Συμβούλιο Εγγραφής Κτηματομεσιτών ν. Berriman Properties (Overseas) Ltd κ.α., Υπόθεση αρ.: 6061/2012, 27/5/2014

(1)(α) του Ν.71(Ι)/2010-1η κατηγορία), προέβαλαν ή διεφήμισαν τους εαυτούς τους ως κτηματομεσίτες ή ως πρόσωπο ασκόν κτηματομεσιτεία χωρίς να είναι εγγεγραμμένοι κτηματομεσίτες και χωρίς να κατέχουν εν ισχύι ετήσια επαγγελματική άδεια (άρθρο 33

(1)(β) του Ν.71(Ι)/2010-3η κατηγορία), διενήργησαν ξενάγηση προσώπου που επεθυμούσε την αγορά ακινήτου χωρίς να είναι εγγεγραμμένοι κτηματομεσίτες και χωρίς να κατέχουν εν ισχύι ετήσια επαγγελματική άδεια (άρθρο 33

(1)(γ) του Ν.71(Ι)/2010-5η κατηγορία) και διεφήμισαν ή προέβαλαν την πώληση ακινήτου χωρίς να είναι εγγεγραμμένοι κτηματομεσίτες και χωρίς να κατέχουν εν ισχύι ετήσια επαγγελματική άδεια (άρθρο 33

(1)(δ) του Ν.71(Ι)/2010-7η κατηγορία). Οι κατηγορούμενες αρ. 2 και 3 διώκονται ως οι συνεργοί των κατηγορουμένων αρ. 1 στην διάπραξη των αδικημάτων αυτών (άρθρο 20(γ) και (δ) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια - 2η, 4η, 6η και 8η κατηγορία, αντιστοίχως). Σύμφωνα με τις καταγεγραμμένες, στο κατηγορητήριο, λεπτομέρειες οι κατηγορούμενοι διενεργήσαν την αποδιδομένη σε αυτούς άσκηση του επαγγέλματος του κτηματομεσίτη (1η και 2η κατηγορία), την προβολή ή διαφήμιση εαυτών ως κτηματομεσιτών (3η και 4η κατηγορία) και την διαφήμιση ή προβολή της πώλησης ακινήτου (7η και 8η κατηγορία) «την ή περί την 08/02/2012 ή/και προγενέστερα σε χρόνο άγνωστο για την κατηγορούσα αρχή στη Λάρνακα». Διενήργησαν δε την αποδιδομένη σε αυτούς ξενάγηση προσώπου που επεθυμούσε την αγορά ακινήτου (5η και 6η κατηγορία) «την ή περί την 15/02/2012 στη Λάρνακα». Οι κατηγορούμενοι αρνούνται ενοχή ικαι η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Η ακροαματική διαδικασία ξεκίνησε στις 14.04.2014 οπότε εκκλήθηκε για να καταθέσει, ως ο πρώτος μάρτυρας της κατηγορούσας αρχής, ο Χαράλαμπος Φουλής (Μ.Κ.1), υπάλληλος του Συμβουλίου. Η κυρίως εξέταση του Χαράλαμπου Φουλή (Μ.Κ.1) διεξήχθηκε με την κατάθεση γραπτής δήλωσης (έγγραφο αρ. 1), ως το άρθρο 25 του περί Αποδείξεως Νόμου (Κεφ. 9, ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια) επιτρέπει. Δια της γραπτής δήλωσής του, ο Χαράλαμπος Φουλής (Μ.Κ.1) αναφέρει τα εξής: «.........................................................................................................................

1. Είμαι λειτουργός στο Συμβούλιο ........ και έχω διορισθεί από το Διοικητικό Συμβούλιο ως Επιθεωρητής, δυνάμει του άρθρου 36 του περί Κτηματομεστιτών Νόμου 71(Ι)/
3. Γνωρίζω τα γεγονότα της ........ υπόθεσης και είμαι πλήρως εξουσιοδοτημένος να προβώ στην παρούσα δήλωση.
4. Ανάμεσα στις αρμοδιότητες και τα καθήκοντα μου, είναι η διερεύνηση ποινικών παραβάσεων του περί Κτηματομεσιτών Νόμου, στις οποίες περιλαμβάνονται η διερεύνηση και στοιχειοθέτηση κατηγοριών εναντίον προσώπων και εταιρειών, που ασκούν κτηματομεσιτικές εργασίες χωρίς να κατέχουν σχετική εγγραφή ή ισχύουσα άδεια από το Συμβούλιο .......
5. Στις 06.02.2012 το Συμβούλιο ........ και η Επαρχιακή Επιτροπή του Συνδέσμου Κτηματομεσιτών Λάρνακας, δέχθηκαν παράπονα από Εγγεγραμμένους και Αδειούχους Κτηματομεσίτες, ότι παράνομα πρόσωπα ή εταιρείες ασκούν κτηματομεσιτικές εργασίες, χωρίς να κατέχουν εγγραφή ή άδεια από το Συμβούλιο και παίρνουν προμήθεια. Μεταξύ άλλων προσώπων δηλώθηκε και το όνομα της εταιρείας Berriman Properties (Overseas) Ltd από Λάρνακα με αρ. τηλεφώνου
6. Επίσης δηλώθηκε ότι διατηρεί κτηματομεσιτικό γραφείο στην οδό Ευανθίας Πιερίδου 4 στην Λάρνακα. Έγινε έλεγχος από το Μητρώο Εγγραφής Κτηματομεσιτών και διαπιστώθηκε ότι η εταιρεία Berriman Properties (Overseas) Ltd δεν έχει εγγραφή ούτε κατέχει άδεια από το Συμβούλιο ......
7. Στις 08/02/2012 και ώρα 13.00 βρισκόμουν έξω από τα γραφεία της εταιρείας Berriman Properties (Overseas) Ltd στην οδό Ευανθίας Πιερίδου 4 στην Λάρνακα. Διαπίστωσα ότι το γραφείο είχε απέξω μεγάλη πινακίδα στην οποία αναγραφόταν με μεγάλα γράμματα: <<Berriman Properties Overseas Tel. 24002828, Fax: 24002848, www.berrimanproperties.com>>. Με την φωτογραφική μου μηχανή φωτογράφισα ο ίδιος την πινακίδα. .......... Στους υαλοπίνακες της κύριας εισόδου του γραφείου υπήρχαν αναρτημένες διάφορες φωτογραφίες, χαρακτηριστικά και ακίνητα χωρίς οποιαδήποτε στοιχεία των ιδιοκτητών τα οποία ήταν προς πώληση ή / και ενοικίαση. Με την φωτογραφική μου μηχανή φωτογράφισα ο ίδιος τους υαλοπίνακες. ........... Με την είσοδο μου εντός του γραφείου είδα ότι εργάζονταν δύο κυρίες. Η μια προσφέρθηκε να με εξυπηρετήσει και μου είπε «πώς μπορώ να σας βοηθήσω;» Συστηθήκαμε και μου είπε ότι ονομάζεται Ζωή Γεωργίου. Της είπα ονομάζομαι Πάμπος Χαραλάμπους και ενδιαφέρομαι για αγορά διαμερίσματος 2 ή 3ων υπνοδωματίων στις περιοχές Αραδίππου και Μακένζυ και τα λεφτά που μπορούσα να διαθέσω για την συγκεκριμένη αγορά ήταν από €100.000 με €150.
8. Αμέσως από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή που είχε στο γραφείο της άρχισε να ψάχνει για διαμερίσματα που είχε προς πώληση με αυτά τα κριτήρια. Μου είπε ότι έχει πάρα πολλά και ζήτησε το email μου για να μου τα στείλει να μελετήσω και να της πω πια με ενδιαφέρουν. Της έδωσα το email admininfo@cytanet.com.cy που ανήκει στο Συμβούλιο ......... και τον αριθμό του κινητού τηλεφώνου 96328070 που ανήκει και αυτό στο Συμβούλιο. Της ζήτησα να μου δώσει μια επαγγελματική της κάρτα και μου έδωσε. Στην κάρτα έγγραφε ακριβώς «Ikia Homes Property Sales, Lettings and Management, Zoe Georgiou Negotiator, 4, Evanthias Pieridou Street, 6022 Larnaca, Cyprus, Tel. 0035724002828, Fax. 0035724002848, email: zoe@ikiahomes.com, www.ikiahomes.com». Στο πίσω μέρος της κάρτας έγραφε «Ikia Homes Kiti Branch: 6 Kitiou Avenue, Shop 2, 7550 Kiti, Larnaca, Cyprus, Tel. 24426100, Fax. 24422084, Emergency Number: 96746503». ........ Της είπα ότι θα μελετήσω το email που θα μου στείλει και θα την ενημερώσω πια με ενδιαφέρουν περισσότερο για να διευθετήσουμε συνάντηση για να μου τα δείξει. Μου είπε θα περιμένει τηλεφώνημα μου και αποχώρησα.
9. Κατά την 08/02/2012 και ώρα 13.24 πήρα ένα email στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο με αποστολέα την κ. Zoe Georgiou (zoe@ikiahomes.com) και θέμα Properties that match your requirements. ....... Στο email υπάρχουν 11 ακίνητα που ήταν προς πώληση με τα χαρακτηριστικά τους, την τιμή πώλησης και ένα κωδικό αριθμό για κάθε ακίνητο χωρίς οποιαδήποτε στοιχεία των ιδιοκτητών. Αφού το μελέτησα διάλεξα δύο ακίνητα .....
10. Κατά την 09.02.2012 έκανα περαιτέρω έλεγχο στο Μητρώο Εγγραφής Κτηματομεσιτών και διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει καμία κτηματομεσίτρια ή Ασκούμενη Κτηματομεσίτρια με το όνομα Ζωή Γεωργίου που να είναι εγγεγραμμένη ή να κατέχει άδεια από το Συμβούλιο Εγγραφής Κτηματομεσιτών.
11. Κατά την 10.02.2012, αφού μελέτησα τα email που μου έστειλε, πήρα τηλέφωνο την κ. Γεωργίου ..... και της είπα ότι ενδιαφέρομαι και θέλω να δω τα δύο διαμερίσματα ...... Διευθετήθηκε ραντεβού για ξενάγηση στις 15.02.2012 ημέρα Τετάρτη και ώρα 13:30 στο γραφείο της στην οδό Evanthias Pieridou 4 στη Λάρνακα.
12. Κατά την 15.02.2012 και ώρα 13.30 βρισκόμουν έξω από το γραφείο της εταιρείας όπου ήταν ορισμένη η συνάντηση και συνεννοηθήκαμε με την κ. Γεωργίου να μεταβούμε με το υπηρεσιακό μου αυτοκίνητο για την ξενάγηση. Μεταβήκαμε στην οδό Γλίνου 2 στην περιοχή Μακένζυ στην Λάρνακα για να μου δείξει το διαμέρισμα με κωδικό αριθμό
13. Το διαμέρισμα βρισκόταν στον 3ο όροφο της πολυκατοικίας Α.Π.Ιωάννου Court με αριθμό θύρας
14. ....... Με την άδεια του ιδιοκτήτη έβγαζα διάφορες φωτογραφίες εντός και εκτός του διαμερίσματος κατά την διάρκεια της ξενάγησης. Στη συνέχεια μεταβήκαμε στην λεωφόρο Ελευθερίας στην Αραδίππου, όπου βρισκόταν το 2ο διαμέρισμα που θα μου έδειχνε με κωδικό αριθμό
15. ........ Με την φωτογραφική μου μηχανή κατά τη διάρκεια της ξενάγησης έβγαζα διάφορες φωτογραφίες εντός και εκτός του διαμερίσματος. Σε μια απ΄οαυτές φαίνεται η κ.- Γεωργίου εντός του διαμερίσματος που έτυχα ξενάγησης. ...... Η ξενάγηση διήρκησε περίπου 30 λεπτά και ακολούθως μεταβήκαμε στο γραφείο της κ. Γεωργίου.
16. Ήταν προφανές ότι η Ζωή Γεωργίου καταγίνεται με κτηματομεσιτικές εργασίες χωρίς να έχει εγγραφεί ή να κατέχει άδεια από το Συμβούλιο Εγγραφής Κτηματομεσιτών. Της είπα ότι είμαι ο Επιθεωρητής του Συμβουλίου Εγγραφής Κτηματομεσιτών και την πληροφόρησα ότι θα καταγγελθεί τόσο η Εταιρεία όσο και η ίδια, ότι ασκούν κτηματομεσιτικές εργασίες χωρείς άδεια από το Συμβούλιο. Της επιστήθηκε η προσοχή στο νόμο και την ρώτησα ποιοι είναι οι διευθυντές της εταιρείας Berriman Overseas Properties Ltd. Μου απάντησε ότι η διευθύντρια είναι η συνεταίρος της η κυρία Mary Sekulla η οποία κατέχει άδεια εξασκήσεως του επαγγέλματος του κτηματομεσίτη στην Αγγλία. Της είπα να την ενημερώσει ότι θέλω να την δω και μετά από τηλεφώνημα που της έκανε ήρθε στο γραφείο στην οδό Evanthias Pieridou
17. Την ρώτησα αν κατέχει άδεια από το Συμβούλιο Εγγραφής Κτηματομεσιτών εξάσκησης του επαγγέλματος και μου απάντησε όχι αλλά κατέχει άδεια από την χώρα της την Αγγλία. Την πληροφόρησα ότι θα καταγγελθεί και η ίδια για τον λόγο ότι ασκεί το επάγγελμα του κτηματομεσίτη χωρίς εγγραφή και χωρίς άδεια από το Συμβούλιο. Της ζήτησα να δω την άδεια που είχε από την χώρα της αλλά δεν την βρήκε. Της ζήτησα επίσης κατάσταση με τους εργοδοτουμένους και μου έδωσε αντίγραφο της κατάστασης αποδοχών και εισφορών από τις κοινωνικές ασφαλίσεις καθώς και αντίγραφο από την απόδειξη είσπραξης για τον μην Δεκέμβριο του
18. ...... Κατόπιν έρευνας μας στον Έφορο Εταιρειών προέκυψαν τα στοιχεία της Εταιρείας BERRIMAN PROPERTIES (OVERSEAS) LIMITED, .....
19. Εις τους κατηγορουμένους υπεδείχθη ότι η συνέχιση διενέργειας κτηματομεσιτείας καθώς και η λειτουργία του εν λόγω γραφείου ή υποστατικού πρέπει να τερματιστεί και/ή να ανασταλεί. Η συνέχιση κτηματομεσιτικών εργασιών είναι συνδεδεμένη με τα αδικήματα που εμπεριέχονται στο κατηγορητήριο της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο ποινικής υπόθεσης. ........................................................................................................» Επιπλέον των ως άνω δηλώσεών του, ο Χαράλαμπος Φουλής (Μ.Κ.1) κατέθεσε, ως τεκμήρια, τις φωτογραφίες και τα έγγραφα στα οποία αναφέρεται (τεκμήρια 1έως και 8). Μετά το τέλος της κυρίως εξέτασης του Χαράλαμπου Φουλή (Μ.Κ.1) ο ευπαίδευτος συνήγορος των κατηγορουμένων υπέβαλε αίτημα για την απόρριψη της μαρτυρίας του ως μη αποδεκτής κατά το δίκαιο της απόδειξης (inadmissible evidence). Ο κ. Λουκαίδης υπέδειξε, κατά πρώτον, πώς τα όσα ο μάρτυρας αυτός κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου, κατά την κυρίως εξέτασή του, αποτελούν μαρτυρία η οποία αποτελεί το προϊόν παγίδευσης. Ο κ. Λουκαίδης υπέδειξε, κατά δεύτερον, πώς η μαρτυρία αυτή ελήφθηκε κατά παράβασιν θεμελιώδους ανθρώπινου δικαιώματος των κατηγορουμένων εφ΄ όσον, εισερχόμενος στα γραφεία των κατηγορουμένων αρ. 1 και προσποιούμενος ότι είναι κάποιος Πάμπος Χαραλάμπους ο οποίος ενδιαφέρεται να αγοράσει διαμέρισμα συγκεκριμένων προδιαγραφών, ο Χαράλαμπος Φουλής (Μ.Κ.1) παρεβίασε το δικαίωμα ιδιωτικής ζωής των κατηγορουμένων το οποίο προστατεύεται δια του Άρθρου 15 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και δια του Άρθρου 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων και των Θεμελιωδών Ελευθεριών (κυρωθείσα δια του Ν.39/1962) («η Ευρωπαϊκή Σύμβαση»). Το δικαίωμα αυτό, συνέχισε ο κ. Λουκαίδης, δεν είναι μεν απόλυτο, πλην όμως, η παραβίασή του μπορεί να γίνει μόνον ως ο νόμος ορίζει. Η εξουσία του Χαράλαμπου Φουλή (Μ.Κ.1), λειτουργού του Συμβουλίου, να εξασφαλίζει «μαρτυρία() αναγκαί() για την στοιχειοθέτηση ποινικών ...... παραβάσεων» (άρθρο 36

(2)(α) του Ν.71(Ι)/2010) πρέπει να ασκείται σύμφωνα και με τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 37

(1)του Ν.71(Ι)/

1. Εν προκειμένω αυτό δεν έγινε. Προς υποστήριξη των θέσεών του, ο κ. Λουκαίδης επεκαλέστηκε, μεταξύ άλλων, δύο αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων («το Ε.Δ.Α.Δ.»): την απόφαση Niemietz v. Germany (Application no. 13710/88, ημερ. 16.12.1992) και την απόφαση Edwards and Lewis v. The United Kingdom (Applications nos 39647/98 και 40461/98, ημερ. 27.10.2004). Αντίθετες θέσεις υπεστήριξε ο ευπαίδευτος συνήγορος του Συμβουλίου. Όσον αφορά στο ζήτημα της παγίδευσης, ο κ. Καράς επεκαλέστηκε την απόφαση στις Ποινικές Εφέσεις αρ. 58/2012 κ.α. Karina Hunter ν. Συμβουλίου Εγγραφής Κτηματομεσιτών, ημερ. 14.11.
2. Υπεστήριξε, επίσης, πώς η δοθείσα ήδη μαρτυρία θα πρέπει να διαχωρισθεί εφ΄ όσον δεν ελήφθηκε όλη κατά τον ίδιο τρόπο. Μελετήθηκαν τα επίδικα νομικά ζητήματα και εξετάσθηκε η δοθείσα, κατά την κυρίως εξέταση του Χαράλαμπου Φουλή (Μ.Κ.1), μαρτυρία. Σημειώνονται δε και διαπιστώνονται τα ακόλουθα: Κατ΄ αρχήν, η παγίδευση δεν αποτελεί υπεράσπιση. Η ενοχή του κατηγορουμένου συναρτάται με τη συνδρομή των συστατικών στοιχείων του εκάστοτε αδικήματος. Έτσι, εφ΄ όσον εκδηλώνεται η καθορισμένη, δια νόμου, εγκληματική πράξη (actus reus) και συνυπάρχει η προβλεπόμενη, δια νόμου, εγκληματική πρόθεση (mens rea) στοιχειοθετείται το αδίκημα. Όμως, η παγίδευση δυνατόν να λειτουργήσει προς το σκοπό μετριασμού της ποινής. Η εκ μέρους της διωκτικής αρχής εξώθηση ή ενθάρρυνση κατηγορουμένου στη διάπραξη του εγκλήματος δυνατόν να ληφθεί υπ΄ όψιν ως μετριαστικός παράγων κατά την επιμέτρηση της ποινής. Είναι δε κρίσιμο να διαπιστωθεί, από το Δικαστήριο, ο βαθμός της παγίδευσης, ο σκοπός της καθώς και η επίδραση των ενεργειών της διωκτικής αρχής στη διαμόρφωση της εγκληματικής πρόθεσης του κατηγορουμένου. Αναλόγως δε της έκτασης της επίδρασης των ενεργειών της διωκτικής αρχής στην εξώθηση του κατηγορουμένου, η τιμωρία ενδέχεται να διαγραφεί. Λόγοι για τους οποίους η νομολογία αναγνωρίζει στην παγίδευση την ιδιότητα του μετριαστικού παράγοντα είναι και οι εξής: (α) Το διαπραχθέν, μετά από παγίδευση, αδίκημα δεν εγκυμονεί τους συνήθεις κινδύνους για το δημόσιο εφ΄ όσον θα ακολουθήσει η σύλληψη του δράστη. (β) Δράσεις της διωκτικής αρχής οι οποίες δεν εντάσσονται στην άσκηση των νόμιμων καθηκόντων της πρέπει να αποθαρρύνονται (Haggag v. Δημοκρατία

(1997)2 Α.Α.Δ. 52, R. v. Looseley

(2001)4 All ER 897). Υπό ορισμένες συνθήκες η παγίδευση δύναται να λειτουργήσει ως υπεράσπιση. Η απόφαση του Ε.Δ.Α.Δ. Teixeira de Castro v. Portugal

(1998)4 BHRC 533, την οποίαν πραγματεύεται η απόφαση Καττής κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 262 θέτει το ζήτημα ως εξής: Όπου ο δράστης υποκινείται (incited), από τα αστυνομικά όργανα, να διαπράξει το έγκλημα, η προσαγωγή του ενώπιον του Δικαστηρίου συνιστά παραβίαση της αρχής της δίκαιης δίκης, ως αυτή κατοχυρώνεται δια του Άρθρου 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης εφ΄ όσον η μαρτυρία η οποία στοιχειοθετεί τη δίωξη ελήφθηκε κατά τρόπον μεμπτό. Μαρτυρία ληφθείσα κατά τρόπον μεμπτό δεν γίνεται αποδεκτή από το Δικαστήριο εφ΄ όσον η προσαγωγή της ανατρέπει το θεμέλιο της δίκαιης δίκης. Ας σημειωθεί πώς την αρχή της δίκαιης δίκης κατοχυρώνουν και τα άρθρα 12 και 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Στην απόφαση Καττής κ.α. ν. Δημοκρατία (ανωτέρω), 280, αναφέρονται τα εξής: «Η αρχή η οποία προκύπτει από την Teixeira de Castro v. Portugal, μας βρίσκει σύμφωνους. Η υποκίνηση του εγκλήματος προς το σκοπό σύλληψης του υποκινούμενου, μεταθέτει, σε μεγάλο βαθμό την ευθύνη για το έγκλημα στις ίδιες τις Αστυνομικές Αρχές και τις εκτρέπει από την προδιαγεγραμμένη αποστολή τους, που είναι η καταστολή και όχι η συνέργια στη διάπραξη του εγκλήματος. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση μας στην El-Beyrouty & Another v. Δημοκρατίας (ανωτέρω), απηχεί τη θέση αυτή: (σε. 548): «Δεν είναι παραδεκτό, βέβαια, πρέπει να το τονίσουμε, για την αστυνομία να ενθαρρύνει τη διάπραξη εγκλήματος προς το σκοπό ανίχνευσης του». Η παγίδευση, ως υπεράσπιση, προϋποθέτει τη διαπίστωση πώς οι διωκτικές αρχές, πράγματι, υπεκίνησαν (incited) τη διάπραξη του εγκλήματος. Παθητική συμμετοχή των διωκτικών αρχών π.χ. δια της παροχής ευκαιρίας στον επίδοξο παραβάτη να αδικοπραγήσει, δεν δίδει έρεισμα στην υπεράσπιση της παγίδευσης. Παρατίθεται το ακόλουθο απόσπασμα από την Καττής κ.α. ν. Δημοκρατία (ανωτέρω), 281: «Στην Teixeira de Castro v. Portugal δεν παραγνωρίζονται ούτε υποτιμούνται οι κίνδυνοι από τα ναρκωτικά ή το δύσκολο έργο της Αστυνομίας για την ανίχνευση τέτοιων εγκλημάτων και την προσαγωγή των παραβατών ενώπιον της Δικαιοσύνης. Διακρίνεται, όμως, η παθητική συμμετοχή οργάνων της τάξης, με την παροχή ευκαιρίας στον επίδοξο παραβάτη να εκπληρώσει τους σκοπούς του, που είναι ανεκτή, από την υποκίνηση (incitement) του εγκλήματος που είναι απαράδεκτη. Σε τέτοια περίπτωση, ως αναφέρεται στην Teixeira de Castro v. Portugal: (σελ. 540) «The public interest cannot justify the use of evidence obtained as a result of police incitement» ................................................................................................................ Σε άλλο σημείο της απόφασης διαχωρίζεται η θέση του αστυνομικού, ο οποίος διεισδύει (infiltrates) σε εγκληματική οργάνωση, προς το σκοπό συλλογής πληροφοριών για σχεδιασμένο έγκλημα, από εκείνη του αστυνομικού, ο οποίος δρα ως «agent provocateur», δηλαδή εξωθεί το δράστη να εγκληματίσει, προς το σκοπό σύλληψής του». Την παγίδευση, ως περίπτωση παρανόμως ληφθείσας μαρτυρίας, πραγματεύεται και το σύγγραμμα των Emmerson, Ashworth, Macdonald, Human Rights and Criminal Justice, Sweet & Maxwell, 2007, παρα. 15-33 επ. Στο σύγγραμμα αυτό η απόφαση του Ε.Δ.Α.Δ. Teixeira de Castro v. Portugal (ανωτέρω) αναφέρεται ως καθιερωμένη σχετική νομολογία και παρατίθεται το ακόλουθο απόσπασμα από την μεταγενέστερη απόφαση του Ε.Δ.Α.Δ. Εdwards and Lewis v. United Kingdom (ανωτέρω): «although the admissibility of evidence is primarily a matter of regulation by national law, the requirements of a fair trial under Article 6 entail that the public interest in the fight against crime cannot justify the use of evidence obtained as a result of incitement». Εν προκειμένω, μελέτη των απερίφραστων δηλώσεων του Χαράλαμπου Φουλή (Μ.Κ.1) για τις ενέργειές του οι οποίες προηγήθηκαν των εγκαλούμενων πράξεων των κατηγορουμένων, οι οποίες έλαβαν χώραν στις 08.02.2012 και στις 15.02.2012, αποκαλύπτει πώς οι τελευταίοι υπεκινήθηκαν από τον μάρτυρα. Υπενθυμίζεται πώς ο Χαράλαμπος Φουλής (Μ.Κ.1), ο οποίος, ως ο ίδιος δηλώνει, διορίσθηκε από το Συμβούλιο, δυνάμει του άρθρου 36 του Ν.71(Ι)/2010, μεταξύ άλλων, για να διερευνά, να λαμβάνει καταθέσεις και να εξασφαλίζει μαρτυρία αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση ποινικής υπόθεσης, επαρουσιάσθηκε στους κατηγορουμένους χρησιμοποιώντας ψευδές ονοματεπώνυμο και προσποιούμενος ότι ενδιαφέρεται να αγοράσει διαμέρισμα. Αυτή η συμπεριφορά του Χαράλαμπου Φουλή (Μ.Κ.1) εξώθησε τους κατηγορουμένους να διαπράξουν όσα τους αποδίδονται δια της 1ης, της 2ης, της 5ης, της 6ης, της 7ης και της 8ης κατηγορίας. Όσον αφορά στις κατηγορίες αυτές, ο Χαράλαμπος Φουλής (Μ.Κ.1) δεν περιορίσθηκε σε «παθητική συμμετοχή» σε μίαν ήδη σχεδιασμένη παράνομη δράση. Συναφώς προστίθεται πώς στην απόφαση Karina Hunter v. Συμβουλίου Εγγραφής Κτηματομεσιτών (ανωτέρω) δεν κρίνεται πώς υπό συνθήκες όμοιες, ως οι επίδικες, οι ενέργειες του λειτουργού του Συμβουλίου δεν συνιστούν παγίδευση. Η διαπίστωση πώς οι επίδικες ενέργειες του λειτουργού του Συμβουλίου Χαράλαμπου Φουλή (Μ.Κ.1) συνιστούν παγίδευση των κατηγορουμένων οδηγεί στην απόρριψη της μαρτυρίας, την οποίαν αυτός επαρουσίασε, κατά την κυρίως εξέτασή του, για σκοπούς στοιχειοθέτησης της 1ης, της 2ης, της 5ης, της 6ης, της 7ης και της 8ης κατηγορίας ως μη αποδεκτής. Όσον αφορά στο διακεκριμένο λόγο απόρριψης του συνόλου της μαρτυρίας του Χαράλαμπου Φουλή (Μ.Κ.1) λόγω του ότι αυτή εξασφαλίσθηκε κατά παράβασιν του δικαιώματος των κατηγορουμένων στην ιδιωτική ζωή παρατηρούνται τα ακόλουθα: Πράγματι, η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου θεωρεί την μαρτυρία, η οποία συλλέγεται κατά παράβασιν θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, ως πλήττουσα την αρχή της δίκαιης δίκης και την απορρίπτει. Στην απόφαση Police v. Georghiades

(1983)2 C.L.R. 33, 66 διατυπώνονται τα εξής: «In our judgment, there is no discretion to admit evidence abtained or secured by contravention of the fundamental rights and liberties safeguarded by Part II of the Constitution. One may go a step further and argue that evidence thus obtained would violate the concept of a fair trial, safeguarded by Article 30.2 at the constitution». Εκ των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι και το δικαίωμα της ιδιωτικής ζωής το οποίο κατοχυρώνεται δια του Άρθρου 15 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και δια του Άρθρου 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης. Το Ε.Δ.Α.Δ., δια της απόφασής του στην υπόθεση Niemietz v. Germany (ανωτέρω), επεξέτεινε την ερμηνεία του όρου «ιδιωτική ζωή» («private life») ώστε να καλύπτει και την επαγγελματική δραστηριότητα («activities of a professional or business nature» (δείτε και D J Harris, M O'Boyle, C. Warbrick, Law of The European Convention on Human Rights, Butterworths, 1995, p.p. 303-55). Το σκεπτικό του Ε.Δ.Α.Δ. έχει ως ακολούθως: «...... 29. The Court does not consider it possible or necessary to attempt an exhaustive definition of the motion of «private life». However, it would be too restrictive to limit the notion to an «inner circle» in which the individual may live his own personal life as he chooses and to exclude therefore entirely the outside would not encompassed within that circle. Respect for private life must also comprise to a certain degree the right to establish and develop relationships with other human beings. There appears, furthermore, to be no reason of principle why this understanding of the notion of «private life» should be taken to exclude activities of a professional or business nature since it is, after all, in the cause of their working lives that the majority of people have a significant, if not the greatest opportunity of developing relationships with the outside world. This view is supported by the fact that, ... it is not always possible to distinguish clearly which of an individual's activities form part of his professional or business life and which do not. Thus, especially in the case of a person exercing a liberal profession, his work in that context may form part and purcel of his life to such a degree that it becomes impossible to know in what capacity he is acting at a given moment of time. To deny the protection of Article 8 .. on the ground that the measure complained of related only to professional activities .. could moreover lead to an inequality of treatment, in that such a protection would remain available to a person whose professional and non-professional activities were so intermingled that there was no means of distinguishing between them. In fact, the court has not heretofore drawn such distinctions: it concluded that there had been an interference within private life even where telephone tapping covered both business and private calls ... and where a search was directed solely against business activities, it did not rely on that fact as a ground for excluding the applicability of Article 8 .. Under the head of «private life» ...» Περαιτέρω, δια της απόφασής του στην υπόθεση Niemietz v. Germany το Ε.Δ.Α.Δ. διαπιστώνει πώς η ερμηνεία του όρου «ιδιωτική ζωή» κατά τρόπον ώστε να καλύπτει και την επαγγελματική δραστηριότητα ευρίσκεται σε αρμονία με τον κύριο σκοπό του Άρθρου 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης ο οποίος συνίσταται στην προστασία του ιδιώτη από αυθαίρετες επεμβάσεις των δημόσιων αρχών. Έτσι, το κράτος διατηρεί μεν το δικαίωμα επέμβασης στην επαγγελματική δραστηριότητα του ιδιώτη, πλην όμως, τέτοια επέμβαση πρέπει να γίνεται ως ο νόμος ορίζει, και εφ΄ όσον τέτοια επέμβαση κρίνεται αναγκαία για την εθνική ή δημόσια ασφάλεια, την προστασία των δικαιωμάτων και ελευθεριών τρίτων κ.λ.π. Ας σημειωθεί πώς πρόνοιες παρόμοιες με αυτές του Άρθρου 8

(2)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης διαλαμβάνει και Άρθρο 15

(2)του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εν προκειμένω, η επέμβαση του Χαράλαμπου Φουλή (Μ.Κ.1) στην προστατευομένη επαγγελματική ζωή των κατηγορουμένων δια της λήψης φωτογραφιών της επαγγελματικής στέγης τους, δια της εισόδου σε αυτήν και δια της αναζήτησης και λήψης μαρτυρίας, θα ήταν ανεκτή εάν γινόταν ως το άρθρο 37 του Ν.71(Ι)/2010 ορίζει. Παρατίθενται οι σχετικές νομοθετικές διατάξεις: «37. Εξουσία εισόδου για σκοπούς ελέγχου

(1)Επιθεωρητής, κατά την εκπλήρωση των καθηκόντων και ευθυνών του δυνάμει του άρθρου 36, έχει εξουσία, σε οποιαδήποτε εύλογη ώρα και επιδεικνύοντας το έγγραφο της εξουσιοδότησης του να εισέρχεται σε οποιοδήποτε υποστατικό εκτός εκείνου που χρησιμοποιείται ως κατοικία, το οποίο πιστεύει εύλογα ότι χρησιμοποιείται για σκοπούς άσκησης του επαγγέλματος του κτηματομεσίτη, και να απαιτεί από τον ιδιοκτήτη ή το πρόσωπο το οποίο φαίνεται να έχει την εποπτεία ή τον έλεγχο του υποστατικού την παρουσίαση οποιονδήποτε εγγράφων, καθώς και την παροχή οποιονδήποτε πληροφοριών που κρίνονται για τον έλεγχο και τη διαπίστωση της τήρησης των διατάξεων του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει αυτού εκδιδομένων Κανονισμών». Πλην όμως, ο Χαράλαμπος Φουλής (Μ.Κ.1), όχι μόνον διενήργησε τα όσα περιγράφει στο έγγραφο αρ. 1, χωρίς να συμμορφωθεί με τα διαλαμβανόμενα στο άρθρο 37 του νόμου 71(Ι)/2010 και, ιδίως, χωρίς να επιδείξει στους κατηγορουμένους το έγγραφο εξουσιοδότησης του από το Συμβούλιο, αλλά, αντιθέτως, επαρουσιάσθηκε σε αυτούς με ψευδές ονοματεπώνυμο και προσποιούμενος ότι ενδιαφερόταν να αγοράσει ακίνητο. Ο Χαράλαμπος Φουλής (Μ.Κ.1) ενήργησε κατά τρόπον παραβιάζοντα την επαγγελματική ζωή των κατηγορουμένων και χωρίς να τηρήσει την διαδικασία την οποίαν ο νόμος (άρθρο 37 του Ν.71(Ι)/2010) καθιερώνει. Για τον λόγο αυτό το σύνολο της μαρτυρίας την οποίαν αυτός συνέλεξε και παρουσίασε ενώπιον του Δικαστηρίου δεν μπορεί να γίνει δεκτή (The Police n. Georghiades (ανωτέρω)). Όσον αφορά στις περιπτώσεις κατά τις οποίες ο νόμος ορίζει τη διαδικασία λήψης μαρτυρίας και τις συνέπειες παράβασης του νόμου αυτού παρατίθεται το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα Blackstone's, Criminal Practice, 2004, Oxford, παρά F2.7: «Procedures for Obtaining Evidence Prescribed by Statute Although in general the court is not concerned with how evidence is obtained, where it is a necessary step towards procuring a conviction for an offence that the evidence be obtained in accordance with a procedure prescribed by statute, evidence obtained other than in accordance with that procedure will not be admissible ..» Για τους πιο πάνω λόγους το αίτημα του ευπαίδευτου συνηγόρου των κατηγορουμένων για απόρριψη του συνόλου της μαρτυρίας την οποίαν κατέθεσε ο Χαράλαμπος Φουλής (Μ.Κ.1), κατά την κυρίως εξέτασή του, κρίνεται ως βάσιμο και εγκρίνεται. (Υπ.) .............................................. Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο