείωσε όμως τα ακόλουθα: «Μόνο ως εκ της δικής μας εκτίμησης των γεγονότων θεωρούμε ότι θα μπορούσε να είχε επιβληθεί στον εφεσείοντα πρωτοδίκως οριακά χαμηλότερη ποινή, που, όμως, ακριβώς για το λόγο αυτό, δε δικαιολογείται η παρέμβασή μας.» Η κα Νεοφύτου έκανε αναφορά και στην υπόθεση Νικήτας Νικήτα ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 165/11, Απόφαση ημερομηνίας 20.3.2012. Βρίσκουμε πως στην πιο πάνω υπόθεση οι ποινές φυλάκισης μειώθηκαν γιατί το Εφετείο βρήκε ότι παραβιάστηκε η αρχή της ισότητας αφού ο Γενικός Εισαγγελέας διέκοψε τις κατηγορίες εναντίον άλλων κατηγορουμένων (κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει εδώ). Επίσης το Εφετείο έλαβε υπόψη του το γεγονός ότι ο Εφεσείων δεν ήταν ο ιθύνων νους της υπόθεσης και ουδέποτε είχε πραγματική κατοχή των ναρκωτικών. Εδώ όντως ο κατηγορούμενος δεν είναι ο ιθύνων νους της υπόθεσης, όμως δεν τον κατονομάζει στην Αστυνομία γιατί, ως ελέχθη, φοβάται για τη ζωή του. Δεν διέλαθε της προσοχής μας και λαμβάνουμε υπόψη προς όφελος του κατηγορουμένου, το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος υπέδειξε στην Αστυνομία δύο συγκεκριμένους αριθμούς κινητών τηλεφώνων λέγοντας ότι πίσω από αυτούς κρύβονται τα άτομα που του έδωσαν οδηγίες για την παράνομη αυτή δραστηριότητα. Ωστόσο, μετά από έρευνα που η Αστυνομία διενήργησε διαπιστώθηκε πως αυτοί οι αριθμοί δεν μπορούσαν να οδηγήσουν στον εντοπισμό των εν λόγω προσώπων αφού οι δικαιούχοι - κάτοχοι των αριθμών δεν ήταν καταχωρημένοι. Δεν αγνοούμε επίσης, ότι εδώ ο κατηγορούμενος είχε πραγματική κατοχή της κοκαΐνης, την οποία πέταξε από το παράθυρο του αυτοκινήτου που οδηγούσε, όταν έγινε αντιληπτός από μέλη της Αστυνομικής Δύναμης. Μάλιστα στην Αστυνομία είπε και ψέματα σε σχέση με το κατά πόσο γνώριζε ότι στην τσάντα - πακέτο που πέταξε, υπήρχε κοκαΐνη. Συγκεκριμένα ισχυρίστηκε ότι σε αυτή υπήρχαν ένα εκατομμύριο πλαστά χαρτονομίσματα. Η κα Νεοφύτου έκανε αναφορά και σε έντονη πίεση και απειλές που ο κατηγορούμενος δέχθηκε από τρίτα πρόσωπα για να μεταφέρει τα ναρκωτικά. Όπως ανέφερε είναι κάτω από αυτή τη συναισθηματική φόρτιση - ψυχική πίεση που δέχθηκε να παραλάβει και να μεταφέρει τα ναρκωτικά σε τόπο που θα του υπεδείκνυαν τρίτα πρόσωπα. Θα λάβουμε προς όφελος του κατηγορουμένου και αυτό το γεγονός παρόλο που στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Αναστασίου

(2005)2 ΑΑΔ 125, όταν προβλήθηκαν παρόμοιοι ισχυρισμοί το Εφετείο ανέφερε τα ακόλουθα στη σελίδα 129: «Προβλήθηκε το επιχείρημα πως ο εφεσίβλητος είχε μειωμένες δυνάμεις αντίστασης και υποβαθμισμένη την ορθή κρίση. Δεν νομίζουμε όμως πως αυτή η μειονεξία, αν υπήρχε, να ήταν σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορεί ο εφεσίβλητος αντί να διαπράξει τα εγκλήματα να καταγγείλει την υπόθεση στην Αστυνομία.» Ιδιαίτερη βαρύτητα δίδουμε στην παραδοχή του κατηγορουμένου ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)1 ΑΑΔ 28). Θα θεωρήσουμε δε την παραδοχή του ως άμεση (βλ. Gorko κ.ά. ν. Δημοκρατίας (πιο πάνω) και ότι αυτή συνοδεύεται από έκφραση μεταμέλειας, η οποία μέσω της αγόρευσης της συνηγόρου του ήταν ρητή και χωρίς περιστροφές ή προϋποθέσεις (βλ. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους

(2010)2 ΑΑΔ 288, 296). Φαίνεται πως τώρα αναγνωρίζεται αλλαγή απάντησης και στο στάδιο της ακρόασης της έφεσης. Στην υπόθεση Μάριος Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:B216, Ποιν. Έφ. 56/13, Απόφαση ημερομηνίας 24.3.2014, στην οποία έκανε αναφορά η κα Νεοφύτου, ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος σε σοβαρές κατηγορίες κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας. Καταχώρισε έφεση τόσο κατά της καταδίκης όσο και κατά της ποινής. Κατά την ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Εφετείου απέσυρε την έφεση κατά της καταδίκης. Το Εφετείο ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα ενδιαφέροντα: «Η αλλαγή απαντήσεως, έστω και σε αυτό το στάδιο της ακρόασης της έφεσης, συνιστά μετριαστικό παράγοντα εφόσον δεικνύει στο τελευταίο αυτό στάδιο την έμπρακτη μεταμέλεια του εφεσείοντα και τη συνειδητοποίηση των συνεπειών των πράξεων του αλλά και την ανάληψη ευθύνης εκ μέρους του για ότι έχει κάμει. Επομένως τούτο θα το λάβουμε πρόσθετα υπόψη στην αξιολόγηση της ποινής την οποία έχει επιβάλει το Κακουργιοδικείο.» Επαναλαμβάνουμε πως θα δώσουμε ιδιαίτερη βαρύτητα στην παραδοχή του κατηγορουμένου. Θα λέγαμε, πως χωρίς αυτήν τα περιθώρια επιείκειας θα ήταν πιο στενά. Από την άλλη δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι ο κατηγορούμενος όταν έγινε αντιληπτός από μέλη της Αστυνομίας έριξε έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου που οδηγούσε την τσάντα με τα ναρκωτικά και προσπάθησε να διαφύγει. Μάλιστα κατάφερε να εισέλθει σε άλλο αυτοκίνητο, το οποίο ανεκόπη από την Αστυνομία, και το οποίο οδηγείτο από άλλο πρόσωπο έχοντας ως συνοδηγό επίσης άλλο πρόσωπο. Όταν ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε δήλωσε στην Αστυνομία πως «Εν έχω να πω τίποτε». Δεν αγνοούμε ούτε τα προβλήματα υγείας που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει. Όπως έχει ήδη αναφερθεί αντιμετωπίζει προβλήματα ψυχικής υγείας και θα δώσουμε βαρύτητα και σε αυτόν τον παράγοντα. Στην υπόθεση Ψύλλας ν. Αστυνομίας

(1991)2 ΑΑΔ 430 τονίστηκε ότι τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο παραβάτης είναι παράγοντας που πρέπει να συνυπολογίζεται κατά την επιλογή της κατάλληλης ποινής και την επιμέτρησή της (βλ. Κακής ν. Δημοκρατίας

(1998)2 ΑΑΔ 162, Hadavand v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 359, Σωτηριάδου ν. Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 356, Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(2010)2 ΑΑΔ 22, Αριστείδου ν. Δημοκρατίας,

(2011)2 ΑΑΔ 32 και Cristinel v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 26/11, ημερ. 19.11.12). Τέλος, να σημειώσουμε ότι η ποσότητα των ναρκωτικών που κατείχε και την οποία είχε σκοπό να προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα, δεν είναι ευκαταφρόνητη και δεν μπορεί να θεωρηθεί μικρή. Μάλιστα πρόκειται για σκληρό ναρκωτικό. Δεν έχουμε αμφιβολία ότι η προσέγγιση των Δικαστηρίων σε αυτού του είδους τα αδικήματα θα πρέπει να είναι αυστηρή με την επιβολή πολύχρονων ποινών φυλάκισης. Η αρχή της αποτρεπτικότητας θα πρέπει να εξισορροπείται με την αρχή της εξατομίκευσης μέσα στο πλαίσιο ιδιαιτεροτήτων που αφορούν και στο πρόσωπο του δράστη αφού όπως έχει νομολογηθεί και η εξατομίκευση έχει πάντα τη θέση της για τη δίκαιη μεταχείριση των ενόχων κάθε εγκληματικής πράξης. Ποτέ όμως η εξατομίκευση δεν μπορεί να οδηγήσει σε αναποτελεσματικότητα του νόμου. Μετά από πολλή μελέτη και περίσκεψη, καταλήξαμε ότι κατάλληλη και μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης αφού οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου ν. Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ 98). Οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, η ηλικία του, τα προβλήματα ψυχικής υγείας, η παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, το λευκό του ποινικό μητρώο, η απολογία και η μεταμέλεια του, οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες διέπραξε το αδίκημα, καθώς και τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιον μας, θα επηρεάσουν την έκταση της ποινής φυλάκισης. Κρίνουμε ως αρμόζουσα την ακόλουθη ποινή, την οποία και επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο: Στην 6η κατηγορία ποινή φυλάκισης 7 (επτά) ετών. Η πιο πάνω επιβληθείσα ποινή μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελούσε υπό κράτηση και δη από τις 16.3.14. Τα ναρκωτικά κατάσχονται και να καταστραφούν. (Υπ.) .............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Η. Γεωργίου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../ΣΤ Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά- προμήθεια ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο