Δημοκρατία ν. Μαρίνος Ιωάννου, Αρ. Υπόθεσης:. 12634/14, 3/7/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEM:2014:19 ΣΤΟ ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Σύνθεση Κακουργιοδικείου: Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ Η. Γεωργίου, Ε.Δ Αρ. Υπόθεσης:. 12634/14 Δημοκρατία V. Μαρίνος Ιωάννου Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 3 Ιουλίου 2014 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τη Δημοκρατία: κ. Α. Αριστείδης, Δικηγόρος της Δημοκρατίας Για τον Κατηγορούμενο: κα Α. Ιωάννου Κατηγορούμενος παρών Π Ο Ι Ν Η (Απόφαση Πλειοψηφίας) Με την απόφαση της πλειοψηφίας συμφωνούν οι Δικαστές Γ. Στυλιανίδης Α.Ε.Δ. και Η. Γεωργίου Ε.Δ. Ο Πρόεδρος του Κακουργιοδικείου θα δώσει τη δική του απόφαση. ----------------- Ο Κατηγορούμενος, ηλικίας 17 ετών, κατόπιν δικής του παραδοχής βρέθηκε ένοχος στη κατηγορία της ανθρωποκτονίας (δεύτερη κατηγορία) κατά παράβαση του άρθρου 205 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, ως τροποποιήθηκε. Οι λεπτομέρειες του αδικήματος, που ο Κατηγορούμενος παρεδέχθη, εμφαίνονται στο κατηγορητήριο και είναι ότι την 21ην Ιανουαρίου του 2014 στο χωριό Τραχώνι της επαρχίας Λεμεσού με παράνομη πράξη επέφερε τον θάνατο του Παναγιώτη Ιωάννου, τέως από το Τραχώνι. Ο Κατηγορούμενος αρχικά αντιμετώπιζε κατηγορία φόνου εκ προμελέτης κατά παράβαση των άρθρων 203 και 204 του Ποινικού Κώδικα (πρώτη κατηγορία) η οποία αναστάληκε μετά την προσθήκη της κατηγορίας της ανθρωποκτονίας. Τα γεγονότα ως έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή και δεν έχουν αμφισβητηθεί, παρατίθενται αυτολεξεί: «
- Ο αποθανών Παναγιώτης Ιωάννου, ηλικίας 58 χρονών, διέμενε με την οικογένεια του στην οδό Τρικώμου 13 στο χωριό Τραχώνι. Ήταν νυμφευμένος με την Κάτια Ιωάννου και είχαν δύο τέκνα, τον κατηγορούμενο Μαρίνο Ιωάννου, 17 ετών, και τον Κυριάκο Ιωάννου, 16 ετών. Ο αποθανών απώλεσε παντελώς την όρασή του σε παιδική ηλικία και έκτοτε ήταν τυφλός. Υπέφερε από σοβαρής μορφής κατάθλιψη και μέχρι τη μέρα του θανάτου του λάμβανε φαρμακευτική αγωγή.
- Την 21η Ιανουαρίου 2014 και περί ώρα 1330 ο αποθανών επισκέφθηκε τον γείτονά του, Λάμπρο Αλεξάνδρου, στην οικία του. Η εν λόγω οικία βρίσκεται απέναντι από την οικία του αποθανόντος και συγκεκριμένα στον αριθμό 12 της οδού Τρικώμου. Κατά την επίσκεψή, ο αποθανών κατανάλωσε ουίσκι. Έφυγε από την οικία του Λάμπρου Αλεξάνδρου περί ώρα 1400 και επέστρεψε εκ νέου σε αυτήν περί τις
- Ακολούθως το θύμα μαζί με τον Λάμπρο Αλεξάνδρου κάθισαν σε μικρό σαλόνι, που βρισκόταν δίπλα από την κουζίνα. Ο αποθανών άρχισε να καταναλώνει ουίσκι.
- Λίγα λεπτά αργότερα μετέβη στην οικία του Λάμπρου Κωνσταντίνου ο Μάριος Μιχαήλ, ο οποίος διατηρούσε φιλικές σχέσεις τόσο με το θύμα όσο και με τον Αλεξάνδρου. Ο αποθανών μαζί με τα δύο προαναφερθέντα πρόσωπα παράγγειλαν φαγητό και συνέχισαν να καταναλώνουν αλκοόλ. Συγκεκριμένα ο Παναγιώτης Ιωάννου κατανάλωσε μεγάλη ποσότητα ουίσκι.
- Περί ώρα 1540 οι Λάμπρος Αλεξάνδρου και Μάριος Μιχαήλ αντιλήφθηκαν ότι το θύμα είχε αποκοιμηθεί στον καναπέ όπου καθόταν. Ενόψει του γεγονότος ότι ο Αλεξάνδρου έπρεπε να φύγει από την οικία του για να μεταβεί στον χώρο εργασίας του, τα δύο πιο πάνω πρόσωπα κατέβαλαν προσπάθειες να ξυπνήσουν το θύμα, το οποίο ωστόσο δεν ανταποκρίνετο.
- Ενόψει τούτου, ο Αλεξάνδρου κάλεσε τηλεφωνικώς τον κατηγορούμενο από τον οποίο ζήτησε να μεταβεί στην οικία του για να τον βοηθήσει να ξυπνήσουν το θύμα. Ο κατηγορούμενος μετέβη αμέσως στην γειτονική οικία και μαζί με τους Αλεξάνδρου και Μιχαήλ προσπάθησαν επίμονα να ξυπνήσουν τον αποθανόντα, τραβώντας τον από διάφορα μέρη του σώματός του. Επιπλέον ο κατηγορούμενος άδειασε στο πρόσωπο του αποθανόντος ένα ποτήρι που περιείχε νερό με σκοπό να τον ξυπνήσει. Επειδή ο αποθανών δεν ξυπνούσε αποφάσισαν να τον αφήσουν κοιμώμενο εντός της οικίας του Αλεξάνδρου, καθώς ο τελευταίος έπρεπε επειγόντως να φύγει για να μεταβεί στην εργασία του.
- Περί ώρα 1552 ο κατηγορούμενος μαζί με τους Αλεξάνδρου και Μιχαήλ εγκατέλειψαν την οικία και το θύμα παρέμεινε μόνο του εντός αυτής. Ο κατηγορούμενος παρέμεινε για λίγο χρόνο στο δρόμο έξω από την οικία και όταν οι Αλεξάνδρου και Μιχαήλ αναχώρησαν με τα αυτοκίνητά τους, αυτός επέστρεψε εντός της οικίας.
- Ενώ το θύμα εξακολουθούσε να βρίσκεται κοιμώμενο στον καναπέ του σαλονιού, ο κατηγορούμενος χρησιμοποιώντας αναπτήρα έθεσε φωτιά στο ύφασμα του καναπέ. Μέσα σε χρόνο 90 περίπου δευτερολέπτων η φωτιά εξελίχθηκε και εντός περίπου τριών λεπτών από τη στιγμή που τέθηκε έκαψε το σώμα του θύματος. Περί ώρα 1605 η φωτιά έγινε αντιληπτή από την Μαρία Παναγιώτου, η οποία διέμενε επίσης σε γειτονική οικία. Η προαναφερθείσα μετέβη έξω από την οικία του Αλεξάνδρου όπου συνάντησε τον κατηγορούμενο, ο οποίος της ανέφερε «ο τζιήρης μου έβαλε φωθκιά έσσω στου Λάμπρου». Περί τις 1608 η Παναγιώτου εισήλθε εντός της οικίας όπου είδε στον καναπέ του σαλονιού το σώμα του αποθανόντος να φλέγεται.
- Η φωτιά κατασβήστηκε περί ώρα 1620 από την Πυροσβεστική Υπηρεσία των Βάσεων Ακρωτηρίου, η οποία στο μεταξύ είχε κληθεί από περίοικους. Μετά την κατάσβεση της πυρκαγιάς ανευρέθηκε στον καναπέ το απανθρακωμένο σώμα του Παναγιώτη Ιωάννου.
- Ο Δρ. Εμμανουήλ Σακελιάδης διεξήγαγε ιατροδικαστική εξέταση στη σωρό του θύματος και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο θάνατος του προήλθε από θερμικές - εγκαυματικές κακώσεις οι οποίες κάλυψαν το 70% του σώματός του.
- Ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου.» Για τις προσωπικές συνθήκες του Κατηγορούμενου έχει συνταχθεί έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε με την αγόρευση της, η ευπαίδευτη συνήγορος του. Παραθέτουμε τα ουσιώδη σημεία της έκθεσης: Ο Κατηγορούμενος, 17 ½ ετών, είναι μαθητής στο ειδικό Σχολείο Απ. Λουκάς. Πριν τη σύλληψη του διέμενε με τη μητέρα του και τον αδελφό του, 16 ½ ετών, στο Τραχώνι Λεμεσού. Επίσης πριν τη σύλληψη του λάμβανε μηνιαίο επίδομα €1.213.96 από τις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας το οποίο αφορούσε κάλυψη βασικών αναγκών καθώς και κάλυψη φροντίδας του από αλλοδαπή φροντίστρια. Ο πατέρας του ήταν εκ γενετής τυφλός και εργαζόταν ως τηλεφωνητής σε τράπεζα. Η μητέρα του είναι οικοκυρά και ανέκαθεν ασχολείτο με τη φροντίδα των παιδιών της. Ο αδελφός του είναι μαθητής Τεχνικής Σχολής. Οι γονείς του αντιμετώπιζαν αρκετά προβλήματα στις διαπροσωπικές τους σχέσεις και συχνά υπήρχαν συγκρούσεις μεταξύ τους. Ο Κατηγορούμενος, σύμφωνα με ιατρικές βεβαιώσεις που προσκομίστηκαν στις Υπηρεσίες Κοινωνικής Ευημερίας, πάσχει από εγκεφαλοπάθεια και διανοητική καθυστέρηση. Παρουσιάζει επίσης διαταραχές συμπεριφοράς και υπερκινητικότητα. Από την ηλικία των δώδεκα ετών φοιτά στο Ειδικό Σχολείο Απόστολος Λουκάς. Μετά τη σύλληψη του νοσηλεύτηκε για κάποιο χρονικό διάστημα στο Νοσοκομείο Αθαλάσσας και σήμερα συνεχίζει να παρακολουθείται από τον αρμόδιο ψυχίατρο των Κεντρικών Φυλακών και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή. Αγορεύοντας η δικηγόρος του Κατηγορούμενου αφού συμφώνησε με το περιεχόμενο της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας ανέφερε ότι δεν εντόπισε άλλη απόφαση ούτε ποινή για παρόμοια γεγονότα και παρόμοιο πρόσωπο και δήλωσε ότι η ποινή σε αυτή τη περίπτωση άπτεται πάρα πολύ στο πρόσωπο του Κατηγορούμενου. Συμφώνησε με τα γεγονότα όπως έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή. Ανέφερε ότι το μυαλό του Κατηγορούμενου κατά το χρόνο που διέπραξε την ανθρωποκτονία ήταν 14 χρονών, το επίπεδο το νοητικό. Δήλωσε ότι εδώ πρέπει να επιδειχθεί μεγάλη επιείκεια. Ζήτησε επίσης να εκδοθεί κηδεμονευτικό διάταγμα αντί οποιασδήποτε άλλης τιμωρίας. Επίσης ανέφερε ότι εάν επιβληθεί ποινή φυλάκισης, αυτή θα πρέπει να ανασταλεί. Ο Κατηγορούμενος δεν είναι επικίνδυνος για τη κοινωνία και εξαιτίας της πρόωρης γέννησης του έχει μείνει ο εγκέφαλος, του παιδιού, χωρίς οξυγόνο για κάποια περίοδο, ιατρικώς λέγεται ανοξία. Από εκεί προκλήθηκε το πρόβλημα. Αποδέχεται ότι έθεσε φωτιά στο ύφασμα του καναπέ πάνω στον οποίο, κοιμόταν ο πατέρας του, με αποτέλεσμα να καεί πλην όμως δεν είχε πρόθεση να τον σκοτώσει. Το αδίκημα το οποίο διέπραξε ο Κατηγορούμενος, αυτό της ανθρωποκτονίας, είναι ένα από τα πλέον σοβαρά αδικήματα που προβλέπει ο Ποινικός Κώδικας και αυτό αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή, που είναι αυτή της φυλάκισης διά βίου. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi V. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γενικός Εισαγγελέας V. Πέτρου
(1993)2 Α.Α.Δ.9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης V. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ.632: "Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή". Παρέχεται ευρύ πεδίο στο Δικαστήριο ως προς το ύψος της ποινής. Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή αλλά λαμβάνουν υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου, τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων και το μέσο που χρησιμοποιήθηκε για τη διενέργεια της εγκληματικής πράξης Άγγελος Ιωσήφ V. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 221/2012, 19/12/12. Η συνήγορος υπεράσπισης αγορεύοντας ανέφερε ότι από έρευνα που έκαμε στην Κυπριακή Νομολογία, δεν εντόπισε υπόθεση με τα ίδια γεγονότα και περιστατικά της παρούσας υπόθεσης. Υπάρχουν αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου που καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσεως που ο Κατηγορούμενος διέπραξε. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας πως οι αποφάσεις και οι ποινές που επιβάλλονται σε παρόμοιας φύσεως υποθέσεις, λαμβάνονται βέβαια υπόψη επειδή δεν είναι επιθυμητή η ανομοιομορφία στη μεταχείριση αδικοπραγούντων, χωρίς βέβαια με τις ποινές που επιβάλλονται, να καθορίζεται με οποιονδήποτε τρόπο μια στατική διατίμηση. Οι προηγούμενες ποινές και η προσέγγιση των δικαστηρίων στο πρόσφατο και το απώτερο παρελθόν είναι ενδεικτικές του τρόπου αντιμετώπισης των υποθέσεων, κατά το χρόνο διάπραξης τους (Βλ. Muhannad Aburazha V. Δημοκρατίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 551), Al-Awar κ.ά. V. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ.160) και Ανδρέας ΛοΪζου V. Δημοκρατίας Ποιν. Έφεση αρ. 85/2011, 19/11/12). Δεν έχουν τον δεσμευτικό χαρακτήρα που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους V. Δημοκρατίας
(2000)2 Α.Α.Δ.1 και Μιχαήλ V. Δημοκρατίας
(2003)2 Α.Α.Δ.123). Στην υπόθεση Γεώργιος Νικολάου κ.α. V. Δημοκρατία
(2000)2 Α.Α.Δ.482 οι δύο εφεσείοντες, εκ των οποίων ο ένας ήταν θηροφύλακας, επιδιώκοντας όπως συλλάβουν λαθροκυνηγό, μετά που αυτός τους ύβρισε, πυροβόλησαν, όπως είχαν οι ίδιοι αναφέρει, για να τον εκφοβίσουν, πλην όμως σφαιρίδιά τον έπληξαν θανάσιμα. Σύμφωνα με τα ευρήματα του Κακουργιοδικείου, οι εφεσείοντες δεν πυροβολούσαν στον αέρα, όπως ισχυρίζονταν, χρησιμοποίησαν απαγορευμένα σφαιρίδια μεγάλου μεγέθους και ειδικής κατασκευής, ικανά να πλήττουν μεγάλο θήραμα από μεγάλη απόσταση και ο θάνατος του θύματος ήταν πιθανή συνέπεια της ρίψης των πυροβολισμών από τους εφεσείοντες, έστω και αν δεν ήταν πρόθεσή τους να τον επιφέρουν. Το Κακουργιοδικείο μετά από ακροαματική διαδικασία τους επέβαλε ποινή φυλάκισης επτά ετών για ανθρωποκτονία και το Εφετείο επεκύρωσε την ποινή. Έτσι και στην παρούσα υπόθεση δεν ήταν πρόθεση του Κατηγορούμενου να επιφέρει το θάνατο του πατέρα του. Στην υπόθεση Σταύρος Μιχαήλ V. Δημοκρατίας
(2005)2 Α.Α.Δ.692, ο Εφεσείων επέστρεψε στο σπίτι του από την εργασία του και εντόπισε το θύμα να στέκεται ημίγυμνος και η κόρη του ηλικίας 16 ετών να του κάνει στοματικό έρωτα. Κάτω από το κράτος συναισθηματικής φόρτισης η οποία δημιουργήθηκε εντός της οικίας του, πήρε το κυνηγετικό του όπλο από τον τόπο φύλαξής του, σε ώρα έντονης αντιδικίας με το θύμα, το γέμισε με πλήρη φυσίγγια, το όπλισε και το απασφάλισε και το έστρεψε εναντίον του θύματος. Ζήτησε από αυτόν να εγκαταλείψει την οικία αλλά αρνείτο. Τότε άρχισε καυγάς, χειροδικίες και βρισιές. Το θύμα πλησίασε, προκαλώντας τον και θέτοντας σε επαφή την κοιλιά του με τις κάννες του όπλου, έσπρωχνε μπροστά πίσω, οπότε και προκλήθηκε εκπυρσοκρότηση λόγω του ότι ο εφεσείων είχε το δάκτυλο στη σκανδάλη, χωρίς όμως να την τραβήξει εθελούσια. Το Εφετείο επικύρωσε την καταδίκη για ανθρωποκτονία, έκρινε όμως ότι η επιβληθείσα ποινή των 13 ετών ήταν έκδηλα υπερβολική. Αν και ο εφεσείων εβαρύνετο και με προηγούμενη καταδίκη για επίθεση που προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη, το Εφετείο έλαβε υπόψη του το ότι ήταν ένας εργατικός και φιλόστοργος για την οικογένειά του άνθρωπος, καθώς και την ειλικρινή του μεταμέλεια, και έκρινε ότι η συμπεριφορά του, σε συνάρτηση και προς τη συμπεριφορά του θύματος από την αρχή μέχρι το τέλος, ενέτασσε την περίπτωση στις εντελώς ιδιαίτερες, έτσι ώστε ποινή φυλάκισης 5 ετών να εξισορροπούσε όλους τους σχετικούς παράγοντες. Στην υπόθεση Μιχαήλ (ανωτέρω) υπήρχε ελαφρυντικός παράγοντας που ελλείπει από την παρούσα υπόθεση, η άκρως προκλητική συμπεριφορά του θύματος. Δεν διέλαθε της προσοχής μας ότι στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν ελαφρυντικοί παράγοντες που δεν υπήρχαν στην υπόθεση Μιχαήλ ανωτέρω. Στην υπόθεση Ανδρέας Λοίζου V. Δημοκρατίας (ανωτέρω), ο Εφεσείων είχε παραδεχθεί ενώπιον του Κακουργιοδικείου κατηγορία ανθρωποκτονίας, κατά παράβαση του άρθρου 205 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, συγκεκριμένα, με παράνομη πράξη επέφερε το θάνατο σε Πολωνό πολίτη. Το Εφετείο μείωσε τη ποινή φυλάκισης 8 ετών σε 5 έτη αφού είπε τα εξής: «Στην υπό εξέταση περίπτωση σημαντικοί παράγοντες, όπως οι συνεχιζόμενες και διαδοχικές προκλήσεις από το θύμα, η έλλειψη πρόθεσης επιφοράς θανάτου, ο οποίος προκλήθηκε ουσιαστικά από μια ατυχή συγκυρία, λόγω των κινήσεων του σκύλου, σε συνδυασμό με το λευκό του ποινικό μητρώο και τον καλό του χαρακτήρα, όπως και άλλες προσωπικές του περιστάσεις, αν και λήφθηκαν υπόψη από το Κακουργιοδικείο και προσμέτρησαν στο ύψος της επιβληθείσας ποινής, πιστεύουμε ότι δεν αντιπροσωπεύουν ικανοποιητικά τη μείωση στην αυστηρότητα της ποινής η οποία εδικαιολογείτο υπό τις περιστάσεις.» Τόσο στην πιο πάνω υπόθεση όσο και στην παρούσα υπήρχε έλλειψη πρόθεσης επιφοράς θανάτου αλλά στην πιο πάνω απόφαση υπήρχαν συνεχιζόμενες και διαδοχικές προκλήσεις από το θύμα, κάτι το οποίο απουσιάζει από την παρούσα υπόθεση. Στην απόφαση Νικολάου V. Αστυνομίας
(2006)2 Α.Α.Δ.309, ο Εφεσείων, άτομο ψυχικά διαταραγμένο, έπληξε με μαχαίρι πολλές φορές και εντελώς απρόκλητα μικρό παιδί ηλικίας 11 ετών, με αποτέλεσμα το παιδί να αποβιώσει λίγο αργότερα. Το Ανώτατο είπε τα ακόλουθα αναφορικά με την μειωμένη ευθύνη του δράστη λόγω ψυχικών διαταραχών ή διανοητικής καθυστέρησης και τις αρχές που διέπουν την επιβολή ποινής: "Το Κακουργιοδικείο τόνισε την αξία της ανθρώπινης ζωής ως του ύψιστου αγαθού, της οποίας η αφαίρεση συνιστά μέγιστο έγκλημα. Επίσης αναφέρθηκε σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου στις οποίες επιβλήθηκαν μειωμένες ποινές ένεκα προβλημάτων ψυχικής υγείας και μειωμένης κρίσης ή διανοητικής καθυστέρησης των κατηγορουμένων. Στην υπόθεση Α. Παναγή ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 445 γίνεται αναφορά σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου για το αδίκημα της ανθρωποκτονίας που διαπράχθηκε από ψυχικά διαταραγμένους ανθρώπους, στους οποίους επιβλήθηκαν ποινές φυλάκισης που κυμαίνονται από 10-20 έτη. Στην υπόθεση Λεμής ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 340 παρατηρήθηκε ότι σε περιπτώσεις ατόμων με ψυχικά προβλήματα δυστυχώς δεν υπάρχει στην Κύπρο νομοθεσία ανάλογη με αυτή που υπάρχει σε άλλες χώρες για έκδοση από το Ποινικό Δικαστήριο διατάγματος κράτησης σε Νοσοκομείο, αντί ποινής. Επομένως οι ψυχικές διαταραχές του κατηγορουμένου λαμβάνονται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής ανάλογα με διάφορους παράγοντες, όπως είναι ο βαθμός ευθύνης του κατηγορουμένου, το πόσο επικίνδυνος μπορεί να είναι στην κοινωνία και για πόση χρονική περίοδο μπορεί να είναι επικίνδυνος. Θεωρούμε ότι το Κακουργιοδικείο στάθμισε ορθά όλα τα ενώπιόν του στοιχεία, καθοδηγήθηκε ορθά από σχετική νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου και κατέληξε σε ορθά συμπεράσματα. Συγκεκριμένα έλαβε δεόντως υπόψη τις συνθήκες υπό τις οποίες ο εφεσείων διέπραξε, εντελώς απρόκλητα, το προαναφερόμενο βάναυσο έγκλημα εναντίον ενός ανυπεράσπιστου μικρού παιδιού, συνυπολόγισε όμως την κατάσταση της ψυχικής υγείας του εφεσείοντα κατά τον ουσιώδη χρόνο, τις δύσκολες προσωπικές του περιστάσεις και την παραδοχή του, ως μετριαστικούς παράγοντες. Το Κακουργιοδικείο παρατήρησε πως δεν υπήρχε προσχεδιασμός εκ μέρους του εφεσείοντα, αν και είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο εφεσείων πήγε στην αποβάθρα του παλιού λιμανιού της Λεμεσού κουβαλώντας μέσα στη τσάντα με τα προσωπικά του αντικείμενα και το μαχαίρι με το οποίο διέπραξε το έγκλημα του." Στην υπόθεση Πουτζιουρή και άλλος V. Δημοκρατίας
(1990)2 Α.Α.Δ.309 οι κατηγορούμενοι-εφεσείοντες αντιμετωπίζουν κατηγορία ότι με παράνομη πράξη επέφεραν τον θάνατο του Χριστοφόρου κατά παράβαση των άρθρων 205
(1)
(3), 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 και καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης 4 χρόνων και 3 χρόνων αντίστοιχα. Ο Σπύρος Πουτζιουρής που είχε πρωταγωνιστικό ρόλο ήταν ηλικίας 16 ½ χρονών και ο Στέφανος Ερμογένους συμμέτοχος 19 χρονών. Το κτύπημα στο θύμα, με επακόλουθο το θάνατο, επέφεραν οι Κατηγορούμενοι μετά από καυγά. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίδουμε στη παραδοχή του Κατηγορούμενου ενώπιον του Δικαστηρίου, την οποία θεωρούμε ως άμεση. Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος V. Δημοκρατίας
(2002)1 Α.Α.Δ.28). Είναι καλά γνωστό πως όπου το στοιχείο της αποτροπής προβάλλει ως επιτακτική ανάγκη, οι προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου έχουν περιθωριακή σημασία. Η σοβαρότητα του αδικήματος δεν εξουδετερώνει το στοιχείο της εξατομίκευσης της ποινής. Το καθήκον όμως του Δικαστηρίου να λάβει υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και να εξατομικεύσει την ποινή, δεν ατονεί στις περιπτώσεις όπου οι ποινές θα πρέπει να είναι αποτρεπτικές. (Βλέπε Χρυσοστόμου "Κανάρη" V. Αστυνομίας
(1990)2 Α.Α.Δ.18). Η εξατομίκευση της ποινής, όμως, δεν εξουδετερώνει τη σοβαρότητα του εγκλήματος, και το στοιχείο της αποτροπής (βλ. Σωκράτους V. Δημοκρατίας
(1994)2 Α.Α.Δ.132). Λαμβάνουμε υπόψη τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του Κατηγορουμένου όπως εκτίθενται πιο πάνω ως επίσης και τα άλλα προβλήματα που αντιμετωπίζει όπως εκτίθενται στην έκθεση του γραφείου ευημερίας και όπως έχουν εκτεθεί από την συνήγορο του. Όπως έχει ήδη αναφερθεί ο Κατηγορούμενος είναι νεαρό πρόσωπο ηλικίας 17 ετών η βιολογική του ύπαρξη και 14 ετών όσον αφορά τη μαθησιακή του ικανότητα. Αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, πάσχει από εγκεφαλοπάθεια και διανοητική καθυστέρηση. Παρουσιάζει διαταραχές συμπεριφοράς και υπερκινητικότητα. Επίσης ο κατηγορούμενος δεν είναι επικίνδυνος, γεγονός που λαμβάνεται υπόψη. Περαιτέρω λαμβάνουμε υπόψη προς όφελος του το λευκό του ποινικό μητρώο και το γεγονός ότι δεν είχε πρόθεση να επιφέρει τον θάνατο στον πατέρα του όπως έχει εκτεθεί από μέρους της συνηγόρου του. Δεν παραβλέπουμε την σοβαρότητα του αδικήματος, από τα σοβαρότερα του Ποινικού Κώδικα. Το θύμα στη προκείμενη περίπτωση κοιμόταν βαθειά, αφού ήταν υπό την επήρεια αλκοόλ και ήταν εκ γενετής τυφλός. Παρά τις προσπάθειες που κατέβαλαν για να τον ξυπνήσουν και παρά το γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος άδειασε ένα ποτήρι νερό στο πρόσωπο του, αυτός δεν ανταποκρινόταν. Ακολούθως αφού εγκατέλειψαν τον χώρο ο Κατηγορούμενος επέστρεψε και έβαλε φωτιά στον καναπέ και έφυγε, αφήνοντας το θύμα αβοήθητο. Ως αποτέλεσμα της παράνομης πράξης του, επήλθε ο θάνατος στον πατέρα του. Αποστέρησε από το θύμα ότι πολυτιμότερο είχε, δηλαδή τη ζωή του (Ηλιάδης V. Δημοκρατίας
(1995)2 Α.Α.Δ. σελίδα 6). Στην προκειμένη περίπτωση ενδείκνυται η επιβολή φυλάκισης αφού οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν ακατάλληλη και ανεπαρκής. Οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου, το λευκό του ποινικό μητρώο, η άμεση παραδοχή του ενώπιον του δικαστηρίου, η απολογία και η μεταμέλεια του, το νεαρό της ηλικίας του (βιολογικά ήταν 17 χρονών ενώ μαθησιακά 14 χρονών), τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει και ειδικότερα το ότι πάσχει από εγκεφαλοπάθεια και διανοητική καθυστέρηση, το ότι παρουσιάζει επίσης διαταραχές συμπεριφοράς και υπερκινητικότητας, το γεγονός ότι δεν είναι επικίνδυνος, η έλλειψη πρόθεσης να επιφέρει το θάνατο στο θύμα-πατέρα του καθώς και τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιον μας, θα επηρεάσουν την έκταση της ποινής φυλάκισης. Κρίνουμε ως αρμόζουσα ποινή, την ποινή φυλάκισης 5 (πέντε) ετών την οποία και επιβάλλουμε στον Κατηγορούμενο, στη δεύτερη κατηγορία. Η πιο πάνω επιβληθείσα ποινή μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελούσε υπό κράτηση και δη από τις 17.3.2014. (Υπ.)............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.)............ Η. Γεωργίου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../ε.χ. Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά- ανθρωποκτονία (πλειοψηφίας) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο