Δημοκρατίας ν. Daimelys Alexandra Montroos, Αρ. Υπόθεσης: 6431/14, 22/5/2014

(1)(α) του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/77 (βλ. κατηγορία 1), της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, κατά παράβαση του άρθρου 6

(2)του Ν29/77 (βλ. κατηγορία 2) και της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα, κατά παράβαση του άρθρου 6

(3)του Ν29/77 (βλ. κατηγορία 3). Πιο συγκεκριμένα, η κατηγορούμενη καταδικάστηκε για το ότι στις 11.4.14, στη Λάρνακα, εισήγαγε 13,721 γραμμάρια ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας, έχοντας τα στην κατοχή της και σκοπεύοντας να τα προμηθεύσει παρανόμως σε άλλα πρόσωπα. Σύμφωνα με τα γεγονότα, όπως παρατέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή και έγιναν αποδεκτά από την Υπεράσπιση, στις 11.04.14 και ώρα 23:55, η κατηγορούμενη αφίχθηκε στο Αεροδρόμιο Λάρνακας από το Βουκουρέστι με την πτήση RO

1. Η κατηγορούμενη τέθηκε υπό διακριτική παρακολούθηση λόγω της ύποπτης και παράξενης της συμπεριφοράς. Στις 00:10 της 12.4.14, η κατηγορούμενη παρέλαβε από τον ιμάντα αποσκευών του Αεροδρομίου μία αποσκευή και κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Όταν περνούσε από τη δίοδο με τη σήμανση «ουδέν προς δήλωση», ανακόπηκε για έλεγχο από τον Τελωνειακό Λειτουργό Χριστόδουλο Ιωάννου ο οποίος της ζήτησε να τοποθετήσει την αποσκευή της στην ακτινοδιαγνωστική μηχανή. Τότε, διαφάνηκε ότι εντός της συγκεκριμένης αποσκευής υπήρχαν ύποπτες συσκευασίες. Όταν ρωτήθηκε αν μετέφερε οτιδήποτε το παράνομο, η κατηγορούμενη δεν απάντησε. Διαπιστώθηκε επέκεινα ότι η αποσκευή της ήταν κλειδωμένη με μικρή κλειδαριά και όταν της ζητήθηκε να την ανοίξει, είπε ότι δεν κρατούσε τα κλειδιά. Αφού παραβιάστηκε η κλειδαριά, εντοπίστηκαν διάφορα ρούχα κάτω από τα οποία υπήρχαν λαδόκολλες, κάτω από τις οποίες υπήρχαν δεκατέσσερεις πλαστικές συσκευασίες σφραγισμένες αεροστεγώς οι οποίες περιείχαν συνολικώς 13 κιλά και 721 γραμμάρια ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης. Της επιστήθηκε επιτόπου η προσοχή στο νόμο και αυτή απάντησε: «I'm sorry these drugs are for somebody else». Ακολούθως, η κατηγορούμενη συνελήφθηκε για τα αυτόφωρα αδικήματα που διέπραξε. Στην κατοχή της βρέθηκε ένα απόκομμα κάρτας επιβίβασης στο όνομα της για την πτήση RO0362 ημερομηνίας 11.4.14 από το Άμστερνταμ προς το Βουκουρέστι καθώς και το ηλεκτρονικό εισιτήριο της εν λόγω πτήσης, μια απόδειξη παραλαβής αποσκευής για την ίδια πτήση, το ηλεκτρονικό εισιτήριο για την πτήση RO255 προς Λάρνακα, η απόδειξη πληρωμής του αεροπορικού εισιτηρίου της κατηγορούμενης για την πτήση από Βουκουρέστι προς Λάρνακα και χρηματικό ποσό €
2. Στις 12.4.14, μετά τη σύλληψη της, η κατηγορούμενη προέβη σε θεληματική κατάθεση και παραδέχθηκε ότι μετέφερε τα ναρκωτικά από το Άμστερνταμ στο Βουκουρέστι και ακολούθως στην Κύπρο. Δήλωσε ότι τα ναρκωτικά τα παρέλαβε στην ίδια αποσκευή την οποία μετέφερε στην Κύπρο από έναν γνωστό της με το όνομα Roger και ότι για την όλη μεταφορά θα λάμβανε ποσό €7.000 ως αμοιβή. Η κατηγορούμενη ανέφερε επίσης ότι έλαβε το ποσό των €1.000 ενώ το υπόλοιπο θα το λάμβανε με την παράδοση των ναρκωτικών. Περαιτέρω, παραδέχθηκε ότι γνώριζε ότι η αποσκευή θα περιείχε καλής ποιότητας κάνναβη και ότι με την άφιξη της στο Αεροδρόμιο Λάρνακας θα την περίμενε ταξί για να την μεταφέρει σε άγνωστο της πρόσωπο στο οποίο θα παρέδιδε τα ναρκωτικά. Ο ευπαίδευτος δικηγόρος της κατηγορούμενης αγορεύοντας για σκοπούς μετριασμού της ποινής, αναφέρθηκε στις οικογενειακές και προσωπικές περιστάσεις της πελάτιδος του με αναφορά και στο περιεχόμενο της Έκθεσης Κοινωνικής Έρευνας που ετοιμάστηκε για τους παρόντες σκοπούς, το οποίο και υιοθέτησε. Πρόταξε ως μετριαστικά στοιχεία - ανάμεσα σε άλλα - το λευκό ποινικό μητρώο της κατηγορουμένης, την ηλικία της (είναι σχεδόν 27 ετών, έχοντας γεννηθεί στο νησί Curacao - το οποίο βρίσκεται στην Καραϊβική - στις 16.6.87), την άμεση παραδοχή και μεταμέλεια της, τη συνεργασία της με τις ανακριτικές αρχές (ασχέτως αν δεν προέκυψε από αυτή κάποιο πρακτικό αποτέλεσμα), την οικονομική της δυσπραγία (και το πώς αυτή επέδρασε στην απόφαση της να εμπλακεί στις επίδικες εγκληματικές ενέργειες), τις επιπτώσεις της καταδίκης και ποινής της στην ίδια και σε μέλη της οικογένειας της καθώς και στις σπουδές της (σπουδάζει νοσηλευτική, ως το Τεκμήριο Β) και το δευτερεύοντα ρόλο που διαδραμάτισε στη διάπραξη των αδικημάτων. Σε σχέση με τις οικογενειακές και προσωπικές περιστάσεις της κατηγορούμενης - όπως τούτες διατυπώνονται στην Έκθεση Κοινωνικής Έρευνας και έτυχαν διευκρινίσεων από τον συνήγορο Υπεράσπισης - σημειώνουμε ότι η κατηγορούμενη προέρχεται από διασπασμένη οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Έχει ακόμη τρεις αδελφές και έναν αδελφό, μεγαλύτερους σε ηλικία. Ουδέποτε γνώρισε τον πατέρα της. Η μητέρα της ήταν χρήστης ναρκωτικών ουσιών. Σήμερα, η μητέρα της είναι 61 ετών, διαμένει στην Ολλανδία μαζί με τη δεύτερη αδελφή της κατηγορούμενης και τα τελευταία δύο χρόνια περίπου έχει διακόψει τη χρήση ναρκωτικών ουσιών. Όλα τα αδέλφια της κατηγορούμενης αποκτήθηκαν από διαφορετικούς πατέρες. Η κατηγορούμενη από μικρή ηλικία μετακινήθηκε με τη μητέρα της μαζί με τις αδελφές της και μεγάλωσε με τον πατέρα τής τρίτης της αδελφής. Τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια ήσαν δύσκολα λόγω του βίαιου οικογενειακού περιβάλλοντος στο οποίο μεγάλωσε. Σε ηλικία 18 ετών εγκατέλειψε την οικία στην οποία διέμενε και εγκαταστάθηκε στην οικία της θεία της όπου παρέμεινε για ένα χρόνο περίπου. Στη συνέχεια μετάβηκε στην Ολλανδία όπου και διέμενε μόνη σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα, λαμβάνοντας σχετικό επίδομα από την Ολλανδική κυβέρνηση. Δεν έχει στενή σχέση με τη μητέρα της ή με τις αδελφές της, ενώ με τον αδελφό της δεν έχει σχεδόν καμία σχέση. Τούτο το γεγονός βεβαίως - όπως επισήμανε ο συνήγορος της κατά την αγόρευση του - δεν απέτρεψε και δεν αποτρέπει την κατηγορούμενη από το να μεριμνά για τη μητέρα της και τη μεγαλύτερη της αδελφή. Η κατηγορούμενη ολοκλήρωσε το σχολείο με δυσκολίες. Όταν εγκαταστάθηκε στην Ολλανδία, φοίτησε σε Πανεπιστήμιο με υποτροφία στον τομέα της Νοσηλευτικής και της απομένει ακόμη ενάμιση χρόνος για να αποκτήσει το πτυχίο της. Αξιολογήσαμε κάθε τι το οποίο αναφέρθηκε ενώπιον μας στο στάδιο της αγόρευσης για μετριασμό της ποινής, όπως ασφαλώς και το περιεχόμενο της προαναφερθείσας Έκθεσης Κοινωνικής Έρευνας. Η σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων αναδεικνύεται με ενάργεια από τις ανώτατες προβλεπόμενες ποινές της ισοβίου φυλάκισης και/ή προστίμου για την κατηγορία της εισαγωγής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β (βλ. κατηγορία 1) και της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα (βλ. κατηγορία 3), καθώς και της οκταετούς φυλάκισης και/ή προστίμου για την κατηγορία της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β (βλ. κατηγορία 2). Τα αδικήματα τούτα κατατάσσονται ως σοβαρά ενόψει και των ευρύτερων κοινωνικών και άλλων συνεπόμενων που επιφέρουν στον κοινωνικό ιστό. Αυτή η σοβαρότητα, μαζί με την πολύ μεγάλη συχνότητα διάπραξης των εγκλημάτων αυτών, σε συνδυασμό και με την κοινωνική απαξία που τα χαρακτηρίζει, καλούν στην επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Βεβαίως, ακόμη και εντός των πλαισίων αυτών, το δικαστικό καθήκον για εξατομίκευση της ποινής ουδόλως μειώνεται ή ατονεί, αφού, βάσει πάγιας νομολογίας (βλ. μεταξύ άλλων, Παναγιώτου ν Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 478, 484-485), ακόμη και στα σοβαρότερα των αδικημάτων (στα οποία δεν προβλέπεται η επιβολή αναγκαστικής ποινής), το Δικαστήριο καθηκόντως και προσηκόντως είναι που οφείλει - και έτσι πράξαμε και εμείς - να προσεγγίζει την κάθε περίπτωση στη βάση των δικών της γεγονότων και τον καθένα κατηγορούμενο αναλόγως των δικών του προσωπικών και άλλων περιστάσεων. Τούτη όμως η διεργασία εξατομίκευσης δεν σημαίνει ότι θα πρέπει ταυτοχρόνως να υπερακοντίζει και το έτερο δικαστικό καθήκον επιβολής της αρμόζουσας ποινής που η νομοθεσία προβλέπει και η νομολογία υποδεικνύει. Επιβάλλεται, επομένως, προσεκτική και μικροσκοπική στάθμιση των πραγμάτων στην κάθε περίπτωση, κάτι που κάναμε και εμείς εδώ. Αναφορικώς με την αναγκαιότητα για αποτρεπτική αντιμετώπιση ατόμων που εμπλέκονται στη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων αδικημάτων σχετιζομένων με τα επίδικα, αρκούμαστε στο να υιοθετήσουμε και να επαναλάβουμε εμφαντικώς όλα όσα διατύπωσε το Ανώτατο Δικαστήριο στην Κλεομένης ν Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 29/12, ημ. 20.5.13, διά του Πασχαλίδη, Δ., τα οποία εφαρμόζονται κατ΄ αναλογίαν και στη δική μας περίπτωση: «Αν και πιστεύουμε ότι επαναλαμβάνουμε εαυτούς και τα τετριμμένα, κρίνουμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε την κατ' επανάληψη επισήμανση της νομολογίας μας «πως τα ναρκωτικά έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα και καρκίνωμα της κοινωνίας μας, πληγές οι οποίες δυστυχώς, όπως διαπιστώνουμε από τη συχνότητα των υποθέσεων που έρχονται ενώπιον των δικαστηρίων, όχι μόνο δεν φαίνεται να υποχωρούν, αλλά επιδεινώνονται ραγδαία. Και στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι παραβάτες είναι πρόσωπα νεαρής ηλικίας. Είναι πραγματικά λυπηρό, οδυνηρό και τραγικό να διαπιστώνουμε πως η απώλεια ζωών, νέων κυρίως ανθρώπων, έχει γίνει μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας και πως η λίστα των νέων που έχουν εθιστεί στα ναρκωτικά μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Η σκληρή αυτή πραγματικότητα επιτάσσει την επιβολή αποτρεπτικών ποινών και καθιστά την αυστηρή μεταχείριση των παραβατών επιτακτική». (Βλ. Παντελής Λαζάρου κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις αρ. 172/2009 και 178/2009, ημερομηνίας 21/12/2010 και την εκεί σχετική νομολογία που η απόφαση παραπέμπει).» Λαμβάνουμε υπόψη για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής, τις οικογενειακές και προσωπικές περιστάσεις της κατηγορούμενης, τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων, ότι, δηλαδή, τούτη είχε χρηματική ανάγκη για να αποπληρώσει κάποιο ποσό ύψους €4.000 με το οποίο ήταν χρεωμένη η πιστωτική της κάρτα, εξού και αποφάσισε να εμπλακεί στις επίδικες εγκληματικές πράξεις, το λευκό της ποινικό μητρώο, την ηλικία της (είναι σχεδόν 27 ετών), τα οικονομικά της προβλήματα και τη συναφή δυσπραγία που αντιμετωπίζει ως εκ τούτων, το γεγονός ότι θα εκτίσει την όποια ποινή φυλάκισης θα της επιβληθεί σε ξένη χώρα, μακριά από την οικογένεια και συγγενείς της, τις επιπτώσεις της καταδίκης και ποινής στην ίδιαν (και κατ' επέκτασιν στις σπουδές της) και στην οικογένεια της και ιδίως στη μητέρα της, αλλά και στην μεγαλύτερη σε ηλικία (και υπέρβαρη) αδελφή της, με τα συναφή προβλήματα που τούτη αντιμετωπίζει ως εκ του βάρους της (όπως τα ανέπτυξε ο κ. Καλλένος), την άμεση παραδοχή και ομολογία της (παρότι συνελήφθη επ΄ αυτοφώρω, με αποτέλεσμα το εκτόπισμα της ομολογίας της να είναι κάπως μειωμένο (βλ. Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Μονιάτη

(2000)2 ΑΑΔ 553, 559)), χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζουμε και τις υποδείξεις στη Firat v Δημοκρατίας

(1993)2 ΑΑΔ 402, 405, ότι σε υποθέσεις ναρκωτικών το στοιχείο τούτο δεν πρέπει να υπερτιμάται αφού οι υποθέσεις τούτες δεν τίθενται στο ίδιο επίπεδο με άλλες περιπτώσεις παράνομης συμπεριφοράς - υποδείξεις, όμως, που αντικρίσαμε και μέσα από τα αναφερθέντα στη Χαρτούπαλλος ν Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 28, 36, ότι, με άλλα λόγια, η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή επειδή αυτό ενθαρρύνει τους αδικοπραγούντες να παραδέχονται ενοχή με αποτέλεσμα να μη σπαταλάται πολύτιμος χρόνος στην εκδίκαση υποθέσεων, κάτι που προάγει τους σκοπούς της δικαιοσύνης - τη μεταμέλεια και απολογία της, τη συνεργασία της με τις τελωνειακές και ανακριτικές αρχές και την Αστυνομία. Αναφορικά με την εισήγηση του κ. Καλλένου ότι η κατηγορούμενη δεν αποκόμισε οποιοδήποτε ουσιαστικό οικονομικό όφελος από την αξιόποινη της συμπεριφορά και ότι τούτη εγκλημάτισε ως μεταφορέας ναρκωτικών μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει χρήματα με σκοπό να αποπληρώσει χρέη της, θεωρούμε σκόπιμο να παραθέσουμε, χωρίς άλλα σχόλια - απορρίπτοντας την ως άνω εισήγηση του συνηγόρου - το τι το Εφετείο σημείωσε στην Κωνσταντίνου ν Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 466, 469, διά του Νικολαϊδη, Δ.: «Θεωρούμε όμως, ούτως ή άλλως, ότι ο ισχυρισμός είναι άνευ ουσιαστικής σημασίας, γιατί, στο κάτω κάτω, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ελαφρυντικό ο λόγος προώθησης των ναρκωτικών. Είτε τα ναρκωτικά προωθούνται με σκοπό το άμεσο χρηματικό κέρδος, είτε για οποιοδήποτε άμεσο ή έμμεσο όφελος, η κατάληξη παραμένει η ίδια. Η διάδοση των ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα.» Η κατηγορούμενη μέσω του δικηγόρου της, ζήτησε από το Δικαστήριο μια δεύτερη ευκαιρία. Τούτο το αποτιμήσαμε πρεπόντως εντάσσοντας το στα πλαίσια της μεταμέλειας και της αποφασιστικότητας της να μην εμπλακεί ξανά σε τέτοιες κοινωνικώς απαξιωτικές συμπεριφορές. H κατηγορούμενη όμως - για να παραφράσουμε τα όσα ανέφερε το Εφετείο στην Kablawi & Others v Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 494, 497 - είχε εμφανώς σταθμίσει τα πράγματα πριν αποφασίσει να προχωρήσει με την εκτέλεση της εγκληματικής της συμπεριφοράς. Έπρεπε να είχε προβληματιστεί καλύτερα από τότε, προτού προχωρήσει στη διάπραξη των εγκλημάτων που παραδέχθηκε, ζυγιάζοντας προσεκτικότερα τα επακόλουθα των ενεργειών της τόσο για την ίδια όσο και για την οικογένεια της αλλά και για τα θύματα των ναρκωτικών που θα χρησιμοποιούσαν το εμπόρευμα που θα διακινούσε και θα παρέδιδε στον παραλήπτη. Δίχως να μέλλει ιδιαίτερα (μολονότι και τούτο το σταθμίσαμε υπέρ της), το ότι η κατηγορούμενη δεν γνώριζε (όπως πρόταξε ο κ. Καλλένος), ποια ακριβώς ποσότητα ναρκωτικών θα μετέφερε και το ότι, στη σκέψη της, η ποσότητα αυτή ήταν πολύ μικρότερη από τη (μεγάλη σχετικώς) ποσότητα που τελικώς εντοπίστηκε να μεταφέρει στις αποσκευές της, αλλά και το ότι φαίνεται να έδρασε κάτω από κάποια άγνοια ως προς το νόμο και τη δικαστική προσέγγιση τέτοιων περιπτώσεων στη χώρα μας. Ο κ. Καλλένος υπογράμμισε επίσης το δευτερεύοντα ρόλο που διαδραμάτισε η κατηγορούμενη στη διάπραξη των επίδικων αδικημάτων. Το αξιολογήσαμε και αυτό. Δεν μπορούμε όμως να μην υπογραμμίσουμε και το στοιχειώδες, ότι δηλαδή η κατηγορούμενη, ως μεταφορέας των ναρκωτικών, αποτέλεσε ένα άκρως σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα διακίνησης των ναρκωτικών και τη διασπορά τους στη χώρα μας. Τούτο δεν πρέπει να το ξεχνά ούτε η ίδια αλλά ούτε και οι όποιοι άλλοι επίδοξοι μιμητές της. Όπως δεν πρέπει επίσης να παραβλέπει κανείς «. πως είναι απαράδεκτο να ενσπείρεται ο θάνατος κατ' επίκληση οικονομικών προβλημάτων», όπως ευστόχως τόνισε το Ανώτατο Δικαστήριο στην Jovanovic v Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ 635, 638. Επιβάλλεται, θεωρούμε, να επαναλάβουμε ως κατακλείδα επί του ζητήματος της δικαστικής προσέγγισης στα πράγματα, όλα όσα το Εφετείο παρέθεσε στη Χριστοδούλου ν Δημοκρατίας

(2008)2 ΑΑΔ 124, 129-130, διά του Ερωτοκρίτου Δ. (τα οποία κρίνουμε ως σχετικά με την παρούσα υπόθεση - τηρουμένων πάντοτε των αναλογιών - ανεξαρτήτως αν τούτη αφορά σε «. ναρκωτικά τάξεως Β και ως εκ τούτου όχι από τα σκληρότερα ναρκωτικά.» (βλ. Ηλιάδη ν Αστυνομίας

(2009)2 ΑΑΔ 412, 414)): «.στην Khalil v. Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ 78 . το Εφετείο προειδοποίησε ότι η απάντηση των Δικαστηρίων στην συνεχιζόμενη από τότε αύξηση της διάδοσης των ναρκωτικών, δεν θα μπορούσε να ήταν άλλη από την ύπαρξη πιο αυστηρών ποινών... [Σ}την Mansour v. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 434 . τονίστηκε η υποχρέωση των Δικαστηρίων να συμμετέχουν αποφασιστικά στην παγκόσμια εκστρατεία, για καταπολέμηση της μάστιγας των ναρκωτικών. Βέβαια, η αυξανόμενη συχνότητα διάπραξης αδικημάτων που έχουν σχέση με ναρκωτικά, δυστυχώς δε συγκρατήθηκε παρά τις προειδοποιήσεις και τις αυστηρές ποινές που επιβλήθηκαν. Όμως, τα Δικαστήρια σταθερά συνέχισαν να προειδοποιούν για την ανοικτή πληγή στο σώμα ολόκληρης της κοινωνίας και για την ανεπανόρθωτη ζημιά που προκαλείται στην υλική και ηθική ευημερία του ανθρώπου (Βλ. Σίμκαση ν. Αστυνομίας

(1995)2 ΑΑΔ 22, Zahra Ali Gholi ν. Δημοκρατίας

(1997)2 ΑΑΔ 30). Στη Hussein Hassan v. Αστυνομίας (2006 2 ΑΑΔ 356 και στην Ρεσλάν ν. Αστυνομίας

(2006)2 ΑΑΔ 127, διαπιστώθηκε ότι η αυξητική τάση στη διάπραξη τέτοιας φύσεως αδικημάτων τελικά δεν απετράπη, επειδή αδίστακτοι εγκληματίες με μόνο κίνητρο το οικονομικό όφελος, γίνονται συνεργοί στη διάδοση των ναρκωτικών. Με αυτό το φόντο, αναφορικά με τη σοβαρότητα των αδικημάτων . [τα ελαφρυντικά του εφεσείοντα] . δεν μπορούν και δεν πρέπει να αφεθούν να εξουδετερώσουν την ανάγκη προστασίας της κοινωνίας από τη διάδοση του αργού θανάτου, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την επιβολή αποτρεπτικών ποινών.» Συνεκτιμώντας όλα όσα παραθέσαμε και συζητήσαμε - και έχοντας κατά νουν και τη μεγάλη σχετικώς ποσότητα ναρκωτικών που η κατηγορούμενη παραδέχθηκε ότι εισήγαγε και κατείχε υπό τις περιστάσεις που περιγράψαμε, καθώς και την κατηγορία ταξινόμησης τους ως Τάξεως Β - κρίνουμε ότι η μοναδική ενδεικνυόμενη ποινή υπό τις περιστάσεις είναι αναποφεύκτως αυτή της φυλάκισης της. Επιβάλλουμε στην κατηγορούμενη, τις ακόλουθες ποινές φυλάκισης: Στην κατηγορία 1 (εισαγωγή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β), ποινή φυλάκισης 12 ετών. Στην κατηγορία 3 (κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β, με σκοπό την προμήθεια), ποινή φυλάκισης 12 ετών. Δεν επιβάλλουμε ποινή στην κατηγορία 2 (κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β), δεδομένης της ταύτισης των συστατικών στοιχείων του εν λόγω αδικήματος με εκείνα που αποτελούν, εν μέρει, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος στην κατηγορία 3 (κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Β με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα). Οι ποινές να συντρέχουν. Ο χρόνος που η κατηγορούμενη τέλεσε σε προφυλάκιση στην παρούσα υπόθεση, να συνυπολογιστεί βάσει του άρθρου 117

(1)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. Τα ναρκωτικά και το ποσό των €400 κατάσχονται. Τα ναρκωτικά να καταστραφούν, μετά την παρέλευση του χρόνου έφεσης. Σε σχέση με το χρηματικό ποσό των €400, αυτό να διατεθεί από τον Αρχηγό Αστυνομίας συμφώνως του νόμου και των κανονισμών, μετά την παρέλευση του χρόνου έφεσης. (Υπ.)................ Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. (Υπ.)................ Α. Δαυίδ, Α.Ε.Δ. (Υπ.)................ Χρ. Φιλίππου, Ε.Δ. /ΓΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο