Δημοκρατία ν. Ανδρέα Ονουφρίου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 10798/14, 6/6/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEM:2014:14 ΣΤΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Ιωαννίδη, Π.Ε.Δ. Γ. Στυλιανίδη, Α.Ε.Δ. Η. Γεωργίου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 10798/14 Δημοκρατία ν.
- Ανδρέα Ονουφρίου
- Χριστόφορου Κυπριανού
- Μιχάλη Μιχαήλ Κατηγορουμένων -------------------- Ημερομηνία: 6.6.2014 Εμφανίσεις: Για τη Δημοκρατία: κ. Α. Χ"Κύρου Κατηγορούμενος 1 παρών (εμφανίζεται προσωπικά) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (αναφορικά με τον κατηγορούμενο 1) Οι κατηγορούμενοι 1 - 3 αντιμετωπίζουν ενώπιον του Κακουργιοδικείου Λεμεσού διάφορες κατηγορίες. Τις περισσότερες αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος 1, ο οποίος, ανάμεσα σε άλλες κατηγορίες, αντιμετωπίζει και τέσσερεις κατηγορίες απόπειρας φόνου που φέρονται να έχουν λάβει χώρα στις 24.4.14 και 29.4.14 στη Λεμεσό και Λάγια αντίστοιχα. Πρόκειται για τις κατηγορίες 1, 11, 12, 13 οι οποίες βασίζονται στο άρθρο 214 (α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
- Ο Νόμος για το εν λόγω αδίκημα προβλέπει ποινή φυλάκισης διά βίου. Ουσιαστικά τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει εδράζονται σε δύο κατ΄ ισχυρισμόν επεισόδια που φέρονται να έχουν λάβει χώρα, ένα στη Λεμεσό στις 24.4.14 και ένα στη Λάγια της επαρχίας Λάρνακας στις 29.4.
- Υπάρχουν επίσης και δύο κατηγορίες (34 και 35) οι οποίες αφορούν σε συνωμοσία προς διάπραξη κλοπής και σε κλοπή αυτοκινήτου, αδικήματα που φέρονται να έχουν λάβει χώρα το Δεκέμβριο του
- Έχουμε θέσει ενώπιον μας τις λεπτομέρειες όλων των κατηγοριών, ως εμφαίνονται στο κατηγορητήριο και θα σταθούμε σε αυτές όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν ενοχή σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν και το Κακουργιοδικείο όρισε την υπόθεση για ακρόαση την ερχόμενη Τρίτη δηλαδή στις 10.6.
- Η Κατηγορούσα Αρχή ζήτησε όπως ο κατηγορούμενος 1 συνεχίσει να τελεί υπό κράτηση, επειδή υπάρχει κίνδυνος μη προσέλευσης του στη δίκη και επειδή υπάρχει πιθανότητα διάπραξης νέων αδικημάτων. Ο κατηγορούμενος 1 ο οποίος δεν εκπροσωπείται από συνήγορο κατόπιν δικής του επιλογής, έφερε ένσταση στο αίτημα. Ως γνωστό, το ενδεχόμενο κράτησης συναρτάται με οποιονδήποτε από τους τρεις πιο κάτω παράγοντες: (α) την πιθανότητα μη προσέλευσης ενός κατηγορούμενου στη δίκη (β) την πιθανότητα διάπραξης του ίδιου ή άλλου αδικήματος (γ) τη δυνατότητα επηρεασμού μαρτύρων. Τόσο ο ευπαίδευτος συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής όσο και ο κατηγορούμενος 1 αγόρευσαν προς υποστήριξη των θέσεων τους. Έχουμε θέσει ενώπιον μας τα όσα ανέφεραν με τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους, τη Νομολογία στην οποία μας παρέπεμψαν και θα σταθούμε σε αυτά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Έχουμε μελετήσει, για σκοπούς του παρόντος αιτήματος, και το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον μας. Το Δικαστήριο όταν εξετάζει ένα αίτημα όπως αυτό της Κατηγορούσας Αρχής, είναι σημαντικό να καθοδηγείται από την αρχή ότι κάθε κατηγορούμενος τεκμαίρεται ότι είναι αθώος εκτός εάν καταδικαστεί από αρμόδιο Δικαστήριο. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Κυριάκου
(2001)2 ΑΑΔ 373, αναφέρεται ότι ο κανόνας ότι οι υπόδικοι αφήνονται ελεύθεροι κάμπτεται μόνο εφόσον συντρέχουν συγκεκριμένοι κίνδυνοι. Ως ζήτημα γενικής αρχής, η οποία κατοχυρώνεται και συνταγματικά, ένας υπόδικος δικαιούται να παραμείνει ελεύθερος με εγγύηση στις περιπτώσεις όπου υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στο Δικαστήριο για να δικαστεί. Ανάγκη περιορισμού του πολίτη πρέπει να διαπιστώνεται δικαστικά σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και να επιβάλλεται από τα γεγονότα της κάθε συγκεκριμένης υπόθεσης (Ανδρέας Καραγιώργης κ.ά. v. Δημοκρατίας
(1989)2 ΑΑΔ 92). Στη Σιακαλλή v. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 130, αναφέρονται τα ακόλουθα στις σελίδες 133, 134: «Η πιθανότητα μη προσέλευσης των κατηγορουμένων στη δίκη είναι ο βασικός παράγοντας που εξετάζεται από το Δικαστήριο κατά την εξέταση του ενδεχόμενου κράτησης τους. Κατά τη στάθμιση του παράγοντα αυτού λαμβάνονται υπόψη η σοβαρότητα του αδικήματος, η πιθανότητα καταδίκης του στο βαθμό που μπορεί να προβλεφθεί από τις καταθέσεις των μαρτύρων και το ύψος της ποινής που προβλέπεται. Όμως ο κίνδυνος μη προσέλευσης δεν αποτελεί και το μοναδικό παράγοντα που λαμβάνεται υπόψη. Άλλοι παράγοντες είναι η πιθανότητα διάπραξης του ίδιου ή άλλου αδικήματος, καθώς και η δυνατότητα επηρεασμού μαρτύρων. Δεν είναι απαραίτητο να συνυπάρχουν όλοι οι παράγοντες, αλλά ένας ή περισσότεροι από αυτούς μπορεί να αποτελέσουν τον αποφασιστικό παράγοντα για την απόφαση του Δικαστηρίου (Lefkios Rodosthenous and Another v. The Police
(1961)CLR 50, Michael Apostolou Tsouka v. The Police
(1962)CLR 261). Κάθε παράγοντας θα πρέπει να εξετάζεται χωριστά και η ύπαρξη οποιουδήποτε από αυτούς δικαιολογεί την έκδοση διατάγματος κράτησης. Ακριβώς στην υπόθεση Κλεάνθης Γεωργίου Βασιλείου v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 6248, ημερ. 10.1.1997 τονίστηκε ότι η άποψη ότι πρέπει σε κάθε περίπτωση να υπάρχει συρροή όλων των παραγόντων που καθιέρωσε η νομολογία, περιλαμβανομένης και της πιθανότητας επανάληψης των αδικημάτων για τα οποία κάποιος κατηγορείται, δεν βρίσκει έρεισμα ούτε στη λογική ούτε στη νομολογία». Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι κατηγορίες που αφορούν σε απόπειρα φόνου και τις οποίες ο κατηγορούμενος 1 αντιμετωπίζει, είναι εξαιρετικά σοβαρές ενόψει και της ποινής που προβλέπεται από το Νόμο. Στη Θεοδωρίδης v. Αστυνομίας
(2001)2 ΑΑΔ 139 τονίστηκε ότι όσο σοβαρότερη είναι η κατηγορία ανάλογα μεγαλύτερο είναι και το κίνητρο του κατηγορουμένου να αποφύγει τη δίκη. Το ίδιο και στην Αναστάσιος Κρασοπούλης κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 119/2012, 122/2012, 123/2012 και 124/2012, Απόφαση ημερομηνίας 9.7.2012, στην οποία οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν κατηγορία φόνου εκ προμελέτης. Εκεί λέχθηκε ότι «Είναι αυτονόητο ότι εκεί όπου η προβλεπόμενη ποινή είναι η ποινή της ισόβιας κάθειρξης το ενδεχόμενο διαφυγής είναι ακόμη μεγαλύτερο εφόσον η σκέψη για διαφυγή μπορεί να επενεργήσει ως δέλεαρ αποφυγής της ισόβιας φυλάκισης.» Γνωρίζουμε ότι εδώ ο κατηγορούμενος 1 δεν αντιμετωπίζει κατηγορία φόνου εκ προμελέτης. Το Δικαστήριο σε τέτοιες διαδικασίες, όπως η παρούσα, μπορεί να καταλήξει στα δικά του ευρήματα και προβεί στις δικές του διαπιστώσεις έχοντας ενώπιον του τη φύση των αδικημάτων, το μαρτυρικό υλικό που λήφθηκε κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης, και τις προσωπικές περιστάσεις του κάθε κατηγορούμενου, όπως αυτές συνήθως παρατίθενται από τους ίδιους ή τους συνηγόρους τους. Όταν το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής βασίζεται στην πιθανότητα μη προσέλευσης ενός κατηγορουμένου στη δίκη, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη, μεταξύ άλλων, παράγοντες που συνδέονται με τον χαρακτήρα του κατηγορούμενου, την κατοικία του, το επάγγελμα του, τα οικονομικά του, τους οικογενειακούς δεσμούς και όλων των ειδών τους δεσμούς με τη χώρα στην οποία διώκεται (βλ. Neumeister v. Austria A8 p.39
(1968)). Στην υπόθεση Θεοχάρους κ.ά. v. Δημοκρατίας
(2002)2 ΑΑΔ 48, υποδεικνύεται ότι «. .σε καμιά περίπτωση δεν εκτιμάται η πιθανότητα μη προσέλευσης με κατά απομόνωση αναφορά στη σοβαρότητα του αδικήματος, την πιθανότητα καταδίκης και την επιβληθησομένη ποινή, αυτόματα δηλαδή, χωρίς συνυπολογισμό άλλων σχετικών δεδομένων.» Εκείνο που εξετάζεται είναι η πιθανότητα να διαφύγει ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος. Ως ελέχθη, έχουμε μελετήσει πολύ προσεκτικά το μαρτυρικό υλικό, το οποίο τέθηκε ενώπιον μας μόνο για σκοπούς του παρόντος αιτήματος. Θα κάνουμε μία γενική αναφορά σε αυτό. Φαίνεται πως όλα ξεκίνησαν στις 24.4.14 στη Λεμεσό, όταν η Αστυνομία ισχυρίζεται ότι μετέβηκε σε οικία που ο κατηγορούμενος 1 διαμένει για να εκτελέσει ένταλμα έρευνας για ανεύρεση παράνομης κατοχής οπλισμού και εκρηκτικών υλών. Η Αστυνομία, αφού ερεύνησε την οικία του κατηγορούμενου 1 στην οδό Θερμοπυλών 1, Μέσα Γειτονιά, μετέβηκε στην οδό Άρνολτ 5 για την οποία είχε πληροφορία ότι διέμενε ο κατηγορούμενος
- Σχετική είναι η κατάθεση του Αστ. 3512 Μ. Περικλέους. Σύμφωνα με τη μαρτυρία, ο κατηγορούμενος 1 διέφυγε τελικά αφού προηγουμένως έλαβαν χώρα κάποια γεγονότα. Συνελήφθηκε κάποιες ημέρες μετά στη Λάγια, της επαρχίας Λάρνακας, αφού προηγουμένως και εκεί έλαβαν χώρα κάποια γεγονότα. Για τα γεγονότα αυτά γίνεται αναφορά στο μαρτυρικό υλικό το οποίο έχουμε θέσει ενώπιον μας, μέρος του οποίου παραθέτουμε αμέσως πιο κάτω. Σε σχέση με την απόπειρα φόνου εναντίον του Ε/Αστ. 5545 Ανδρέα Θεοδότου (1η κατηγορία) σχετική είναι η κατάθεση του ιδίου στην οποία ανάμεσα σε άλλα αναφέρει τα ακόλουθα: «Εγώ τότε έκανα χώρο να περάσουν και αμέσως είδα κάποιον ο οποίος φορούσε ρούχα σκούρου χρώματος με καλυμμένο το πρόσωπο με κουκούλα και να κρατά ένα αυτόματο στρατιωτικό τυφέκιο και να τρέχει προς το μέρος των συναδέλφων φωνάζοντας τους και προτάσσοντας τους το αυτόματο «ρε πούστηες εν σας φάω ούλλους». Εγώ τότε όπως ήμουν εκεί στα σκαλιά αποπειράθηκα να πάρω με τα δυο μου χέρια το αυτόματο προσπαθώντας να μην τον αφήσω να πυροβολήσει τους συναδέλφους και να τον αφοπλίσω. Αυτός δεν το άφηνε το όπλο και προσπαθούσε να το γυρίσει προς το μέρος μου σπρώχνοντας με προς τα κάτω από τα σκαλιά. Στην προσπάθεια μου να του πάρω το όπλο αυτός πάτησε τη σκανδάλη και πυροβόλησε αριστερά μου προς το πάτωμα κοντά στα πόδια μου. Στη συνέχεια κατάφερα να του πάρω το αυτόματο από τα χέρια του και το έριξα με δύναμη προς τα κάτω στα σκαλιά στο επόμενο πλατύσκαλο και σε απόσταση 3 μέτρα περίπου από το σημείο που βρισκόμασταν. Μετά τον κτύπησα με το γόνατο στην κοιλιακή περιοχή και αυτός έπεσε στο έδαφος όπου και αμέσως τράβηξε ένα πιστόλι από σημείο του ποδιού του χαμηλά πλησίον του αστραγάλου και όπως ήταν στο έδαφος το έστρεψε προς το μέρος μου σημαδεύοντας την κοιλιά μου και μου είπε «ε να σε παίξω ρε» κρατώντας το και με τα δυο του τα χέρια. Εγώ τότε τον χτύπησα πάλι ενώ ήταν στο έδαφος με το πόδι μου αλλά το όπλο δεν έφυγε από τα χέρια του αλλά μόνο άλλαζε κατεύθυνση μακριά από το μέρος μου. Ακολούθως εγώ λόγω του ότι είδα ότι κρατούσε το πιστόλι αρκετά σφικτά προς το μέρος του τοίχου αμέσως κατευθύνθηκα με ταχύτητα προς τα κάτω και προς το μέρος των συναδέλφων όπου τους ενημέρωσα ότι είναι οπλισμένος επίσης με πιστόλι.» Σε σχέση με την απόπειρα φόνου εναντίον του Υπ. Δημήτρη Μακρή (11η κατηγορία) σχετική είναι η κατάθεση του παραπονούμενου ημερομηνίας 29.4.14, στην οποία αναφέρει ότι αφού αναγνώρισε τον Ανδρέα Ονουφρίου ακολούθησαν τα εξής: «Όταν είδα τον Ονουφρίου είδα ότι στο δεξί του χέρι κρατούσε ένα όπλο τύπου G3 σπαστό το οποίο ήταν κρεμασμένο πάνω του με αορτήρα. Αμέσως του φώναξα «Αστυνομία, σταμάτα πέταξε το όπλο για να μην τραυματιστεί κανένας». Ο Ονουφρίου αντί αυτού γονάτισε έχοντας τον γιο του μπροστά του καλύπτοντας έτσι το κορμί του πίσω από το κορμί του γιου του. Τη συγκεκριμένη στιγμή ο γιος του Ονουφρίου γύρισε προς το μέρος μου και από τη δεξιά πλευρά του ανήλικου είδα τον Ονουφρίου να στρέφει το όπλο που κρατούσε προς το μέρος μας αφού πίσω μου ήταν και άλλοι συναδέλφοι της ομάδας μου και να ρίχνει δύο βολές κατά ριπές προς εμάς. Με το που είδα το όπλο να στρέφεται προς εμένα και ακούοντας την εκπυρσοκρότηση εγώ έπεσα στο έδαφος για κάλυψη. Όταν ο Ονουφρίου έστρεψε το όπλο προς το μέρος μου τον είδα που έπιασε το όπλο και με τα δυο του χέρια κινήθηκε ελαφρώς δεξιά του αποφεύγοντας τον γιο του και έριξε σκόπιμα προς εμένα. Το όπλο του Ονουφρίου όταν έριξε δεν ήταν στραμμένο ψηλά για να ρίξει για εκφοβισμό αλλά η κάνη του όπλου ήταν στραμμένη χαμηλά προς εμένα και με πυροβόλησε σκόπιμα.». Σε σχέση με την απόπειρα φόνου εναντίον του Αστ. 1415 Παρασκευά Ξενοφώντος (12η κατηγορία) σχετική είναι η κατάθεση του Παρασκευά Ξενοφώνοντος ημερομηνίας 5.5.14, στην οποία ανάμεσα σε άλλα αναφέρει τα ακόλουθα: «. και τότε είδα ακριβώς απέναντι μας τον Ονουφρίου να κρατά στα χέρια του ένα στρατιωτικό τυφέκιο G3 A4 και να φέρει πάνω του σε χιαστή μια τσάντα σκούρου χρώματος σε απόσταση περίπου 20 μέτρα από εμάς και δίπλα του να στέκεται το παιδί που είδα να τρέχει προηγουμένως. Αμέσως ο Ονουφρίου γονάτισε πίσω από το παιδί, το οποίο εκ των υστέρων πληροφορήθηκα ότι ήταν ο γιος του, γύρισε το όπλο προς το μέρος μας κρατώντας το με τα δυο χέρια, μας πυροβόλησε με μια ριπή, εγώ έπεσα στο έδαφος και κινήθηκα έρποντας δεξιά και μπροστά σε ανάχωμα φθάνοντας σε απόσταση 15 μέτρων από τον Ονουφρίου ο οποίος ήταν σε χαμηλότερο επίπεδο σχετικά με το οπτικό μου πεδίο, έλαβα θέση πρηνηδόν και τον στόχευσα. Αναζήτησα τον κ. Μακρή τον οποίο είδα πρηνηδόν απέναντι από τον Ονουφρίου και αριστερότερα από εμένα. Τότε ο Ονουφρίου πυροβόλησε εκ νέου προς το μέρος μου με ριπή έχοντας πάντα το γιο του μπροστά του.». Σε σχέση με την απόπειρα φόνου εναντίον του Αστ. 2473 Παναγιώτη Τομπάζου (13η κατηγορία) σχετική είναι η κατάθεση του ημερομηνίας 29-30/4/
- Στην εν λόγω κατάθεση ανάμεσα σε άλλα αναφέρει: «Μόλις το παιδί πλησίασε τον Ονουφρίου αυτός έχοντας το παιδί στο αριστερό του μέρος, 20 μέτρα απόσταση και απέναντι από εμάς, γονάτισε και κρατώντας το στρατιωτικό τυφέκιο με τα δυο του χέρια πυροβόλησε με δύο συνεχόμενες ριπές προς το μέρος μας, σχηματίζοντας τόξο από τα αριστερά προς τα δεξιά.». Υπάρχει επίσης μαρτυρία, κατάθεση του Λοχία 532 Θάνου Χαραλάμπους ημερομηνίας 28.4.14 σύμφωνα με την οποία στις 24.4.14 κατόπιν εκτέλεσης εντάλματος έρευνας στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου 1 με αριθμούς εγγραφής ΗΑΕ453 ανευρέθηκαν και παραλήφθηκαν ανάμεσα σε άλλα 202 σφαίρες 7.62 χιλ. Υπάρχει μαρτυρία, κατάθεση Αστ. 1945 Δ. Κλεοβούλου σύμφωνα με την οποία στις 24.4.14 κατόπιν δικαστικού εντάλματος έρευνας διενεργήθηκε έρευνα στην οικία του κατηγορούμενου 1 στην οδό Θερμοπυλών
- Κατά την έρευνα ανευρέθηκαν και παραλήφθηκαν, ανάμεσα σε άλλα, ένα χάρτινο κουτί παπουτσιών χρώματος γαλάζιου με την επιγραφή MOCASSIN όπου σε αυτό υπήρχαν δύο κλειστά κουτιά των 20 σφαιρών, ένα κουτί με 7 σφαίρες, 2 σφαίρες και δύο τεμάχια χαρτιού άσπρου χρώματος. Έχουμε θέσει ενώπιον μας και την υπόλοιπη μαρτυρία που έχει στα χέρια της η Κατηγορούσα Αρχή τόσο σε σχέση με τα πιο πάνω όσο και σε σχέση με την κατηγορία της κλοπής (αντικείμενο 9ης κατηγορίας) και της κλοπής αυτοκινήτου (αντικείμενο 35ης κατηγορίας). Νοείται ότι έχουμε θέσει ενώπιον μας και όλες τις θέσεις του κατηγορούμενου 1 ο οποίος ισχυρίζεται πως όλα όσα του καταλογίζει η Αστυνομία σε σχέση με την παρούσα υπόθεση, είναι μια σκευωρία εναντίον του και ότι όλα έγιναν για εκδικητικούς ή αλλότριους σκοπούς. Ισχυρίστηκε ότι η Αστυνομία προσπάθησε εκδικητικά να τον βάλει φυλακή δύο φορές. Η πρώτη ήταν το 2010 όπου τον συνέλαβαν στις 12.4.10 με τον ισχυρισμό ότι ανευρέθηκε πάνω σε ένα όπλο στην Αγία Νάπα το γενετικό του υλικό. Η δεύτερη φορά ήταν ο δήθεν σχεδιασμός δολοφονίας του προηγούμενου Γενικού Εισαγγελέα. Τελικά απέσυρε την υπόθεση ο ίδιος, το υποψήφιο θύμα. Παρά τον διωγμό που υπέστη έμεινε κοντά στην οικογένεια του. Είναι ο μοναδικός προστάτης του παιδιού του, ηλικίας μόλις 4 ετών. Έχει αρραβωνιαστικιά η οποία είναι έγκυος. Έχει μητέρα η οποία είναι ηλικίας 80 ετών. Πάνω από όλα έχει την οικογένεια του. Κατ΄ επέκταση οι δεσμοί του με την Κύπρο είναι πολύ ισχυροί. Έκανε αναφορά και στη μαρτυρία του παιδιού του το οποίο ανέφερε ότι «οι κακοί κρατούσαν όπλα, οι κακοί έριχναν πυροβολισμούς». Ως ανέφερε, το παιδί του δεν είπε «ο πατέρας μου έριχνε πυροβολισμούς». Έκανε επίσης αναφορά και σε αντιφάσεις που κατά τον ίδιο παρουσιάζει η μαρτυρία της Αστυνομίας τις οποίες έχουμε θέσει ενώπιον μας. Παρέπεμψε το Δικαστήριο στις Ποινικές Εφέσεις 26/13 και 28/13, Γιαννάκης Γεωργίου Σπανού και Αντρέας Ονουφρίου ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερομηνίας 29.3.13, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο τον άφησε ελεύθερο με όρους μέχρι τη δίκη του. Εν κατακλείδι, είναι η θέση του, πως ουδέποτε είχε πρόθεση να φονεύσει τα πιο πάνω μέλη της Αστυνομικής Δύναμης και ουδέποτε διέπραξε τα αδικήματα που αντιμετωπίζει. Τα θέματα όμως αυτά δεν είναι θέματα που μπορούν να επιλυθούν στην παρούσα διαδικασία. Στην υπόθεση Τσεκκούρα ν. Δημοκρατίας
(2010)2 ΑΑΔ 32 εξετάστηκε η δύναμη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Το Εφετείο απορρίπτοντας την έφεση του κατηγορουμένου ανέφερε τα ακόλουθα: «Είναι στοιχειώδες πως δεν τίθεται τώρα ζήτημα τελικής διαπίστωσης γεγονότων ή εξαγωγής συμπερασμάτων, όπως ορθά επισήμανε και το Κακουργιοδικείο. Και πως δεν θα πρέπει με τωρινές ατελέσφορες παρατηρήσεις να επηρεάσουμε οτιδήποτε που θα ανήκει στη δίκη.» Παραπέμπουμε επίσης στην υπόθεση Οικονομίδης ν. Αστυνομίας
(2003)2 ΑΑΔ 492 όπου λέχθηκε ότι «Αυτά όμως είναι θέματα για συζήτηση στο πλαίσιο της ακρόασης της υπόθεσης, όχι για τη διαδικασία κράτησης του κατηγορούμενου όπου το μαρτυρικό υλικό εκτιμάται στην όψη του, όπως εμφανίζεται ενώπιον του Δικαστηρίου.» Αφού θέσαμε ενώπιον μας όλο το σχετικό μαρτυρικό υλικό, βρίσκουμε ότι η πιθανότητα καταδίκης του κατηγορούμενου 1 είναι ορατή. Επίσης μπορούμε να πούμε ότι σε περίπτωση καταδίκης η ποινή η οποία πιθανόν να επιβληθεί και ειδικά στις κατηγορίες απόπειρας φόνου θα είναι αυστηρή και μάλιστα αυτή της φυλάκισης. Έχουμε θέσει ενώπιον μας και τις προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου 1. Δεν αγνοούμε ότι αυτός έχει δεσμούς με την Κυπριακή Δημοκρατία εν αντιθέσει με τον Τουρκοκύπριο κατηγορούμενο στην υπόθεση Adnan v. Αστυνομίας
(2004)2 ΑΑΔ 183. Δεν αγνοούμε ότι είναι πατέρας ενός ανήλικου παιδιού ηλικίας 4 ετών και ότι αυτός είναι ο μοναδικός προστάτης του παιδιού. Δεν αγνοούμε ότι το παιδί αυτό, σύμφωνα με ιατρική γνωμάτευση ειδικού, παρουσιάζει έντονα συμπτώματα άγχους και μελαγχολίας λόγω των πρόσφατων τραυματικών εμπειριών του και τον αποχωρισμό του από τον πατέρα. Άλλωστε συνεπεία αυτών, η Διευθύντρια Υπηρεσιών Κοινωνικής Ευημερίας καταχώρισε στις 6.5.14 αίτηση για να ανατεθεί η γονική μέριμνα του παιδιού σε άλλο πρόσωπο. (Πρόκειται για το έγγραφο που έχει σημειωθεί με την ένδειξη Ψ). Βρίσκουμε όμως ότι έχουμε ενώπιον μας μία σοβαρή ποινική υπόθεση. Στη Δράκος ν. Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ 449 ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε κατηγορίες που αφορούσαν σε απαγωγή και βιασμό ανήλικης. Το Κακουργιοδικείο αποφάσισε την κράτηση του κατηγορούμενου μέχρι τη δίκη. Το Εφετείο επικύρωσε την απόφαση αφού έλαβε υπόψη του ότι «Η εξαιρετική σοβαρότητα της υπόθεσης καθιστά υπαρκτό το ενδεχόμενο, απόπειρας διαφυγής του εφεσείοντος, προς αποφυγή των συνεπειών που μπορεί να αντιμετωπίσει». Έχουμε επίσης κατά νου και τις επιπτώσεις κράτησης στην προσωπική - οικογενειακή ζωή του κατηγορούμενου 1. Στη Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 7 τονίστηκε ότι οι επιπτώσεις κράτησης στην προσωπική, οικογενειακή ή επαγγελματική ζωή ενός υποδίκου έστω και αν είναι δυσμενείς δεν υπερφαλαγγίζουν το γενικό δημόσιο συμφέρον για την απονομή της δικαιοσύνης. Στην Τυμπιώτης ν. Δημοκρατίας
(2001)2 ΑΑΔ 736 ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε κατηγορίες που αφορούσαν κυρίως σε βιασμό και σεξουαλική εκμετάλλευση ανήλικης. Ο κατηγορούμενος εισηγήθηκε ενώπιον του Εφετείου ότι η διαταγή για κράτησή του από το Κακουργιοδικείο έπρεπε να παραμεριστεί γιατί ο ίδιος έπασχε από σακχαρώδη διαβήτη, συντηρούσε την οικογένεια του και η κράτησή του θα σήμαινε και χωρισμό του από τα παιδιά του. Το Εφετείο είχε αντίθετη άποψη. Ανέφερε πως σε μια σοβαρότατη υπόθεση όπως ήταν η κρινόμενη, αυτοί οι παράγοντες έχουν ελάχιστη σημασία, ιδιαίτερα όταν τέτοια προβλήματα αντιμετωπίζονται συνήθως από τις αρμόδιες αρχές. Έκρινε ότι προβάδισμα είχε το δημόσιο συμφέρον για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης και απέρριψε την έφεση. Στην παρούσα υπόθεση δεν βρίσκουμε ότι οι προσωπικές - οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου 1 και οι συνέπειες που θα έχει η κράτησή του, είναι τόσο εξαιρετικές ώστε να υπερφαλαγγίζουν το γενικό δημόσιο συμφέρον. Δεν μπορούμε επίσης να αγνοήσουμε ότι ο κατηγορούμενος 1, σύμφωνα πάντα με τις θέσεις της Αστυνομίας, αφού διέπραξε σοβαρά αδικήματα διέφυγε και καταζητείτο. Για πέντε περίπου ημέρες παρέμενε άφαντος μέχρι που εντοπίστηκε σε άλλη επαρχία και συγκεκριμένα στη Λάγια Λάρνακας, όπου και συνελήφθηκε αφού προηγουμένως και εκεί έλαβε χώρα άλλο κατ΄ ισχυρισμό επεισόδιο στο οποίο ο κατηγορούμενος 1 φέρεται να διέπραξε σοβαρά ποινικά αδικήματα. Υπό το φως όλων των πιο πάνω, βρίσκουμε ότι υπάρχει κίνδυνος μη προσέλευσης του κατηγορούμενου 1 στη δίκη του, σε αυτή τη σοβαρή υπόθεση. Ως ελέχθη, η Κατηγορούσα Αρχή ζήτησε την κράτηση του κατηγορούμενου 1 και γιατί υπάρχει κίνδυνος, αν αφεθεί ελεύθερος, να διαπράξει άλλα αδικήματα. Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 1 έχει δύο, όχι πρόσφατες, προηγούμενες καταδίκες. Στα πλαίσια της υπόθεσης 14145/97 το Κακουργιοδικείο Λεμεσού στις 7.8.1998 επέβαλε στον κατηγορούμενο για το αδίκημα (α) της απόπειρας φόνου κατά παράβαση του άρθρου 214(α) του Ποινικού Κώδικα ποινή φυλάκισης 18 ετών ενώ (β) για το αδίκημα των πράξεων που σκοπεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης δεν επέβαλε ποινή. Στα πλαίσια της υπόθεσης 15227/2003 το Κακουργιοδικείο Λεμεσού στις 19.7.2005 για το αδίκημα της κατοχής εκρηκτικών υλών χωρίς άδεια κατά παράβαση του άρθρου 4
(4)(δ) του Κεφ. 54 επέβαλε στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 3 ετών ενώ για το αδίκημα της κατοχής πλάκας χρησιμοποιούμενης για κατασκευή σφραγίδων κατά παράβαση του άρθρου 359 του Ποινικού Κώδικα, του επέβαλε ποινή φυλάκισης 9 μηνών. Οι πιο πάνω ποινές φυλάκισης συνέτρεχαν. Ο κατηγορούμενος 1 στην παρούσα υπόθεση αντιμετωπίζει, ανάμεσα σε άλλα, αδικήματα απόπειρας φόνου, μεταφοράς πυροβόλων όπλων κατηγορίας Α, Β και Δ, μεταφοράς και χρήσης εκρηκτικών υλών κλπ. Το Δικαστήριο, για να καταλήξει κατά πόσο υπάρχει πιθανότητα διάπραξης άλλου αδικήματος, δεν είναι απαραίτητο να έχει ενώπιον του ακριβή μαρτυρία. Αρκεί αν με βάση όλα τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα. Απόδειξη της πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος δεν είναι εξάλλου ούτε και θεωρητικά δυνατή. Δεν μπορεί να αποδειχθεί με την αυστηρή έννοια του Νόμου. Η πιθανολόγηση αναφέρεται σε τάση για συγκεκριμένη συμπεριφορά του κατηγορούμενου στο μέλλον, για την οποία το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα βασιζόμενο μεταξύ άλλων, στο ιστορικό του όπως αυτό αναδύεται μέσα από το ποινικό του μητρώο ή μέσα από διάφορες άλλες περιστάσεις. (Βλέπε Σιακαλλή ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 130, Τσιάκκας κ.ά. ν. Δημοκρατίας
(2002)2 ΑΑΔ 164, Σκούρος ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 61/11, ημερ. 18.4.11, Πατατάρης ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 30/2012, ημερ. 7.2.12 και Γιαννάκης Γ. Σπανού κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 10/13, ημερ. 22.1.2013). Στην προκειμένη περίπτωση τα αδικήματα τα οποία ο κατηγορούμενος 1 διέπραξε αρκετά χρόνια πριν, και για τα οποία έχει ήδη καταδικαστεί σε πολυετείς ποινές φυλάκισης, προσομοιάζουν με κάποια από τα αδικήματα που αντιμετωπίζει στην παρούσα υπόθεση. Κρίνουμε ότι από την προηγούμενη εγκληματική δράση του κατηγορούμενου 1, όπως έχει εκτεθεί πιο πάνω, και από τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες η Αστυνομία ισχυρίζεται ότι διαπράχθηκαν τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης, υπάρχει λογικοφανής πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων αν ο κατηγορούμενος 1 αφεθεί ελεύθερος [βλ. Σπανού κ.ά. ν. Δημοκρατίας, ανωτέρω και Φενερίδης
(1998)1 (Δ) ΑΑΔ 2101]. Ως εκ τούτου το αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής είναι βάσιμο και γι΄ αυτό το λόγο. Χωρίς να παραβλέπουμε το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο κατηγορούμενος 1 τελεί υπό κράτηση, και ότι η ακροαματική διαδικασία θα αρχίσει σε τέσσερεις ημέρες, θεωρούμε ότι η διακριτική μας ευχέρεια θα πρέπει να ασκηθεί υπέρ της κράτησης του κατηγορούμενου 1. Ο κατηγορούμενος 1 μέχρι τη δίκη του θα τελεί υπό κράτηση. Είναι βεβαίως αυτονόητο ότι κατά τη διάρκεια της κράτησής του, οι αρμόδιες αρχές οφείλουν να του παρέχουν κάθε διευκόλυνση για να ετοιμάσει και παρουσιάσει την υπόθεσή του. (Υπ.) ............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............ Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Η. Γεωργίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΣΤ Subject: Criminal/Assize Court/Interim Αναφορά: Ενδιάμεση Απόφαση - κράτηση μέχρι την δίκη cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο