Astrotherm Ltd ν. The Scanner Unithome Mansions Ltd κ.α., Υπόθεση αρ.: 15154/2013, 31/3/2014

(1)(γ) του περί Καταδολίευσης των εκ Δικαστικής Αποφάσεως Πιστωτών Νόμου του 2008 (Ν.60(Ι)/2008). Οι κατηγορούμενοι αρ. 1, μία εταιρεία, ως δηλώνει η επωνυμία τους, διώκονται ως οι εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτες των παραπονουμένων (εκ δικαστικής αποφάσεως πιστωτών), η δε κατηγορουμένη αρ. 2 διώκεται ως η συνεργός των πρώτων (άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, ως αυτό τροποποιήθηκε στη συνέχεια). Κρίσιμο είναι το διάταγμα μηνιαίων δόσεων το οποίο εξεδόθηκε στις 13.09.2007 για σκοπούς εκτέλεσης τελικής απόφασης ημερ. 09.11.

1. Η τελική αυτή απόφαση εξεδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής αρ. 2332/2007 (Ε.Δ. Λάρνακας) Astrotherm Ltd v. Scanner Unithome Mansions Ltd. Επίδικες είναι έξι μηνιαίες δόσεις ύψους €2000 εκάστη, οι οποίες κατέστησαν ληξιπρόθεσμες και πληρωτέες. Κατά τη δικάσιμο ημερ. 27.02.2014 οι κατηγορούμενοι επαρουσιάσθηκαν εκπροσωπούμενοι από δικηγόρο, και εζήτησαν χρόνο για να απαντήσουν. Προς το σκοπό αυτό η υπόθεση ορίσθηκε στις 13.03.
2. Κατά τη δικάσιμο ημερ. 13.03.2014 οι κατηγορούμενοι δεν επαρουσιάσθηκαν και η υπόθεση ορίσθηκε για απόδειξη στις 20.03.
3. Κατά τη δικάσιμο ημερ. 20.03.2014, και για σκοπούς απόδειξης, η ευπαίδευτη συνήγορος των παραπονουμένων κατέθεσε ένορκη δήλωση του Στέλιου Στυλιανού ίδιας ημερομηνίας με συνημμένα διάφορα έγγραφα (τεκμήριο 1) και εζήτησε την καταδίκη των κατηγορουμένων, την επιβολή ποινής καθώς και την έκδοση εναντίον τους διατάγματος είσπραξης των οφειλομένων δόσεων ως το άρθρο 4

(3)του Ν.60(Ι)/2008 προνοεί. Μελετήθηκαν τα κρίσιμα νομικά ζητήματα και εξετάσθηκε η μαρτυρία. Διαπιστώνεται, κατ΄ αρχάς, πώς τα όσα δηλώνει ενόρκως ο Στέλιος Στυλιανού (τεκμήριο 1), τα οποία παρέμειναν αναντίλεκτα, στοιχειοθετούν τη διάπραξη, εκ μέρους των κατηγορουμένων αρ. 1, του εγκαλούμενου αδικήματος και δικαιολογούν την εναντίον τους έκδοση καταδικαστικής απόφασης καθώς και την επιβολή ποινής. Δικαιολογούν, επίσης, την εναντίον τους έκδοση, διατάγματος είσπραξης των οφειλομένων δόσεων, ως το άρθρο 4

(3)του Ν.60(Ι)/2008 προνοεί. Δεν συμβαίνει, όμως, το ίδιο εν σχέσει με την κατηγορουμένη αρ. 2. Όπως προκύπτει από την ισχύουσα νομοθεσία, η ποινική ευθύνη για την καταδολίευση εξ αποφάσεως πιστωτή (ως οι παραπονούμενοι), επί τη βάσει του Ν.60(Ι)/2008, βαραίνει τον εξ αποφάσεως οφειλέτη. Στην περίπτωση όπου εξ αποφάσεως οφειλέτης είναι εταιρεία, ο διευθυντής ή ο σύμβουλος της θεωρείται, γενικώς, ως ο αντιπρόσωπός της. Το φυσικό αυτό πρόσωπο, το οποίο ενεργεί υπό αντιπροσωπευτική ιδιότητα, δεν υπέχει προσωπικώς αστική ευθύνη. Δεν αποκλείεται, όμως, να υπέχει ποινική ευθύνη ως συνεργός. Κάθε πρόσωπο που εμπλέκεται σε αδίκημα, περιλαμβανομένων και των συνεργών, μπορεί να διωχθεί ως αυτουργός (άρθρο 20 του Κεφ. 154). Στην περίπτωση δίωξης συνεργού, ακόμη και για αδίκημα απόλυτης ευθύνης, απαραίτητη προϋπόθεση, για να αποδοθεί σε αυτόν αξιόποινη συμπεριφορά, είναι και η απόδειξη της πρόθεσής του (ένοχη διάθεση - mens rea) εν σχέσει τόσον με τη συνέργεια (την παροχή βοήθειας ή συμβουλής ή την παρακίνηση ή την παρότρυνση ή τη διευκόλυνση) όσον και με τις περιστάσεις του αδικήματος. Η πρόθεση (mens rea) πρέπει, κατ΄ αρχήν, να συνοδεύει κάθε πτυχή της αξιόποινης συμπεριφοράς (actus reus) του συνεργού (Halsbury's, Law of England, fourth edition, reissue, vol. 11

(1), σελ. 18 επ., Ακκελίδου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 249, 270 επ. και Αθανασίου ν. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 367, 371-2). Όσον αφορά σε συνεργό, το νοητικό στοιχείο που θα πρέπει να αποδειχθεί είναι γενικώς στενότερο και πιο απαιτητικό απ΄ ό,τι χρειάζεται για τον αυτουργό και απαιτεί πρόθεση ή γνώση εκ μέρους του (δείτε, για ανάλογη εφαρμογή, Παυλόπουλος ν. Skopy Shoe Factory Ltd

(2003)2 Α.Α.Δ. 261, 266 επ, Zenonos General Motors Ltd v. Δημοκρατία,

(2009)2 Α.Α.Δ. 5). Η συνδρομή των στοιχείων που συνιστούν την πρόθεση (την υποκειμενική υπόσταση του εκάστοτε επίδικου αδικήματος) προκύπτει, ως εξυπακουομένη, επί τη βάσει των γεγονότων. Στη συνήθη πορεία των πραγμάτων δεν αναμένεται άμεση απόδειξη της πρόθεσης. Τα γεγονότα παρέχουν, συχνά, έρεισμα για τα συμπεράσματα ως προς την πρόθεση. Δεν υπάρχει αμάχητο τεκμήριο για την πρόθεση κάποιου να προκαλέσει τα φυσιολογικά αποτελέσματα των πράξεών του. Είναι απαραίτητη η δικαστική κρίση, η οποία, επί τη βάσει της μαρτυρίας, θα καταλήξει κατά πόσον έτσι σκεφτόταν ο συγκεκριμένος δράστης. Το πώς θα σκεφτόταν ένας λογικός άνθρωπος εάν βρισκόταν στη θέση του δράστη είναι αδιάφορο (Ακκελίδου ν. Αστυνομίας (ανωτέρω), 271). Στην προκείμενη περίπτωση υπάρχει πλήρες κενό όσον αφορά στην πρόθεση της κατηγορουμένης αρ. 2 ως συνεργού στην επίδικη αδικοπραγία. Η ιδιότητά που της αποδίδεται, ως του μόνου προσώπου το οποίο χειρίζεται τα οικονομικά ζητήματα των κατηγορουμένων αρ. 1 και είναι υπεύθυνο για τις πληρωμές, καθώς επίσης και το γεγονός πώς διαμέσου αυτής οι κατηγορούμενοι αρ. 1 εδέχθηκαν την έκδοση του επίδικου διατάγματος μηνιαίων δόσεων (δείτε το συνημμένο στην ένορκη δήλωση του Στέλιου Στυλιανού, ημερ. 20.03.2014, τεκμήριο 1) δεν αρκούν για την εξαγωγή συμπερασμάτων περί της πρόθεσής της να αδικοπραγήσει. Εφ΄ όσον ουδεμία μαρτυρία επαρουσιάσθηκε για τη γνώση και τη συμπεριφορά της κατηγορουμένης αρ. 2 κατά τον ουσιώδη χρόνο, το συστατικό στοιχείο της πρόθεσης παραμένει ατεκμηρίωτο, η δε εναντίον της κατηγορία οδηγείται σε απόρριψη. Ας σημειωθεί πώς η σχετική με την ποινική ευθύνη της κατηγορουμένης αρ. 2 μαρτυρία περιορίζεται στις εξής δηλώσεις του Στέλιου Στυλιανού: «5. Οι κατηγορούμενοι ουδέν ποσόν επλήρωσαν έναντι του χρέους τους και η κατηγορουμένη 2 είναι η μόνη που χειρίζεται τα οικονομικά των κατηγορουμένων 1, αλλά και η υπεύθυνη για τις πληρωμές, συνήργησε δε και μέσω της διαπράχθηκε το αδίκημα από την κατηγορουμένη 1». (δείτε στο τεκμήριο 1). Κατ΄ ακολουθίαν των ανωτέρω, οι κατηγορούμενοι αρ. 1 κρίνονται ένοχοι στην κατηγορία την οποίαν αντιμετωπίζουν. Επιβάλλεται στους κατηγορουμένους αρ. 1, όσον αφορά στην 1η κατηγορία, χρηματική ποινή ύψους €1.000. Περαιτέρω, δυνάμει του άρθρου 4

(3)του Ν.60(Ι)/2008, εκδίδεται, εναντίον των κατηγορουμένων αρ. 1, διάταγμα είσπραξης των επίδικων οφειλόμενων δόσεων συνολικού ύψους €12.

1. Επιδικάζονται, υπέρ των παραπονουμένων και εναντίον των κατηγορουμένων αρ. 1 έξοδα ύψους €300, επιπλέον Φ.Π.Α., επιπλέον €11, ως τα έξοδα επίδοσης. Η υπόθεση απορρίπτεται όσον αφορά στην κατηγορουμένη αρ.
2. Η κατηγορούμενη αρ. 2 αθωώνεται και απαλλάσσεται από την 1η κατηγορία. Καμία διαταγή για τα έξοδα, όσον αφορά στην κατηγορουμένη αρ.
3. (Υπ.) .............................................. Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο