Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Σταύρη Ναπολή κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 10349/11, 27/11/2014

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, και οι δύο έκαναν ανώμοτες δηλώσεις και δεν κάλεσαν μάρτυρες. Μαρτυρία Ως Μ.Κ.1 κατέθεσε ο Αστ.146 Ανδρέας Παρμαξής, ο οποίος υιοθέτησε την κατάθεση του τεκμήριο 1, όπου ανέφερε τα ακόλουθα: Την 31.3.10 περί ώρα 00:45 ενώ ήταν καθήκον έλαβε µήνυµα από το ΚΕΜ ότι στην οδό Ανεξαρτησίας έχει καβγά. Αµέσως µετέβηκε στο µέρος όπου βρήκε την παραπονούμενη πεσµένη στο έδαφος και του ανάφερε ότι την χτύπησε µε πέτρα στο κεφάλι η Σταύρη Ναπολή µαζί µε τον αδελφό της Θουκή. Περί ώρα 01:00 της ίδιας ημέρας ο μάρτυρας παρέλαβε από το πεζοδρόµιο της οδού Ανεξαρτησίας ένα κοµµάτι µπετόν (τεκμήριο 6) μετά που του το υπέδειξε η παραπονούμενη, ως αυτό με το οποίο την χτύπησε η Ναπολή. Την ίδια ηµέρα και µεταξύ των ωρών 20:10-21:05 έλαβε ανακριτική κατάθεση από την Ναπολή, η οποία μεταξύ άλλων παραδέχθηκε την διάπραξη των αδικηµάτων. Επίσης αναγνώρισε το κοµµάτι από µπετόν το οποίο της έδειξε ως το αντικείµενο με το οποίο χτύπησε την παραπονούμενη. Την ίδια ηµέρα µεταξύ των ωρών 21:20-22:30 ο μάρτυρας πήρε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο 3 (τεκμήριο 3) και µεταξύ των ωρών 23:00-23:55 πήρε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο 2 (τεκμήριο 2). Την 1.4.10 και µεταξύ των ωρών 00:45-00:48 ο μάρτυρας κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο 2 (τεκμήριο 4) και αφού του επέστησε την προσοχή στον Νόµο εκείνος απάντησε «Δεν παραδέχοµαι». Την ίδια ηµέρα και µεταξύ των ωρών 01:15-01:20 ο μάρτυρας κατηγόρησε γραπτώς την Ναπολή και αφού της επέστησε την προσοχή στον Νόµο εκείνη απάντησε «Παραδέχοµαι». Την ίδια ηµέρα και µεταξύ των ωρών 01:25-01:30 ο μάρτυρας κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο 3 (τεκμήριο 5) και αφού του επέστησε την προσοχή στον Νόµο εκείνος απάντησε «Δεν παραδέχοµαι». Ως Μ.Κ.2 κατέθεσε η παραπονούμενη Γεωργία Φωτίου, η οποία στην κυρίως εξέταση της υιοθέτησε την κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία (τεκμήριο 7), όπου ανέφερε τα εξής: Με τον κατηγορούμενο 2 είχαν δεσμό για 4 χρόνια και μαζί έχουν μια κορούλα. Όταν η μάρτυρας γέννησε την κόρη τους για κάποιους λόγους χώρισαν. Τον τελευταίο καιρό πριν το επίδικο επεισόδιο ο κατηγορούμενος 2 δεν πήγαινε να δει το μωρό για λόγους δικούς του. Η μάρτυρας παίρνει επίδομα από το Γραφείο Ευημερίας για το μωρό κάθε τέλος του μήνα. Μια βδομάδα περίπου πριν το επίδικο επεισόδιο αυτή είπε στον κατηγορούμενο 2 να της πάρει γάλα για το μωρό γιατί δεν είχε πάρει ακόμη το επίδομα και έμεινε χωρίς λεφτά. Ο κατηγορούμενος 2 δεν το έκανε και η μάρτυρας του ζήτησε τον λόγο. Εκείνος πήγε στο σπίτι της και έκανε ζημιές. Στις 30.3.10 και ώρα 20:00 η μάρτυρας πήγε στην εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα. Εκεί βρήκε την μητέρα του κατηγορούμενου 2 και την αδελφή του Μυρούλλα. Χωρίς λόγο εκείνες της είπαν να μείνει μακριά από τον κατηγορούμενο 2 και διάφορα άλλα. Τότε η παραπονούμενη τους απάντησε με έντονο ύφος και στο τέλος έκαναν μια έντονη λογομαχία. Την ίδια ημέρα 30.3.10 η παραπονούμενη δέχθηκε απειλητικά μηνύματα στο κινητό της από την Σταύρη Ναπολή, αδελφή του κατηγορούμενου 2, η οποία της έγραφε ότι «Θα σε κανονίσω. Θα δει τι θα πάθεις εκεί που θα σε κόψω.» και διάφορα άλλα. Περί ώρα 22:00 της 30.3.10 η μάρτυρας έφυγε από το σπίτι της με τον συμμαθητή και φίλο της Ramez Al Dabass για να πάνε βόλτα. Ενώ επέβαιναν του αυτοκινήτου του Ramez και επέστρεφαν από την τουριστική περιοχή, η παραπονούμενη είδε την Σταύρη Ναπολή μέσα στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου 3, το οποίο οδηγούσε ο τελευταίος. Αμέσως αυτοί ακολούθησαν το αυτοκίνητο του Ramez στην παραλιακή Λεωφόρο με δυτική κατεύθυνση. Πίσω από το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου 3 η μάρτυρας είδε και τον κατηγορούμενο 2 με το αυτοκίνητο του. O Ramez σε κάποια στιγμή μπήκε από ένα δρόμο προς την πόλη και πήρε τον δρόμο της Ανεξαρτησίας. Περί ώρα 00:40 της 31.3.10 ενώ πλησίαζαν τα φώτα του Πενταδρόμου από την οδό Ανεξαρτησίας, τους προσπέρασε ο κατηγορούμενος 3 με το αυτοκίνητο του και σταμάτησε μπροστά τους, με πορτοκαλί φως πριν το κόκκινο. Αμέσως δίπλα τους σταμάτησε ο κατηγορούμενος 2 και τους έκοψαν ανάμεσα τους. Ακολούθως και οι τρεις κατέβηκαν από τα αυτοκίνητα τους και ο κατηγορούμενος 2 με την Σταύρη πήγαν στην πλευρά που καθόταν η παραπονούμενη και της άνοιγαν την πόρτα. Η παραπονούμενη προσπαθούσε να την κλείσει χωρίς αποτέλεσμα. Σε κάποια στιγμή ο κατηγορούμενος 2 την άρπαξε από τα μαλλιά και την έριξε κάτω από το αυτοκίνητο. Όταν αυτή έπεσε στο έδαφος ο κατηγορούμενος 2 την κλωτσούσε στην κοιλιά και στα πλευρά ενώ η Σταύρη κρατούσε μια πέτρα και την χτυπούσε στο κεφάλι. Ο κατηγορούμενος 3 ακουμπούσε στο αυτοκίνητο του και τους έβλεπε. Σε μια στιγμή η παραπονούμενη είδε να τρέχει αίμα από το κεφάλι της και έμεινε ανήμπορη στο έδαφος χωρίς αυτοί να σταματήσουν να την χτυπούν. Δεν ξέρει πόση ώρα πέρασε αλλά είδαν την Αστυνομία που ήρθε και ο κατηγορούμενος 2 έσκυψε από πάνω της και της είπε «Καλά να σου κάνει» και μπήκαν στο αυτοκίνητο τους και έφυγαν. Η παραπονούμενη παρέμεινε στο μέρος μέχρι που ήρθε η Αστυνομία και το ασθενοφόρο και την πήρε στο Νοσοκομείο Λεμεσού. Περαιτέρω στην κυρίως εξέταση της όταν ρωτήθηκε τι έκανε ο κατηγορούμενος 3 όταν κατέβηκαν όλοι από το αυτοκίνητο και της επιτέθηκαν οι άλλοι δύο, είπε ότι δεν έκανε τίποτα, ήταν εκεί στο αυτοκίνητο και μιλούσε στο τηλέφωνο. Είπε επίσης ότι τα δύο αυτοκίνητα τους ακολούθησαν από την αποβάθρα του Μώλου μέχρι το σημείο που έγινε το επεισόδιο. Από την επίθεση η παραπονούμενη υπέστη τριβή στο δεξί γόνατο, ραφές στο κεφάλι και στο μέτωπο, φούσκωμα στο μάτι, είχε διπλωπία, λιποθυμία και έμεινε στο Νοσοκομείο για πέντε ημέρες. Αναγνώρισε το τεκμήριο 6 ως την πέτρα με την οποία την χτύπησε η Ναπολή στο κεφάλι. Ως Μ.Κ.3 κατέθεσε ο Αυγερινός Ramez Aldabass, o οποίoς στην κυρίως εξέταση του υιοθέτησε την κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία (τεκμήριο 8), όπου ανέφερε τα εξής: Στις 30.3.10 και περί ώρα 21:00 του τηλεφώνησε η παραπονούμενη, πρώην συμμαθήτρια του και φίλη του και του ζήτησε όπως όταν σχολάσει από την εργασία του πάει από το σπίτι της να την πιάσει γιατί ο πρώην φίλος της, Θουκυδίδης, την ακολουθεί για να την χτυπήσει. Ο μάρτυρας τότε της είπε ότι όταν σχολάσει περί ώρα 22:00 θα πήγαινε να την πιάσει, πράγμα που έκανε. Αφού την πήρε από το σπίτι της πήγαν προς τον χώρο στάθμευσης του Μώλου όπου είπαν να κατεβούν για να περπατήσουν. Όταν ο μάρτυρας εισήλθε με το αυτοκίνητο του εντός του χώρου στάθμευσης η παραπονούμενη του είπε να φύγουν αμέσως γιατί είδε τον Θουκυδίδη εντός του αυτοκινήτου του ως επίσης και το αυτοκίνητο της αδερφής του Θουκυδίδη να είναι σταθμευμένα εντός του χώρου που στάθμευσαν και εκείνοι. Αμέσως ο μάρτυρας έφυγε από εκεί και τότε είδε τους πιο πάνω να τους ακολουθούν με το αυτοκίνητο τους. Ενώ οδηγούσε στην οδό Ανεξαρτησίας με βόρεια κατεύθυνση τα δύο αυτοκίνητα που τους ακολουθούσαν ήρθαν μπροστά από το δικό του και τότε η αδερφή του Θουκυδίδη άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού και κατέβασε την παραπονούμενη από το αυτοκίνητο αρχίζοντας να την χτυπά με μια πέτρα και στην συνέχεια κατέβηκε και ο Θουκυδίδης από το αυτοκίνητο του και άρχισε να την χτυπά και να την κλωτσά. Ο μάρτυρας προσπάθησε να τους σταματήσει αλλά ήταν πολύ δύσκολο. Στην συνέχεια αφού χτύπησαν την παραπονούμενη έφυγαν από το μέρος με τα αυτοκίνητα τους. Ο μάρτυρας δεν χτυπήθηκε από αυτούς και δεν έχει παράπονο εναντίον τους. Περαιτέρω στην κυρίως εξέταση σε σχέση με την αναφορά στην κατάθεση του ότι προσπάθησε να τους σταματήσει αλλά ήταν πολύ δύσκολο είπε ότι ήταν δύο άτομα, ο Θουκυδίδης και η αδελφή του και ώσπου να πιάσει το ένα και να το σπρώξει πίσω πήγαινε το άλλο πάνω στην παραπονούμενη και την χτυπούσε. Είπε επίσης ότι μετά την επίθεση η παραπονούμενη βρισκόταν στο έδαφος γεμάτη αίματα σε κατάσταση σοκ. Μετά που τελείωσε το συμβάν ο ίδιος ακολούθησε το ασθενοφόρο και πήγε στο Νοσοκομείο Λεμεσού. Εκεί στο νοσοκομείο πήραν την παραπονούμενη για εξέταση και η Αστυνομία είπε στον ίδιο να φύγει και να πάει την επόμενη ημέρα για κατάθεση. Η επόμενη φορά που είδε ξανά την παραπονούμενη ήταν στο Νοσοκομείο, δύο ημέρες μετά το επεισόδιο. Όταν δε του ζητήθηκε να υποδείξει στο Δικαστήριο το πρόσωπο που ανέφερε ως Θουκυδίδη υπέδειξε κάποιο πρόσωπο το οποίο καθόταν στο βάθος της αίθουσας στο χώρο όπου κάθεται το ακροατήριο. Όταν του ζητήθηκε να υποδείξει τον φίλο της αδελφής του Θουκυδίδη που ανέφερε την κατάθεση του, υπέδειξε τον κατηγορούμενο 2 αντί τον κατηγορούμενο

1. Ο κατηγορούμενος 2 στα πλαίσια της ανώμοτης δήλωσης του υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης του τεκμήριο
2. Ο δε κατηγορούμενος 3 δήλωσε στη δική του ανώμοτη δήλωση ότι αρνείται την κατηγορία και είναι αθώος. Αξιολόγηση μαρτυρίας Ο Μ.Κ.1 θα πρέπει να λεχθεί ότι μου έκανε καλή εντύπωση. Η μαρτυρία του αφορούσε τις ενέργειες που έκανε στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης και ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε. Ως εκ τούτου γίνεται δεκτή. Αντίθετα οι Μ.Κ.2 και Μ.Κ.3 δεν μου έκαναν καλή εντύπωση. Η μεν παραπονούμενη (Μ.Κ.2) προσπάθησε κατά τη μαρτυρία της να πείσει ότι ο κατηγορούμενος 2 της επιτέθηκε και την χτύπησε βάναυσα μαζί με την αδελφή του καθώς και ότι οι ενέργειες του κατηγορούμενου 3 δείχνουν ότι γνώριζε τι επρόκειτο να συμβεί και αφού συμμετείχε μέχρι του σημείου της ανακοπής του οχήματος που αυτή επέβαινε στη συνέχεια έμεινε αμέτοχος να παρακολουθεί να την χτυπούν. Ο δε Μ.Κ.3 προσπάθησε να υποστηρίξει ουσιαστικά την θέση της παραπονούμενης ότι χτυπήθηκε και από τον κατηγορούμενο
3. Όμως η όλη προσπάθεια τους δεν ήταν πειστική εφόσον η μαρτυρία τους δεν χαρακτηριζόταν από σταθερότητα, βεβαιότητα και συνέπεια, κάποιες θέσεις τους αποτελούν προφανώς εκ των υστέρων σκέψεις τους, οι βασικές τους θέσεις διαφέρουν ουσιωδώς μεταξύ τους ως προς την περιγραφή των γεγονότων ενώ κάποιες θέσεις του ενός διαψεύδουν τις αντίστοιχες θέσεις του άλλου. Ουσιώδεις αντιφάσεις υπάρχουν δε και στην μαρτυρία του καθενός ξεχωριστά. Περαιτέρω η μαρτυρία τους ως προς τα χτυπήματα που επέφερε ο κατηγορούμενος 2 στην παραπονούμενη διαψεύδεται από άλλη μαρτυρία. Συγκεκριμένα: Η παραπονούμενη προσπάθησε να πείσει ότι οι κατηγορούμενοι 2 και 3 την ακολούθησαν αφού την εντόπισαν τυχαία εκείνο το βράδυ. Έτσι ανέφερε ότι ενώ επέβαινε του αυτοκινήτου που οδηγούσε ο Μ.Κ.3 και επέστρεφαν από την τουριστική περιοχή, είδε την Σταύρη Ναπολή μέσα στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου 3, με οδηγό τον τελευταίο, οι οποίοι τους ακολούθησαν και ότι πίσω από αυτούς είδε και τον κατηγορούμενο 2 με το αυτοκίνητο του. Ο δε Μ.Κ.3 στην κυρίως εξέταση του είπε σε σχέση με την εν λόγω συνάντηση κάτι άλλο. Ανέφερε ότι εισήλθε με το αυτοκίνητο του εντός του χώρου στάθμευσης του Μώλου οπόταν η παραπονούμενη του είπε να φύγουν αμέσως γιατί είδε τον Θουκυδίδη εντός του αυτοκινήτου του ως επίσης και το αυτοκίνητο της αδερφής του Θουκυδίδη να είναι σταθμευμένοι εντός του χώρου που στάθμευσαν και εκείνοι. Ερωτώμενος δε στην αντεξέταση του ο Μ.Κ.3 είπε ότι πριν φτάσουν στον χώρο στάθμευσης η παραπονούμενη του είπε πως ο φίλος της, τον οποίο φοβόταν, μπορεί να είναι εκεί, ότι συχνάζει εκεί και δεν έπρεπε να την δει γιατί μπορούσε να την χτυπήσει. Όταν λοιπόν στη συνέχεια ο Μ.Κ.3 πολύ εύλογα ερωτήθηκε εάν παρά ότι γνώριζε τα πιο πάνω μπήκαν στο εν λόγω πάρκιγκ, σε αντίθεση με την κυρίως εξέταση του είπε ότι δεν μπήκαν μέσα αλλά πέρασαν το πάρκιγκ χωρίς να σταματήσουν και κάποιος πρόσεξε την παραπονούμενη τον οποίο και εκείνη πρόσεξε και είπε στον μάρτυρα «Ετους δαμαί. Πάμε να φύγουμε». Επέμενε δε ότι δεν μπήκε εντός του χώρου στάθμευσης και δεν σταμάτησαν εκεί λέγοντας ότι αυτός είχε πει στην παραπονούμενη να σταθμεύσουν εκεί και να περπατήσουν στο Μώλο αλλά δεν το έκαναν γιατί εκεί ήταν ήδη σταθμευμένος ο Θουκυδίδης, ο οποίος τους είδε και αμέσως η παραπονούμενη του το είπε και έφυγαν. Όταν όμως του υποδείχθηκαν τα όσα αντίθετα είπε σχετικά στην κατάθεση του, δέχθηκε ότι σταμάτησε στην είσοδο του πάρκιγκ για να μπούνε μέσα, εξήγησε όμως μη πειστικά ότι λίγο πιο μέσα ήταν σταθμευμένα τα αυτοκίνητα του Θουκυδίδη και η παραπονούμενη μόλις τα είδε του είπε τα προαναφερόμενα, οπόταν μόλις ξεκίνησαν κάποιος τους είδε και άρχισαν να τους ακολουθούν. Όσον αφορά το τι ακολούθησε η παραπονούμενη στην κυρίως εξέταση της είπε ότι ο Μ.Κ.3 μπήκε από ένα δρόμο προς την πόλη και ότι ενώ πλησίαζαν τα φώτα του Πενταδρόμου από την οδό Ανεξαρτησίας, τους προσπέρασε ο κατηγορούμενος 3 με το αυτοκίνητο του και σταμάτησε μπροστά τους με πορτοκαλί φως πριν το κόκκινο και αμέσως δίπλα τους σταμάτησε ο κατηγορούμενος 2 και τους έκοψαν ανάμεσα τους. Ο Μ.Κ.3 για αυτό όμως είπε ότι και τα δύο αυτοκίνητα που τους ακολουθούσαν σταμάτησαν μπροστά από το δικό του, γεγονός για το οποίο επέμεινε και στην αντεξέταση του. Στην αντεξέταση της δε η παραπονούμενη είπε σε αντίθεση με την κυρίως εξέταση της ότι κατευθυνόμενοι προς τον Πεντάδρομο μπροστά τους υπήρχαν άλλα αυτοκίνητα και οι κατηγορούμενοι 2 και 3 περίμεναν να φύγουν αυτά και στη συνέχεια τους εκόψαν το δρόμο, ερχόμενος ο ένας δεξιά και ο άλλος αριστερά. Αρχικά είπε σχετικά ότι δεν θυμάται ποιος σταμάτησε που ενώ στη συνέχεια ξαφνικά θυμήθηκε ότι ο κατηγορούμενος 2 σταμάτησε δεξιά τους και ο κατηγορούμενος 3 αριστερά τους και αυτή και ο Μ.Κ.3 βρέθηκαν στη μέση τους. Ήταν μάλιστα σίγουρη για αυτό και ότι το ανέφερε και στην κατάθεση της (την οποία ως προαναφέρθηκα υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης της) κάτι που όμως δεν ισχύει. Στη συνέχεια ανέφερε περαιτέρω στην αντεξέταση της ότι οι κατηγορούμενοι 2 και 3 περίμεναν να γίνει το φως από πορτοκαλί σε κόκκινο. Όταν ρωτήθηκε όμως γιατί αυτή και ο Μ.Κ.3 δεν προχώρησαν με το πορτοκαλί απάντησε, ουσιαστικά διερωτώμενη ότι δεν μπορούσαν να πετάσουν αφού τους έκοψαν τον δρόμο. Όσον αφορά αυτή καθ' αυτήν την επίθεση η παραπονούμενη είπε στην κυρίως εξέταση ότι μετά που σταμάτησαν κατέβηκαν και οι τρεις από τα αυτοκίνητα και ο κατηγορούμενος 2 με την αδελφή του πήγαν στην πλευρά που καθόταν η παραπονούμενη και της άνοιγαν την πόρτα, εκείνη προσπαθούσε να την κλείσει χωρίς αποτέλεσμα και σε κάποια στιγμή ο κατηγορούμενος 2 την άρπαξε από τα μαλλιά και την έριξε κάτω από το αυτοκίνητο. Όταν στην αντεξέταση της ρωτήθηκε εάν όταν την πλησίασε η Σταύρη, ο κατηγορούμενος 2 πήγε την ίδια ώρα ή ακολουθούσε, απάντησε αρχικά ότι ακολουθούσε, συνέχισε όμως λέγοντας ότι ήταν μαζί και προσπαθούσαν και οι δύο και συγκεκριμένα ότι ο κατηγορούμενος 2 την τραβούσε από τα χέρια πίσω και η Σταύρη την έδερνε. Περιγράφοντας όμως στη συνέχεια το επεισόδιο είπε ότι άνοιξε την πόρτα η Σταύρη και την τραβούσε, αυτή προσπάθησε να κλείσει την πόρτα χωρίς αποτέλεσμα, κατάφερε και την άνοιξε η Σταύρη και την τραβούσε έξω και ακολούθως ήλθε ο κατηγορούμενος 2 και βοήθησε την αδελφή του να την βγάλουν έξω από το αυτοκίνητο. Εδώ θα πρέπει να λεχθεί ότι ο Μ.Κ.3 αντίθετα ανέφερε ότι ήταν η Σταύρη που άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού και κατέβασε την παραπονούμενη από το αυτοκίνητο, αρχίζοντας να την χτυπά με μια πέτρα και στην συνέχεια κατέβηκε και ο Θουκυδίδης από το αυτοκίνητο του και άρχισε να την χτυπά και να την κλωτσά. Στη συνέχεια της αντεξέτασης της η παραπονούμενη δεν δέχθηκε ότι ο κατηγορούμενος 2 πήγε να χωρίσει αυτήν και την Σταύρη αλλά δέχθηκε ότι αυτός ήλθε μετά που προσπάθησε η Σταύρη να την βγάλει από το αυτοκίνητο, για να προσθέσει όμως ότι ο κατηγορούμενος 2 βοήθησε την αδελφή του και την έβγαλαν έξω στην άσφαλτο και την τραβούσαν και οι δύο εξ ου και το έγκαυμα τριβής που αυτή είχε. Τελικά συμφώνησε ότι ήταν η Σταύρη που την έβγαλε έξω από το αυτοκίνητο. Όσον αφορά το τι χτυπήματα δέχθηκε και από ποιόν, στην κυρίως εξέταση της η παραπονούμενη είπε ότι όταν αυτή έπεσε στο έδαφος ο κατηγορούμενος 2 την κλωτσούσε στην κοιλιά και στα πλευρά ενώ η Σταύρη κρατούσε μια πέτρα και την χτυπούσε στο κεφάλι. Στην αντεξέταση της όμως ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος 2 της έδωσε κλωτσιές και γροθιές και ύστερα την τραβούσαν στην άσφαλτο, γι' αυτό είχε και το έγκαυμα τριβής στο γόνατο, κάτι που σε προηγούμενο σημείο της αντεξέτασης της είπε ότι έγινε πριν όταν την έβγαλαν από το αυτοκίνητο. Ήταν μάλιστα η θέση της στην αντεξέταση ότι ο κατηγορούμενος 2 της έδωσε πολλές και δυνατές κλωτσιές στα πλευρά και στην κοιλιά και πολλές και δυνατές γροθιές στην κοιλιακή χώρα. Πρόσθεσε δε για πρώτη φορά την αντεξέταση της, ότι ο κατηγορούμενος 2 μετά από τα πιο πάνω έπιασε τα χέρια της και της τα έδεσε και όπως της τα κρατούσε πήγε η αδελφή του με την πέτρα και την χτύπησε πάνω στο κεφάλι. Όταν δε ρωτήθηκε εάν αυτό το είπε στην κατάθεση της επέμενε ότι το είπε, κάτι που όμως επίσης δεν ισχύει. Ο Μ.Κ.3 είπε σχετικά στη μαρτυρία του ότι προσπάθησε να σταματήσει τον κατηγορούμενο 2 και την αδελφή του αλλά ήταν πολύ δύσκολο. Μάλιστα περιγράφοντας τις ενέργειες του είπε ότι μέχρι αυτός να επέμβει η Σταύρη έδωσε στην παραπονούμενη 2 με 3 χτυπήματα με την πέτρα και μετά πήγε ο Θουκυδίδης και χτυπούσε την παραπονούμενη με γροθιές. Ο Μ.Κ.3 προσπαθούσε να κρατήσει πρώτα τον Θουκυδίδη, ύστερα επειδή έβλεπε την αδελφή εκείνου να πηγαίνει, έπιανε τον αδελφό της, τον άφηνε, πήγαινε η αδελφή του και όταν έπιανε ο μάρτυρας την αδελφή πήγαινε ο Θουκυδίδης. Η περιγραφή όμως αυτή των διαδοχικών επιθέσεων κατόπιν επέμβασης του Μ.Κ.3 δεν συνάδει με την περιγραφή της παραπονούμενης για ταυτόχρονες επιθέσεις και από τους δύο. Περαιτέρω ο Μ.Κ.3 ανέφερε ότι είδε τον Θουκυδίδη να χτυπά την παραπονούμενη στο πρόσωπο με πολλές γροθιές. Η παραπονούμενη όμως δεν ανέφερε ότι δέχθηκε από τον κατηγορούμενο 2 γροθιές στο πρόσωπο αλλά στα πλευρά και στην κοιλιά. Στη συνέχεια όταν ο Μ.Κ.3 ρωτήθηκε σε ποια σημεία χτυπούσε την παραπονούμενη ο Θουκυδίδης πρόσθεσε ότι την χτυπούσε και στην κοιλιά. Όταν ρωτήθηκε περαιτέρω εάν και τα χτυπήματα στην κοιλιά ήταν δυνατά απάντησε, χωρίς να δείχνει βέβαιος, ότι πιστεύει πως ναι. Όταν στη συνέχεια ρωτήθηκε με βάση την απάντηση του αυτή εάν δεν έβλεπε τα χτυπήματα, απάντησε αρνητικά λέγοντας ότι δεν τα έβλεπε γιατί προσπαθούσε να πιάσει την αδελφή του Θουκυδίδη και ότι έβλεπε σε ένα σημείο εφόσον ήταν μπροστά από το καπό του αυτοκινήτου. Ήταν δε η θέση του ότι ανάφερε στην κατάθεση του ότι ο Θουκυδίδης άρχισε να χτυπά την παραπονούμενη και να της δίνει δυνατές γροθιές στο πρόσωπο. Όταν όμως του υποβλήθηκε ότι δεν το είπε στην κατάθεση του δέχτηκε ότι δεν το είπε και ανέφερε ότι εκεί είπε ότι την χτυπούσαν χωρίς να δώσει λεπτομέρειες ακριβώς του τι έγινε. Σε υποβολή ότι ο Θουκυδίδης δεν χτύπησε καθόλου την παραπονούμενη είπε ότι την χτύπησε και ανέφερε περαιτέρω ότι ουσιαστικά η παραπονούμενη προηγουμένως του είπε ότι ο Θουκυδίδης πήγαινε σπίτι της την νύχτα, άνοιγε το παράθυρο έμπαινε μέσα και την χτυπούσε μπροστά στο μωρό τους. Όταν στη συνέχεια ρωτήθηκε εάν από αυτό κατάλαβε ότι την έδειρε κατά τον επίδικο χρόνο απάντησε καταφατικά. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να λεχθεί ότι τόσο η μαρτυρία της παραπονούμενης ότι ο κατηγορούμενος 2 της έδωσε πολλές και δυνατές κλωτσιές στα πλευρά και στην κοιλιά και πολλές και δυνατές γροθιές στην κοιλιακή χώρα αλλά και η μαρτυρία του Μ.Κ.3 ότι η παραπονούμενη δέχθηκε δυνατά χτυπήματα από τον κατηγορούμενο 2 και στην κοιλιά διαψεύδεται από το περιεχόμενο της ιατρικής έκθεσης του Δρα Γ. Τρύφωνος ημερ. 31.3.10 (τεκμήριο 9), το οποίο δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός και από το οποίο φαίνεται ότι η παραπονούμενη δεν έφερε κανένα τραύμα στα πλευρά και στην κοιλιά. Το ότι η παραπονούμενη δεν ήταν ειλικρινής φαίνεται και από το ότι κατά τη μαρτυρία της και μάλιστα κατά την αντεξέταση της ισχυρίσθηκε ότι ο κατηγορούμενος 2 χτύπησε και τον Μ.Κ.3 με αποτέλεσμα και εκείνος να νοσηλευθεί για 3 μέρες στο Νοσοκομείο και μάλιστα ότι βρισκόταν στο διπλανό από αυτήν δωμάτιο. Κάτι τέτοιο όμως όχι μόνο δεν ανέφερε στην κατάθεση της αλλά διαψεύστηκε από τον ίδιο τον Μ.Κ.3, ο οποίος είπε ότι δεν χτυπήθηκε. Τέλος όσον αφορά την μαρτυρία της παραπονούμενης για τη συμμετοχή του κατηγορούμενου 2 στην εναντίον της επίθεση θα πρέπει επίσης να λεχθεί ότι εύλογα ερωτηματικά προξενεί αυτό που η παραπονούμενη είπε ότι δηλ. στο τέλος ενώ αυτή ήταν ουσιαστικά αιμόφυρτη στο έδαφος ο κατηγορούμενος 2, πριν αναχωρήσουν από το σημείο, έσκυψε από πάνω της και της είπε «Καλά να σου κάνει». Δεν είναι όμως λογικό ο κατηγορούμενος 2 να συμμετείχε στην επίθεση και μάλιστα καταφέρνοντας στην παραπονούμενη βάναυσα χτυπήματα, όπως αυτά που περιέγραψε η τελευταία, και εντούτοις αντί να αναφερθεί σε πληθυντικό αριθμό «Καλά να σου κάνουμε» αναφέρθηκε στον ενικό «Καλά να σου κάνει», κάτι που δείχνει ότι κάποιος άλλος έκανε στην παραπονούμενη ότι έκανε. Ως εκ των άνω κρίνω ότι οι Μ.Κ.2 και Μ.Κ.3 δεν ήταν ειλικρινείς και συναφώς η μαρτυρία τους δεν γίνεται δεκτή. Οι κατηγορούμενοι 2 και 3, ως έχει προαναφερθεί, δεν προσήγαγαν καμία μαρτυρία. Περιορίστηκαν σε ανώμοτες δηλώσεις. Όσον αφορά την επιλογή τους αυτή κατ' αρχήν πρέπει να λεχθεί ότι αποτελεί απόλυτο δικαίωμα τους και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη εναντίον τους. Όσον αφορά τη βαρύτητα και την αξία ανώμοτης δήλωσης είναι νομολογιακά αποσαφηνισμένο ότι αυτή εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πως ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τέτοια δήλωση χωρίς όρκο δεν πρέπει να παραμερίζεται ολότελα. Το Δικαστήριο έχει την υποχρέωση να της δώσει το βάρος που της αρμόζει και να τη λάβει υπόψη του πριν φτάσει στο συμπέρασμα κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση (βλ. R v. Frost

(1964)64 Cr. App. R. 284). Η ενδεχόμενη αξία της όμως είναι πειστική μάλλον παρά αποδεικτική εφόσον δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είναι με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Δεν εξομοιώνεται δηλ. με ένορκη μαρτυρία, η οποία υπόκειται σε έλεγχο δηλ. η οποία δοκιμάζεται από αντεξέταση (βλ. Vrakas v. Republic

(1973)2 C.L.R. 139, Themistokleous v. The Police

(1981)2 CLR 200 και Anastasiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97). Μπορεί όμως να βοηθήσει το Δικαστήριο να δει τα αποδεδειγμένα γεγονότα και τα συμπεράσματα που πρέπει να βγουν από αυτά με διαφορετικό φως (R v. Coughlan

(1976)64 Cr. App. R. 11). Όσον αφορά την ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου 3, αυτή δεν περιλάμβανε οποιαδήποτε γεγονότα. Η δε ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου 2 ουσιαστικά παραπέμπει στα γεγονότα που ανέφερε στην κατάθεση του τεκμήριο

1. Ως έχει αναφερθεί τέτοια ανώμοτη δήλωση δεν μπορεί να αποδείξει γεγονότα που δεν είναι με άλλο τρόπο αποδεδειγμένα με μαρτυρία. Περαιτέρω εφόσον στην παρούσα δεν έγινε δεκτή η μαρτυρία των Μ.Κ.2 και Μ.Κ.3 και δεν υπάρχουν αποδεδειγμένα γεγονότα, η εν λόγω ανώμοτη δήλωση δεν μπορεί ούτε να βοηθήσει όπως εξετασθούν αυτά υπό το φως των όσων αναφέρονται στη δήλωση, ώστε το Δικαστήριο να καταλήξει σε οποιαδήποτε συμπεράσματα. Ως εκ των άνω κρίνεται ότι δεν μπορεί να αποδοθεί καμία βαρύτητα στις ανώμοτες δηλώσεις των κατηγορουμένων 2 και
2. Τέλος θα πρέπει να αναφερθεί ότι οι κατηγορούμενοι 2 και 3 στις καταθέσεις τους παραθέτουν τους ισχυρισμούς τους ως προς τα γεγονότα που έλαβαν χώραν κατά τον επίδικο χρόνο, χωρίς όμως να παραδέχονται οποιαδήποτε ποινικά κολάσιμη εμπλοκή τους. Με δεδομένο λοιπόν ότι η μόνη μαρτυρία στην οποία η κατηγορούσα αρχή στήριξε την υπόθεσης της, ως προς τα γεγονότα που έλαβαν χώραν κατά τον επίδικο χρόνο, είναι αυτή των Μ.Κ.2 και Μ.Κ.3, η οποία για τους λόγους που εξηγήθηκε ανωτέρω δεν έγινε δεκτή, κρίνεται ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της εναντίον των κατηγορουμένων 2 και
3. Ως εκ των άνω οι κατηγορούμενοι 2 και 3 αθωώνονται και απαλλάσσονται από τις κατηγορίες που έκαστος αυτών αντιμετωπίζει. (Υπ.) ....................................... Φ. Τιμοθέου, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/ Final (Αναφορά: Ποινική - Τελική - Συνομωσία προς διάπραξη πλημμελήματος - Επίθεση προκαλούσα πραγματική σωματική βλάβη). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο