ΕΠΑΡΧΟΥ ΛΕΜΕΣΟΥ ν. ΑΡΙΣΤΟΥ ΜΑΥΡΙΚΙΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 28553/13, 22/12/2014

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 και ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος θα πρέπει να απαλλαγεί από το στάδιο αυτό. Αντίθετη ήταν η θέση του ευπαίδευτου συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής ο οποίος εισηγήθηκε ότι με βάσει την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου και το Δικαστήριο θα πρέπει να τον καλέσει σε απολογία. Τα όσα ανέφεραν και οι δύο πλευρές για υποστήριξη των εκατέρωθεν θέσεων τους έχουν καταγραφεί, λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους και δεν θεωρείται σκόπιμο να παρατεθούν στην παρούσα απόφαση. Οι παράμετροι, οι οποίοι καθορίζουν την ύπαρξη ή όχι εκ πρώτης όψεως υπόθεσης έχουν τεθεί στην υπόθεση Αζίνας ν. Δημοκρατίας

(1981)2 Α.Α.Δ. 9 στην οποία υιοθετήθηκε πλήρως η Δικαστική Πρακτική του 1962 (Practice Note of the Divisional Court of the Queen's Bench Division of the High Court of England, 1 [All E.R.] 448). Η οδηγία αυτή είναι μεγάλης σημασίας, από άποψη καθοδήγησης και εφαρμόζεται από τα Δικαστήρια στην Κύπρο με καθορισμό των κριτηρίων για την απόδειξη ή μη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης. Η προσέγγιση του ίδιου θέματος αναλύεται επίσης εκτεταμένα και στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ.

1. Από την προαναφερθείσα νομολογία προκύπτει ότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο θα πρέπει να αποδεχθεί την εισήγηση της υπεράσπισης και να αθωώσει τον κατηγορούμενο, όταν κρίνει από την ενώπιον του μαρτυρία ότι:
2. Εξ αντικειμένου, η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής δεν στοιχειοθετείται, λόγω μη απόδειξης ενός από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, ή
3. Η μαρτυρία που έχει παρουσιασθεί από την κατηγορούσα αρχή είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας ή είναι εμφανώς αναξιόπιστη σε τέτοιο βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασισθεί σε αυτή για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις το κριτήριο είναι καθαρά αντικειμενικό. Το Δικαστήριο, στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας αλλά κρίνει τα γεγονότα της υπόθεσης με αντικειμενική θεώρηση των πραγμάτων και χωρίς να υπεισέρχεται στην αξιολόγηση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, γιατί είναι δυνατό αυτή η αξιολόγηση να δημιουργήσει προκατάληψη εναντίον του κατηγορουμένου. Το έργο αυτό της αξιολόγησης επιτελείται στο τέλος της δίκης. Περαιτέρω στην υπόθεση Γεν. Εισαγγελέας ν. Κουννίδη,

(1993)2 Α.Α.Δ. 82, σελ. 86-87 αναφέρθηκε πως: " Το ορθό κριτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι αν αποδειχθεί η ενοχή ενός κατηγορούμενου εις το στάδιο που κλείει η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, αλλά κατά πόσο σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος δεν δώσει ικανοποιητική εξήγηση στο Δικαστήριο θα μπορούσε λογικά να τον βρει ένοχο της κατηγορίας ". Στην παρούσα υπόθεση ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μία κατηγορία για ανέγερση οικοδομής χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής κατά παράβαση των άρθρων 2, 3

(1)(α) (β) (στ) και 20

(2)και

(3)του Κεφ.

1. Πιο συγκεκριμένα κατηγορείται ότι κατά ή περί την 08/08/12 ανήγειρε και ή επέτρεψε και ή ανέχθηκε την ανέγερση οικοδομής και περαιτέρω ότι προέβη σε προσθηκομετατροπές σε συγκεκριμένο ακίνητο στην Τριμίκληνη της επαρχίας Λεμεσού. Για την απόδειξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου τρείς μάρτυρες, ενώ περαιτέρω κατατέθηκαν 6 τεκμήρια. Οι μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστήριο ήταν πιο συγκεκριμένα οι εξής: (α) ΜΚ1-Μιχάλης Κουντούρη Ανέφερε ότι γνωρίζει τον κατηγορούμενο ο οποίος είναι παντρεμένος με την κόρη του ιδιοκτήτη του σπιτιού που ευρίσκεται δίπλα από το δικό του. Ο κατηγορούμενος είναι ο κάτοχος και χρήστης του σπιτιού αυτού και κάνει επισκευές, προσθήκες και διαχειρίζεται την οικία. Οι εργασίες που κάνει είναι χωρίς άδεια. Ο κατηγορούμενος ξεκίνησε τις προσθηκομετατροπές το 2010-2011 και γι'αυτές ο ίδιος προέβη σε προφορικές καταγγελίες αλλά δεν εισακούστηκε και το 2013 έκανε γραπτό παράπονο. (β) ΜΚ2-Ελένη Χατζηκωνστάντα Εργάζεται στην επαρχιακή διοίκηση Λεμεσού και είναι συγκεκριμένα βοηθός επαρχιακός επόπτης για το διοικητικό διαμέρισμα
2. Σύμφωνα με την μαρτυρία της ο κατηγορούμενος προέβη / προβαίνει σε προσθηκομετατροπές σε υφιστάμενη κατοικία στο τεμάχιο 568, Φ/Σχ.47/29 στο χωριό Τριμίκληνη χωρίς άδεια (σχετικά είναι και τα τεκμήρια 3, 4 και 5). Τις προσθηκομετατροπές διαπίστωσε η ίδια σε επιτόπιες επισκέψεις της στο ακίνητο στις 07/08/12 και 10/07/
3. Το εν λόγω ακίνητο ανήκει στον κουνιάδο του κατηγορούμενου, Αντωνάκη Κονναρή, ο οποίος διαμένει μόνιμα στο εξωτερικό. (γ) ΜΚ3-Ανδρέας Περικλέους Εργάζεται στην επαρχιακή διοίκηση Λεμεσού. Είναι τεχνικός και ασχολείται μεταξύ άλλων με τον έλεγχο οικοδομών. Έλαβε οδηγίες από τον προιστάμενο του στις 07/11/13 να προβεί σε επιτόπια έρευνα στο χωριό Τριμίκληνη για να ελέγξει συγκεκριμένη οικοδομή. Κατόπιν επιτόπιας έρευνας στις 24/10/13 διαπίστωσε κάποιες παρανομίες που δεν καλύπτονται με άδεια και που αφορούν στέγαστρο στην ανατολική πλευρά του τεμαχίου, ψησταριά και εξωτερικές και εσωτερικές μετατροπές στην υφιστάμενη οικοδομή (σχετικό είναι σημειώνεται το τεκμήριο 6). Διεξήλθα με προσοχή την μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και η οποία συνοπτικά παρατίθεται ανωτέρω, και προβαίνοντας σε αντικειμενική αξιολόγηση της σύμφωνα με τις αρχές που έχουν αναφερθεί σε άλλο σημείο πιο πάνω καταλήγω στα εξής συμπεράσματα. Α. Η μαρτυρία που έχει παρουσιασθεί από την κατηγορούσα αρχή ήδη από αυτό το στάδιο μπορεί να λεχθεί ότι στερείται πειστικότητας σε τέτοιο βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασισθεί σε αυτή για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο. Η διαπίστωση του Δικαστηρίου προκύπτει από τα όσα αναφέρονται πιο κάτω.
4. Η μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής είναι αναμφίβολα γενική και αόριστη, ενώ είναι προφανές ότι δεν υπάρχει συνοχή μεταξύ της για να μπορεί το Δικαστήριο αξιολογώντας την να καταλήξει σε οιονδήποτε συμπέρασμα για το ζητούμενο δηλαδή πότε ακριβώς ή τουλάχιστον ποια περίοδο ο κατηγορούμενος προέβη σε οικοδομικές εργασίες και ποιες ακριβώς ήταν αυτές. Από την μαρτυρία της ΜΚ2 προκύπτει ότι εκτελούνταν εργασίες στο επίδικο ακίνητο κατά τον αναφερόμενο στο κατηγορητήριο χρόνο αλλά είναι άγνωστο ποιες ακριβώς από τις αναφερόμενες στο κατηγορητήριο, όπως επίσης άγνωστο παραμένει ποιες εργασίες εκτελούνταν κατά τον ΜΚ1 το 2010-2011 ή το 2013 σύμφωνα με τον ίδιο μάρτυρα και την ΜΚ
6. Σε ότι αφορά τις παράνομες οικοδομικές εργασίες που αποδίδονται στον κατηγορούμενο πιο συγκεκριμένα, το Δικαστήριο σημειώνεται με βάση την μαρτυρία που έχει προσκομιστεί από την κατηγορούσα αρχή δεν έχει καμία απολύτως εικόνα. Αφενός οι ΜΚ1 και 2 αναφέρθηκαν γενικά σε προσθηκομετατροπές στο επίδικο ακίνητο, χωρίς οτιδήποτε συγκεκριμένο. Σε ότι αφορά δε τον ΜΚ3, ο οποίος αναφέρθηκε σε κάποιες συγκεκριμένες προσθηκομετατροπές αλλά εξ' όσων αντιλήφθηκε το Δικαστήριο και σε ανεγέρσεις οικοδομών, αυτός σημειώνεται κατ' αρχήν δεν ανέφερε ποτέ, ούτε προφορικά αλλά ούτε στην κατάθεση του τεκμήριο 6, ποιο ακριβώς ακίνητο επισκέφθηκε και τις εντόπισε, με αποτέλεσμα η μαρτυρία του να μην μπορεί να συνδεθεί ούτε με το επίδικο ακίνητο και τον κατηγορούμενο αλλά ούτε και να αξιολογηθεί σε συνάρτηση με την μαρτυρία των ΜΚ1 &
7. Ανεξάρτητα τούτου όμως, αναφέρω ότι ο εν λόγω ΜΚ3 δεν προέβη σε καμία συγκεκριμένη περιγραφή των οικοδομών ή των προσθηκομετατροπών για να δώσει στο Δικαστήριο την εικόνα αναφορικά με τις διαστάσεις τους, το υλικό που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή τους ή την τοποθεσία τους στο ακίνητο κλπ. Το μόνο που ανέφερε συγκεκριμένα ήταν για τα πορτοπαράθυρα που όπως ανέφερε ήταν νέα κατασκευή χωρίς όμως οτιδήποτε άλλο, και ότι το παράνομο στέγαστρο ευρίσκεται στην ανατολική πλευρά του τεμαχίου που επισκέφθηκε.
8. Επιπλέον των όσων αναφέρονται πιο πάνω, σημειώνεται επίσης ότι στο Δικαστήριο δεν έχει παρουσιαστεί καμία μαρτυρία ή στοιχείο για την υφιστάμενη επί του επίδικου ακινήτου κατοικία, για την κατάσταση της πριν τις ισχυριζόμενες εργασίες, αν η κατοικία είχε άδεια, εφόσον υπήρχε άδεια για την κατοικία τι προνοούσαν τα σχέδια που κατατέθηκαν στην αρμόδια αρχή για εξασφάλιση της άδειας και εν τέλει πως άλλαξε η επιτόπου κατάσταση μετά τις εργασίες από τον κατηγορούμενο.
9. Γενικότερα η μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής είναι τέτοια θεωρώ ώστε το Δικαστήριο να μην είναι σε θέση να αποφανθεί κάτω από οποιαδήποτε αξιολόγηση της ποιες ήταν οι ακριβείς ανεγέρσεις ή προσθηκομετατροπές στις οποίες προέβη ο κατηγορούμενος και για τις οποίες απαιτείτο άδεια οικοδομής. Β. Εξ αντικειμένου, η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής δεν στοιχειοθετείται, λόγω μη απόδειξης δύο από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Όπως έχει αναφερθεί ο κατηγορούμενος κατηγορείται για το αδίκημα της ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια της αρμόδιας αρχής. Το άρθρο 3

(1)(β) του Κεφ.96 έχει ως ακολούθως: « 3.-

(1)Κανένα πρόσωπο δεν δύναται- ....................... (β) να ανεγείρει ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να ανεγείρεται οικοδομή ή να κατεδαφίζει ή να ανοικοδομεί ή να προβαίνει σε μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή σε οποιαδήποτε υφιστάμενη οικοδομή ή να ανέχεται ή να επιτρέπει να γίνει οποιαδήποτε τέτοια κατεδάφιση ή ανοικοδόμηση ή οποιαδήποτε τέτοια μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή, χωρίς άδεια γι' αυτό, η οποία λαμβάνεται προηγουμένως από την αρμόδια αρχή όπως καθορίζεται στο εδάφιο

(2)ή, όταν η άδεια εκδίδεται δυνάμει της δεύτερης επιφύλαξης του εδαφίου

(2)του άρθρου 14, από το Διευθυντή του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως. » Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Κεφ.96 οικοδομή σημαίνει: "οποιαδήποτε κατασκευή, είτε από λίθους, σκυρόδεμα, πηλό, σίδερο, ξύλο ή άλλη ύλη, και περιλαμβάνει οποιοδήποτε λάκκο και οποιοδήποτε θεμέλιο, τοίχο, στέγη, καπνοδόχο, βεράντα, εξώστη, κορωνίδα ή προεξοχή ή τμήμα οικοδομής, ή οποιοδήποτε πράγμα που είναι προσαρτημένο σε αυτή, ή οποιοδήποτε τοίχο, ανάχωμα, φράκτη, περίφραγμα ή άλλη κατασκευή που περικλείει ή οροθετεί ή έχει σκοπό να περικλείει ή να οροθετεί οποιαδήποτε γη ή χώρο." Επίσης στο άρθρο 2 του Κεφ.96 συναντούμε τον ορισμό της μετατροπής, προσθήκης ή επισκευής: "μετατροπή", "προσθήκη" ή "επισκευή", όταν χρησιμοποιείται σε αναφορά για οικοδομές, σημαίνει οποιαδήποτε δομική μετατροπή, προσθήκη ή επισκευή με την οποία οποιαδήποτε διάσταση τέτοιας οικοδομής μετατρέπεται, αλλά δεν περιλαμβάνει: (α) την αντικατάσταση των κεραμιδιών, πηλού ή άλλης ύλης με σκοπό να καταστήσουν υδατοστεγή οποιαδήποτε στέγη (β) την επισκευή οποιασδήποτε υφιστάμενης θύρας της οποίας τα φύλλα δεν ανοίγουν ή προβάλλονται εντός οδού (γ) την επισκευή οποιουδήποτε παραθύρου εξώστη ή βεράντας το οποίο δεν ανοίγει ή προβάλλεται εντός οδού (δ) τον ασβεστοχρωματισμό, υδατοχρωματισμό, επικονίαση ή βαφή οποιουδήποτε τοίχου, οροφής, ξύλινης ή σιδερένιας κατασκευής σε οποιαδήποτε οικοδομή (ε) την επανατοποθέτηση, επανατοποθέτηση σανίδων ή πλακακιών οποιουδήποτε πατώματος ή δαπέδου που περιέχεται εντός των εξωτερικών τοίχων οποιασδήποτε οικοδομής ή εντός οποιουδήποτε υφιστάμενου εξώστη ή βεράντας προσαρτημένου στην οικοδομή, αλλά ο οποίος δεν ανοίγει ή προβάλλεται εντός οδού. Από το λεκτικό του άρθρου 3

(1)(β) του Κεφ. 96 πιο πάνω συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού είναι τα εξής: (α) Η ανέγερση οικοδομής. (β) Η οικοδομή να είναι οικοδομή σύμφωνα με το νόμο. (γ) Η ανέγερση της οικοδομής να γίνεται χωρίς την προηγούμενη εξασφάλιση άδειας από την αρμόδια αρχή. (δ) Η κατηγορούσα αρχή να είναι η αρμόδια αρχή. Στην απόφαση του Εφετείου στην υπόθεση Α.Τ.Η.Κ. ν. Δήμου Αγλαντζιάς

(2006)2 ΑΑΔ 291, αναφέρθηκαν και τα εξής: "Το κατά πόσο κατασκευή θεωρείται «οικοδομή» ή όχι είναι θέμα πραγματικό (Tsiolis v. The District Officer Nicosia

(1982)2 C.L.R.11. Λαμβάνονται υπ΄ όψιν όλα τα συναφή γεγονότα, όπως επί παραδείγματι, το σχήμα και το μέγεθος της κατασκευής, τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν, ο τρόπος κατασκευής της οικοδομής, κατά πόσο είναι προσαρτημένη στη λοιπή οικοδομή, η σχέση της κατασκευής με τα υπόλοιπα κατασκευάσματα και τον τρόπο με τον οποίο θα γίνει χρήση της οικοδομής. Κανένας από τους πιο πάνω παράγοντες δεν είναι καθοριστικός, αλλά όλα μαζί βοηθούν στην απάντηση του τιθέμενου ερωτήματος (βλέπε South Wales Aluminium Co. Ltd. v. Assessment Committee for the Neath Assessment Area [1943] 2 All E.R. 587)." Με βάση όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω και έχοντας υπόψη την μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, καταλήγω ότι δεν έχουν αποδειχθεί δύο εκ των συστατικών στοιχείων του αδικήματος της ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια αφού αφενός δεν έχει αποδειχθεί η ανέγερση οιασδήποτε οικοδομής και περαιτέρω ότι πρόκειται για οικοδομή σύμφωνα με τον Νόμο. Το Δικαστήριο δεν έχει καμία μαρτυρία αναφορικά με τα χαρακτηριστικά οιουδήποτε οικοδομήματος που έχει ανεγερθεί από τον κατηγορούμενο για να μπορεί να καταλήξει ότι πρόκειται για οικοδομή, αλλά ούτε και ότι ο κατηγορούμενος έχει ανεγείρει συγκεκριμένες οικοδομές. Όμως εδώ θα πρέπει να αναφερθεί περαιτέρω, με δεδομένο ότι οι λεπτομέρειες αδικήματος περιλαμβάνουν πέραν της ανέγερσης οικοδομής και τις προσθηκομετατροπές οι οποίες όπως θα διαφανεί και πιο κάτω αφορούν στην ουσία ξεχωριστό αδίκημα, αναφέρεται ότι ενώπιον του Δικαστηρίου δεν υπάρχει ούτε μαρτυρία για συγκεκριμένες προσθηκομετατροπές υπό την έννοια του ορισμού που δίνει ο Νόμος (βλ. πιο πάνω), που να οδηγούν δηλαδή σε μετατροπή των διαστάσεων της υφιστάμενης κατοικίας. Το Δικαστήριο εν πάση περιπτώσει όπως αναφέρθηκε σε άλλο σημείο πιο πάνω δεν έχει ενώπιον του καμία μαρτυρία για την υφιστάμενη στο επίδικο ακίνητο κατοικία και δεν γνωρίζει οτιδήποτε ούτε για την κατάσταση της πριν τις αποδιδόμενες στον κατηγορούμενο προσθηκομετατροπές αλλά ούτε και πως οι εν λόγω προσθηκομετατροπές, αν θεωρήσουμε ότι έγιναν, άλλαξαν την κατοικία. Γ. Στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει πολλαπλότητα του κατηγορητηρίου η οποία θα έπρεπε σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από τα όσα υπό Α και Β πιο πάνω έχουν αποφασιστεί να οδηγήσει σε ακύρωση του κατηγορητηρίου και κατ' επέκταση της διαδικασίας Είναι καλά γνωστή η αρχή ότι μία κατηγορία δεν μπορεί να περιλαμβάνει πέραν του ενός αδικήματος, καθώς σε τέτοια περίπτωση η κατηγορία θα κριθεί ότι πάσχει από πολλαπλότητα. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Araouzos and Son v. Police

(1980)2 CLR 131 "A count is bad for duplicity if by means of it an accused person is being charged with having committed two or more separate offences (see Archbold)." Σε σχέση με το ζήτημα της πολλαπλότητας παλαιότερες αυθεντίες είχαν αποφασίσει ότι διαδικασίες που στηρίχθηκαν σε κατηγορητήρια που έπασχαν από πολλαπλότητα ήταν άκυρες και δεν μπορούσαν να θεραπευθούν με τροποποίηση. Μεταγενέστερες αυθεντίες αναφέρουν το αντίθετο. Παραπέμπω συγκεκριμένα στην υπόθεση Frangiskos Kyriacou v. The Welfare Officer

(1961)CLR 227 όπου η διαδικασία θεραπεύθηκε με την κατάλληλη τροποποίηση κατ΄ έφεση. Στην υπόθεση Panteli v. District Labour Officer Famagusta

(1985)2 CLR 205 τονίστηκε ότι η σωστή προσέγγιση φαίνεται να είναι ότι ενώ η πολλαπλότητα αφ΄ εαυτής δεν οδηγεί τη διαδικασία σε ακυρότητα αυτό μπορεί να είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα αν η παρατυπία είναι εκτενής και καταστρέφει τη βάση της ποινικής δίκης, την βεβαιότητα στις κατηγορίες που είναι απαραίτητες για να επιτρέψει στον κατηγορούμενο να υπερασπισθεί τον εαυτό του αποτελεσματικά. Η υπόθεση Panteli υιοθετήθηκε και μεταγενέστερα στην υπόθεση Karasamanis v. Police

(1986)2 CLR 229. Στην υπόθεση Ξυδιάς κ.α. ν. Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 174 εξετάσθηκε, μεταξύ άλλων, και θέμα πολλαπλότητας σε κάποιες κατηγορίες και έγινε αναφορά στην επιφύλαξη του άρθρου 39 της Ποινικής Δικονομίας και αφού το Δικαστήριο έκρινε ότι δεν μπορούσε με βεβαιότητα να πει ότι ο εφεσείων δεν είχε παραπλανηθεί ή συγχυστεί ώστε να μην είχε επηρεασθεί η υπεράσπιση του κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πολλαπλότητα που υπάρχει στην υπόθεση εκείνη θα έπρεπε να οδηγήσει σε ακυρότητα καθ΄ όσον αφορά τις κατηγορίες που έπασχαν από πολλαπλότητα. Παρόμοια αναφορά υπάρχει και στην υπόθεση Α. Σ. Κοιλιάρης Λτδ ν. Επαρχιακού Λειτουργού Εργασίας

(1998)2 ΑΑΔ 194 όπου το Ανώτατο Δικαστήριο εξέτασε θέμα παράβασης του άρθρου 39(γ) της Ποινικής Δικονομίας. Εκεί αποφασίσθηκε σε σχέση με την παράλειψη πλήρους συμμόρφωσης με τα όσα προβλέπει το άρθρο 39(γ) της Ποινικής Δικονομίας ότι μόνο ουσιώδεις παρατυπίες που επιφέρουν βλάβη στον κατηγορούμενο (prejudice) και μπορεί να οδηγήσουν σε παραπλάνηση του μπορεί να επηρεάσουν την εγκυρότητα του κατηγορητηρίου. Ερχόμενος τώρα στην προκειμένη περίπτωση θα πρέπει να αναφερθούν τα εξής. Το άρθρο 3

(1)(β) του Κεφ.96 έχει παρατεθεί σε άλλο σημείο πιο πάνω και δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι με βάση αυτό θα μπορούσε να κατηγορηθεί ένας κατηγορούμενος για διάφορα αδικήματα. Εδώ ο κατηγορούμενος με βάση το άρθρο αυτό κατηγορείται για το αδίκημα της ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια, όπως η έκθεση αδικήματος αναφέρει, πλην όμως στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει είναι ότι κατηγορείται για τέσσερα

(4)αδικήματα. Πιο συγκεκριμένα με βάση τις λεπτομέρειες αδικήματος ο κατηγορούμενος ουσιαστικά κατηγορείται: Για ανέγερση οικοδομής χωρίς άδεια. Για επίτρεψη ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια. Για ανοχή ανέγερσης οικοδομής χωρίς άδεια, και Για προσθήκες και μετατροπές σε υφιστάμενη οικοδομή χωρίς άδεια. Έχοντας λοιπόν αυτό υπόψη σε συνάρτηση με το «θολό τοπίο» που άφησε με την μαρτυρία της η κατηγορούσα αρχή και την μη ύπαρξης ξεκάθαρης εικόνας αναφορικά με το ποια είναι ακριβώς η παράνομη πράξη που αποδίδεται στον κατηγορούμενο, έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο ο κατηγορούμενος να έχει παραπλανηθεί ή συγχυστεί κατά την παρουσίαση της υπεράσπισης του. Συνεπώς η πολλαπλότητα που υπάρχει στο κατηγορητήριο θα πρέπει υπό τις περιστάσεις να οδηγήσει σε ακυρότητα του. Πριν ολοκληρώσω το θέμα αυτό με έχει απασχολήσει σημειώνω το κατά πόσο θα επρόκειτο για κατάλληλη περίπτωση για να προβώ σε αυτεπάγγελτη τροποποίηση του κατηγορητηρίου πλην όμως έχω καταλήξει ότι οι περιστάσεις της παρούσας υπόθεσης είναι τέτοιες που δεν θα επέτρεπαν, κατά την άποψη μου, την τροποποίηση του κατηγορητηρίου. Το κατηγορητήριο, ως είναι διατυπωμένο, χρήζει ριζικής αλλαγής, ενώ όπως έχει ήδη αναφερθεί η μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου δεν βοηθά προς την κατεύθυνση συγκεκριμένης τροποποίησης. Ως εκ τούτου η όποια προσπάθεια για τροποποίηση θα εγίνετο θεωρώ χωρίς ασφαλή βάση για τούτο και θα οδηγούσε αναμφίβολα σε δυσμενή επηρεασμό των δικαιωμάτων του Κατηγορούμενου. Υπό τις περιστάσεις όπως πιο πάνω περιγράφονται, κρίνω ότι η κλήση του κατηγορούμενου σε απολογία θα έδιδε στην κατηγορούσα αρχή την ευχέρεια να διορθώσει τις ατέλειες και τα κενά που υπάρχουν στη μαρτυρία της. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι αποδεκτό στο ποινικό μας δίκαιο, όπου η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά βαρύνει εξ΄ ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή. Συναφώς κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη ενώ δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363). Κατά συνέπεια κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί ούτε και για σκοπούς εκ πρώτης όψεως ότι ο κατηγορούμενος ανέγειρε οιανδήποτε οικοδομή ή ότι προέβη σε οιεσδήποτε προσθήκες ή μετατροπές σε υφιστάμενη οικοδομή, χωρίς να έχει εξασφαλίσει προηγουμένως την απαραίτητη άδεια από την αρμόδια αρχή και κατά συνέπεια τον απαλλάσσω και τον αθωώνω στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Σε ότι αφορά τα έξοδα της διαδικασίας θεωρώ ότι δεν υπάρχει οιοσδήποτε λόγος για να μην εφαρμοστεί ο κανόνας και συνεπώς αυτά θα ακολουθήσουν το αποτέλεσμα. Επιδικάζονται συνεπώς έξοδα υπέρ του κατηγορούμενου και σε βάρος της κατηγορούσας αρχής όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Μ. Παπαθανασίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο