Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Μάριου Πιερέττη, Αρ. Υπόθεσης: 6731/14, 22/9/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:B84 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 6731/14 Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας εναντίον Μάριου Πιερέττη Ημερομηνία: 22 Σεπτεμβρίου, 2014 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κα Γιάλλουρου για κα Γιακουμεττή (για να ακούσει ποινή) Για Κατηγορούμενο: αυτοπροσώπως Κατηγορούμενος παρών Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μία κατηγορία απόπειρας ληστείας, κατά παράβαση του άρθρου 282 και 284 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος αποπειράθηκε να κλέψει €40 από την τσάντα μίας γυναίκας, αφού χρησιμοποίησε εναντίον της πραγματική σωματική βία. Σε σχέση με τα ίδια γεγονότα αντιμετωπίζει κατηγορία για την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου
- Αντιμετωπίζει τρίτη κατηγορία κλοπής, δηλαδή έκλεψε από άλλο πρόσωπο αντικείμενα από προσωπική τσάντα. Επίσης, αντιμετωπίζει κατηγορία ότι έκλεψε αυτοκίνητο αξίας €700 . Κατηγορείται ότι έκλεψε αυτοκίνητο από δεύτερο άτομο αξίας €
- Τέλος, αντιμετωπίζει έκτη κατηγορία κλοπής ότι πήρε από την προσωπική τσάντα γυναίκας χρηματικό ποσό €80 και προσωπικά έγγραφα ταυτότητας της γυναίκα θύματος της κλοπής. Η πιο σοβαρή κατηγορία που αντιμετωπίζει είναι αυτή της απόπειράς ληστείας η οποία προβλέπει με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 284, μέχρι και επτά χρόνια ποινή φυλάκισης. Στην περίπτωση που πρόσωπο χρησιμοποιήσει βία κατά του προσώπου για να πραγματοποιήσει την κλοπή και προκαλέσει πραγματική σωματική βλάβη στο θύμα, το αδίκημα θεωρείται κακούργημα και γι' αυτό προβλέπεται αυξημένη ποινή έναντι της γενικής ποινής για κλοπή. Βέβαια, ο κατηγορούμενος εκδικάζεται συνοπτικά στο Επαρχιακό Δικαστήριο, συνεπώς η μέγιστη ποινή φυλάκισης που μπορεί να επιβληθεί στον κατηγορούμενο είναι μέχρι 5 χρόνια ποινή φυλάκισης. Αναφορικά με την κατηγορία απόπειρας ληστείας, πρόκειται για πολύ σοβαρή περίπτωση όπου το θύμα εξαιτίας της βίαιης συμπεριφοράς υπέστη κάταγμα του μέσου δακτύλου. Συγκεκριμένα, η γυναίκα θύμα κυκλοφορούσε πεζή με την προσωπική της τσάντα γύρω από το λαιμό. Ο κατηγορούμενος την προσπέρασε με ταχύτητα σε μοτοποδήλατο και την ώρα που την προσπερνούσε τράβηξε την τσάντα της για να της την αποσπάσει. Το θύμα αντιστάθηκε και ο κατηγορούμενος τράβηξε τη τσάντα βίαια με αποτέλεσμα να προκαλέσει στο θύμα σπάσιμο του δακτύλου. Η αστυνομία εντόπισε τον κατηγορούμενο μέσω του μοτοποδηλάτου. Συνέλαβε τον κατηγορούμενο και αυτός ομολόγησε τη διάπραξη του αδικήματος, ως επίσης και τη διάπραξη και των υπολοίπων κατηγοριών που περιέχονται στο κατηγορητήριο . Ο κατηγορούμενος προέβη σε αλόγιστες πράξεις βίας και παρανομίες μέσα σε λίγες μέρες κατά το μήνα Απριλίου 2014, προκειμένου να εξασφαλίσει χρηματικό όφελος από τις άνομες και επικίνδυνες πράξεις του. Την ίδια ημέρα που τραυμάτισε σοβαρά το θύμα της πρώτης κατηγορίας, στην προσπάθεια του να αρπάξει τη τσάντα της, επιχείρησε και κατάφερε με τον ίδιο τρόπο να αρπάξει τη τσάντα μίας άλλης γυναίκας που κυκλοφορούσε πεζή. Σε δύο περιπτώσεις μέσα σε διάστημα μίας εβδομάδας έκλεψε δύο σταθμευμένα οχήματα και στη μία περίπτωση άλλαξε τις πινακίδες εγγραφής του κλεμμένου οχήματος για να μην γίνει αντιληπτό από την αστυνομία. Σε μία άλλη περίπτωση εισέβαλε σε γηροκομείο και έκλεψε τη τσάντα με τα προσωπικά στοιχεία ταυτότητας γυναίκας που μετέβηκε στο γηροκομείο να επισκεφθεί την μητέρα της. Η γυναίκα αυτή αναγνώρισε τον κατηγορούμενο κατά τη σύλληψη ως το δράστη που έκλεψε τη τσάντα της. Η πιο πάνω συμπεριφορά καταδεικνύει ότι ο κατηγορούμενος είναι πρόσωπο που ενήργησε αλόγιστα, επικίνδυνα και ασυνείδητα, προκειμένου να κλέψει από τα ατυχέστατα θύματα του μερικά χρήματα. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν κατά συρροή και με σχέδιο ώστε ο κατηγορούμενος να πετύχει το στόχο του. Δεν υπήρχε δισταγμός του κατηγορούμενου στη χρήση υπέρμετρης βίας προκειμένου να κλέψει τη τσάντα της πεζής, παρόλο που αυτή αντιστάθηκε στην άγρια συμπεριφορά του κατηγορούμενου. Επέλεξε να επιτεθεί σε γυναίκες και κατά κανόνα πρόσωπα που είναι πιο ευάλωτα σωματικά από εκείνον, για να διενεργήσει προσωπική επίθεση με στόχο την κλοπή προσωπικών αντικειμένων. Καραδοκούσε να εξεύρει αυτοκίνητα που στιγμιαίως είχαν εγκαταλειφθεί από τους ιδιοκτήτες τους. Έφτασε στο σημείο να επισκέπτεται και να κάνει επιδρομές σε γηροκομείο ώστε να βρει εύκολα λεία. Ο κατηγορούμενος βαρύνεται με σωρεία προηγούμενων καταδικών. Η προηγούμενη συμπεριφορά του, καταδεικνύει προοδευτικά την εξέλιξη της εγκληματικής συμπεριφοράς του. Ο κατηγορούμενος καταδικάσθηκε στο παρελθόν για σοβαρά εγκλήματα κατά της περιουσίας των προσώπων. Συγκεκριμένα στις 2.11.2010, καταδικάσθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου στην υπόθεση 370/10 και του επιβλήθηκαν έξη μήνες φυλάκιση για αδικήματα απόσπασης χρημάτων με ψευδείς παραστάσεις. Στις 9.12.11, καταδικάσθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου και του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης με αναστολή για κλοπή αντικειμένων που διαβιβάζονται μέσω του ταχυδρομείου και για πλαστογραφία εγγράφων. Πιο πρόσφατα και συγκεκριμένα στις 8.8.2013, του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 9 μηνών από το Επαρχιακό Δικαστήριο Αμμοχώστου, στην υπόθεση 3027/13 για σωρεία διαρρήξεων. Σε εκείνη την υπόθεση λήφθηκαν υπόψη και περίπου 20 άλλες υποθέσεις διαρρήξεων με τον αστυνομικό τους φάκελο. Δεν είναι ορθό το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του το πιο πάνω ιστορικό ως επιβαρυντικό παράγοντα. Παράλληλα όμως, δεν γίνεται να τύχει της ίδιας και πιο ήπιας μεταχείρισης που αναμένει πρόσωπο που δεν έχει απασχολήσει το Δικαστήριο με παρόμοιες υποθέσεις στο παρελθόν. Η τιμωρία του στο παρελθόν δεν έχει επενεργήσει ως ανασταλτικός παράγοντας για τη μελλοντική του συμπεριφορά. Αντιθέτως, η νέα συμπεριφορά δείχνει μία ραγδαία επιδείνωση της συμπεριφοράς του κατηγορούμενου, διότι πλέον δεν διστάζει να χρησιμοποιεί καθαρή σωματική βία εναντίον ευάλωτων γυναικών με απρόσμενες συνέπειες για αυτά τα θύματα, ώστε να κλέψει λίγα χρήματα. Τα οχήματα έχουν ανευρεθεί όμως οι υπόλοιποι παραπονούμενοι δεν έχουν αποκατασταθεί. Ο κατηγορούμενος δεν έχει καταβάλει καμία προσπάθεια απάμβλυνσης ή αποκατάστασης του θύματος σε σχέση με τον πόνο και οδύνη που υπέστη, συνέπεια σοβαρού τραυματισμού στο δάκτυλο. Προς όφελος του κατηγορούμενου λαμβάνω υπόψη μου τους ακόλουθους μετριαστικούς παράγοντες:
(1)τη παραδοχή του,
(2)το λευκό του ποινικό μητρώο και
(3)τις προσωπικές του συνθήκες όπως αυτές αναλύονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Συγκεκριμένα πρόκειται για εικοσιοκτάχρονο ο οποίος συντηρείται από δημόσιο βοήθημα και ουσιαστικά δεν κατόρθωσε να αφομοιωθεί στην κοινωνία ως παραγωγικό μέλος αυτής. Δεν ολοκλήρωσε το σχολείο αλλά ούτε και εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Οι στόχοι του Δικαστηρίου κατά την επιβολή της ποινής είναι ως εξής:
- Αναμόρφωση του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια που να δίδονται κίνητρα στον παραβάτη να διορθώσει τα λάθη του και να λάβει μέτρα να μην επαναλάβει αυτή τη συμπεριφορά.
- Τιμωρία του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια ώστε να ικανοποιείται το αίσθημα δικαιοσύνης των πολιτών με τα να τιμωρηθεί ο παραβάτης για την αξιόμεμπτη του πράξη.
- Αποτροπή του εγκλήματος. Η ποινή πρέπει να είναι τέτοια που να επενεργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για την επανάληψη της διάπραξης του αδικήματος από τον παραβάτη και από άλλους πιθανόν παραβάτες παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Το Δικαστήριο κατά την επιβολή της ποινής πρέπει να έχει υπόψη του και τους τρεις στόχους. Δεν μπορεί να ικανοποιήσει τον ένα στόχο με αποτέλεσμα να αγνοήσει τους άλλους δύο. Έχει τονισθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το συμφέρον της κοινωνίας είναι κατ' εξοχή παράγοντας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η αποτελεσματική εφαρμογή των νόμων πρωταρχικό καθήκον των Δικαστηρίων (Βλ. Sentencing in Cyprus, R v S Georgiou[1]). Επομένως, παρόλο που οι ποινές θα πρέπει να εξατομικεύονται και να ληφθούν υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου διά να βρεθεί η πιο κατάλληλη ποινή, αυτός ο παράγοντας δεν μπορεί να επενεργήσει στην εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος με αποτέλεσμα να μην τιμωρηθεί ο παραβάτης και να μην επιτευχθεί η αποτροπή παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Τα αδικήματα που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος είναι αρκετά σοβαρά λαμβανομένου υπόψη το ανώτατο όριο ποινής όπως προβλέπεται από τους νόμους γι' αυτά τα αδικήματα. Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον νόμο, είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για την επιμέτρηση της ποινής. Το ανώτατο όριο ποινής λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για την έκταση της. Το αδίκημα της κλοπής είναι σοβαρό αδίκημα διότι με παράνομη ενέργεια ο δράστης της κλοπής αποστερεί το νόμιμο ιδιοκτήτη του κλαπέντος αντικειμένου από την ιδιοκτησία του. Το δικαίωμα του ανθρώπου να κατέχει την περιουσία του είναι θεμελιώδη δικαίωμα του ανθρώπου που κατοχυρώνεται από το ίδιο το Σύνταγμα. Η πολιτεία οφείλει να εγγυηθεί αυτό το δικαίωμα με νόμους που ποινικοποιούν την άδικη και παράνομη στέρηση της περιουσίας του ανθρώπου. Εκεί όπου η κλοπή έχει επιτευχθεί με σχεδιασμό και με σκέψη θεωρείται πιο σοβαρό το αδίκημα. Εκεί όπου ο παραβάτης έχει χρησιμοποιήσει βία ή απειλή της βίας εναντίον του θύματος για να πετύχει το σκοπό του, το αδίκημα θεωρείται πιο σοβαρό. Στις σοβαρές μορφές της κλοπή η ποινή που πρέπει να επιβληθεί πρέπει να έχει αποτρεπτικό χαρακτήρα. Όμως στις περιπτώσεις όπου η κλοπή έχει διαπραχθεί με ερασιτεχνικό τρόπο και ο δράστης της κλοπής ενήργησε μ' αυτόν τον τρόπο από απελπισία ή χωρίς να σκεφθεί τις συνέπειες των πράξεων του, το Δικαστήριο μπορεί να δώσει περισσότερη προσοχή στις προσωπικές του συνθήκες, ιδιαίτερα εάν έχει επιδείξει μεταμέλεια για τις πράξεις του. Αυτή τη θεώρηση των πραγμάτων υιοθέτησε το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Χριστοφής ν. Αστυνομιά, Ποινική Έφεση 5534, ημερ. 13.2.1992, όπου η αξία του κλαπέντος αντικειμένου ήταν πολύ μικρή και η κλοπή διαπράχθηκε από πρόσφυγα πατέρα ο οποίος αμέσως ομολόγησε το έγκλημα του και αποζημίωσε τους ιδιοκτήτες. Επίσης στην περίπτωση που η κλοπή δεν παρουσιάζει κανένα επιβαρυντικό στοιχείο και ο δράστης έχει με τις ενέργειες του αποδείξει την έμπρακτη μεταμέλεια του, το Δικαστήριο δύναται και οφείλει να του επιβάλει ποινή που προσιδιάζει με την προσωπικότητα του. (Βλ. Ανδρέας Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 5443 ημερ. 30.4.1991). Υπάρχουν και στοιχεία στη διάπραξη των αδικημάτων που επιβαρύνουν τη θέση του κατηγορούμενου. Tα πιο πάνω αδικήματα διαπράχθηκαν κατά συρροή μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα. Ο κατηγορούμενος προγραμμάτισε αλόγιστη επιδρομή κατά της περιουσίας ανυποψίαστων θυμάτων και δεν λογάριασε τις συνέπειες των πράξεων του στα θύματα. Στέρησε την περιουσία αυτών των προσώπων και μετά επιχείρησε να συγκαλύψει την ενέργεια του με αλλαγή πινακίδας εγγραφής επί του κλεμμένου οχήματος. Τραυμάτισε σοβαρά το ένα θύμα. Τα υπόλοιπα θύματα δεν τραυματίσθηκαν από επίθεση του κατηγορούμενου, αλλά η κλοπή των προσωπικών τους αντικειμένου από το πρόσωπο τους με τον τρόπο που ενήργησε ο κατηγορούμενους τους εκφόβισε και πιθανώς να τους προκάλεσε ψυχικό τραύμα. Αναφορικά με το αδίκημα της απόπειρας ληστείας με αποτέλεσμα να τραυματισθεί σοβαρά το θύμα, νοείται ότι καμία ποινή πλην της φυλάκισης δεν αρμόζει ως τιμωρία για τη συγκεκριμένη συμπεριφορά. Στην υπόθεση Σωκράτους ν. Δημοκρατίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 143, το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 4 ετών για το αδίκημα της ληστείας. Τα γεγονότα εκείνης της υπόθεσης ήταν παρόμοια με τα γεγονότα της δικής μας υπόθεσης. Ο δράστης σε εκείνη την υπόθεση απέσπασε με βία τσάντα διευθυντή υπεραγοράς που περιείχε μεγάλο χρηματικό ποσό. Για να πετύχει το στόχο του, κατέφερε γροθιά στο κεφάλι του θύματος και προκάλεσε τραυματισμό του. Το Εφετείο σημείωσε τη σοβαρότητα που προσδίδεται στο έγκλημα της ληστείας από τον νόμο και τις κατ' επέκταση κοινωνικά ζημιογόνες συνθήκες του εγκλήματος. Είναι σημαντική η εξατομίκευση της ποινής αλλά πρέπει να ληφθεί υπόψη η σοβαρότητα του εγκλήματος και να επιτευχθεί η εξατομίκευσης της ποινής μέσα και όχι έξω από τα πλαίσια αρχών που διέπουν τον καθορισμό της. Στην υπόθεση Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας 2 Α.Α.Δ. 224
(1989)επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 4 ετών από το Εφετείο για ληστεία κατά γυναίκας με τη χρήση βίας κατά του προσώπου του θύματος. Σε εκείνη την υπόθεση ο δράστης επιτέθηκε κατά πεζής γυναίκας που ήταν έξω από ανελκυστήρα πολυκατοικίας. Ο δράστης την έσυρε έξω με τη βία για να της αποσπάσει τη τσάντα της. Εγκατέλειψε την επίθεση μόνο όταν το θύμα κατόρθωσε να του δαγκώσει το χέρι σε αυτοάμυνα. Το Εφετείο επικύρωσε την ποινή επισημαίνοντας τους λόγους για τους οποίους το συγκεκριμένο αδίκημα χρήζει την επιβολή αποτρεπτικής ποινής φυλάκισης. Παραθέτω πιο κάτω απόσπασμα της απόφασης. «Η σοβαρότητα που αποδίδεται από το νόμο στο έγκλημα της ληστείας με χρήση βίας αντανακλά τις κοινωνικά ζημιογόνες συνέπειες του εγκλήματος και το πλήγμα που μπορεί να επιφέρει στο θύμα του εγκλήματος. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες διαπράχθηκε το καθιστούν μια από τις σοβαρότερες μορφές του εγκλήματος της ληστείας με χρήση βίας. Επιθέσεις εναντίον πολιτών που κυκλοφορούν μόνοι τη νύκτα τείνουν να υπονομεύσουν ένα από τα σημαντικότερα ατομικά δικαιώματα, εκείνο της ελεύθερης διακίνησης. Διάδοση εγκλημάτων αυτής της μορφής θα επηρέαζε άμεσα την ποιότητα της ζωής στον τόπο με τεράστιες δυσμενείς κοινωνικές συνέπειες. Δικαιολογημένα το Κακουργιοδικείο έκρινε ότι τα εγκλήματα για τα οποία καταδικάστηκε ο εφεσείων ήταν εξαιρετικά σοβαρά, τόσο σοβαρά ώστε να δικαιολογείται η επιβολή σημαντικής ποινής φυλάκισης παρά το νεαρό της ηλικίας του παραβάτη και τις προσωπικές του συνθήκες.» Ο κατηγορούμενος απέτυχε να αποσπάσει τη τσάντα της άτυχης γυναίκας που βρέθηκε μπροστά του εκείνη την ώρα. Όμως η επιμονή του να της αποσπάσει τη τσάντα παρά τη σθεναρή αντίσταση που αυτή προέβαλε, με αποτέλεσμα να την τραυματίσει σοβαρά, δείχνει ότι αδιαφορεί πλήρως για τις συνέπειες των πράξεων του και καταδεικνύει το επικίνδυνο του χαρακτήρα του. Συνεπώς, η τιμωρία του πρέπει να είναι αυστηρή και ανάλογη με τις συνέπειες των πράξεων του. Μόνο ο εγκλεισμός του και απομόνωση από την κοινωνία έχει απομείνει ως κατάλληλη αντίδραση και τιμωρία για τέτοιες πράξεις. Η επίθεση κατά του θύματος ήταν γενικευμένη και χωρίς όρια. Πέραν του σοβαρού κατάγματος του δακτύλου, το θύμα υπέστη εκδορές της πρόσθιας επιφάνειας του αριστερού γονάτου, έγκαυμα τριβής στο πόδι, καθώς και εκδορά του αριστερό αντιβραχίου. Στην υπόθεση Κλείτος Θεοκλήτου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 6014, ημερομηνίας 13 Ιουνίου 1995, το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 45 ημερών σε νεαρούς δράστες που επιτέθηκαν εναντίον προσώπου σε δισκοθήκη με αποτέλεσμα το θύμα να τραυματιστεί σοβαρά. Να σημειωθεί ότι σε εκείνη την περίπτωση οι νεαροί δράστες είχαν απολογηθεί και παραδεχθεί αλλά η ποινή φυλάκισης θεωρήθηκε ως ορθή ποινή για νεαρά πρόσωπα με λευκό ποινικό μητρώο δια να αποτρέπονται παρόμοια αδικήματα από τους ίδιους ή από άλλα άτομα. Αναφορικά με τη διάρκεια της ποινής φυλάκισης που πρέπει να επιβληθεί, σημασία έχει η σοβαρότητα των τραυμάτων του θύματος και η ταλαιπωρία που θα υποστεί το θύμα για αποκατάσταση της σωματικής του ακεραιτότητας. Επί παραδείγματι, στη Δημοκρατίας ν. Ζήνωνα Μάστρου, Ποινική Έφεση 7373, ημερομηνίας 2 Απριλίου 2003, επιβλήθηκε τριετή ποινή φυλάκισης όπου το θύμα κακοποιήθηκε άγρια και θεωρήθηκε ότι παραβιάσθηκαν θεμελιώδης αρχές και αξίες που αφορούσαν το πρόσωπο του θύματος κατά τη διάπραξη του αδικήματος. Ακόμη και στην υπόθεση Αντωνίου ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 79/07, ημερομηνίας 20 Σεπτεμβρίου 2007, επικυρώθηκε κατά πλειοψηφία ποινή φυλάκισης δύο ετών εκεί όπου το τραύμα που υπέστηκε το θύμα δεν είχε σοβαρές συνέπειες όμως ήταν τραύμα που από την φύση του έθετε την υπόθεση στην κατηγορία πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης. Η αλόγιστη επίθεση κατά του θύματος, με αποτέλεσμα αυτή να τραυματισθεί σοβαρά, δικαιολογεί την επιβολή παρατεταμένης ποινής φυλάκισης τουλάχιστον δύο ετών. Αφού έλαβα υπόψη μου όλους τους μετριαστικούς παράγοντες ως ανωτέρω, τα γεγονότα της υπόθεσης, τη σοβαρότητα των αδικημάτων και της ανάγκης επιβολής αποτρεπτικού χαρακτήρα ποινής, θεωρώ ορθό όπως επιβληθεί στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης δύο ετών σε κάθε κατηγορία που αντιμετωπίζει. Νοείται ότι, οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου, εάν αξιολογηθούν σε συνδυασμό με την όλη του εγκληματική συμπεριφορά, δε δικαιολογούν αναστολή της ποινής φυλάκισης. Η αναστολή της ποινής φυλάκισης στην παρούσα περίπτωση θεωρώ ότι δεν εξυπηρετεί τους πολλαπλούς σκοπούς της τιμωρίας αλλά και ούτε συνάδει ως ορθή αντιμετώπιση για την εγκληματική συμπεριφορά του κατηγορούμενου, ως αυτή προκύπτει από τα ποινικά αδικήματα που έχει διαπράξει. (Βλ. υπόθεση Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 221/2012, ημερομηνίας 19/12/12.) Επιβάλλεται στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 2 ετών σε κάθε κατηγορία που αντιμετωπίζει. Οι ποινές φυλάκισης να συντρέχουν και να αρχίσουν από την ημέρα κράτησης του κατηγορούμενου, ήτοι στις 17 Σεπτεμβρίου 2014. (Υπ.).................... Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου, Ε.Δ. [1] 22 CLR 147 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο