Δημοκρατία ν. Ανδρέα Πασχαλίδη κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 20962/14, 4/12/2014

(1)/2004 όπως τροποποιήθηκε (κατηγορίες 3 και 4 αντίστοιχα). (β) Της κατοχής και μεταφοράς εκρηκτικών υλών χωρίς άδεια του Επιθεωρητή Εκρηκτικών Υλών, κατά παράβαση του περί Εκρηκτικών Υλών Νόμου Κεφ.54 όπως τροποποιήθηκε (κατηγορίες 5 και 6, αντίστοιχα). (γ) Της βαριάς σωματικής βλάβης, κατά παράβαση του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (κατηγορία 8). (δ) Των πράξεων που στοχεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228 (α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (κατηγορία 13). Ο κατηγορούμενος 2 με δική του παραδοχή βρέθηκε ένοχος στο αδίκημα της κοινής επίθεσης κατά παράβαση του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 (κατηγορία 14). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των κατηγοριών, τα αδικήματα που οι κατηγορούμενοι διέπραξαν έλαβαν χώρα στις 19 Αυγούστου του 2014 στα Κάτω Πολεμίδια της Επαρχίας Λεμεσού. Να σημειώσουμε ότι και οι δύο κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν και άλλες κατηγορίες στις οποίες απαλλάχθηκαν μετά που η Κατηγορούσα Αρχή ανακοίνωσε αναστολή ποινικής δίωξης. Τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, όπως έχουν εκτεθεί από την κατηγορούσα αρχή, παρατίθενται αυτολεξεί: «Στις 19/08/14 και περί ώρα 19.00, ενώ ο 3ος παραπονούμενος, Άριστος Αριστοτέλους, αναχωρούσε από καφενείο που βρίσκεται στον 36ο δρόμο στα Πολεμίδια συνάντησε δύο παιδιά και αστειευόμενος, άγγιξε το ένα στο μάγουλο, ρωτώντας τους τι έκαναν εκεί. Το συγκεκριμένο παιδί, αποδείχθηκε στη συνέχεια, πως ήταν αδελφός των κατηγορούμενων 1 και

1. Ακολούθως ο Αριστοτέλους κατευθύνθηκε προς την οικία του στον 36ο δρόμο, όπου εκεί βρισκόταν και η σύζυγος του, Νίκη Παντελή. Μετά πάροδο 10 περίπου λεπτών, στην οικία του Αριστοτέλους μετέβηκε ο κατηγορούμενος 2, ο οποίος σε έντονο ύφος ζήτησε εξηγήσεις από τον Αριστοτέλους, στην παρουσία της γυναίκας του, αναφέροντας του ότι έπιασε τον αδερφό του, δηλαδή το προαναφερόμενο παιδί, από το λαιμό. Ο Αριστοτέλους, προσπάθησε να του εξηγήσει ότι όλα έγιναν σε φιλικό επίπεδο και δεν χρειαζόταν αντιπαράθεση. Αφού συνομίλησαν για λίγα λεπτά, ο Αριστοτέλους, συνόδευσε τον κατηγορούμενο 2 κατά την αναχώρηση του, κατεβαίνοντας από την πολυκατοικία στον δρόμο. Την ώρα εκείνη, αφίχθηκε εκεί και ο κατηγορούμενος 1 μαζί με τη μητέρα τους και ο κατηγορούμενος 1 επιτέθηκε και γρονθοκόπησε τον Αριστοτέλους, χτυπώντας τον με τα χέρια σε διάφορα μέρη του σώματος. Ως αποτέλεσμα της επίθεσης από τον κατηγορούμενο 1 ο Αριστοτέλους υπέστηκε κάταγμα στην υπερόφρυα χώρα, δηλαδή στην περιοχή κάτω από το αριστερό μάτι, μικροεκδορές διαστάσεων 2Χ1 εκατοστών κάτω από το αριστερό μάτι, εκδορά διαστάσεων 4Χ0.1 εκατοστών στην αριστερή ωμοπλατιαία χώρα και εκδορά διαστάσεων 3.5Χ0.3 εκατοστών στη δεξιά στοματική χώρα. Σε κάποια φάση επιτέθηκε και ο κατηγορούμενος 2 στον Αριστοτέλους χτυπώντας τον με τα χέρια σε διάφορα μέρη του σώματος, χωρίς να του προκαλέσει αυτός οποιαδήποτε βλάβη. Στη συνέχεια οι κατηγορούμενοι 1 και 2 αναχώρησαν και επέστρεψαν στην οικία τους. Η Παντελή όταν αντιλήφθηκε ότι ο άνδρας της δεχόταν επίθεση, ενημέρωσε τηλεφωνικώς την Αστυνομία. Ο Αριστοτέλους επέστρεψε στην οικία του, ενώ εκεί μετέβη ο γιος του Αντρέας Αριστοτέλους, ο οποίος όταν πληροφορήθηκε το συμβάν και έμαθε την περιγραφή των κατηγορούμενων, ανάφερε στους γονείς του ότι ήξερε ποιοί ήταν και αναχώρησε και κατευθύνθηκε στην οικία των κατηγορούμενων. Ο Αριστοτέλους ακολούθησε τον Ανδρέα, με σκοπό να αποτρέψει περαιτέρω φασαρίες ενώ στο χώρο αφίχθηκαν και άλλα πρόσωπα που βρίσκονταν στη γειτονιά, μεταξύ των οποίων ο ανήλικος γιος του Άριστου Αριστοτέλους, Μαρίνος Αριστοτέλους, ο 2ος παραπονούμενος, Αντώνης Νικολάου καθώς και οι Παναγιώτης Γεωργίου, Μιχάλης Κυριάκου και Ανδρέας Διονυσίου. Φθάνοντας έξω από το σπίτι των κατηγορούμενων, στον 45ο δρόμο, στον χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας, βρίσκονταν ήδη εκεί οι κατηγορούμενοι 1 και 2 και η μητέρα τους. Εκεί ξεκίνησε έντονη συζήτηση οπότε η μητέρα των κατηγορουμένων έσπρωξε τον Ανδρέα Αριστοτέλους, ενώ ο κατηγορούμενος 1 επιτέθηκε εκ νέου στον Άριστο Αριστοτέλους με σιδερολοστό και τον τραυμάτισε κάτω από το λαιμό. Εκείνη την ώρα επενέβηκαν άλλοι παρευρισκόμενοι στη σκηνή, με σκοπό να σταματήσουν τον καβγά. Ως αποτέλεσμα ο Αριστοτέλους υπέστηκε εκδορές διαστάσεων 13Χ6 εκατοστών στην αριστερή οσφυϊκή χώρα, εκδορά διαστάσεων 2.3Χ0.5 εκατοστών στον αριστερό αγκώνα, πολλαπλές εκδορές διαστάσεων 13Χ11 εκατοστά στη δεξιά τραχηλική χώρα, τραύμα το οποίο χρειάστηκε συγκόλληση μήκους 9.5 εκατοστών στη δεξιά τραχηλική χώρα και εκδορές διαστάσεων 5Χ3 εκατοστών στη δεξιά πλάγια χώρα της αριστερής κνήμης. Ακολούθως ο κατηγορούμενος 1 εισήλθε σε αποθήκη που βρισκόταν στον συγκεκριμένο χώρο και εξήλθε κρατώντας ένα ΔΟΚΟ το οποίο πρόταξε προς τους συγκεντρωμένους, φωνάζοντας τους πως αν δεν έφευγαν μέσα σε τρία λεπτά θα τους πυροβολούσε. Τότε οι παρευρισκόμενοι άρχισαν να τρέχουν, οπότε ακούστηκε πυροβολισμός με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ο Αντώνης Νικολάου, παραπονούμενος 2, ο οποίος βρισκόταν στη σκηνή, πίσω από το δεξιό ώμο. Ο Νικολάου υπέστηκε κατάγματα δεξιάς ωμοπλάτης, δεξιάς κλείδας και κεφαλής δεξιού βραχίονα από τα σφαιρίδια και τραύμα μήκους 0.2Χ0.1 εκατοστά στη δεξιά ωμοπλατιαία χώρα και εκχύμωση στη δεξιά υποκλείδιο χώρα. Παρόντες κατά τη διάπραξη των πιο πάνω, ήταν, εκτός από τον Αντώνη Νικολάου και τον Άριστο Αριστοτέλους, και οι Ανδρέας Αριστοτέλους, Παναγιώτης Γεωργίου, Μιχάλης Κυριάκου και Ανδρέας Διονυσίου, εκ των οποίων οι Μαρίνος Αριστοτέλους, Ανδρέας Διονυσίου και Μιχάλης Κυριάκου είδαν τον κατηγορούμενο 1 να κρατά το όπλο, να το βάζει στον ώμο και να σημαδεύει, την ώρα που απειλούσε πως αν δεν φύγουν σε τρία λεπτά θα τους "παίξει ούλλους". Την ίδια ώρα στη σκηνή κατέφθασε περιπολικό από τον Αστυνομικό Σταθμό Πολεμιδιών, με πλήρωμα τους Α/Αστ. 4079 Σάββας Τρύφωνος και Αστ. 1844 Ευστάθιο Αλεξάνδρου. Όταν έγινε αντιληπτή η παρουσία της Αστυνομίας στη σκηνή, οι παρευρισκόμενοι στράφηκαν με άγριες διαθέσεις προς τον κατηγορούμενο 2 και τη μητέρα του, οπότε με οδηγίες του Τρύφωνος, ο Αλεξάνδρου, οδήγησε τον κατηγορούμενο 2 και τη μητέρα του στο διαμέρισμα τους, ενώ ο Τρύφωνος, έκανε έλεγχο στο χώρο και εντόπισε αίμα οπότε απέκοψε τη σκηνή και ξεκίνησε προκαταρτικές εξετάσεις. Ο κατηγορούμενος 1 απομακρύνθηκε από την σκηνή κρατώντας ένα κυνηγετικό όπλο. Ο Αντώνης Νικολάου μεταφέρθηκε στο Τ.Ε.Π.Α. του Νοσοκομείου Λεμεσού, με ιδιωτικό αυτοκίνητο, από τον φίλο του Μιχάλη Κυριάκου, ο οποίος, ήταν παρών κατά το χρόνο τέλεσης των αδικημάτων και είδε τον κατηγορούμενο 1, που κρατούσε το όπλο. Ακολούθως στη σκηνή έφθασαν και άλλα περίπολα της Α.Δ.Ε. Λεμεσού, τα οποία απέκλεισαν τη σκηνή και διενέργησαν εξετάσεις. Στη σκηνή εντοπίστηκαν οι κατηγορούμενος 2 και η μητέρα του , οι οποίοι ανακρινόμενοι προφορικά ανάφεραν πλήρη άγνοια για το που βρισκόταν ο κατηγορούμενος
2. Στη σκηνή δεν εντοπίστηκε ούτε το ΔΟΚΟ. Από έλεγχο στα μητρώα της Αστυνομίας, σύμφωνα με την υπεύθυνη του Αρχείου Πυροβόλων Όπλων, Αστ. 1237, Ρεβέκκα Αγαθοκλέους, διαπιστώθηκε ότι κανείς από τους κατηγορούμενους 1 και 2, η μητέρα τους, ή ο σύζυγος της Abdulkader DARWISH, Δ.Τ. 1218966, δεν είναι ιδιοκτήτης οποιουδήποτε πυροβόλου ή μη πυροβόλου όπλου. Επιπλέον καμιά άδεια ξένης κατοχής σε οποιοδήποτε πυροβόλο ή μη πυροβόλο όπλο εκδόθηκε στο όνομα τους. Στη σκηνή επίσης, η οποία παρέμεινε αποκλεισμένη και υπό φρούρηση, στη συνέχεια αφίχθηκαν και διενέργησαν εξετάσεις, μέλη του Τ.Α.Ε. Λεμεσού και μέλη της ΥΠ.ΕΓ.Ε. Αρχηγείου Αστυνομίας. Την 19/8/14 και ώρα 23:00 στο Τ.Α.Ε. Λ/σου, ο Λοχ. 532 Θάνος Χαραλάμπους, πήρε γραπτή συγκατάθεση από τον κατηγορούμενο 2, για λήψη δειγματοληψίας από εκείνον, προς εντοπισμό υπολειμμάτων εκρηκτικής ύλης. Την ίδια ημέρα μεταξύ των ωρών 23:00‑23:15, ο Λοχ. 532 πήρε από τον κατηγορούμενο 2 δειγματοληψίες για εντοπισμό υπολειμμάτων εκρηκτικής ύλης. Εναντίον των κατηγορούμενων 1 και 2, εξασφαλίστηκαν δικαστικά εντάλματα σύλληψης, δυνάμει των οποίων ο κατηγορούμενος 2, συνελήφθηκε την 20/08/14 και ώρα 00:55, στο ΤΑΕ Λεμεσού, από τον Αστ.
3. Του εξηγήθηκαν οι λόγοι της σύλληψης του και αφού του επιστήθηκε η προσοχή του στο Νόμο, απάντησε "Τίποτε εν έχω να πω". Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος 2 πληροφορήθηκε για τα δικαιώματα του. Ο κατηγορούμενος 1 δεν εντοπίστηκε και καταζητείτο. Την 20/08/14 μεταξύ των ωρών 0215‑0255, στο Τ.Α.Ε. Λεμεσού, ο Αστ. 3064, πήρε ανακριτική κατάθεση από τον 2ο κατηγορούμενο, με τη μορφή ερωτοαπαντήσεων, στην οποία απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις που τέθηκαν με τη φράση "ό,τι έχω να πω θα το πω στο δικαστήριο". Την 20/08/14 ο κατηγορούμενος 2 και παρουσιάστηκε ενώπιον δικαστηρίου και εναντίον του, εξασφαλίστηκε δικαστικό διάταγμα προφυλάκισης, για περίοδο 8 ημερών. Την ίδια ημέρα, 20/08/14, εξασφαλίστηκε πληροφορία σύμφωνα με την οποία σε χωράφι που βρίσκεται στην τοποθεσία "Ζακατζιωτικα", έδαφος Κ. Πολεμιδιών, βρισκόταν ο καταζητούμενος. Κατόπιν τούτου, στα πλαίσια συντονισμένης επιχείρησης, μέλη της Αστυνομίας, ερεύνησαν το χώρο, όπου στις 15:35, ο Αστ. 2704 Νίκος Οδιάτης, συνέλαβε τον 1ο κατηγορούμενο, του εξήγησε τους λόγους της σύλληψης του και αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο, απάντησε "Εντάξει εν έχει πρόβλημα". Ακολούθως τον ενημέρωσε για τα δικαιώματα του. Την 20/08/14 και ώρα 17:00, ο 1ος κατηγορούμενος υπέγραψε συγκατάθεση για λήψη δειγματοληψιών από αυτό, για εντοπισμό υπολειμμάτων εκρηκτικών υλών. Η δειγματοληψία έγινε την ίδια ημέρα μεταξύ των ωρών 17:00‑17:15 στο Τ.Α.Ε. Λεμεσού, από τον Λοχ.
4. Την 20/08/14 μεταξύ των ωρών 17:30‑19:00 στο Τ.Α.Ε Λεμεσού, ο Λοχ. 532 πήρε ανακριτική κατάθεση από τον 1ο κατηγορούμενο στην οποία, αν και αρχικά απαντούσε και λαμβανόταν σε αφηγηματική μορφή, στη συνέχεια ανάφερε ότι είχε να πει θα το έλεγε ενώπιον Δικαστηρίου. Κατόπιν τούτου η κατάθεση συνεχίστηκε με τη μορφή ερωτοαπαντήσεων. Στην κατάθεση του ωστόσο τοποθετούσε τον εαυτό του στη σκηνή που διαδραματίστηκαν τα γεγονότα ενώ στις πλείστες ερωτήσεις που του τέθηκε απαντούσε με τη φράση "Ότι έχω να πω θα το πω στο Δικαστήριο". Την 21/08/14 ο κατηγορούμενος 1 παρουσιάστηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού και εναντίον του εξασφαλίστηκε διάταγμα προσωποκράτησης για περίοδο 7 ημερών. Την 25/08/14, ζητήθηκε από τους κατηγορούμενους 1 και 2 να λάβουν μέρος σε αναγνωριστική παράταξη αλλά και οι δύο, μετά από διαβούλευση με τους δικηγόρους τους, ζήτησαν όπως η αναγνώριση γίνει σε γραφείο και υπέγραψαν τα σχετικά έντυπα. Κατόπιν τούτου, την ίδια ημέρα μεταξύ των ωρών 13:01‑13:05 στο Τ.Α.Ε. Λεμεσού, προσήλθε ο Άριστος Αριστοτέλους, ο οποίος αναγνώρισε τον 1ο κατηγορούμενο ως το πρόσωπο που κρατούσε το όπλο και τον 2ο κατηγορούμενο ως το πρόσωπο που τον απείλησε στην οικία του και του επιτέθηκε. Σχετικά πρακτικά για τη διαδικασία της αναγνώρισης κράτησε ο Αστ. 2097 Στ. Αντωνίου, που διεξήγαγε την διαδικασία. Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 ανακρίθηκαν εκ νέου, την 25/08/14 σε σχέση με την υπόθεση, επέμεναν όμως να μην απαντούν σε ουσιώδεις ερωτήσεις που τους τέθηκαν ενώ αρνήθηκαν να προβούν σε γραπτές καταθέσεις. Στο παντελόνι/φόρμα του κατηγορούμενου 1, αλλά και δειγματοληψία από το πρόσωπό του, ήταν θετικά στην εξέταση για υπολείμματα εκπυρσοκρότησης όπλου. Ανιχνεύθηκαν σωματίδια που αποτελούνται από μόλυβδο, αντιμόνιο και βάριο. Η ανίχνευση των πιο πάνω σωματιδίων αποδεικνύει αποκλειστικά την ύπαρξη υπολειμμάτων εκπυρσοκρότησης όπλου και είναι απόδειξη ότι τη συγκεκριμένη στιγμή το άτομο ή χρησιμοποίησε το όπλο, ή βρισκόταν σε πολύ κοντινή απόσταση όταν έγινε η εκπυρσοκρότηση, ή ήρθε σε επαφή με αντικείμενο/α που είχε/αν υπολείμματα εκπυρσοκρότησης όπλου. Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 παραπέμφθηκαν να δικαστούν ενώπιον Κακουργιοδικείου στις 28 Αυγούστου,
5. Ο κατηγορούμενος 1 τελεί υπό κράτηση από τις 21 Αυγούστου,
6. Ο κατηγορούμενος 2 έμεινε υπό κράτηση από 20.8.14 έως 28.8.14, δυνάμει διατάγματος προσωποκράτησης. Είναι λευκού ποινικού μητρώου και οι δύο κατηγορούμενοι.» Μετά την παράθεση των γεγονότων διευκρινίστηκε ότι το τραύμα 9.5 εκ. στη δεξιά τραχηλική χώρα που παρουσίασε ο Αριστοτέλους προκλήθηκε όταν ο κατηγορούμενος 1 κτύπησε με το σιδερολοστό τον Αριστοτέλους στο λαιμό με αποτέλεσμα να εισχωρήσει το όργανο μέσα στο λαιμό του, να ανοίξει και να χρειάζεται συγκόλληση. Αγορεύοντας οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των κατηγορούμενων 1 και 2 προς μετριασμό της ποινής κάλεσαν το Δικαστήριο όπως λάβει υπόψη, ανάμεσα σε άλλα: (α) την παραδοχή, (β) το λευκό ποινικό μητρώο (γ) την απολογία - μεταμέλεια και (δ) τις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις των κατηγορουμένων. Πιο συγκεκριμένα ο κ. Καλλής αναφέρθηκε στα δύσκολα παιδικά χρόνια που είχε ο κατηγορούμενος 1 και ο αδελφός του, κατηγορούμενος 2, αφού ο πατέρας τους τους εγκατέλειψε στην ηλικία των 8 και 9 ετών αντίστοιχα και έκτοτε ουδέν ενδιαφέρον επέδειξε. Όταν ήταν παιδί έζησε τρομακτικές σκηνές βίας από τον πατέρα. Δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τη φοίτηση του σε σχολείο αφού φοίτησε μέχρι την τρίτη τάξη Γυμνασίου. Κατετάγη στην Εθνική Φρουρά πλην όμως λόγω προβλημάτων που αφορούσαν στη ψυχική του υγεία απελύθη πρόωρα. Παρόλα τα πιο πάνω προβλήματα, εντούτοις ουδέποτε στο παρελθόν διέπραξε οποιοδήποτε ποινικό αδίκημα. Αυτή είναι η πρώτη και μοναδική περίπτωση που ο κατηγορούμενος 1 επέδειξε τέτοια ανάρμοστη συμπεριφορά. Πριν από αυτή την παράνομη συμπεριφορά του, ο κατηγορούμενος 1 είχε συνάψει σχέση με κοπέλα και έχει προγραμματίσει γάμο για τις 6.6.
7. Σχετικό προσκλητήριο κατατέθηκε ως Τεκμήριο Γ. Τέλος ο κ. Καλλής ανέφερε ότι το ΔΟΚΟ είχε δύο φυσίγγια και όχι ένα αλλά ο κατηγορούμενος 1 δεν πυροβόλησε δύο φορές αλλά μόνο μια, παρόλο που είχε τη δυνατότητα και την ευκαιρία να πράξει κάτι τέτοιο. Σύμφωνα με ιατρικό πιστοποιητικό (Τεκμήριο Β) ο κατηγορούμενος 1 είναι άτομο με μαθησιακές δυσκολίες, με συναισθηματική ανωριμότητα και χαμηλή συναισθηματική νοημοσύνη, με διαταραχές προσωπικότητας σημαντικού βαθμού και χρήστης ουσιών στο παρελθόν. Έχει μειωμένη ανοχή στις πιέσεις με αντιδράσεις παρορμητικές, είναι απρόβλεπτος και καταστροφικός. Χρειάζεται συμπαράσταση και βοήθεια. Στα πλαίσια της παρόρμησης του μπορεί να γίνει και αυτοκαταστροφικός. Τα προβλήματα στην προσωπικότητα και συμπεριφορά του είναι διαχρονικά. Ο κ. Κονναρής υιοθέτησε τα όσα ανέφερε ο κ. Καλλής γύρω από τις οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου
8. Ως ανέφερε δεν υπήρξε οποιοσδήποτε προσχεδιασμός εκ μέρους του κατηγορούμενου 2 για τη διάπραξη της κοινής επίθεσης εις βάρος του θύματος, η οποία συνίστατο στο γεγονός ότι το κτύπησε με τα χέρια του χωρίς όμως να του προκαλέσει οποιαδήποτε σωματική βλάβη. Μας κάλεσε και αυτός να δώσουμε βαρύτητα στην παραδοχή του, την οποία θεωρεί ως άμεση αφού μόλις αποσύρθηκαν οι σοβαρότερες κατηγορίες που αρχικά αντιμετώπιζε, παραδέχθηκε το αδίκημα της κοινής επίθεσης που προστέθηκε στο κατηγορητήριο. Τέλος αναφορά έγινε και στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 2 είναι ηλικίας 23 ετών και λευκού ποινικού μητρώου. Το αδίκημα το οποίο διέπραξε ο κατηγορούμενος 1, δηλαδή των πράξεων που στοχεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα, είναι από τα πλέον σοβαρά αδικήματα που προβλέπει ο Ποινικός Κώδικας και αυτό αντανακλάται από την προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή, που είναι αυτή της φυλάκισης διά βίου. Για το αδίκημα της βαριάς σωματικής βλάβης, κατά παράβαση του άρθρου 231 του ίδιου νόμου ο Νομοθέτης προέβλεψε ποινή φυλάκισης μέχρι επτά χρόνια, χωρίς βέβαια να παραγνωρίζεται η σοβαρότητα και των άλλων αδικημάτων που κατηγορούμενος 1 διέπραξε. Η προβλεπόμενη από το Νόμο ανώτατη ποινή είναι ενδεικτική της έκτασης της σοβαρότητας ενός αδικήματος και αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής, όπως και το είδος της ποινής που θα επιβληθεί (βλ. Souilmi ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 248, Γενικός Εισαγγελέας ν. Πέτρου

(1993)2 Α.Α.Δ. 9). Όπως τέθηκε στην υπόθεση Λεβέντης ν. Αστυνομίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 632: "Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από το νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή". Βεβαίως, τα Δικαστήρια δεν βασίζονται μόνο στην προβλεπόμενη από το νόμο ποινή αλλά λαμβάνουν υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου, τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων και το μέσο που χρησιμοποιήθηκε για τη διενέργεια της εγκληματικής πράξης (βλ. Άγγελος Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 221/2012, 19.12.12). Eγκλήματα τα οποία εμπεριέχουν τη χρήση βίας εναντίον προσώπου, είναι πολύ σοβαρά. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Τόκκαλου

(2001)2 Α.Α.Δ. 95, ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κ. Πικής ανέφερε τα εξής ενδιαφέροντα: «Η χρήση βίας κατά του συνανθρώπου συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας· πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το άρθρο 7.1 του συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπειά του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωσή της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς.» Στην υπόθεση Mehmet Urgur ν. Αστυνομίας Ποιν. Έφ. 159/11, απόφαση ημερ. 4.4.12), για άλλη μια φορά επαναλαμβάνεται ότι αδικήματα της φύσεως που οι κατηγορούμενοι διέπραξαν, βρίσκονται σε έξαρση και ότι σε τέτοια περίπτωση οι ποινές θα πρέπει να είναι αποτρεπτικές. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση: «Τα φαινόμενα βίας που συχνά παρατηρούνται τον τελευταίο καιρό σε διάφορες εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, μας προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία. Η βία στα γήπεδα, στους δρόμους, στην οικογένεια ακόμη και στα σχολεία είναι πλέον θέματα της καθημερινότητας. Προτού αυτά τα φαινόμενα προσλάβουν μεγαλύτερες διαστάσεις και με ολέθριες συνέπειες, κάποιοι πρέπει να προβληματιστούν ώστε εγκαίρως και με τα κατάλληλα μέτρα να αντιμετωπιστεί όσο μπορεί πιο αποτελεσματικά η κατάσταση. Τα Δικαστήρια από τη δική τους πλευρά, οφείλουν να μεριμνούν ώστε οι υποθέσεις αυτού του είδους να εκδικάζονται χωρίς καθυστέρηση και να επιβάλλονται στους δράστες αποτρεπτικές ποινές, στέλνοντας έτσι μήνυμα μηδενικής ανοχής». Πάρα πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου, καταπιάνονται με την επιβολή ποινών για αδικήματα της φύσεως που οι κατηγορούμενοι διέπραξαν. Θα αναφερθούμε σε ορισμένες από αυτές γνωρίζοντας ότι οι προηγούμενες αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, αναφορικά με τις επιβληθείσες ποινές, είναι ενδεικτικές του μέτρου τιμωρίας συγκεκριμένων εγκλημάτων και των παραμέτρων του καθορισμού της ποινής. Δεν έχουν όμως τον δεσμευτικό χαρακτήρα, που ενέχει ο καθορισμός αρχών δικαίου. Και τούτο, γιατί η ποινή που επιβάλλεται σε κάθε υπόθεση είναι αλληλένδετη με τις ιδιαιτερότητες των γεγονότων που την συνθέτουν και με τις ιδιαιτερότητες των συνθηκών του παραβάτη (βλ. Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(2000)2 ΑΑΔ 1 και Μιχαήλ v. Δημοκρατίας

(2003)2 ΑΑΔ 123. Η όποια αναφορά σε παρόμοιες υποθέσεις γίνεται για να υπάρχει, όσο είναι δυνατό, κοινή προσέγγιση στην αντιμετώπιση των παραβατών (βλ. Γρηγορίου ν. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 217). Στην πρόσφατη απόφαση Σαμπή ν. Δημοκρατίας Ποιν. Έφ. 124/10, ημερομηνίας 22.2.12, το Εφετείο επανέλαβε ότι: «.. δεν υπάρχει προκαθορισμένο πλαίσιο και ακριβής προσδιορισμός της επιβαλλόμενης ποινής αναλόγως των προηγούμενων αποφάσεων. Η κάθε υπόθεση εξετάζεται στα πλαίσια των ιδιαιτεροτήτων που υπάρχουν και η κρίση της ορθότητας μιας ποινής εάν δηλαδή είναι έκδηλα υπερβολική ή όχι συναρτάται με τα περιστατικά της υπόθεσης, την προβλεπόμενη από το Νόμο ποινή και τις προσωπικές συνθήκες έκαστου εφεσείοντα, όπου είναι δυνατόν». Αμέσως πιο κάτω παραθέτουμε κάποιες αποφάσεις οι οποίες αφορούν στα αδικήματα που οι κατηγορούμενοι διέπραξαν. Στην Πισκόπου ν. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342, ο εφεσείων, 48 ετών τότε, αντιμετώπιζε το αδίκημα της εκ προθέσεως πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα. Η θυγατέρα του εφεσείοντα και ο γιος του πρώτου εξαδέλφου της συζύγου του, ο παραπονούμενος, συνήψαν ερωτικό δεσμό και σκόπευαν να παντρευτούν. Στα σχέδια τους αντέδρασαν οι οικογένειες τους. Σε συνάντηση που είχε ο παραπονούμενος με τον εφεσείοντα, του ανέφερε ότι θα παντρευτεί την κόρη του, όποιες και αν ήταν οι αντιδράσεις, θέση με την οποία συμφώνησε και η θυγατέρα του. Τότε ο εφεσείων την χαστούκισε και ακολούθως ο παραπονούμενος τον κτύπησε. Έπεσαν στο έδαφος και αλληλοκτυπιούνταν. Σ' αυτή τη φάση ο εφεσείων ανέσυρε σουγιά και τον κτύπησε δύο φορές στο λαιμό και στον αριστερό μηρό. Το θύμα μεταφέρθηκε στη μονάδα εντατικής παρακολούθησης του νοσοκομείου, όπου διαπιστώθηκε κάκωση νωτιαίου μυελού στο ύψος της βλάβης του αυχένα, εξού και η τετραπληγία την οποία παρουσίασε. Το Κακουργιοδικείο, μεταξύ άλλων παραγόντων, έλαβε υπόψη του την άμεση παραδοχή του, το λευκό του ποινικό μητρώο, το γεγονός ότι δεν υπήρχε προσχεδιασμός ή μελέτη του εγκλήματος, το ότι όλα έγιναν κάτω από συναισθηματική φόρτιση και την πρόκληση που δέχθηκε ο εφεσείων. Επέβαλε σ' αυτόν ποινή φυλάκισης έξι ετών. Η πιο πάνω ποινή επικυρώθηκε από το Εφετείο. Στην Adelin Ion ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 202/12, απόφαση ημερομηνίας 25.1.2013, ο εφεσείων αντιμετώπιζε το αδίκημα της εκ προθέσεως πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228 (α) του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με τα εκτεθέντα γεγονότα της υπόθεσης, υπήρχε υπόβαθρο διαπροσωπικών διαφορών μεταξύ εφεσείοντα και θύματος. Ο εφεσείων μετά από λεκτική αντιπαράθεση, έριξε thinner στον παραπονούμενο κι όταν ο παραπονούμενος κινήθηκε προς το μέρος του, ο εφεσείων έθεσε φωτιά στο υγρό το οποίο είχε καλύψει το πάνω μέρος του σώματος του παραπονούμενου. Ακολούθως, ο εφεσείων τον κτύπησε στο κεφάλι με μεταλλικό εργαλείο. Το θύμα έφερε εγκαύματα δευτέρου και τρίτου βαθμού και τραύματα στο μέτωπο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο, αφού έλαβε υπόψη του μεταξύ άλλων παραγόντων, την παραδοχή του, το λευκό του ποινικό μητρώο, τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις, ήταν ηλικίας περίπου 25 ετών και πατέρας ενός παιδιού, αλλά και την πρόκληση σε κάποιο βαθμό που υπήρξε από το θύμα, επέβαλε στον εφεσείοντα ποινή φυλάκισης επτά ετών. Το Εφετείο, έκρινε την ποινή έκδηλα υπερβολική και τη μείωσε στα τέσσερα χρόνια. Στη Mehmet Urgur, (ανωτέρω), επικυρώθηκαν ποινές φυλάκισης 2½ ετών για το αδίκημα της τέλεσης πράξεων που στοχεύουν στην πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα και 2 ετών για δύο κατηγορίες που αφορούσαν στο αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης. Ο εφεσείων σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις μέσα σε λίγες μέρες επιτέθηκε στο θύμα προκαλώντας του στην πρώτη περίπτωση κάταγμα κάτω γνάθου αριστερά, κάταγμα ζυγωματικού αριστερά, καθώς και εκχυμώσεις σε διάφορα μέρη του σώματος του και στην δεύτερη περίπτωση προκαλώντας του θλαστικό τραύμα στον τράχηλο δεξιά, τραυματισμό γλώσσας, αποκόλληση δοντιών, οίδημα και εκχυμώσεις τραχήλου, οίδημα αριστερού αυτιού, αιμάτωμα στη βάση της γλώσσας, στοματικές κακώσεις και επιπλοκή στα κατάγματα που είχε υποστεί κατά το προηγούμενο επεισόδιο. Μάλιστα οι ποινές χαρακτηρίστηκαν από το Εφετείο ως επιεικείς αφού θα μπορούσαν να ήταν αυστηρότερες. Στη Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 241 ο εφεσείων ηλικίας 73 χρονών, μάζευε χαρούπια από χωράφι το οποίο δεν του ανήκε και το οποίο βρισκόταν υπό τη μίσθωση του παραπονούμενου. Διεξήχθη συζήτηση μεταξύ των δύο αντρών κατά τη διάρκεια της οποίας ο εφεσείων χτύπησε τον παραπονούμενο με σιδερένια σωλήνα που βρισκόταν στο έδαφος προκαλώντας του θλαστικά τραύματα στο πρόσωπο και κάτω από αυτά ρωγμώδη κατάγματα του κρανίου. Τα προκληθέντα τραύματα συνιστούσαν βαριά σωματική βλάβη αλλά δεν αποτελούσαν κίνδυνο για τη ζωή του θύματος. Ποινή φυλάκισης 4 χρόνων μειώθηκε από το Εφετείο σε 3 χρόνια. Το Εφετείο έχοντας υπόψη του τον τρόπο που το πρωτόδικο Δικαστήριο προσέγγισε το γεγονός του θανάτου, δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο ο θάνατος να επέδρασε στον καθορισμό του ύψους της ποινής παρά την ορθή αυτοκαθοδήγηση ότι αποτελούσε εξωγενές στοιχείο. Στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Evans

(2005)2 Α.Α.Δ. 639 ο εικοσάχρονος εφεσίβλητος αντιμετώπιζε το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα. Ο παραπονούμενος υπέβαλε ερωτήσεις στον εφεσίβλητο για το αν ήταν ομοφυλόφιλος με αποτέλεσμα ο τελευταίος να τον σπρώξει και να τον φτύσει και όταν προσπάθησε να απομακρυνθεί αντιλήφθηκε τον παραπονούμενο να κινείται προς το μέρος του με κατεβασμένο παντελόνι και εσώρουχο. Ο εφεσίβλητος έχασε την ψυχραιμία του και τον γρονθοκόπησε στο στήθος και στο πρόσωπο και όταν έπεσε στο έδαφος του έτριψε με το πόδι το πρόσωπο στο έδαφος. Ο παραπονούμενος υπέστη σοβαρά τραύματα και μια από τις συνέπειες του τραυματισμού του ήταν και η μείωση της διανοητικής του ικανότητας από υψηλής σε μέσου όρου. Το Ανώτατο Δικαστήριο λαμβάνοντας υπόψη τις περιστάσεις της υπόθεσης, την άμεση παραδοχή του το λευκό του ποινικό μητρώο παραμέρισε την ποινή φυλάκισης 14 μηνών και την αντικατέστησε με φυλάκιση δυο ετών. Στην Αντωνίου v. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 414 ο κατηγορούμενος έτρεφε ερωτικό πάθος για την πρώην φιλενάδα του την οποία συνάντησε σε μπυραρία. Ενώ έφευγε από την μπυραρία προσπάθησε να προσεγγίσει την πρώην φιλενάδα του, όχι με αγαθές προθέσεις, οπότε και επενέβη ο παραπονούμενος ο οποίος δέχτηκε κτύπημα από τον κατηγορούμενο με κόπτη τον οποίο κρατούσε ο τελευταίος. Το θύμα τραυματίστηκε και έπεσε στο έδαφος. Το τραύμα μπορεί να μην ήταν πολύ σοβαρό αλλά ήταν τέτοιο που έθετε την υπόθεση στην κατηγορία της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης. Ποινή φυλάκισης 2 ετών που του επιβλήθηκε κρίθηκε αυστηρή όχι όμως έκδηλα υπερβολική, και επικυρώθηκε. Στην Πέτρου v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 800: «Η κατηγορία ήταν πως με σκοπό την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης προκάλεσε στον παραπονούμενο βαριά σωματική βλάβη και πως πράγματι του προκάλεσε βαριά σωματική βλάβη. Οι δύο κατηγορίες στηρίζονταν στα ίδια γεγονότα και το πρωτόδικο Δικαστήριο επέβαλε ποινή μόνο στην πρώτη κατηγορία. Η ποινή ήταν άμεση 18μηνη φυλάκιση.». Ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας περίπου 17 ετών, παραδέχθηκε τις κατηγορίες, είχε δύσκολα παιδικά χρόνια ενώ εβαρύνετο και με μία προηγούμενη καταδίκη που αφορούσε σε πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης. Η έφεση που καταχώρισε ο κατηγορούμενος κατά της απόφασης της ποινής απορρίφθηκε. Στη Σακαρίδης ν. Αστυνομίας κ.ά.

(2011)2 Α.Α.Δ. 272 οι εφεσείοντες παραδέχθηκαν πέντε κατηγορίες που αντιμετώπιζαν από κοινού και τους επιβλήθηκαν πρωτόδικα συντρέχουσες ποινές φυλάκισης με μεγαλύτερη εκείνη των 2½ ετών για το αδίκημα της βαριάς σωματικής βλάβης. Ένα από τα θύματα της επίθεσης υπέστη θλαστικό τραύμα, μώλωπες στη δεξιά μετωπική χώρα, αιμάτωμα μύτης, εκχυμώσεις, μώλωπες, μεγάλο θλαστικό τραύμα στη δεξιά ζυγωματική χώρα, κάταγμα ρινικού οστού, τρία κατάγματα στους μετωπιαίους κόλπους δεξιά και μικρό κάταγμα κρανίου. Υποβλήθηκε σε εγχείρηση από ειδικό νευροχειρούργο, ο οποίος διαπίστωσε ότι το κάταγμα του ρινικού οστού ήταν συντριπτικό, με αιμάτωμα στη βάση του και ότι υπήρχε μεγάλο θλαστικό τραύμα μετωποκροταφικά, που εκτεινόταν πέραν του τριχωτού της κεφαλής του. Υπέστη, επίσης, κρανιοεγκεφαλική κάκωση. Χειρουργήθηκε από ειδικό ωτορινολαρυγγολόγο, ο οποίος διαπίστωσε, μεταξύ άλλων, κάταγμα ρινικού οστού και αιμάτωμα κάτω από το δεξί μάτι. Το άλλο θύμα από την επίθεση που δέχθηκε υπέστη μώλωπες στην μύτη το μέτωπο και κάταγμα ρινικού οστού. Η ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε στους εφεσείοντες μειώθηκε σε 18 μήνες με το εξής αιτιολογικό: «Το Δικαστήριο, κατά την άποψή μας, δε συνεκτίμησε ορθά όλες τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες διαπράχθηκαν τα αδικήματα και, ιδιαίτερα, ότι υπήρξε σχετική πρόκληση, ότι οι εφεσείοντες, έστω και αν κατά την ημέρα που διέπραξαν τα αδικήματα ήταν 23 χρονών, δεν έπαυαν να είναι νεαρά πρόσωπα, χωρίς προηγούμενες καταδίκες. Υπό τις συνθήκες, η επιβληθείσα ποινή για το αδίκημα της πρώτης κατηγορίας, της πρόκλησης, δηλαδή, βαριάς σωματικής βλάβης στον Ανδρέα Φραντζή, κρίνεται υπερβολική» Στην Άγγελου Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 221/12, απόφαση ημερομηνίας 19.12.2012, η πλειοψηφία του Εφετείου ανέφερε ότι η σοβαρότητα των περιστάσεων του αδικήματος ήταν τέτοιου βαθμού που δεν επέτρεπαν την αναστολή της ποινής και ότι τυχόν αναστολή της ποινής φυλάκισης θα έδιδε λανθασμένα μηνύματα για αυτού του είδους τη συμπεριφορά. Να σημειώσουμε πως στην εν λόγω υπόθεση ο κατηγορούμενος μετέβηκε στο σπίτι του στη Λακατάμεια, στη Λευκωσία, πήρε το κυνηγετικό του όπλο και οδήγησε στα Λειβάδια, στη Λάρνακα, όπου πυροβόλησε το θύμα δύο φορές, τη δεύτερη ενώ αυτό έτρεχε καλώντας σε βοήθεια και προσπαθώντας να βρει τόπο για να κρυφτεί. Μάλιστα, το έγκλημα έγινε για λόγους εκδίκησης. Στην κατηγορία που αντιμετώπισε βάσει του άρθρου 228(α) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών. Ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 74 ετών, λευκού ποινικού μητρώου, παραδέχθηκε αμέσως τη διάπραξη του αδικήματος και συνεργάστηκε πλήρως με την Αστυνομία αφού παρέδωσε τόσο το όπλο που χρησιμοποίησε για τη διάπραξη του αδικήματος όσο και τα 26 πλήρη φυσίγγια που κατείχε. Διέπραξε τα αδικήματα επειδή θεωρούσε τον παραπονούμενο ως τον υπεύθυνο για το θάνατο της εγγονής του, ο οποίος έλαβε χώρα δύο χρόνια προηγουμένως καθ' ον χρόνο η εγγονή του επέβαινε μαζί με φίλη της σε αυτοκίνητο που οδηγούσε επικίνδυνα ο παραπονούμενος. Διέπραξε τα αδικήματα υπό το κράτος έντονης συναισθηματικής φόρτισης. Να αναφέρουμε ότι το Εφετείο θεώρησε ότι η επιείκεια του Δικαστηρίου είχε εξαντληθεί στο ύψος της επιβληθείσας ποινής. Έχουμε θέσει ενώπιον μας και τις υποθέσεις Δημοκρατία ν. Ιωάννου

(1999)2 Α.Α.Δ. 603 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέου

(2008)2 Α.Α.Δ. 207, στις οποίες επιβλήθηκαν αυστηρές ποινές φυλάκισης. Οφείλουμε όμως να αναφέρουμε ότι οι περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων στις εν λόγω υποθέσεις ήταν πολύ πιο σοβαρές από αυτές των αδικημάτων που διέπραξε ο κατηγορούμενος 1. Ιδιαίτερη βαρύτητα δίδουμε στη παραδοχή των κατηγορουμένων 1 και 2 ενώπιον του Δικαστηρίου. Έχει επανειλημμένα τονιστεί ότι η παραδοχή πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή. Αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μην σπαταλείται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων (βλ. Χαρτούπαλλος ν. Δημοκρατίας

(2002)1 Α.Α.Δ.28). Ο κ. Καλλής μας κάλεσε να δώσουμε βαρύτητα και στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 1 υπέγραψε συγκατάθεση για λήψη δειγματοληψιών για εντοπισμό εκρηκτικών υλών και ότι έλαβε μέρος σε αναγνωριστική παράταξη. Ως ανέφερε, τα πιο πάνω συνιστούν συνεργασία με την Αστυνομία. Θα τα λάβουμε υπόψη προς όφελος και των δύο κατηγορουμένων. Από την άλλη όμως δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι ο κατηγορούμενος 1 αμέσως μετά τη διάπραξη σοβαρών αδικημάτων, εγκατέλειψε τη σκηνή και καταζητείτο από την Αστυνομία. Συνελήφθηκε την επόμενη ημέρα σε χωράφι δυνάμει δικαστικού εντάλματος σύλληψης και κατόπιν συντονισμένης αστυνομικής επιχείρησης. Το ΔΟΚΟ που χρησιμοποίησε ουδέποτε το υπέδειξε και ουδέποτε το παρέδωσε. Να σημειωθεί πως μέχρι σήμερα δεν έχει εντοπιστεί. Να σημειώσουμε επίσης ότι ο κατηγορούμενος 1 ουδέποτε παραδέχθηκε τη διάπραξη των αδικημάτων όταν ανακρινόταν. Δεν διαφεύγει επίσης της προσοχής μας ότι ο κατηγορούμενος 1 μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα εντός της ίδιας ημέρας, επιτέθηκε με βίαιο τρόπο στον Αριστοτέλους δύο φορές προκαλώντας του σοβαρές κακώσεις και τραύματα. Μάλιστα τη δεύτερη φορά δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει σιδερολοστό τραυματίζοντας τον σοβαρά κάτω από το λαιμό. Επενέβηκαν άλλοι παρευρισκόμενοι για να σταματήσουν τον καυγά. Δυστυχώς η παράνομη συμπεριφορά του κατηγορούμενου 1 δεν έμεινε μέχρι εδώ αφού στην συνέχεια εισήλθε σε αποθήκη και εξήλθε κρατώντας έμφορτο ΔΟΚΟ το οποίο πρόταξε προς τους παρευρισκομένους, απειλώντας τους πως αν δεν έφευγαν μέσα σε τρία λεπτά θα τους πυροβολούσε, κάτι που έπραξε αφού πυροβόλησε και τραυμάτισε σοβαρά τον Αντώνη Νικολάου πίσω από το δεξιό ώμο. Δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι η συμπεριφορά του κατηγορούμενου 1 και ειδικότερα η ενέργεια του να πάρει παράνομα στα χέρια του έμφορτο όπλο και να το στρέψει εναντίον συνανθρώπων του πυροβολώντας, είναι από κάθε άποψη απαράδεκτη και θα λέγαμε πως είναι από ευτυχείς συγκυρίες που αποφεύχθηκαν τα χειρότερα. Είχε δε ως αποτέλεσμα να τραυματίσει σοβαρά ένα αθώο άνθρωπο, ο οποίος δεν είχε καμία συμμετοχή στη συμπλοκή που προηγήθηκε έξω από την οικία των κατηγορουμένων. Ευτυχώς που η υγεία του έχει σήμερα αποκατασταθεί. Το ίδιο θα λέγαμε ότι συμβαίνει και με το άλλο θύμα. Από την άλλη δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι ο κατηγορούμενος 1 δεν ενήργησε με προσχεδιασμό αλλά από παρορμητισμό και κάτω από άσχημη ψυχολογική κατάσταση και φόβο, ως ανέφερε ο ευπαίδευτος συνήγορος του. Έγινε αναφορά από τον ευπαίδευτο συνήγορο του κατηγορούμενου 1 στα δύσκολα παιδικά χρόνια που είχε τόσο αυτός όσο και ο αδελφός του. Θα δώσουμε τη δέουσα βαρύτητα και σε αυτόν τον παράγοντα προς όφελος και των δύο κατηγορουμένων, οι οποίοι είναι λευκού ποινικού μητρώου. Θα πρέπει όμως να υποδείξουμε και στους δύο και ιδίως στον κατηγορούμενο 1 ότι σε περίπτωση που στο μέλλον διαπράξουν σοβαρά αδικήματα, τα περιθώρια επιείκειας του Δικαστηρίου θα στενέψουν ακόμη περισσότερο. Άλλωστε πρέπει να γνωρίζουν ότι η δυστυχία που πλήττει ένα άνθρωπο στην παιδική του ηλικία δεν μπορεί να συνιστά μόνιμη ασπίδα κατά της συνέχισης της παρανομίας (βλ. Φραντζίδης ν. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 77). Βαρύτητα δίδουμε και στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος 1 είναι άτομο με διαταραχές προσωπικότητας και όχι μόνο. Σχετικό είναι το ιατρικό πιστοποιητικό για το οποίο έγινε αναφορά πιο πάνω. Στην υπόθεση Ψύλλας ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 430 τονίστηκε ότι τα ιδιαίτερα ψυχολογικά προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο παραβάτης είναι παράγοντας που πρέπει να συνυπολογίζεται κατά την επιλογή της κατάλληλης ποινής και την επιμέτρησή της (βλ. Κακής ν. Δημοκρατίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 162, Hadavand v. Δημοκρατίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 359, Σωτηριάδου ν. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 356, Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 22, Αριστείδου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 223/09 ημερ. 15.2.11 και Cristinel v. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 26/11, ημερ. 19.11.12, Κωνσταντίνος Ευριπίδου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 187/13, ημερ. 22.5.14). Είναι καλά γνωστό πως όπου το στοιχείο της αποτροπής προβάλλει ως επιτακτική ανάγκη, οι προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου έχουν περιθωριακή σημασία. Η σοβαρότητα του αδικήματος δεν εξουδετερώνει το στοιχείο της εξατομίκευσης της ποινής. Το καθήκον όμως του Δικαστηρίου να λάβει υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις ενός κατηγορούμενου και να εξατομικεύσει την ποινή, δεν ατονεί στις περιπτώσεις όπου οι ποινές θα πρέπει να είναι αποτρεπτικές. (Βλέπε Χρυσοστόμου "Κανάρη" ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ.18). Η εξατομίκευση της ποινής, όμως, δεν εξουδετερώνει τη σοβαρότητα του εγκλήματος, και το στοιχείο της αποτροπής (βλ. Σωκράτους ν. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ.132). Μετά από πολλή μελέτη και περίσκεψη, καταλήξαμε ότι κατάλληλη και μόνη αρμόζουσα ποινή για τον κατηγορούμενο 1 είναι αυτή της φυλάκισης αφού οποιαδήποτε άλλη ποινή θα ήταν αναμφίβολα ακατάλληλη και ανεπαρκής (βλ. Προδρόμου ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 98). Οι προσωπικές - οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορούμενου 1, η παραδοχή του ενώπιον του Δικαστηρίου, η απολογία και μεταμέλεια του, το λευκό του ποινικό μητρώο, το νεαρό της ηλικίας του, τα προβλήματα υγείας για τα οποία γίνεται αναφορά στο κατατεθέν ιατρικό πιστοποιητικό, η κάποια συνεργασία του με τις διωκτικές αρχές για την οποία κάναμε αναφορά πιο πάνω (η οποία ως ελέχθη δεν επεκτάθηκε στην υπόδειξη και παράδοση του όπλου που χρησιμοποίησε για τη διάπραξη σοβαρών αδικημάτων), η άσχημη ψυχολογική του κατάσταση κατά τη διάπραξη των αδικημάτων, το γεγονός ότι αποζημίωσε μερικώς ένα από τα θύματα του καταβάλλοντας του €7.500 (έχει συμφωνηθεί να του καταβάλει πρόσθετο ποσό €17.500) καθώς και τα άλλα ελαφρυντικά που τέθηκαν ενώπιον μας, θα επηρεάσουν την έκταση της ποινής φυλάκισης. Αναφορικά με τον κατηγορούμενο 2 αφού λάβαμε υπόψη μας την άμεση παραδοχή του, το λευκό του ποινικό μητρώο, το νεαρό της ηλικίας του, τις οικογενειακές - προσωπικές του περιστάσεις, τις περιστάσεις διάπραξης του αδικήματος, το γεγονός ότι έχει παραμείνει υπό κράτηση για κάποιες μέρες, καθώς και όλους τους άλλους ελαφρυντικούς παράγοντες, κρίνουμε ότι αρμόζουσα ποινή είναι αυτή του προστίμου. Δεν τίθεται θέμα άνισης μεταχείρισης, αφού τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος 1 διέπραξε είναι πολύ πιο σοβαρά, ενώ το ίδιο ισχύει και για τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων. Άλλωστε δεν είναι σε κάθε περίπτωση επίθεσης που αρμόζει η επιβολή αποτρεπτικής ποινής. Πάντοτε εξαρτάται από τις ιδιαίτερες περιστάσεις, την ένταση της επίθεσης και τις επιπτώσεις στο θύμα (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Αεροπόρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 18 και Θεοχάρους ν. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 575). Αποφασίσαμε να μην επιβάλουμε ποινές στις κατηγορίες 3, 4, 5 και 6 αφού αυτές αφορούν στην κατοχή και μεταφορά του έμφορτου ΔΟΚΟ που ο κατηγορούμενος 1 κατείχε, μετέφερε και χρησιμοποίησε κατά τη διάπραξη του αδικήματος, αντικείμενο της 13ης κατηγορίας (βλ. Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 385 και Περικλέους ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 34). Κρίνουμε ως αρμόζουσες τις ακόλουθες ποινές, τις οποίες και επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο 1: Στην 8η κατηγορία ποινή φυλάκισης 2 (δύο) ετών. Στην 13η κατηγορία ποινή φυλάκισης 3 (τριών) ετών. Oι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν. Οι πιο πάνω επιβληθείσες ποινές μειώνονται κατά το χρονικό διάστημα που αυτός τελούσε υπό κράτηση και δη από τις 20.8.14. Έχοντας υπόψη τα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση του κατηγορούμενου 1, τα οποία είναι σοβαρά (βλ. Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω)) και χωρίς από την άλλη να αγνοούμε τους μετριαστικούς παράγοντες στους οποίους κάναμε αναφορά πιο πάνω, βρίσκουμε ότι δεν δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης των επιβληθεισών ποινών φυλάκισης. Ορθά ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορούμενου 1 δεν εισηγήθηκε κάτι τέτοιο. Στον κατηγορούμενο 2 στην 14η κατηγορία επιβάλλουμε χρηματική ποινή €400.-. Το ποσό να πληρωθεί αμέσως. (Υπ.) .............. Ι. Ιωαννίδης, Π.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .............. Η. Γεωργίου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής .../ΔΔ Subject: Criminal/Assize Court/Sentence Αναφορά- Βαριά σωματική βλάβη και πράξεις που στοχεύουν σε πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο