Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Σπύρου Σπύρου, Υπόθεση αρ.: 16688/2012, 22/1/2014

(1)/2002 - 2η και 3η κατηγορία). Ο κατηγορούμενος αρνείται ενοχή στην 1η κατηγορία και παραδέχεται την 2η και την 3η κατηγορία. Η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση όσον αφορά στην 1η κατηγορία. Ως λεπτομέρειες του αδικήματος της 1ης κατηγορίας καταγράφονται τα εξής: «Ο κατηγορούμενος στις 8/6/2012 και περί ώρα 0950 στην οδό Βιτσάδας στην Κοφίνου της Επαρχίας Λάρνακας ενώ ήταν ιδιοκτήτης ενός σκύλου αμέλησε να πάρει προφυλάξεις εναντίον πιθανού κινδύνου από το ζώο του, δηλαδή τον άφησε ελεύθερο και προκάλεσε σωματική βλάβη στην Sunethra Nimali Marasinghe Arachchlage από την Σρι Λάνκα ήτοι την δάγκωσε». Ας σημειωθούν τα κάτωθι εν σχέσει με την αντικειμενική και την υποκειμενική υπόσταση του επίδικου αδικήματος: Διαπράττει το πλημμέλημα της θέσης σε κίνδυνο ανθρώπινη ζωή ή της δημιουργίας του ενδεχομένου πρόκλησης σωματικής βλάβης σε άλλον, δι΄ αλόγιστων, βεβιασμένων ή αμελών πράξεων, όποιος, μεταξύ άλλων, παραλείπει να λάβει προφυλάξεις έναντι πιθανού κινδύνου από ζώο το οποίο έχει στην κατοχή του (άρθρο 236 (δ) του Kεφ. 154). Εάν πρόκειται για σκύλο, τεκμαίρεται ότι ο δράστης γνωρίζει την ύπαρξη πιθανότητας πρόκλησης σωματικής βλάβης από τον σκύλο, ανεξαρτήτως της φύσης ή της προηγούμενης συμπεριφοράς ή των συνηθειών αυτού. Ως «αμελής» θεωρείται η πράξη η οποία υπολείπεται της επιμέλειας, δηλ. της φροντίδας και της ικανότητας, η οποία αναμένεται από τον μέσο, συνετό και λογικό άνθρωπο, υπό τις ίδιες συνθήκες (δείτε, για ανάλογη εφαρμογή, Ζυπίτης κ.α. ν. Αστυνομίας κ.α.

(2003)2 Α.Α.Δ. 220, 230). Η εκάστοτε αμελής συμπεριφορά ορισμένου προσώπου πρέπει να συσχετίζεται προς συγκεκριμένο καθήκον επίδειξης φροντίδας και μέριμνας (duty of care) έναντι τρίτου ο οποίος, κατά λογική πρόβλεψη, δυνατόν να επηρεασθεί από τις ενέργειες του πρώτου. «..... αμέλεια, γενικά και αόριστα ....... («negligence in the air») δεν υπάρχει» (Αναστασίου ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 126, 128) Η συγκεκριμενοποίηση του καθήκοντος φροντίδας και μέριμνας (επιμέλειας) γίνεται επί τη βάσει των γεγονότων της υπόθεσης. Αποφασίζεται, κατά πρώτον, η φύση του καθήκοντος και, δεύτερον, όπου διαπιστώνεται η ύπαρξή του, κατά πόσον ο υπόχρεος επιμελείας το έχει εκπληρώσει. Η προαναφερθείσα δυνατότητα πρόβλεψης, εκ μέρους του υποχρέου επιμελείας, "συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική συνέπεια" (Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1, 4). Ως «αλόγιστη» (απερίσκεπτη) θεωρείται η συμπεριφορά η οποία δεν στηρίζεται στη λογική και τη σύνεση. Ενεργεί αλόγιστα και απερίσκεπτα όποιος, ενώ γνωρίζει πώς η συμπεριφορά του δημιουργεί έναν εμφανή και σοβαρό κίνδυνο πρόκλησης σωματικής βλάβης στον ίδιο ή σε τρίτο, εντούτοις, συνεχίζει διακινδυνεύοντας (δείτε, για ανάλογη εφαρμογή, Πέτρου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 233, 239, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Χρυσοστόμου (Αρ. 1)

(2000)2 Α.Α.Δ. 473, 480). Επί τη βάσει των διαλαμβανομένων στο άρθρο 236(δ) του Κεφ. 154 προκύπτει πώς το επίδικο αδίκημα αποτελεί αδίκημα βασικής πρόθεσης (crime of basic intent). Αδικήματα βασικής πρόθεσης είναι αυτά των οποίων ο νομοθετικός ορισμός δεν περιλαμβάνει ρητή αναφορά σε ειδική πρόθεση. Ο νομοθετικός ορισμός των αδικημάτων αυτών απλώς εκφράζει ή υποδηλώνει ένοχη σκέψη (mens rea) η οποία δεν υπερβαίνει την ένοχη πράξη (actus reus). Ό,τι δε απαιτείται να συντρέχει και να αποδειχθεί είναι «....... να έχει κατά νουν ο δράστης τι θα επιφέρει με την πράξη του ή τουλάχιστον την πιθανότητα των επιπτώσεων» (Ακκελίδου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 249, 271). Ο τρόπος χειρισμού της υπόθεσης από τον ευπαίδευτο συνήγορο του κατηγορουμένου και τα όσα αυτός υπεστήριξε δια της τελικής αγόρευσής του, αναδεικνύουν τις εξής υπερασπίσης:

(1)Εν αντιθέσει προς ό,τι καταγράφεται στις λεπτομέρειες αδικήματος της 1ης κατηγορίας, ο κατηγορούμενος δεν ήταν ο ιδιοκτήτης του σκύλου «αφού ουδέποτε (τον) είχε εγγράψει»

(2)Η κατηγορούσα αρχή δεν απέδειξε, ως όφειλε, τον καταγεγραμμένο, στις λεπτομέρειες αδικήματος, ουσιώδη ισχυρισμό πώς ο κατηγορούμενος επέδειξε αμέλεια όσον αφορά στη λήψη μέτρων προφύλαξης γιατί «άφησε ελεύθερο» το σκύλο. Η χρήση, στο κείμενο των λεπτομερειών αδικήματος, του επεξηγηματικού συνδέσμου «δηλαδή», συνεχίζει ο κ. Θεοδώρου, δεσμεύει την κατηγορούσα αρχή και της επιβάλλει το βάρος να αποδείξει, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, τον ισχυρισμό πώς η εγκαλούμενη αμέλεια του κατηγορουμένου συναρτάται με την ενέργειά του να αφήσει τον σκύλο ελεύθερο.

(3)Η κατηγορούσα αρχή δεν υπέδειξε τα μέτρα προφύλαξης, τα οποία ο κατηγορούμενος όφειλε να λάβει και τα οποία αυτός, αμελώς, παρέλειψε να λάβει

(4)Η κατηγορούσα αρχή δεν απέδειξε πώς τα μέτρα προφύλαξης τα οποία ο κατηγορούμενος έλαβε έναντι του κινδύνου που δημιουργούσε ο σκύλος του, και συγκεκριμένα το δέσιμο του σκύλου με αλυσίδα και η φύλαξή του σε κλουβί με σύρτη, ήσαν ανεπαρκή και στοιχειοθετούν αμέλεια. Δεν υπάρχει μαρτυρία για τον τρόπο με τον οποίο ο σκύλος βγήκε από το κλουβί. Πιθανόν τρίτος να άνοιξε την πόρτα του κλουβιού.

(5)Η παραδοχή του κατηγορουμένου στη σχετική γραπτή κατηγορία ημερ. 08.06.2012 που του απηγγέλθηκε και η φράση του: «Το λάθος (μου) ήταν που δεν έβαλ(α) τσακροκλειωνιά» λέχθηκαν εκ παραδρομής. Εν αντιθέσει προς την παραδοχή και την απάντηση αυτή του κατηγορουμένου, στο κλουβί υπήρχε σύρτης, άρα, στο κλουβί υπήρχε «κλειδαριά χωρίς κλειδί ή/και είδος κλειδαριάς». Για να αποδειχθεί η υπόθεση κλήθηκαν και κατέθεσαν ενόρκως, ενώπιον του Δικαστηρίου, η εξεταστής της υπόθεσης γυναίκα αστυφύλακας 1065 Μαρία Χριστοφή (Μ.Κ.1) και η Sunethra Nimali Marasinghe Arachchlage (Μ.Κ.2). Επιπλέον της ένορκης προφορικής μαρτυρίας τους, τα πρόσωπα αυτά κατέθεσαν και έγγραφη μαρτυρία καθώς και φωτογραφίες. Κατετέθηκαν, ως τεκμήρια, οι καταθέσεις της αστυφύλακα 1065 Μαρίας Χριστοφή (Μ.Κ.1), του κατηγορουμένου και της Sunethra Nimali Marasinghe Arachchlage (Μ.Κ.2), στην αστυνομία, ημερ. 30.07.2012, 08.06.2012 και 25.06.2012, αντιστοίχως (τεκμήρια 1, 2 και 8, αντιστοίχως), η γραπτή κατηγορία που απηγγέλθηκε στον κατηγορούμενο, ημερ. 08.06.2012 (τεκμήριο 3), και επτά

(7)φωτογραφίες (τεκμήρια 4 έως και 7). Οι υπερασπίσεις προωθήθηκαν δια της αντεξέτασης των μαρτύρων κατηγορίας και δια της ένορκης κατάθεσης του κατηγορουμένου. Η ακροαματική διαδικασία διευκολύνθηκε με την εκ συμφώνου κατάθεση, ως τεκμηρίων, του παραπεμπτικού της Sunethra Nimali Marasinghe Arachchlage (Μ.Κ.2) στον επί καθήκοντι ιατρό του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας («το Νοσοκομείο») ημερ. 08.06.2012 και της έκθεσης του ιατρού (τεκμήριο 9), της βεβαίωσης της κοινοτάρχου Κοφίνου, ημερ. 20.06.2012 (τεκμήριο 10) και της κατάθεσης της αδελφής του κατηγορουμένου Κυριακής Σπύρου στην αστυνομία, ημερ. 08.06.2012 (τεκμήριο 11). Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου δέχθηκε ως αληθές το περιεχόμενο των τεκμηρίων 9, 10 και

1. Ακολουθεί η σκιαγράφηση και ο σχολιασμός της μαρτυρίας: Δια της γραπτής κατάθεσής της (τεκμήριο 1), την οποίαν ανέγνωσε και υιοθέτησε ενώπιον του Δικαστηρίου, η γυναίκα αστυφύλακας 1065 Μαρία Χριστοφή (Μ.Κ.1) πληροφορεί για τα εξής: Το πρωί της 08.06.2012, ευρισκομένη σε υπηρεσία, έλαβε πληροφορία ότι στην οδό Βιτσάδας, στο χωριό Κοφίνου, αλλοδαπή οικιακή βοηθός δέχθηκε επίθεση από σκύλο, τραυματίσθηκε και μετεφέρθηκε σε υγειονομικό κέντρο για περίθαλψη. Η ιδία μετέβηκε αρχικώς στο υγειονομικό κέντρο όπου συνάντησε τη Sunethra Nimali Marasinghe Arachchilage (M.K.2), από την Σρι Λάνκα, να περιθάλπεται λόγω των τραυμάτων που της προεκάλεσε σκύλος. Εκεί συνάντησε και την αδελφή του κατηγορουμένου Κυριακή Σπύρου, η οποία της ανέφερε ότι υπήρξε αυτόπτης μάρτυς του επίδικου περιστατικού, ότι ο σκύλος που δάγκωσε και τραυμάτισε την Sunethra Nimali Marasinghe Arachchilage ανήκε στον κατηγορούμενο και ότι η ιδία βοήθησε ώστε η τραυματίας να μεταφερθεί στο υγειονομικό κέντρο γιατί αιμορραγούσε. Λόγω της σοβαρότητας των τραυμάτων της η Sunethra Nimali Marasinghe Arachchilage διεκομίστηκε στο Τμήμα Ατυχημάτων και Επειγόντων Περιστατικών του Νοσοκομείου. Ακολούθως, η ιδία μετέβηκε στην οικία του κατηγορουμένου, στην οδό Βιτσάδας αρ. 120Β, στο χωριό Κοφίνου για επιτόπια εξέταση. Εκεί κλήθηκε ο κατηγορούμενος καθώς και λειτουργοί των κτηνιατρικών υπηρεσιών. Οι τελευταίοι θανάτωσαν τον σκύλο αφού έλαβαν υπ΄ όψιν «το (επίδικο) σοβαρό περιστατικό επίθεσης ...... αλλά και την παρελθοντική επιθετική συμπεριφορά του ......... εναντίον άλλων προσώπων που προέκυψε από εξετάσεις ............. Ο κατηγορούμενος συγκατατέθηκε και προέβη σε γραπτή εξουσιοδότηση για την ευθανασία του σκύλου». Η ιδία διεπίστωσε ότι τα «μέτρα ασφαλείας που λήφθηκαν από τον ιδιοκτήτη ..... δεν ήταν αρκετά καθ΄ ότι ο σκύλος παρόλο που ήταν αλυσοδεμένος μέσα σε κλουβί, αυτό δεν ήταν ασφαλισμένο με κλειδωνιά αλλά με σύρτη που λόγω της μεγάλης σωματικής διάπλασης του ..... δεν απέτρεπε την πιθανότητα να αφεθεί ελεύθερος». Το απόγευμα της 08.06.2012 η ιδία επεκοινώνησε με τον αρμόδιο επί καθήκοντι ιατρό του Νοσοκομείου ο οποίος την επληροφόρησε πώς η Sunethra Nimali Marasinghe Arachchilage «φέρει δείγματα κυνός στα κάτω άκρα ..... και της έγινε συρραφή σε δύο σημεία στην αριστερή κνήμη και σε δύο σημεία στο δεξιό μηρό .... και ότι η κατάστασή της (ήταν) σταθερή εκτός κινδύνου ..... (όμως) θα (εκρατείτο) για περαιτέρω ιατρική περίθαλψη». Η αστυφύλακας 1065 Μαρία Χριστοφή (Μ.Κ.1) προσέθεσε πώς είδε τον σκύλο πριν αυτός θανατωθεί. Αυτός ήταν «τεράστιος», στο μέγεθος αρκούδας. Αντεξετασθείσα, η μάρτυς απέρριψε τη θέση πώς η ιδία υπέδειξε στον κατηγορούμενο, ως ασφαλές μέτρο προφύλαξης την τοποθέτηση «τσακροκλειδωνιάς» στο κλουβί του σκύλου. Επέμεινε πώς ο ίδιος ο κατηγορούμενος ανεφέρθηκε σε «τσακροκλειδωνιά». Δια της γραπτής κατάθεσης της στην αστυνομία ημερ. 25.06.2012 (τεκμήριο 8), την οποίαν ανέγνωσε και υιοθέτησε ενώπιον του Δικαστηρίου, η Sunethra Nimali Marasinghe Arachchilage (Μ.Κ.2) αναφέρει τα εξής: «Κατάγομαι από την Σρι Λάνκα και ήρθα στην Κύπρο το 2011 και εργάζομαι στην Κοφίνου ως οικιακή βοηθός της Μηλιάς Χρίστου. Στις 08.06.2012 και γύρω στις 0800 πήγα μαζί με την γιαγιά που προσέχω στο Νοσοκομείο της Κοφίνου για να βάλει ένεση η γιαγιά. Ακολούθως και γύρω στις 0840 επιστρέψαμε στο σπίτι που διαμένουμε στην Κοφίνου. Γύρω στις 0920 εγώ βγήκα έξω από το σπίτι για να καθαρίσω την πισινή αυλή του σπιτιού και τότε είδα ένα μεγάλο σκύλο έξω από την ττέλινη περίφραξη της αυλής του σπιτιού που διαμένω. Εγώ επειδή φοβήθηκα μήπως και ο σκύλος πεταχτεί από το κάγκελο της αυλής και μπει μέσα έμεινα ακίνητη χωρίς να φωνάξω της γιαγιάς και χωρίς να κάνω κάτι άλλο. Επειδή γνώριζα ότι ο σκύλος ανήκε στον γιο μιας γειτόνισσας μας της κυρίας Ρίτας την πήρα τηλέφωνο για να της πω να έρθει και να παραλάβει τον σκύλο, ο οποίος γυρνούσε ελεύθερος στην γειτονιά. Η κυρία Ρίτα μου ανάφερε ότι η ίδια απουσίαζε από το σπίτι και μου ζήτησε να πάω στο σπίτι της και να ζητήσω από την κόρη της Κούλλα, η οποία βρισκόταν στο σπίτι και κοιμόταν να έρθει να τον παραλάβει. Τότε εγώ βγήκα από μια μικρή καγκελόπορτα που υπάρχει στην πισινή πλευρά του σπιτιού χωρίς να με δει ο σκύλος, πήγα στο σπίτι της κυρίας Ρίτας, φώναξα της Κούλλας και της ζήτησα να έρθει έξω για να πιάσει το σκύλο. Αυτή μου είπε ότι θα έρθει. Καθώς επέστρεφα στο σπίτι μου και προσπαθούσα να μπω από την μπροστινή καγκελόπορτα του σπιτιού για να μην με δει ο σκύλος ξαφνικά βρέθηκε στο πεζοδρόμιο που υπάρχει έξω από την μπροστινή καγκελόπορτα του σπιτιού μου και μου επιτέθηκε πριν προλάβω να μπω μέσα στο σπίτι και χωρίς εγώ να τον προκαλέσω με οποιοδήποτε τρόπο. Μόλις ο σκύλος πετάχτηκε πάνω μου εγώ προσπάθησα να τον διώξω με τα χέρια μου χωρίς αποτέλεσμα. Με έριξε κάτω και άρχισε να με δαγκώνει σε διάφορα μέρη του σώματος μου και συγκεκριμένα στα πόδια, κάτω από το δεξιό κολομέρι, στην πλαϊνή πλευρά του δεξιού ποδιού, κάτω από το γόνατο του δεξιού ποδιού, πάνω στην δεξιά ζάμπα και κάτω από το γόνατο του αριστερού ποδιού. Εγώ φοβήθηκα πάρα πολύ και φώναξα για βοήθεια. Θυμάμαι ότι ο σκύλος έφυγε από πάνω μου όταν ήρθε η Κούλλα και του φώναξε το όνομά του. Επειδή αιμορραγούσα ένας γείτονας μου ο κύριος Αντρέας με μετέφερε στις Πρώτες Βοήθειες του Νοσοκομείου της Κοφίνου και από εκεί μεταφέρθηκα με ασθενοφόρο στις Πρώτες Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας, όπου μου περιποιήθηκαν τα τραύματα μου και με κράτησαν στο Χειρουργικό Τμήμα του Νοσοκομείου μέχρι και τις 12.06.
2. Θέλω να αναφέρω ότι ο σκύλος που με δάγκωσε ήταν χρώματος καφέ, πολύ μεγάλος σαν λιοντάρι και τριχωτός. Τον σκύλο αυτό τον έβλεπα πάντα μέσα σε κλουβί δεμένο και ποτέ δεν τον είδα να ξανακυκλοφορεί μόνος του στην γειτονιά χωρίς να βρίσκεται κάποιος από τους ιδιοκτήτες μαζί του. Κάποιες φορές έβλεπα τον Σπύρο να τον παίρνει περίπατο στη γειτονιά αλλά τον είχε δεμένο με αλυσίδα. Να αναφέρω ότι έμαθα από την γειτονιά ότι ο σκύλος αυτός δάγκωσε την γυναίκα του Σπύρου πάνω στο χέρι. Όλοι τον φοβόμασταν στη γειτονιά γιατί φαινόταν πολύ άγριος και επικίνδυνος. .....» Αντεξετασθείσα, η Sunethra Nimali Marasinghe Arachchilage (Μ.Κ.2) επανέλαβε με ηρεμία, σταθερότητα και απλότητα τα πιο πάνω. Η ουσία της μαρτυρίας της αστυφύλακα 1065 Μαρίας Χριστοφή (Μ.Κ.1) και της Sunethra Nimali Marasinghe Arachchilage (Μ.Κ.2) επιβεβαιώνεται δια της γραπτής κατάθεσης που έδωσε στην αστυνομία στις 08.06.2012 η αδελφή του κατηγορουμένου Κυριακή Σπύρου (τεκμήριο 11). Το περιεχόμενο της κατάθεσης αυτής (τεκμήριο 11) δηλώθηκε ως αληθές από την πλευρά του κατηγορουμένου. Δια της γραπτής κατάθεσής του στην αστυνομία, ημερ. 08.06.2012, η οποία κατετέθηκε, ως τεκμήριο 2, χωρίς ένσταση ως προς τη θεληματικότητά της, ο κατηγορούμενος δηλώνει πώς είναι ιδιοκτήτης του σκύλου ο οποίος τραυμάτισε τη Sunethra Nimali Marasinghe Arachchlage (Μ.Κ.2) το πρωί της 08.06.2012 στην οδό Βιτσάδας, στην Κοφίνου της επαρχίας Λάρνακας. Ο σκύλος του «ήταν επιθετικός ........ με κάποια άτομα με ξένους κυρίως αλλοδαπούς. Όταν τους έβλεπε έλασσε, γινόταν άγριος και (τον) τραβούσε ....... Δεν τον άφηνε να βγει έξω χωρίς να (είναι ο ίδιος) παρών γιατί γνώριζ(ε) ότι αν δεν συμπαθούσε κάποιον μπορούσε να του επιτεθεί». Ο κατηγορούμενος δηλώνει, επίσης, πώς «την Nimali ..... την οικιακή βοηθό της γειτόνισσας (του) ... δεν την συμπαθούσε καθόλου λόγω του χρώματος της και την είχ(αν) προειδοποιήσει να προσέχει δείχνοντας της μάλιστα και τα σημάδια της γυναίκας (του) όταν την είχε δαγκώσει ο (σκύλος)». Η θεληματική κατάθεση του κατηγορουμένου, τεκμήριο 2, καταλήγει ως εξής: «Σήμερα 08/06/2012 ενώ βρισκόμουν δουλειά μου τηλεφώνησε η αδελφή μου Κυριακή και με ενημέρωσε για το περιστατικό που έγινε με την Nimali, την οποία δάγκωσε ο σκύλος μου. Δεν ξέρω πως βρέθηκε ελεύθερος ο σκύλος μου στη γειτονιά αφού ήταν κλειδωμένος και για αυτό είμαι σίγουρος γιατί τον είδα το πρωί πριν να φύγω για δουλειά. Το πιο πιθανόν είναι να έκοψε την αλυσίδα και να έσπρωξε την πόρτα του κλουβιού του και να την άνοιξε. Αυτό μπορούσε να το κάνει επειδή ήταν αρκετά σωματώδης, ζύγιζε εβδομήντα πέντε κιλά και είχε την δύναμη. Να αναφέρω όμως ότι πρώτη φορά το έκανε αυτό. Παραδέχομαι ότι έπρεπε να πάρω περισσότερα μέτρα ασφαλείας για να αποφευχθεί το σημερινό συμβάν μιας και ο σκύλος μου πέρα από την δύναμη που είχε μου έδειξε αρκετές φορές στο παρελθόν ότι μπορούσε να προκαλέσει κακό σε ανθρώπους που δεν τους πήγαινε κυρίως τους έγχρωμους». Περαιτέρω, στις γραπτές κατηγορίες που απηγγέλθηκαν στον κατηγορούμενο στις 08.06.2012 περιλαμβάνεται και η εξής: «
3. Κατειγορείσαι ότι την 08-06-2012 και περί ώρα 0950 στην οδό Βιτσάδας στην Κοφίνου, ενώ ήσουν ιδιοκτήτης του σκύλου ράτσας «Καυκάσου» αμέλησες να πάρεις τις προφυλάξεις εναντίον πιθανού κινδύνου από το ζώο σου, δηλαδή δεν έλαβες τις αναγκαίες προφυλάξεις για να μην φύγει από το κλουβί του ο σκύλος σου, με αποτέλεσμα να βγει από αυτό και να προκαλέσει βαριά σωματική βλάβη στην SUNETHRA NIMALI MARASINGHE ARACHCHLAGE, δηλαδή την δάγκωσε». Ο κατηγορούμενος απήντησε: «Παραδέχομαι. Το λάθος μου ήταν που δεν έβαλα τσακροκλειωνιά». Ας σημειωθεί πώς οι γραπτές κατηγορίες και η απάντηση του κατηγορουμένου καταγράφονται στο τεκμήριο 3 το οποίο, επίσης, κατετέθηκε χωρίς ένσταση ως προς τη θεληματικότητά του. Ενώπιον του Δικαστηρίου, ο κατηγορούμενος δεν αμφισβήτησε τα όσα εδήλωσε στη γραπτή κατάθεσή του (τεκμήριο 2). Ευθυγραμμισμένος με το περιεχόμενο του τεκμηρίου 2 ο κατηγορούμενος προσέθεσε πώς μετά τον τραυματισμό της από τον σκύλο του, η σύζυγός του μετέβηκε στο νοσοκομείο για περίθαλψη. Ερωτηθείς για την συμπεριφορά του σκύλου του ο κατηγορούμενος απήντησε ευθέως: «Ήσιε το να είναι επιθετικός γιατί ήταν προστάτης σκύλος .... Ήσιε το ο σκύλος μου να μεν θέλει τους ξένους. Είχαν το τζαι οι γονιοί του, είπεν μου το ο άνθρωπος που μου τον έδωσε». Όμως, ενώπιον του Δικαστηρίου ο κατηγορούμενος επεχείρησε να αναιρέσει την παραδοχή του, ως αυτή καταγράφεται στο τεκμήριο
4. Επεχείρησε, επίσης, να πείσει πώς εξ αρχής ο ίδιος θεωρούσε το δέσιμο του σκύλου και η φύλαξη του σε κλουβί με σύρτη, δηλαδή τα μέτρα ασφαλείας τα οποία έλαβε, ήσαν εύλογα και επαρκή και πώς τα περί «τσακροκλειδωνιάς» τα άκουσε από αστυνομικούς και αφελώς τα επανέλαβε. Το εγχείρημα αυτό του κατηγορουμένου υπήρξε ανεπιτυχές. Ο κατηγορούμενος εμφανίσθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου αντιφατικός ως προς τη θεληματική του γραπτή κατάθεση και τη θεληματική απάντησή του στη γραπτή κατηγορία (τεκμήρια 2 και 3, αντιστοίχως) και αδιάφορος για τα όσα τραγικά συνέβησαν στην Sunethra Nimali Marasinghe Arachchilage (Μ.Κ.2). Η συμπεριφορά αυτή του κατηγορουμένου δηλώνει πρόσωπο το οποίο προσήλθε στο Δικαστήριο για να υποστηρίξει την αθωώτητά του και όχι για να πει την αλήθεια. Ο κατηγορούμενος κρίνεται ως πρόσωπο κλονισμένης αξιοπιστίας. Εξετάσθηκε με προσοχή η προσαχθείσα μαρτυρία και μελετήθηκαν τα επίδικα ζητήματα: Σημειώνεται, η θετική εντύπωση που απεκομίσθηκε για τις δύο μάρτυρες κατηγορίας και η πεποίθηση πώς πρόκειται για μάρτυρες της αληθείας. Άλλωστε, η μαρτυρία των προσώπων αυτών είναι ευθυγραμμισμένη με τα όσα σχετικά κατέθεσε στην αστυνομία η αδελφή του κατηγορουμένου Κυριακή Σπύρου (τεκμήριο 11), τα οποία εδηλώθηκαν, από την πλευρά του κατηγορουμένου, ως παραδεκτά. Με εξαίρεση την παραδοχή ευθύνης και την αναφορά σε «τσακροκλειδωνιά», η μαρτυρία της αστυφύλακας 1065 Μαρίας Χριστοφή (Μ.Κ.1) και της Sunethra Nimali Marasinghe Arachchilage (Μ.Κ.2) είναι ευθυγραμμισμένες και με την αποκαλυπτική κατάθεση του κατηγορουμένου στην αστυνομία (τεκμήριο 2). Τα όσα φέρνουν στο φως η κατάθεση του κατηγορουμένου στην αστυνομία (τεκμήριο 2) καθώς και η απάντησή του στις γραπτές κατηγορίες (τεκμήριο 3), οι οποίες, υπενθυμίζεται, κατετέθηκαν, ως τεκμήρια, χωρίς ένσταση ως προς τη θεληματικότητά τους ενισχύουν την αξιοπιστία των δύο γυναικών. Τα όσα η γυναίκα αστυφύλακας 1065 Μαρία Χριστοφή (Μ.Κ.1) και η Sunethra Nimali Marasinghe Arachchilage (Μ.Κ.2) εδήλωσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και τα όσα ο κατηγορούμενος παραδέχεται στην γραπτή κατάθεσή του στην αστυνομία (τεκμήριο 2) και στην απάντησή του στην γραπτή καταγγελία (τεκμήριο 3) αποτελούν ευρήματα του Δικαστηρίου για τα γεγονότα. Ας σημειωθεί πώς η θεληματική παραδοχή κατηγορουμένου αποτελεί μαρτυρία μεγάλης αποδεικτικής δύναμης (Kokkinos v. The Police

(1967)2 C.L.R. 217, 220, Καυκαρής ν. Δημοκρατία

(1990)2 Α.Α.Δ. 203, 225). Η εξέταση της προσκομισθείσας μαρτυρίας, σε συνάρτηση με τα όσα καταγράφονται στο κατηγορητήριο και υπό το πρίσμα του σχετικού νομοθετημένου και νομολογημένου πλαισίου, ως αυτό παρουσιάζεται πιο πάνω, αποδεικνύουν την πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ενοχή του κατηγορουμένου όσον αφορά στην 1η κατηγορία: Τα ευρήματα του Δικαστηρίου στοιχειοθετούν την αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος που διαγράφεται από το άρθρο 236 (δ) του Κεφ. 154: Ο κατηγορούμενος, ιδιοκτήτης ενός σκύλου «.... αρκετά σωματώδη ( ), (ο οποίος), ζύγιζε εβδομήντα πέντε κιλά και είχε τη δύναμη ...», ( ο οποίος) «ήταν επιθετικός .... με κάποια άτομα με ξένους κυρίως αλλοδαπούς. (και) Όταν τους έβλεπε έλασσε, γινόταν άγριος και (τον) τραβούσε ....» (δείτε στο τεκμήριο 2) υπήρξε έναντι της Sunethra Nimali Marasinghe Arachchilage (Μ.Κ.2), αμελής και απερίσκεπτος όταν το πρωί της 08.06.2012 άφησε το σκύλο του μόνο στην αυλή του σπιτιού του χωρίς φίμωτρο. Το φίμωτρο θα αποτελούσε επαρκές προστατευτικό μέσο στην περίπτωση που ο σκύλος επετίθετο σε πρόσωπο. Ο κίνδυνος να εξέλθει ο σκύλος από το κλουβί του ήταν πιθανός και προβλεπτός λόγω του όγκου και του βάρους του σκύλου και του γεγονότος πώς η πόρτα του κλουβιού του ήταν ασφαλισμένη μόνον με ένα σύρτη. Ο κατηγορούμενος είχε καθήκον επιμελείας έναντι της Sunethra Nimali Marasinghe Arachchilage (Μ.Κ.2), η οποία κατάγεται από την Σρι Λάνκα και η οποία διέμενε σε γειτονικό σπίτι, όπου και εργαζόταν ως οικιακή βοηθός. Ο κατηγορούμενος εγνώριζε πώς ο σκύλος του «δεν συμπαθούσε καθόλου (τη Sunethra Nimali Marasinghe Arachchilage (Μ.Κ.2)) λόγω του χρώματος της και (μάλιστα) την είχ(ε) προειδοποιήσει να προσέχει δείχνοντας της μάλιστα και τα σημάδια της γυναίκας του όταν την είχε δαγκώσει ο (σκύλος)» (δείτε στο τεκμήριο 2). Ο κατηγορούμενος είχε ένοχη πρόθεση (mens rea) εφ΄ όσον ήταν σε θέση να αντιληφθεί και να προβλέψει και, πράγματι, αντελήφθηκε και προέβλεψε ότι πιθανόν να συνέβαιναν τα αποτελέσματα των απαγορευμένων πράξεων και παραλείψεων του, είτε το επιθυμούσε είτε όχι. Οι ως άνω διαπιστώσεις δεν επηρεάζονται από τα όσα προεβλήθηκαν, από την πλευρά του κατηγορουμένου, ως υπερασπίσεις. Σημειώνονται ειδικότερα τα εξής: Πρώτον, απεδείχθηκε πώς ο κατηγορούμενος είναι ιδιοκτήτης του σκύλου, παρά το ότι δεν τον έχει εγγράψει στα σχετικά μητρώα. Δεύτερον, η απουσία μαρτυρίας για τον ισχυρισμό πώς ο κατηγορούμενος «άφησε ελεύθερο» το σκύλο, ισχυρισμός ο οποίος κατεγράφεται στις λεπτομέρειες αδικήματος, είναι αδιάφορη. Κρίσιμο είναι το γεγονός πώς δια της προσκομισθείσας, από την κατηγορούσα αρχή, αξιόπιστης μαρτυρίας καταδεικνύεται η αμέλεια και η απερισκεψία του κατηγορουμένου η οποία συνίσταται στην παράλειψη του «να πάρει προφυλάξεις έναντι πιθανού κινδύνου από το ζώο του» δηλαδή εν σχέσει με μέρος του κατηγορητηρίου το οποίο στοιχειοθετεί το επίδικο αδίκημα. Συναφώς υποδεικνύεται πώς το άρθρο 86

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 155, ως αυτό τροποποιήθηκε στη συνέχεια) προβλέπει ότι εάν μέρος μόνον του κατηγορητηρίου αποδεικνύεται, ο κατηγορούμενος δύναται να καταδικασθεί, χωρίς να είναι αναγκαία η τροποποίηση του κατηγορητηρίου, εάν το αποδειχθέν μέρος συνιστά ποινικό αδίκημα (Νικολαίδης ν. Αστυνομίας (Αρ. 2)

(2001)2 Β. Α.Α.Δ. 645, 656). Τρίτον, όσον αφορά στη διαζευκτική πιθανότητα το κλουβί του σκύλου να άνοιξε τρίτος, την οποίαν προέβαλε η πλευρά του κατηγορουμένου, σημειώνεται πώς αυτή δεν βρίσκει το παραμικρό έρεισμα στην προσαχθείσα μαρτυρία. Σημειώνεται πώς διαζευκτικές πιθανότητες δυνατόν να προκαλούν αμφιβολίες μόνον εάν αυτές εξάγονται από την μαρτυρία. Παρατίθεται το ακόλουθο απόσπασμα από την Αθηνής ν. Δημοκρατίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 41: «Οι δε διαζευκτικές πιθανότητες πρέπει να είναι τέτοιες που να εξάγονται από την ολότητα της μαρτυρίας ενώπιον του Δικαστηρίου, άλλως πώς τα Δικαστήριο θα καλούνται να εξετάζουν πιθανότητες ή θεωρίες, ως προς συμβάντα τα οποία δεν μπορούν εύλογα να εξαχθούν από το υλικό ενώπιόν τους και αυτό δεν είναι έργο του Δικαστηρίου» (δείτε και την Ιωάννου και Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195, 224) Για τους πιο πάνω λόγους, ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος και στην 1η κατηγορία. (Υπ.) .............................................. Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο