Δημοκρατία ν. Ismet Suleyman, Αρ. Υπόθεσης: 19278/14, 6/8/2014

(1)/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας, ο κατηγορούμενος στις 5.6.2013 στη Λεμεσό εσκεμμένα και παράνομα έθεσε φωτιά σε κτίριο, δηλαδή στην οικία που βρίσκεται στην οδό Μπαγιαζίτ 45, όπου διέμενε η Hayrtye Takimcilar από τη Λεμεσό, με αποτέλεσμα η οικία, η οποία βρίσκεται υπό την διαχείριση του Κηδεμόνα Τ/Κ Περιουσιών, να καταστραφεί ολοσχερώς. Τα γεγονότα ως έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή, και δεν έχουν αμφισβητηθεί από τον κατηγορούμενο, παρατίθενται σε γενικές γραμμές: Ο κατηγορούμενος κατά πάντα ουσιώδη προς την κατηγορία χρόνο, διέμενε με νεαρή Τουρκοκύπρια σε οικία στη Λεμεσό που βρίσκεται υπό τη διαχείριση του Κηδεμόνα Τ/Κ Περιουσιών (αντικείμενο του εμπρησμού). Στις 5.6.2013 η νεαρή συμβία του κατηγορούμενου λογομάχησε με αυτόν και του ζήτησε να φύγει από την οικία. Του ανέφερε επίσης ότι δεν ήθελε να τον ξαναδεί. Ο κατηγορούμενος τότε θύμωσε και άρχισε να φωνάζει. Πήρε στα χέρια του ένα σκεπάρνι και άρχιζε να σπάζει διάφορα πράγματα που υπήρχαν στην οικία. Διευκρινίστηκε ότι αυτά τα πράγματα ήταν δικής του ιδιοκτησίας. Η Τουρκοκύπρια φοβήθηκε και εγκατέλειψε μαζί με το ανήλικο τέκνο της την οικία. Μετέβηκε στον κοινοτάρχη για να καταγγείλει τον κατηγορούμενο. Επέστρεψε στην οικία μετά από 10 λεπτά περίπου. Ο κατηγορούμενος πήρε ένα αναπτήρα από ένα άντρα που περνούσε τυχαία έξω από την οικία και αμέσως εισήλθε στην οικία όπου ανάβοντας τον αναπτήρα έθεσε φωτιά σε σεντόνι του υπνοδωματίου. Για να εξαπλωθεί η φωτιά τοποθέτησε και άλλα ρούχα από πάνω. Η φωτιά τελικά εξαπλώθηκε σε ολόκληρο το σπίτι και αυτό κάηκε ολοσχερώς. Ο κατηγορούμενος εγκατέλειψε το μέρος. Την ίδια ημέρα εκδόθηκε εναντίον του δικαστικό ένταλμα σύλληψης και αυτός καταζητείτο. Διεφάνη ότι εισήλθε στις κατεχόμενες από τα τουρκικά στρατεύματα περιοχές όπου και συνελήφθηκε από την κατοχική αστυνομία στο οδόφραγμα της Ζώδιας. Κρατήθηκε από τον κατοχικό στρατό για να εκτίσει εκεί τη στρατιωτική του θητεία. Στις 11.7.2014 συνελήφθηκε στις ελεύθερες περιοχές δυνάμει του εντάλματος σύλληψης που εκκρεμούσε εναντίον του. Του επιστήθηκε η προσοχή στο Νόμο και αυτός απάντησε «εντάξει, εντάξει». Την ίδια ημέρα, ανακρινόμενος, προέβη σε θεληματική κατάθεση όπου παραδέχθηκε το αδίκημα του εμπρησμού. Είναι λευκού ποινικού μητρώου. Σε σχέση με την κοινωνικοοικονομική κατάσταση του κατηγορουμένου, έχει συνταχθεί έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε η ευπαίδευτη συνήγορός του. Το παραθέτουμε σε γενικές γραμμές: Ο κατηγορούμενος, Τουρκοκυπριακής καταγωγής, γεννήθηκε στην Πεντάγεια στις 10.11.
2. Πριν από τη σύλληψή του διέμενε με τη συμβία του και τα παιδιά της, τα οποία απέκτησε από προηγούμενο γάμο, σε Τουρκοκυπριακή οικία στη Λεμεσό. Μετά την καταστροφή της οικίας, η συμβία και τα παιδιά της, διαμένουν κάποιες ημέρες στους γονείς της και κάποιες ημέρες στους γονείς του κατηγορουμένου. Ο κατηγορούμενος προέρχεται από οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Οι γονείς του κατάγονται από τη Λεμεσό όπου διαμένουν από το
3. Λόγω προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζουν είναι ανίκανοι για εργασία και συντηρούνται οικονομικά από το Ταμείο Δημοσίων Βοηθημάτων. Είναι ο πέμπτος σε σειρά από τα επτά παιδιά της οικογένειας του. Μετακινήθηκε με την οικογένεια του στις ελεύθερες περιοχές σε ηλικία 12 ετών. Δεν φοίτησε σε σχολείο και είναι αναλφάβητος. Από μικρός άρχισε να εργάζεται και να βοηθά την οικογένεια του. Πριν από τη σύλληψή του εργαζόταν ευκαιριακά ως σιδεράς με μηνιαίο εισόδημα €200 περίπου. Υπηρέτησε κανονικά τη στρατιωτική του θητεία στις κατεχόμενες περιοχές. Από την ηλικία των 12 ετών και για περίοδο 15 ετών ήταν χρήστης ναρκωτικών ουσιών. Διέκοψε τη χρήση μετά τη γνωριμία με τη συμβία του. Η συμβία του είναι επίσης Τουρκοκυπριακής καταγωγής, είναι οικοκυρά και βρίσκεται στον πέμπτο μήνα της κύησης. Η ευπαίδευτη συνήγορος του κατηγορουμένου με την εμπεριστατωμένη αγόρευσή της κάλεσε το Δικαστήριο να δώσει ιδιαίτερη βαρύτητα στην άμεση παραδοχή του κατηγορούμενου ενώπιον του Δικαστηρίου, στο λευκό του ποινικό μητρώο και στη συνεργασία του με την Αστυνομία. Σε σχέση με το τελευταίο αυτό θέμα παρατηρούμε ότι ο κατηγορούμενος σε θεληματική κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία παραδέχθηκε τη διάπραξη του αδικήματος. Η κα Ιωάννου επικέντρωσε την αγόρευσή της και στο γεγονός ότι δεν κινδύνευσαν άνθρωποι για τους λόγους που παρέθεσε, τους οποίους έχουμε θέσει ενώπιον μας και τους λαμβάνουμε υπόψη. Ωστόσο, στο σημείο αυτό είναι αρκετό να παραπέμψουμε στην υπόθεση Fournides v. Republic

(1986)2 CLR 73, 99 όπου τονίστηκε ότι είναι αδύνατο να προβλεφθούν οι καταστροφικές συνέπειες της φωτιάς. Να σημειώσουμε εδώ ότι από τις φωτογραφίες που έχουν τεθεί ενώπιον μας (Τεκμήριο 1) η επίδικη οικία εφάπτεται με άλλη οικία, έστω ακατοίκητη. Χωρίς να αμφισβητεί τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες διέπραξε το αδίκημα, όπως αυτές έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή, αναφορά έκανε και στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος ενήργησε κάτω από συναισθηματική φόρτιση όταν είδε στην οικία τον πρώην σύζυγο της συμβίας του ο οποίος μετέβηκε για να δει τα παιδιά του. Κατ΄ επέκταση, εισηγήθηκε, ο κατηγορούμενος δεν διέπραξε το αδίκημα του εμπρησμού για να αποκομίσει οικονομικό όφελος. Έχουμε θέσει ενώπιον μας όλα όσα ανέφερε, τα λαμβάνουμε υπόψη και θα σταθούμε σε αυτά όπου ήθελε κριθεί αναγκαίο. Το αδίκημα που ο κατηγορούμενος διέπραξε είναι σοβαρό αφού ο Νόμος προβλέπει ποινή φυλάκισης 14 ετών. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi v. Αστυνομίας

(1992)2 ΑΑΔ 248, Γεν. Εισαγγελέας v. Πέτρου

(1993)2 ΑΑΔ 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης v. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 632: «το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή». Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή αλλά λαμβάνουν υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων. Από τα αδικήματα του εμπρησμού, τα οποία συνήθως έχουν σκοπό την εκδίκηση ή το κέρδος, κινδυνεύει η συνοχή του κοινωνικού ιστού αφού περιουσίες και ανθρώπινες ζωές τίθενται εν κινδύνω. Δεν μπορούμε επίσης να αγνοήσουμε ότι το αδίκημα του εμπρησμού βρίσκεται σε έξαρση και η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών υφίσταται. Μάλιστα έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι εκεί που παρατηρείται έξαρση και επιμονή στη διάπραξη συγκεκριμένων αδικημάτων, παρά τις επιβληθείσες ποινές, τότε δικαιολογείται η επιβολή ακόμη αυστηρότερων ποινών προς αποτροπή (Abunazha v. Δημοκρατίας

(2009)2 ΑΑΔ 551). Αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για το αδίκημα του εμπρησμού που ο κατηγορούμενος διέπραξε. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 123. Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 217). Στην πρόσφατη απόφαση Σαμπή ν. Δημοκρατίας Ποιν. Έφ. 124/10, ημερομηνίας 22.2.12, το Εφετείο επανέλαβε ότι: «.. δεν υπάρχει προκαθορισμένο πλαίσιο και ακριβής προσδιορισμός της επιβαλλόμενης ποινής αναλόγως των προηγούμενων αποφάσεων. Η κάθε υπόθεση εξετάζεται στα πλαίσια των ιδιαιτεροτήτων που υπάρχουν και η κρίση της ορθότητας μιας ποινής εάν δηλαδή είναι έκδηλα υπερβολική ή όχι συναρτάται με τα περιστατικά της υπόθεσης, την προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή και τις προσωπικές συνθήκες έκαστου εφεσείοντα, όπου είναι δυνατόν». Στην Fournides v. Republic, (πιο πάνω), για τα αδικήματα του εμπρησμού κτιρίου βάσει του άρθρου 315 (α) και του περιεχομένου του βάσει του άρθρου 319 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, είχαν επιβληθεί στον κατηγορούμενο, συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 5 ετών. Οι ποινές μειώθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο σε 4 χρόνια λόγω του γεγονότος ότι η κατάσταση της υγείας του κατηγορούμενου ήταν πολύ χειρότερη από αυτήν που τέθηκε ενώπιον του Κακουργιοδικείου. Στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευαγγέλου

(2001)2 ΑΑΔ 678, ο κατηγορούμενος ηλικίας 56 ετών, κατόπιν δικής του παραδοχής βρέθηκε ένοχος σε κατηγορία εμπρησμού καταστήματος που χρησιμοποιούσε ως φωτογραφείο, το οποίο μίσθωνε από τρίτο πρόσωπο. Από τον εμπρησμό προκλήθηκαν ζημιές στο κτίριο ύψους Λ.Κ.3.500. Κίνητρό του ήταν η είσπραξη χρηματικού ποσού από ασφαλιστική εταιρεία με την οποία είχε συνάψει σύμβαση για ασφαλιστική κάλυψη της επιχείρησής του στο εν λόγω κατάστημα. Αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα και ήλπιζε με αυτή του την ενέργεια να τα επιλύσει μερικώς. Ποινή φυλάκισης 20 μηνών που του είχε επιβληθεί από το Κακουργιοδικείο με αναστολή, αυξήθηκε σε άμεση ποινή φυλάκισης 3 ετών. Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Αναστασίου

(2005)2 ΑΑΔ 125, ο νεαρός κατηγορούμενος κατόπιν δικής του παραδοχής βρέθηκε ένοχος και σε κατηγορία εμπρησμού κατά παράβαση του άρθρου 315(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Ο κατηγορούμενος ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά και αντιμετώπιζε ψυχολογικά προβλήματα. Όταν συνελήφθηκε παραδέχθηκε σε κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία, τα εγκλήματα. Στη δίκη του ενώπιον του Κακουργιοδικείου αρχικά αρνήθηκε ενοχή. Αμφισβήτησε τη θεληματικότητα των καταθέσεων του και πρόβαλε σχετική ένσταση. Όταν το Κακουργιοδικείο απέρριψε την ένσταση άλλαξε απάντηση και παραδέχθηκε τις κατηγορίες. Πρωτόδικα του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 3 ετών. Το Ανώτατο Δικαστήριο αύξησε την ποινή σε 5 χρόνια αφού θεώρησε πως αυτή ήταν έκδηλα ανεπαρκής. Παραθέτουμε τη σχετική αιτιολογία της απόφασης του Εφετείου από τη σελίδα 129: «Το κοινό πρέπει να προστατευθεί από τέτοια εγκλήματα που προκαλούν ζημιά όχι μόνο στα θύματα τους, αλλά δημιουργούν και στους πολίτες αίσθημα ανασφάλειας και φόβο για την επικράτηση της παρανομίας. Δεν μπορεί τέτοιου είδους εγκλήματα να οργιάζουν και να μένουν ατιμώρητα. Προβλήθηκε το επιχείρημα πως ο εφεσίβλητος είχε μειωμένες δυνάμεις αντίστασης και υποβαθμισμένη την ορθή κρίση. Δεν νομίζουμε όμως πως αυτή η μειονεξία, αν υπήρχε, να ήταν σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην μπορεί ο εφεσίβλητος αντί να διαπράξει τα εγκλήματα να καταγγείλει την υπόθεση στην Αστυνομία. Και αυτό, που είναι σοβαρό και δεν συνάδει με τη σχετική εισήγηση, ήταν και η άρνηση των κατηγοριών στο Δικαστήριο, που ήταν δικαίωμα του βεβαίως, αλλά για να τις παραδεχθεί στη συνέχεια, εφόσον το Δικαστήριο έκρινε πως οι ενοχοποιητικές καταθέσεις που έδωσε στην αστυνομία ήταν θεληματικές.» Να σημειώσουμε πως στις πιο πάνω υποθέσεις η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή για το αδίκημα του εμπρησμού κτιρίου, ήταν φυλάκιση διά βίου. Στην Malkhaz Gaprindashvilli ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση 158/12, Απόφαση ημερομηνίας 24.5.2013, ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας σε κατηγορία εμπρησμού. Του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 7 ετών. Το Εφετείο παρόλο που έκρινε την ποινή αυστηρή, την επικύρωσε με το ακόλουθο σκεπτικό: «Το αδίκημα του εμπρησμού κάτω από το άρθρο 315(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, είναι ένα από τα πλέον σοβαρά αδικήματα του Ποινικού Κώδικα και τιμωρείται μέχρι και δεκατέσσερα

(14)έτη φυλάκισης. Όπως πολύ σωστά παρατηρεί και το Κακουργιοδικείο την απόφαση του, διαχρονικά παρατηρείται έξαρση στην διάπραξη της μορφής αυτής αδικημάτων. Στην Μελανίτης ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(2004)2 ΑΑΔ 309, 314 αναφέρεται ότι «σχεδόν καθημερινά διαπράττονται τέτοια αδικήματα εμπρησμού ως μέσο επίτευξης παράνομων στόχων». Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Αναστασίου

(2005)2 ΑΑΔ 125 αναφέρθηκε ότι «δεν μπορεί τέτοιου είδους εγκλήματα να οργιάζουν και να μένουν ατιμώρητα». Συνακόλουθα των πιο πάνω είναι ότι η επιβολή αποτρεπτικών ποινών καθίσταται αναγκαία, ώστε ν' ανακοπεί η έξαρση των εγκληματικών ενεργειών της φύσεως αυτής. Είναι κοινωνικά επιβεβλημένη η προσπάθεια αυτή των δικαστηρίων για αποτροπή μέσω της ποινής που αυτά επιβάλλουν. Πάντοτε βέβαια υπό την προϋπόθεση ότι κάθε υπόθεση κρίνεται στα δικά της ιδιαίτερα περιστατικά και ανάλογα με αυτά θα πρέπει να είναι και η ποινή.» Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε αυτό το σοβαρό αδίκημα όταν Τουρκοκύπρια με την οποία διατηρούσε δεσμό, του ανέφερε ότι ήθελε να διακόψουν τη σχέση τους και του ζήτησε να φύγει από την οικία. Αυτός θύμωσε, άρχισε να φωνάζει και να την απειλεί ότι θα κάψει το σπίτι της, απειλή που τελικά υλοποίησε, αφού έβαλε φωτιά, χρησιμοποιώντας αναπτήρα, σε σεντόνι του υπνοδωματίου και τοποθέτησε και άλλα ρούχα πάνω από αυτό για να εξαπλωθεί η φωτιά. Αυτή τελικά εξαπλώθηκε σε όλο το σπίτι με αποτέλεσμα αυτό να καταστραφεί ολοσχερώς. Από την άλλη δεν αγνοούμε και λαμβάνουμε υπόψην τη συναισθηματική φόρτιση που τον διακατείχε για τους λόγους που ανέφερε η κυρία Ιωάννου. Διαπιστώνουμε ότι το αδίκημα έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 2013 και το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή τον Αύγουστο του 2014, δηλαδή μετά την πάροδο 13 και πλέον μηνών. Είναι νομολογιακά καθιερωμένο ότι η πάροδος αρκετού χρόνου από τη διάπραξη του αδικήματος είναι στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη στην επιβολή της ποινής (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη

(1993)2 ΑΑΔ 355), Γενικός Εισαγγελέας ν. Αρέστη

(1996)2 ΑΑΔ 267, 271, Χαραλαμπίδης ν. Αστυνομίας

(1999)2 ΑΑΔ 109, Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεωργίου

(2001)2 ΑΑΔ 272, CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους

(2010)2 ΑΑΔ 288, Ποινικές Εφέσεις 190/11 και 195/11 Γενικός Εισαγγελέας ν. Μπλακέ Ανδρέα Σενέκκη κ.ά., απόφαση ημερ. 23.5.12). Για την καθυστέρηση που παρατηρείται στην καταχώριση της παρούσας υπόθεσης, δεν ευθύνεται η Κατηγορούσα Αρχή, η οποία αμέσως τροχοδρόμησε τη διαδικασία για έκδοση εντάλματος σύλληψης εναντίον του κατηγορούμενου. Το ένταλμα σύλληψης εκδόθηκε στις 5.6.2013 χωρίς όμως αυτό να εκτελεστεί αφού ο κατηγορούμενος είχε μεταβεί σε περιοχές που δεν ελέγχονται από την Κυπριακή Δημοκρατία. Εντοπίστηκε και συνελήφθηκε στις 11.7.2014. Η Κατηγορούσα Αρχή καταχώρισε αμέσως ποινική υπόθεση εναντίον του. Θα δώσουμε κάποια μικρή βαρύτητα προς όφελος του κατηγορουμένου γι΄ αυτή την καθυστέρηση. Ιδιαίτερη όμως βαρύτητα δίδουμε στην παραδοχή του κατηγορουμένου ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)1 ΑΑΔ 28). Φαίνεται πως τώρα αναγνωρίζεται αλλαγή απάντησης και στο στάδιο της ακρόασης της έφεσης. Στην υπόθεση Μάριος Χριστοδούλου ν. Δημοκρατίας, ECLI:CY:AD:2014:B216, Ποιν. Έφ. 56/13, Απόφαση ημερομηνίας 24.3.2014, ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος σε σοβαρές κατηγορίες κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας. Καταχώρισε έφεση τόσο κατά της καταδίκης όσο και κατά της ποινής. Κατά την ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Εφετείου απέσυρε την έφεση κατά της καταδίκης. Το Εφετείο ανέφερε, ανάμεσα σε άλλα, τα ακόλουθα ενδιαφέροντα: «Η αλλαγή απαντήσεως, έστω και σε αυτό το στάδιο της ακρόασης της έφεσης, συνιστά μετριαστικό παράγοντα εφόσον δεικνύει στο τελευταίο αυτό στάδιο την έμπρακτη μεταμέλεια του εφεσείοντα και τη συνειδητοποίηση των συνεπειών των πράξεων του αλλά και την ανάληψη ευθύνης εκ μέρους του για ότι έχει κάμει. Επομένως τούτο θα το λάβουμε πρόσθετα υπόψη στην αξιολόγηση της ποινής την οποία έχει επιβάλει το Κακουργιοδικείο.» Εδώ η παραδοχή του κατηγορούμενου είναι άμεση και συνοδεύεται από έκφραση μεταμέλειας, η οποία μέσω της αγόρευσης της ευπαίδευτης συνηγόρου του ήταν ρητή και χωρίς περιστροφές ή προϋποθέσεις (βλ. CCC Laundries (Paphos) Ltd κ.ά. ν. Θεοφάνους

(2010)2 ΑΑΔ 288, 296). Βαρύτητα δίδουμε και στη συνεργασία του με την Αστυνομία αφού ανακρινόμενος από την Αστυνομία παραδέχθηκε σε θεληματική του κατάθεση τη διάπραξη του αδικήματος. Δεν παραβλέπουμε, και λαμβάνουμε υπόψη, ότι ο κατηγορούμενος σε λίγους μήνες θα φέρει στον κόσμο το παιδί του που κυοφορεί η συμβία του με την οποία, ως ανέφερε η κυρία Ιωάννου, έχει συμφιλιωθεί. Στην υπόθεση Celik and Others ν. Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 391, 394, οι κατηγορούμενοι ήταν προστάτες πολυμελών οικογενειών και το Εφετείο δεν επενέβηκε στην επιβολή της ποινής. Το ίδιο έγινε και στην υπόθεση Μακρή ν. Αστυνομίας

(2010)2 ΑΑΔ 42 όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα στη σελίδα 47: «Δεν ευσταθεί ούτε το επιχείρημα, ότι δεν τονίστηκαν στο δικαστήριο οι επιπτώσεις στην αλλοδαπή σύζυγό του και στο μικρό βρέφος, από τυχόν φυλάκιση του Εφεσείοντος. Από τη στιγμή που η ύπαρξη των δύο μελών της οικογένειας του Εφεσείοντος αναφέρθηκε στο πρωτόδικο δικαστήριο, το θέμα ήταν υπόψη του δικαστηρίου και αξιολογήθηκε μέσα στα πλαίσια εξατομίκευσης της ποινής.» Μετά από πολλή μελέτη και περίσκεψη, καταλήξαμε ότι κατάλληλη και μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης αφού οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου ν. Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ 98). Η ηλικία του κατηγορούμενου, οι προσωπικές - οικογενειακές του περιστάσεις, η άμεση παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, η συνεργασία του με τις διωκτικές αρχές, το λευκό του ποινικό μητρώο, η συναισθηματική φόρτιση στην οποία έκανε αναφορά η κα Ιωάννου καθώς και τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιον μας, θα επηρεάσουν την έκταση της ποινής φυλάκισης που θα επιβληθεί. Στην 1η κατηγορία, κρίνουμε ως αρμόζουσα την ποινή φυλάκισης των 3 (τριών) ετών την οποία και επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο. Η ποινή φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα που ο κατηγορούμενος τελούσε υπό κράτηση και δη από τις 11.7.2014. Στη συνέχεια θα εξετάσουμε κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις για την αναστολή της επιβληθείσας ποινής φυλάκισης, ως ήταν η εισήγηση της κας Ιωάννου. Παρατηρούμε ότι μετά την τροποποίηση του περί της Υφ΄ Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, (Ν.95/72)από το Ν.186

(1)/2003, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου έχει διευρυνθεί, έτσι ώστε αυτή αποφασίζεται, εάν δικαιολογείται, στη βάση του συνόλου των περιστάσεων της υπόθεσης και των προσωπικών περιστάσεων του κατηγορουμένου (βλ. Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 583 και Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας Ποιν. Έφ. 221/12, ημερ. 19.12.12). Στις Ποιν. Εφέσεις 64-69/2013 Θεόδωρος Αργυρίδης κ.ά. ν. Αστυνομίας, απόφαση ημερ. 21.6.13, το Εφετείο ανέστειλε ποινές φυλάκισης που είχαν επιβληθεί σε κατηγορούμενους κυρίως λόγω του πολύ νεαρού της ηλικίας τους (ήταν ηλικίας μεταξύ 18 και 20 ετών), λόγω του λευκού τους ποινικού μητρώου και λόγω του γεγονότος ότι θα επηρεαζόταν η φοίτησή τους σε εκπαιδευτικά ιδρύματα ή η συνέχιση των σπουδών τους. Έχοντας υπόψη τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση τα οποία είναι σοβαρά (βλ. Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας, (ανωτέρω) και ειδικότερα το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος μετά τον εμπρησμό απομακρύνθηκε από τη σκηνή, χωρίς να επιδείξει οποιοδήποτε ενδιαφέρον για την κατάσβεση της φωτιάς, την οποία κατέσβησε η Πυροσβεστική Υπηρεσία, χωρίς βεβαίως να αγνοούμε τους μετριαστικούς παράγοντες που υπάρχουν εδώ, βρίσκουμε ότι δεν δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης της επιβληθείσας ποινής φυλάκισης. (Υπ.) .............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ............... Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Η. Γεωργίου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../Σ.Τ. Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά- Εμπρησμός cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο