Δημοκρατία ν. Νίκου Ιορδάνους, Αρ. Υπόθεσης: 22928/12, 4/7/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLAR:2014:10 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ν. Γ. Σάντη, Π.Ε.Δ. Α. Δαυίδ, Α.Ε.Δ. Χρ. Φιλίππου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 22928/12 Δημοκρατία ν Νίκου Ιορδάνους Κατηγορούμενου Ημερομηνία: 4 Ιουλίου,
- Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: Οι κ.κ. Ν. Κέκκος και Α. Κανναουρίδης (για να ακούσει την ποινή, η κ. Α Κωνσταντίνου). Για τον Κατηγορούμενο: Οι κ.κ. Κ. Ανδρέου και Θ. Καραμανής (για να ακούσει την ποινή, ο κ. Μ. Πικής). Κατηγορούμενος: Παρών. Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος μετά από ακροαματική διαδικασία στο αδίκημα της ανθρωποκτονίας, όπως αυτό προσδιορίζεται στο άρθρο 205 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, όπως τροποποιήθηκε. Τα γεγονότα που συνέθεσαν την ετυμηγορία μας διατυπώνονται στο εκτενές σκεπτικό της απόφασης που δώσαμε στις 20 Ιουνίου,
- Υπενθυμίζουμε ότι ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος ότι στις 10.12.12, επέφερε το θάνατο της, τότε συζύγου του, Σταυρούλλας Ιορδάνους, τέως από τη Λάρνακα, ηλικίας 56 χρονών, πυροβολώντας την παρανόμως μια φορά στο κεφάλι με το κυνηγετικό του όπλο ενώ αυτή καθόταν σε καναπέ του διαμερίσματος 102, σε πολυκατοικία στην οδό Επτανήσου 14, στην Αραδίππου, όπου διέμεναν. Για ευκολία και αποφυγή επαναλήψεων, παραθέτουμε αμέσως πιο κάτω, σχετικό απόσπασμα από τα τελικά μας ευρήματα, όπως τούτα αποτυπώθηκαν στην απόφαση μας, δίχως αυτό να σημαίνει ότι παραγνωρίζουμε το υπόλοιπο μέρος της ετυμηγορίας μας: «.η σχέση μεταξύ κατηγορούμενου (ηλικίας 63 ετών) και θύματος (ηλικίας 56 ετών), χαρακτηριζόταν από συναισθηματικές διακυμάνσεις και εντάσεις. Ο κατηγορούμενος δεν συμπεριφερόταν καλώς προς το θύμα και σίγουρα η στάση του έναντι του, πόρρω απείχε από την εξιδανικευμένη εικόνα αγάπης και στοργής που δήθεν χαρακτήριζε τη σχέση τους, ακόμη και λεπτά πριν το θάνατο της Σταυρούλλας Ιορδάνους. Δεν μπορεί ασφαλώς να παραγνωριστεί ότι παρ' όλες τις φραστικές του τοποθετήσεις κατά την ανώμοτη του δήλωση, ο κατηγορούμενος διατηρούσε εξωσυζυγικό δεσμό μαζί με την μασέρ Βαρβάρα (Βαλεντίνα) Πελιβανίδου (ΜΚ19), από το 2010 περίπου. Ένα από τα κυριότερα σημεία τριβής μεταξύ θύματος και κατηγορούμενου, αποτελούσε το ιδιοκτησιακό καθεστώς του διαμερίσματος στο οποίο διέμεναν επί της οδού Επτανήσου 14, στην Αραδίππου, αυτό δηλαδή στο οποίο έμελλε να χάσει τη ζωή της η Σταυρούλλα Ιορδάνους. Τέτοια έκταση πήραν τα πράγματα, που δικαιολογημένα η Σταυρούλλα Ιορδάνους, θεωρούσε ότι ο κατηγορούμενος προσπαθούσε να καρπωθεί ολόκληρο το μερίδιο του διαμερίσματος στο όνομα του, αντί του ½ που του αναλογούσε με βάση το πωλητήριο έγγραφο-Τεκμήριο
- Μάλιστα δε έφθασε στο σημείο να ζητήσει τη νομική βοήθεια του δικηγόρου Ιωσήφ Φράγκου (ΜΚ16), ο οποίος διά επιστολής του ημερομηνίας 18.6.09, ως το Τεκμήριο 33, κατάγγελλε προς τους πωλητές του διαμερίσματος ότι η Σταυρούλλα Ιορδάνους είχε πληροφορηθεί ότι ο κατηγορούμενος με δόλιο τέχνασμα και πλαστογραφώντας την υπογραφή της είχε επιχειρήσει και δυνατόν να είχε καταφέρει την ακύρωση του πωλητηρίου εγγράφου-Τεκμήριο 32 και την υπογραφή νέου πωλητηρίου, (ως το Τεκμήριο 39). Αρκετές φορές ήταν που τσακώθηκαν για το ζήτημα αυτό. Τα πράγματα εκτραχύνθηκαν ακόμη περισσότερο όταν η Σταυρούλλα Ιορδάνους όντως διαπίστωσε ότι ο κατηγορούμενος είχε προχωρήσει και μεταβιβάσει στο όνομα του το μερίδιο της (δηλαδή το ½ μερίδιο επί του διαμερίσματος), χρησιμοποιώντας πλαστογραφημένο πληρεξούσιο έγγραφο (βλ. Τεκμήριο 26). Η μεταβίβαση αυτή έλαβε χώραν την 1.6.
- Η Σταυρούλλα Ιορδάνους είχε αντιδράσει πολύ έντονα στην ενέργεια αυτή. Οι διαφορές όμως του ζεύγους δεν επικεντρώνονταν αποκλειστικώς στις ευρύτερες διαστάσεις του ζητήματος της ιδιοκτησίας του διαμερίσματος και όλων όσων τούτο εξυπονοούσε είτε για την ίδια είτε για τα παιδιά της ή ακόμη και για τον κατηγορούμενο. Οι διαφωνίες και φιλονικίες τους ήσαν πολυεπίπεδες. Αναδείχθηκε, φέρ΄ ειπείν, εναργώς κατά την ακροαματική διαδικασία ότι η απαίτηση του θύματος να υποστηρίζει οικονομικώς τα παιδιά της προκαλούσε την αντίδραση του κατηγορούμενου και όξυνση των σχέσεων της μαζί του. Πέραν τούτου, στις 12.11.12, ο κατηγορούμενος κατήγγειλε ψευδώς στον Αστυνομικό Σταθμό Αραδίππου ότι η Σταυρούλλα Ιορδάνους του είχε στείλει δήθεν απειλητικό μήνυμα λέγοντας ο κατηγορούμενος στον αστυφύλακα Αλέξανδρο Γεωργίου (ΜΚ17), ότι τούτο έγινε με αφορμή καυγά που είχε με την Σταυρούλλα Ιορδάνους τη μέρα εκείνη, στη βάση ότι τον ζήλευε παράφορα και νόμιζε συνεχώς ότι αυτός είχε εξωσυζυγικές σχέσεις. Που είχε βεβαίως. Αναμφισβήτητα επομένως ο κατηγορούμενος είχε κίνητρο να φονεύσει την Σταυρούλλα Ιορδάνους. Ήθελε να την διαζευχθεί αλλά του ήταν δύσκολο καθότι τον απειλούσε ότι θα τον κατάγγελλε στην Αστυνομία για το ζήτημα της πλαστογραφίας.Στις 10.12.12 και γύρω στις 19:30, με τον τρόπο που περιέγραψε ο Μάριος Φωτίου (ΜΚ4), κατηγορούμενος, θύμα και μάρτυς δείπνησαν στο διαμέρισμα του ζεύγους στην οδό Επτανήσου
- Ο κατηγορούμενος ήταν κατηφής και σιωπηλός σε αντίθεση με άλλες προηγούμενες φορές. Αιωρείτο μια αίσθηση έντασης μεταξύ κατηγορούμενου και θύματος. Δεν είχαν όμως καυγαδίσει μεταξύ τους θύμα και κατηγορούμενος, τουλάχιστον μπροστά στον Μάριο Φωτίου (ΜΚ4), κατά τη διάρκεια του δείπνου. Τίποτε δεν προμήνυε το κακό που θα επακολουθούσε. Ο Μάριος Φωτίου (ΜΚ4), έφυγε από το διαμέρισμα γύρω στις 21:
- Μετάβηκε στο διαμέρισμα του όπου και ασχολήθηκε με τα του πλυσίματος ρούχων στο πλυντήριο και παρακολούθησε τηλεόραση. Περίπου μια ώρα μετά που περατώθηκε το δείπνο και αποχώρησε από το διαμέρισμα ο Μάριος Φωτίου (ΜΚ4), για λόγους που δεν μπορούμε με την απαιτούμενη ασφάλεια να γνωρίζουμε ή αποδεκτώς να εικάσουμε στη βάση της παρουσιασθείσας μαρτυρίας που κρίναμε ως αξιόπιστη, ο κατηγορούμενος πήρε στα χέρια το κυνηγετικό του όπλο-Τεκμήριο 5, στόχευσε το αριστερό μέρος του κεφαλιού του θύματος (όπως αυτό καθόταν στον καναπέ επί του οποίου βρέθηκε αμέσως μετά το συμβάν) και από κοντινή απόσταση (30-75 εκατοστών από τις κάννες του κυνηγετικού όπλου-Τεκμήριο 5), πυροβόλησε την Σταυρούλλα Ιορδάνους (κατ' ανάλογο τρόπο αυτού που φαίνεται στις φωτογραφίες 44 - 47, 49 και 50 του σετ φωτογραφιών-Τεκμήριο 18), με σκοπό να την φονεύσει. Τούτο έγινε γύρω στις 22:
- Το είδος του όπλου και των πυρομαχικών που χρησιμοποίησε ο κατηγορούμενος, σε συνδυασμό με την απόσταση από την οποία πυροβόλησε το θύμα και το σημείο επί του οποίου επέφερε το πλήγμα (δηλαδή στο κεφάλι) - με τη φύση και έκταση των τραυματισμών τούτων να αποτυπώνεται με σαφήνεια στις φωτογραφίες 5-10, 12, 14, 17, 30-33 του σετ φωτογραφιών-Τεκμήριο 15, των φωτογραφιών 1-34 του σετ φωτογραφιών-Τεκμήριο 16 και των φωτογραφιών 1-11 και 14-16 του σετ φωτογραφιών-Τεκμήριο 21, που έτυχαν επεξήγησης και ανάλυσης από αρμόδιους μάρτυρες κατηγορίας, όπως είδαμε πιο πάνω - δεν αφήνουν καμιά απολύτως αμφιβολία περί της πρόθεσης θανάτωσης της Σταυρούλλας Ιορδάνους. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε εάν το κυνηγετικό όπλο-Τεκμήριο 5, ήταν ήδη έμφορτο με δυο φυσίγγια κατά την παραλαβή του από τον κατηγορούμενο (όπως βρέθηκε τελικώς μετά το συμβάν, ως η φωτογραφία 18 του σετ φωτογραφιών-Τεκμήριο 15), ή οπλίστηκε από τον κατηγορούμενο τη στιγμή που τα πράγματα ήσαν πλέον φανερό ότι θα οδηγούνταν στην τελική εγκληματική πράξη του θύτη. Υπάρχει εν προκειμένω χρονικό κενό, σημαντικό στην εξέλιξη των πραγμάτων για ό,τι εδώ ενδιαφέρει, από τη στιγμή της αναχώρησης του Μάριου Φωτίου (ΜΚ4) και του πυροβολισμού του θύματος. Τούτο το γεγονός λειτουργεί αποτρεπτικά στην εξαγωγή ασφαλούς συμπεράσματος ως προς το τι είναι ακριβώς που οδήγησε τελικώς τον κατηγορούμενο να πυροβολήσει το θύμα. Δεν μπορεί να μην επενεργήσει υπέρ του κατηγορούμενου (υπό την έννοια ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει το αντίθετο πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας), ότι τα εξωτερικά γνωρίσματα της συμπεριφοράς του κατά τη διάρκεια του δείπνου, όπως πρωτογενώς τα αντιλήφθηκε και αποτύπωσε στη μαρτυρία του ο Μάριος Φωτίου (ΜΚ4), ήσαν τέτοια που δεν αποκλείουν - έχοντας υπόψη το προηγούμενο ιστορικό του ζεύγους - την κορύφωση κάποιας μορφής διένεξης μεταξύ τους που στο τέλος οδήγησε τον κατηγορούμενο στην κακουργηματική του πράξη. Το γεγονός ότι δεν ακουστήκαν φωνές από το διαμέρισμα στο κρίσιμο τούτο χρονικό διάστημα που περιγράφουμε από την αποχώρηση του Μάριου Φωτίου (ΜΚ4), δεν υπονοεί με κανένα τρόπο ότι θα μπορούσε με ασφάλεια να αποκλείσει το ενδεχόμενο να έλαβε χώραν πράγματι μια τέτοια αντιμαχία μεταξύ κατηγορούμενου και θύματος στο διάστημα αυτό. Ο όποιος καυγάς μπορεί να συνέβη μεταξύ τους χαμηλόφωνα ή, κατά την κοινή λογική, να μην έτυχε να ακουστεί από τον Μάριο Φωτίου (ΜΚ4), ο οποίος κατά τους κρίσιμους εκείνους χρόνους παρακολουθούσε στο διαμέρισμα του την τηλεοπτική σειρά «Βήματα στην Άμμο», διεκπεραιώνοντας σε κάποια στιγμή και το πλύσιμο των ρούχων του στο πλυντήριο. Το διαπιστωμένο τούτο κενό και όσα συζητούμε εν σχέσει με αυτό, αφήνει μετέωρη την όποια απόφανση θα μπορούσε να διατυπωθεί με την προσήκουσα δικαιϊκή ασφάλεια (στο τελικό αυτό στάδιο κρίσης της υπόθεσης σε αντίθεση με εκείνο του εκ πρώτης όψεως), ως προς την ύπαρξη προαπόφασης από μέρους του κατηγορούμενου για θανάτωση της Σταυρούλλας Ιορδάνους με τρόπο που να ικανοποιεί τις προϋποθέσεις και δικλίδες που η νομολογία θέτει επί του ζητήματος της προμελέτης. Το ότι ο κατηγορούμενος πυροβόλησε μόνο μια φορά το θύμα και όχι δυο, δεν μπορεί να οδηγήσει σε συμπέρασμα ότι στόχος του ήταν η προμελετημένη δολοφονία του θύματος, ή κατά αντίστροφη λογική, ότι στόχος του δεν ήταν η εξόντωση της Σταυρούλλας Ιορδάνους, ασχέτως αν δεν σκόπευε να το πράξει αυτό προμελετημένα. Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος σε μεγάλο βαθμό προσποιήθηκε - καθώς βρίσκουμε - τα περί της κατάστασης σοκ στην οποία βρέθηκε μετά το περιστατικό, ή ακόμη και οι αντιφάσεις, ανακολουθίες και κάποια ψέματα που αναδύονται από την ανώμοτη του δήλωση και το περιεχόμενο των προφορικών του ανακρίσεων (όπως τα θίξαμε κατά την αξιολόγηση της ανώμοτης του δήλωσης ανωτέρω), αλλά ακόμη και το γεγονός ότι επέλεξε ευσχήμως να μην αναφερθεί στην ανώμοτη του δήλωση στο πού άφησε τελικώς το κυνηγετικό όπλο-Τεκμήριο 5 (μετά που υποτίθεται ότι το καθάριζε μπροστά στον Μάριο Φωτίου (ΜΚ4), το βράδυ του τελευταίου δείπνου), ή ακόμη και το ότι ο κατηγορούμενος περίμενε την παρέλευση πέντε περίπου λεπτών μετά τον πυροβολισμό για να εξέλθει του διαμερίσματος και να κτυπήσει την πόρτα του διαμερίσματος του Μάριου Φωτίου (ΜΚ4), πληροφορώντας τον για τα καθέκαστα, δεν θα μπορούσαν (ξεχωριστά ή συνολικώς αποτιμώμενα), να οδηγήσουν τα πράγματα σε συμπέρασμα ύπαρξης προμελέτης από μέρους του για θανάτωση της Σταυρούλλας Ιορδάνους. Η ύπαρξη υπονοιών περί προμελετημένης δολοφονίας του θύματος δεν θα μπορούσε ποτέ να αποβεί επαρκής για τη διατύπωση ευρήματος προαπόφασης και προμελέτης θανάτωσης της Σταυρούλλας Ιορδάνους. Το τραύμα που δημιουργήθηκε ως εκ του πυροβολισμού από τον κατηγορούμενο, δεν μπορούσε να προέλθει από την Σταυρούλλα Ιορδάνους. Προξενήθηκε από έξω προς τα μέσα, με φορά και γωνία πυροβολισμού ελαφρώς προς τα κάτω, κατά τα γενικότερα πρότυπα των θέσεων βολής που αποτυπώνονται στις φωτογραφίες 44-47 και 49-50 του σετ φωτογραφιών-Τεκμήριο
- Δεν εντοπίστηκε αιθάλη ή υπολείμματα πυρίτιδος στη στοματική κοιλότητα ή σε οποιαδήποτε εγκαυματική περιοχή του τραύματος ή της γλώσσας του θύματος ή οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να συνηγορήσει υπέρ της εκδοχής του κατηγορούμενου, όπως εναργώς και πειστικώς εξήγησαν οι ιατροδικαστές Νικόλας Χαραλάμπους (ΜΚ39) και Σοφοκλής Σοφοκλέους (ΜΚ40), καθώς και ο βαλλιστής Andre De Villiers Horne (ΜΚ30). Η Σταυρούλλα Ιορδάνους δεν παρουσίαζε αυτοκτονικές τάσεις και ούτε γνώριζε να συναρμολογεί ή να χρησιμοποιεί όπλα, όπως και ούτε και θα μπορούσε ως εκ των διαστάσεων των χεριών της, σε συνδυασμό με εκείνες του όπλου-Τεκμήριο 5, να προκαλέσει στον εαυτό της τους θανατηφόρους τραυματισμούς που έλαβαν χώραν ως εκ του πυροβολισμού.» Ο δικηγόρος του κατηγορούμενου, κατά την αγόρευση για μετριασμό της ποινής, αναφέρθηκε στις αρχές που διέπουν την επιβολή και επιμέτρηση της ποινής, παραπέμποντας προς τούτο και σε σχετική νομολογία. Υπενθύμισε ο κ. Ανδρέου - και ορθώς - ότι το δικαστικό καθήκον για εξατομίκευση της τιμωρίας υφίσταται πάντοτε στις περιπτώσεις εκείνες όπου το Δικαστήριο διατηρεί διακριτική ευχέρεια επί του ζητήματος της επιλογής και ύψους της επερχόμενης τιμωρίας. Αναφέρθηκε επίσης σε διάφορα ελαφρυντικά στοιχεία και περιστάσεις που δικαιολογούν, κατά την άποψη του, την επιεική μεταχείριση του πελάτη του. Υπέδειξε, ότι τελευταίος ουδέποτε επέδειξε βίαιη συμπεριφορά έναντι του θύματος, ότι δεν είχε προσχεδιάσει το έγκλημα και ότι δεν έδειξε αδιαφορία προς την ανθρώπινη ζωή. Πρότεινε ότι δεν μπορεί, εν προκειμένω, να αποκλειστεί η πιθανότητα ύπαρξης πρόκλησης από μέρους του θύματος και ότι τα γεγονότα, όπως τα διαπιστώσαμε στην απόφαση μας, δεν κατατάσσουν την υπόθεση στο μεταίχμιο του φόνου εκ προμελέτης όπως άλλες περιπτώσεις με τις οποίες καταπιάστηκε η νομολογία μας επιβάλλοντας πολύ αυστηρές ποινές. Πρόταξε περαιτέρω ο ευπαίδευτος συνήγορος, το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου, το καλόν του χαρακτήρος του, την κοινωνική του προσφορά ως πρώην αστυνομικού, τη γενική εκτίμηση που έχαιρε στην κοινωνία, την προχωρημένη ηλικία του (είναι σήμερα 64 χρονών), καθώς και το συνδυασμό της ηλικίας αυτής με το λευκό του ποινικό μητρώο. Ανέλυσε περιπλέον - με αναφορά και στο περιεχόμενο της Έκθεσης Κοινωνικής Έρευνας που ετοιμάστηκε για τους παρόντες σκοπούς - τις οικογενειακές και προσωπικές περιστάσεις του κατηγορούμενου, ως δικαιολογούσες την επιεικέστερη μεταχείριση του. Μας είπε, ο κ. Ανδρέου, ότι τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει ο σαρανταενάχρονος σήμερα και διαζευγμένος γιος του (ο οποίος είναι θαλασσαιμικός), θα πρέπει να συνυπολογιστούν και τούτα ως μετριαστικά στοιχεία καθαπτόμενα, από ό,τι έχουμε αντιληφθεί, των ευρύτερων επιπτώσεων της υπό επιβολή ποινής στον ίδιο τον κατηγορούμενο και στην οικογένεια του. Τέλος, ο κ. Ανδρέου παρέπεμψε σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου - και δη, στις υποθέσεις Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν Ιωάννου
(1999)2 ΑΑΔ 603, Σάββα ν Δημοκρατίας
(1992)2 ΑΑΔ 231 και Μιχαηλίδης ν Δημοκρατίας
(1989)2 ΑΑΔ 172 - υποστηρίζοντας μια ελαφρότερη ποινολογική μεταχείριση του κατηγορούμενου, στη βάση των πολύ σοβαρότερων γεγονότων που συνέθεσαν τις υπό αναφορά περιπτώσεις, συγκρινόμενες με την επίδικη. Προτού προχωρήσουμε με την ανάλυση των πραγμάτων από απόψεως ποινολογικής μεταχείρισης, θα αναφερθούμε αυθωρεί στο περιεχόμενο της Έκθεσης Κοινωνικής Έρευνας που ετοιμάστηκε για τον κατηγορούμενο - στο βαθμό και έκταση, βεβαίως, που τούτο δεν αντιμάχεται συναφών ευρημάτων και διαπιστώσεων μας στην ετυμηγορία - και το οποίο, όπως προαναφέραμε, ο ευπαίδευτος συνήγορος διευκρίνισε και επεξέτεινε. Αναφέρεται λοιπόν στην υπό αναφορά Έκθεση, ότι ο κατηγορούμενος γεννήθηκε στην Πάφο την 27.4.
- Προέρχεται από τετραμελή οικογένεια χαμηλής οικονομικής κατάστασης. Ο πατέρας του καταγόταν από την Επισκοπή και προερχόταν από φτωχή οικογένεια, δίχως να τύχει της στοιχειώδους εκπαίδευσης. Εργαζόταν ως εργάτης σε εργοληπτική εταιρεία και απεβίωσε το 1993, μετά από δηλητηρίαση. Η μητέρα του κατηγορούμενου, που απεβίωσε το 1996, καταγόταν από την Άρμου της Επαρχίας Πάφου και προερχόταν και αυτή από φτωχή οικογένεια, μη τυγχάνοντας σχολικής εκπαίδευσης. Ασχολείτο ανέκαθεν με το νοικοκυριό. Αιτία για το θάνατο της ήταν η επιδείνωση της ψυχικής της κατάστασης ένεκα της απώλειας του συζύγου της, τρία χρόνια προηγουμένως. Οι σχέσεις των γονέων του κατηγορούμενου ήσαν αρμονικές. Ο κατηγορούμενος φοίτησε σε σχολείο στην Επαρχία Πάφου μέχρι την ηλικία των 14 χρονών, οπότε και μετακινήθηκε στη Λευκωσία, έπειτα από καθοδήγηση θείου του, για να ολοκληρώσει εκεί τη φοίτηση του στο ιδιωτικό σχολείο Νεοκλέους. Κατά την παραμονή του στη Λευκωσία και ενόσω ήταν μαθητής, οι συνθήκες διαβίωσης του ήσαν άθλιες. Σε ηλικία 18 χρονών, κατατάγηκε στην Εθνική Φρουρά και εκτέλεσε κανονικώς τη στρατιωτική του θητεία. Μετά την αποστράτευση του, εργάστηκε σε πρατήριο βενζίνης για ένα χρόνο. Παρακάθησε σε εξετάσεις στην Αστυνομία Κύπρου το
- Προσελήφθηκε ως αστυνομικός. Αφυπηρέτησε το Μάιο
- Ως εκ της εργατικότητας που τον χαρακτηρίζει, συνέχισε να απασχολείται, μετά την αφυπηρέτηση του, ως ιδιωτικός υπάλληλος, διαμένοντας στη Λάρνακα. Αρχικώς, εργάστηκε σε κατάστημα υλικών οικοδομής και στη συνέχεια, προσελήφθηκε ως οδηγός σε εργοστάσιο, όπου και απασχολήθηκε μέχρι την 8.12.
- Το 1972, τέλεσε θρησκευτικό γάμο με την Γιαννούλλα Ιορδάνους από το Καϊμακλί. Από το γάμο τους, απέκτησαν δυο παιδιά, τον Μάριο, ηλικίας σήμερα 41 χρονών, διαζευγμένο ιδιωτικό υπάλληλο, διαμένοντα στο Καϊμακλί και την Στέλλα, ηλικίας σήμερα 39 χρονών, έγγαμη τραπεζική υπάλληλο που διαμένει στην Ακρόπολη. Το ζεύγος χώρισε το 2001, λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων. Μετά την εξέλιξη αυτή, ο κατηγορούμενος εξακολούθησε να διατηρεί άριστες σχέσεις με τα παιδιά του, τα οποία, κατά την κράτηση του στις Κεντρικές Φυλακές, τον επισκέπτονται και αποτελούν για αυτόν, ηθικό στήριγμα. Κατά τη διάρκεια του έγγαμου βίου του με την Γιαννούλλα Ιορδάνους, διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση με το θύμα, την Σταυρούλλα Ιορδάνους, επίσης παντρεμένη με παιδιά. Παντρεύτηκε με την Σταυρούλλα Ιορδάνους το 2006, με την οποία διέμενε στο διαμέρισμα της οδού Επτανήσου 14, στην Αραδίππου. Ο κατηγορούμενος έζησε την παιδική και εφηβική του ηλικία σε φιλήσυχο οικογενειακό περιβάλλον, διατηρώντας πολύ καλές σχέσεις με τους γονείς του. Περιγράφει τον εαυτό του ως φιλήσυχο άτομο και νομοταγή πολίτη. Δεν αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και δεν προβαίνει σε χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών. Για το αδίκημα που καταδικάστηκε, δηλώνει μη παραδοχή. Αξιολογήσαμε κάθε τι που τέθηκε ενώπιον μας από τον δικηγόρο του κατηγορούμενου - στο μέτρο, στοιχειωδώς, που οι αναφορές αυτές δεν συγκρούονται με τα ευρήματα μας - λαμβάνοντας ασφαλώς υπόψη (υπό όμοια αίρεση) και το περιεχόμενο της Έκθεσης Κοινωνικής Έρευνας. Αναμφιβόλως, το αδίκημα της ανθρωποκτονίας αποτελεί ιδιαίτερα σοβαρό έγκλημα όχι μόνο λόγω της ανώτατης προβλεπόμενης ποινής της διά βίου φυλάκισης αλλά και της φύσης τής συμπεριφοράς που προσδιορίζει, αφού παραδεκτώς, η ανθρώπινη ζωή αποτελεί το πολυτιμότερο αγαθό και τυγχάνει πρωταρχικής προστασίας από ευνομούμενες κοινωνίες όπως η Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτή η σοβαρότητα, μαζί με την ανησυχητική συχνότητα διάπραξης του υπό αναφορά αδικήματος αλλά και άλλων ιδιαζόντως σοβαρών αδικημάτων κατά της ζωής και του προσώπου στη χώρα μας - και η διαπίστωση αυτή, προκύπτει από τον μεγάλο συγκριτικώς αριθμό εγκλημάτων, όπως το επίδικο, καθώς εξάγεται από τη σχετική νομολογία και την επιτρεπτή, ως ζήτημα αρχής, δυνατότητα άντλησης από εμάς σχετικής δικαστικής γνώσης για το ζήτημα της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων με αναφορά και στον αριθμό παρόμοιων υποθέσεων που καταχωρίζονται στα δικαστήρια της χώρας μας και τίθενται ενώπιον του Μόνιμου Κακουργιοδικείου Λάρνακας/Αμμοχώστου (βλ. κατ΄ αναλογίαν, Γρηγορίου και Άλλου ν Αστυνομίας
(2000)2 ΑΑΔ 688, 691-692) - σε συνδυασμό με την κοινωνική απαξία που χαρακτηρίζει το κακούργημα της ανθρωποκτονίας, καλεί αναντιρρήτως στην επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Βεβαίως, το δικαστικό καθήκον για εξατομίκευση της ποινής ουδόλως μειώνεται ή ατονεί και τούτο βάσει της πάγιας και εμπεδωμένης αρχής ότι ακόμη και στα σοβαρότερα των αδικημάτων στα οποία δεν προβλέπεται η επιβολή αναγκαστικής ποινής, το δικαστήριο καθηκόντως και προσηκόντως είναι που οφείλει - και έτσι πράξαμε κι εμείς - να προσεγγίζει την κάθε περίπτωση στη βάση των δικών της γεγονότων και τον καθένα κατηγορούμενο αναλόγως των περιστάσεων του. Τούτο όμως, δεν σημαίνει ότι το καθήκον για εξατομίκευση της ποινής θα πρέπει να υπερακοντίζει και το έτερο δικαστικό καθήκον επιβολής της αρμόζουσας ποινής που η νομοθεσία προβλέπει και η νομολογία καθορίζει στα ευρύτερα και επιτρεπτά πλαίσια που αυτή αναφέρει. Επιβάλλεται επομένως, προσεκτική και μικροσκοπική στάθμιση των πραγμάτων στην κάθε περίπτωση, και τούτο έγινε και εδώ. Σε σχέση με τη νομολογία στην οποία μας παρέπεμψε ο κ. Ανδρέου - και την οποία μελετήσαμε πολύ προσεκτικά, καθώς και άλλη σχετική, όπως για παράδειγμα, την Selim ν Δημοκρατίας
(2011)2 ΑΑΔ 199, στην οποία το Εφετείο επικύρωσε εικοσαετή ποινή φυλάκισης σε σαρανταδιάχρονο κατηγορούμενο, λευκού ποινικού μητρώου ο οποίος παραδέχθηκε ότι στραγγάλισε την σύζυγο του κατόπιν πρόκλησης, ρίχνοντας ακολούθως το πτώμα σε πηγάδι, και υπό περιστάσεις που κατέτασσαν το περιστατικό στο μεταίχμιο του φόνου εκ προμελέτης (κάτι το οποίο δεν μπορούμε να πούμε για την παρούσα περίπτωση) - οφείλουμε να σημειώσουμε ότι καμιά από τις προβληθείσες αυθεντίες δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πανομοιότυπη ή έστω παρόμοια με την παρούσα, αφού η κάθε μια από αυτές διακρίνεται, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, επί ουσιαστικών πτυχών, όπως η ύπαρξη ή όχι παραδοχής και μεταμέλειας, η ύπαρξη ομολογίας και συνεργασίας με την Αστυνομία, οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του εκάστοτε κατηγορούμενου, τα ψυχολογικά του προβλήματα (όπως και των θυμάτων) όπως και γενικότερα, οι συνθήκες διάπραξης του αφορούντος εγκλήματος. Πέραν, αλλά και σε συνάρτηση με τα πιο πάνω, σημειώνουμε περαιτέρω (και τούτο έχει τη σημασία του εδώ, χωρίς ποτέ ασφαλώς να υποβιβάζουμε με οποιοδήποτε τρόπο την ευρύτερη νομολογιακή εγκυρότητα τους), ότι και οι τρεις αποφάσεις στις οποίες μας παρέπεμψε ο ευπαίδευτος δικηγόρος του κατηγορούμενου κρίθηκαν κατ' έφεσιν, πριν από εικοσιπέντε περίπου χρόνια - με μια από αυτές, τη Μιχαηλίδης ν Δημοκρατίας
(1989)2 ΑΑΔ 172, να μην καταπιάνεται καν με το ζήτημα της πρωτοδίκως επιβληθείσας ποινής - με αποτέλεσμα (ως εκ τούτου και μόνο, την παρέλευση δηλαδή τόσου χρόνου), να διαφοροποιούνται οι αποφάσεις αυτές ως προς την τωρινή (αρνητική δυστυχώς), διαπίστωση ότι το αδίκημα της ανθρωποκτονίας διαπράττεται με ακόμη μεγαλύτερη συχνότητα από ό,τι στο παρελθόν, γεγονός που δικαιολογεί, όπως προσημειώσαμε, την αυστηρή τιμωρία των δραστών, πέραν ασφαλώς των υπολοίπων αιτιολογιών που με σεβασμό και αισθαντικότητα παραθέσαμε σε σχέση με την αξία της ανθρώπινης ζωής και το ειδεχθές της αφαίρεσης της. Παραμένοντας στο πεδίο της χρησιμότητας του δικαστικού προηγούμενου στον τομέα της ποινολογικής μεταχείρισης - και αντί περαιτέρω σχολίων επί αυτής της πτυχής των πραγμάτων - παραπέμπουμε στη Μιχαήλ ν Δημοκρατίας
(2003)2 ΑΑΔ 123, 130-131, όπου το Ανώτατο Δικαστήριο, διά του Νικήτα Δ., σημείωσε τα ακόλουθα σχετικά με το τι εδώ ενδιαφέρει: «Οι προηγούμενες υποθέσεις δεν παρέχουν πάντοτε ασφαλή καθοδήγηση. Ο λόγος γι αυτό είναι ότι, παρόλο που μπορεί να παρουσιάζουν ένα ή περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά εντούτοις, συχνά, δεν υπάρχει η ταυτοσημία στο βαθμό που θα ήταν σωστό να προοιωνίζεται η ίδια ποινή για κατοπινές υποθέσεις. Η μεγαλύτερη ίσως χρησιμότητα του δικαστικού προηγούμενου στον τομέα αυτό έγκειται στον εντοπισμό των περιστάσεων που θεωρήθηκαν ως ελαφρυντικές ή επιβαρυντικές. Στη Βρετανία επικράτησε η πρακτική να παρέχονται από καιρού εις καιρόν κατευθυντήριες γραμμές σε συμπυκνωμένη μορφή σχετικά με τη φύση και το εύρος των ποινών. Τα σεξουαλικά αδικήματα δεν αποτελούν εξαίρεση: βλ. π.χ. R. ν. Billam [1986] 1 All E.R.
- Όντως, όπου διαφαίνεται η τάση, πάνω σε στέρεες βάσεις, μπορεί να διαμορφωθεί ένα είδος ταρίφας. Όμως δεν μπορεί να οδηγεί σε αποστέωση της εξουσίας του δικαστηρίου μπροστά στη ζωντανή πραγματικότητα που εμφανίζει κάθε υπόθεση με τις ιδιαιτερότητες της. Αυτό δεν σημαίνει ότι δε θα ισχύσει η διατίμηση, όπου υπάρχουν ουσιαστικές ομοιότητες. Χρειάζεται όμως προσοχή γιατί, παρόλο που τα ανθρώπινα επαναλαμβάνονται, είναι ανιχνεύσιμες διαφορές και λεπτομέρειες που προσδίδουν στο προηγούμενο άλλη, διαφοροποιημένη, διάσταση. Τα λέγουμε αυτά όχι για να μειώσουμε την μεγάλη προσπάθεια του συνηγόρου, να μας ενημερώσει για κάθε τι σχετικό, αλλά για να θέσουμε τις παραμέτρους της χρήσιμης καταφυγής στο προηγούμενο». Προσμετρούμε προς όφελος του κατηγορούμενου, το λευκό του ποινικό μητρώο, τις οικογενειακές και προσωπικές του περιστάσεις, την κοινωνική του προσφορά, το καλόν του χαρακτήρος του (στην ευρύτερη διάσταση που συζήτησε ο κ. Ανδρέου), τα οικονομικά του προβλήματα, καθώς και τις επιπτώσεις της καταδίκης και ποινής του στον ίδιο και στην οικογένεια του και ιδιαίτερα - στον πολύ μικρό βαθμό που τούτο βαραίνει - στον σαρανταενάχρονο, διαζευγμένο γιο του που αντιμετωπίζει πρόβλημα μεσογειακής αναιμίας και ζει στη Λευκωσία. Προσμετρήσαμε επίσης προς όφελος του κατηγορούμενου - και θα πρέπει να πούμε ότι μας απασχόλησε ιδιαίτερα αυτή η έκφανση (και ασχέτως αν δεν προτάχθηκε ιδιαίτερα από την Υπεράσπιση), έχοντας υπόψη κάποιες συναφείς επισημάνσεις του καθηγητή D. Α. Thomas, στο σύγγραμμα του Principles of Sentencing, 1979, σελ. 196-197 - την προχωρημένη ηλικία του κατηγορούμενου. Αποτιμήσαμε τον παράγοντα αυτό με μεγίστη προσοχή και του προσδώσαμε τη βαρύτητα που του αρμόζει, έχοντας στο μυαλό την πιθανότητα επιβολής πολυετούς ποινής φυλάκισης στον κατηγορούμενο αλλά και ταυτοχρόνως το ότι το μετριαστικό αυτό στοιχείο δεν μπορεί να αφαιθεί να αμβλύνει αδικαιολόγητα την αναγκαιότητα για ειδική και γενική αποτροπή αφαιρώντας, ως εκ των πραγμάτων και κατ' έκπτωσιν, από την αξία του ύψιστου αγαθού της ζωής που ο κατηγορούμενος τόσο αδικαιολόγητα αφαίρεσε από την Σταυρούλλα Ιορδάνους. Ο τρόπος με τον οποίο ο κατηγορούμενος σκότωσε την σύζυγο του, που είχε χρόνια μπροστά της (ήταν 56 χρονών), να ζήσει τη ζωή της και να απολαύσει, δικαιωματικώς, τα παιδιά της για τα οποία τόσο πολύ νοιαζόταν και αγαπούσε, αλλά και τόσα άλλα πράγματα που η ζωή δίνει απλόχερα, ήταν άκρως απαράδεκτος. Φόνευσε την γυναίκα που, υποτίθεται, ως διατεινόταν, τόσο πολύ αγαπούσε, χωρίς κανένα προφανώς σοβαρό λόγο και αιτία. Εκτέλεσε ουσιαστικά (και στην ευρύτερη έννοια του όρου), την Σταυρούλλα Ιορδάνους χρησιμοποιώντας κυνηγετικό όπλο από κοντινή απόσταση, σημαδεύοντας και πυροβολώντας την ενώ αυτή καθόταν αμέριμνη στον καναπέ του διαμερίσματος απέναντι από την τηλεόραση, μετά το δείπνο που προηγήθηκε, έχοντας δίπλα της ξηρούς καρπούς, ως αποτυπώνεται στις φωτογραφίες 7, 8 και 9 του σετ φωτογραφιών-Τεκμήριο
- Ο πυροβολισμός του κατηγορούμενου θρυμμάτισε το κρανίο του θύματος στην περιοχή της αριστερής βρεγματοκροταφικής χώρας. Η Σταυρούλλα Ιορδάνους δεν είχε, εκ των πραγμάτων, οποιαδήποτε πιθανότητα αντίδρασης ή επιβίωσης. Ο πυροβολισμός - το κτύπημα πυρός του κατηγορούμενου - στόχευε αποκλειστικώς στη θανάτωση της συζύγου του και τούτο σαφώς και κατά κοινή λογική είναι που αναδεικνύεται ως εκ του τρόπου διενέργειας της εγκληματικής πράξης με κυνηγετικό όπλο και του σημείου στόχευσης του κατηγορούμενου, δηλαδή το κρανίο του θύματος. Μπορεί τα γεγονότα που συνέθεσαν τη διάπραξη του εγκλήματος να μην κατατάσσονται, ως εκ των αποδειχθέντων γεγονότων, στις αποκρουστικές προηγούμενες περιπτώσεις ανθρωποκτονιών στις οποίες μας παρέπεμψε ο κ. Ανδρέου, αυτό όμως το γεγονός, με βάση τις περιστάσεις που συνέθεσαν το υπό συζήτηση κακούργημα (όπως τις συζητούμε στην ετυμηγορία), με κανένα τρόπο δεν μπορούν να μετριάσουν τα πράγματα σε έκταση μάλιστα που να υποβιβάζεται η σοβαρότητα της πράξης του κατηγορούμενου, ως εισηγήθηκε ο δικηγόρος του. Κάθε άλλο. Ο κατηγορούμενος ενήργησε με σαφή στόχευση την εξαφάνιση από προσώπου γης της Σταυρούλλας Ιορδάνους. Μπορεί ο κατηγορούμενος να μην αποδείχθηκε ότι ενήργησε με προσχεδιασμό και προγραμματισμό - και σωστά είναι που επισήμανε τη διάσταση ο κ. Ανδρέου - ωστόσο η απουσία των δυνητικώς επιβαρυντικών αυτών συνθηκών ουδόλως μειώνει τη σοβαρότητα της εγκληματικής πράξης και της προφανούς απαξίας που ο κατηγορούμενος επέδειξε για την ανθρώπινη ζωή. Καταλήγουμε ότι, αντικειμενικώς ιδωμένων των πραγμάτων, η μοναδική ενδεικνυόμενη ποινή είναι, αφεύκτως, αυτή της φυλάκισης του κατηγορούμενου στην κατηγορία που κρίθηκε ένοχος. Επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 20 ετών. Ο χρόνος που ο κατηγορούμενος τέλεσε σε προφυλάκιση στην παρούσα υπόθεση, να συνυπολογιστεί βάσει του άρθρου 117
(1)του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. Το κυνηγετικό όπλο-Τεκμήριο 5, δημεύεται βάσει των εξουσιών που μας παρέχονται από το άρθρο 5 του Περί Πυροβόλων και Μη Πυροβόλων Όπλων Νόμου 113(Ι)/04, όπως τροποποιήθηκε. Τα υπόλοιπα τεκμήρια που κατατέθηκαν στη δίκη να επιστραφούν στους νόμιμους δικαιούχους, μετά την παρέλευση του χρόνου έφεσης, εάν δε, δεν υποβληθεί αίτημα επιστροφής τους, αυτά να καταστραφούν ή να διατεθούν ως ο νόμος και οι κανονισμοί ορίζουν. Το ποσό των εξόδων ύψους €1250, να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ.)................ Ν. Γ. Σάντης, Π.Ε.Δ. (Υπ.)................ Α. Δαυίδ, Α.Ε.Δ. (Υπ.)................ Χρ. Φιλίππου, Ε.Δ. /ΓΚ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο