Μαρία Ευαγγέλου ν. Λάζαρου Θεοδόση κ.α., Υπόθεση αρ.: 21348/2011, 26/9/2014

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155) Μετά από την αναστολή της ποινικής δίωξης όσον αφορά στους κατηγορουμένους αρ. 3 και 4 και την συνακόλουθη απαλλαγή αυτών από το κατηγορητήριο, παρέμειναν να διώκονται, για σωρεία παραβάσεων του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου (Κεφ. 96, ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια) οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2. Αποδίδονται σε αυτούς αδικοπραγίες εν σχέσει με οικοδομές ανεγερθείσες επί του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132, τμήμα 6, σχέδιο 1-2565-3692, το οποίο ευρίσκεται στο Δήμο Λιβαδιών, στην επαρχία Λάρνακας («το τεμάχιο υπ΄ αριθμόν 132») καθώς και επί παρακείμενου δημόσιου δρόμου. Δεδομένης της συμπερίληψης, στις εκθέσεις αδικημάτων, και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα (Κεφ. 154, ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια) προκύπτει πώς οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 εγκαλούνται ως αυτουργοί ή ως συνεργοί. Δια της 1ης έως και την 4η κατηγορία, ο κατηγορούμενος αρ. 1 διώκεται γιατί, κατά ή περί τον Απρίλιο του έτους 2007 έως και σήμερα, ανήγειρε, επί του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132 καθώς και σε μέρος δημόσιου δρόμου, οικοδομή «από Ξυλεία, τσίγκους, αλουμίνια και άλλα ευτελή υλικά» χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή (άρθρο 3

(1)(β) του Κεφ. 96- 1η κατηγορία), επέτρεψε την ανέγερση της οικοδομής αυτής χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή (άρθρο 3

(1)(β) του Κεφ. 96 - 2η κατηγορία), και κατέχει και χρησιμοποιεί την οικοδομή αυτή χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης εκδοθέν από την αρμόδια αρχή (άρθρο 10

(1)του Κεφ. 96 - 3η και 4η κατηγορία). Δια της 5ης, της 10ης και της 15ης κατηγορίας, οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 διώκονται γιατί, κατά ή περί το έτος 2008 ή σε ημερομηνία άγνωστη για την παραπονουμένη έως και σήμερα, ανήγειραν, εντός του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132, «υποστατικό - Αποθήκη από Τσίγκους / και ή Αλουμίνια και Ξυλεία και άλλα ευτελή υλικά» χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή (άρθρο 3

(1)(β) του Κεφ. 96 - 5η κατηγορία), και κατέχουν και χρησιμοποιούν την οικοδομή αυτή χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης εκδοθέν από την αρμόδια αρχή (άρθρο 10

(1)του Κεφ. 96 - 10η και 15η κατηγορία). Δια της 6ης, της 11ης και της 16ης κατηγορίας, οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 διώκονται γιατί, κατά ή περί το έτος 2008 ή σε ημερομηνία άγνωστη για την παραπονουμένη έως και σήμερα, ανήγειραν επί δημόσιου δρόμου, παρακειμένου στο τεμάχιο υπ΄ αριθμόν 132, «Αποθήκη από Τσίγκους, Αλουμίνια και Ξυλεία και άλλα ευτελή υλικά» χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή (άρθρο 3

(1)(β) του Κεφ. 96 - 6η κατηγορία), και κατέχουν και χρησιμοποιούν την οικοδομή αυτή χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης εκδοθέν από την αρμόδια αρχή (άρθρο 10

(1)του Κεφ. 96 - 11η και 16η κατηγορία). Δια της 7ης, της 8ης, της 12ης, της 13ης, της 17ης και της 18ης κατηγορίας οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 διώκονται γιατί, κατά ή περί το έτος 2008 και/ή σε άγνωστη ημερομηνία για την παραπονουμένη έως και σήμερα, ανήγειραν επί δημοσίου δρόμου, παρακείμενου στο τεμάχιο υπ΄ αριθμόν 132, «περίφραξη από μπλοκ και/ή Ξυλεία και/ή άλλα ευτελή υλικά» χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή (άρθρο 3

(1)(β) του Κεφ. 96 - 7η και 8η κατηγορία), κατέχουν και χρησιμοποιούν την οικοδομή αυτή χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης εκδοθέν από την αρμόδια αρχή (άρθρο 10

(1)του Κεφ. 96 - 12η, 13, 17η και 18η κατηγορία). Σημειώνεται η ταύτιση της 7ης κατηγορίας με την 8η κατηγορία, η ταύτιση της 12ης κατηγορίας με την 13η κατηγορία και η ταύτιση της 17ης κατηγορίας με την 18η κατηγορία. Τέλος, δια της 9ης, της 14ης και της 19ης κατηγορίας, οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 διώκονται γιατί, κατά ή περί το έτος 2008 και/ή σε ημερομηνία άγνωστη στην παραπονουμένη, προέβηκαν σε προσθήκες και μετατροπές σε κατοικίες ανεγερθείσες εντός του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132 «... από Αλουμίνια, Ξυλεία, μεταλλικές κατασκευές, τσίγκους και άλλα ευτελή υλικά» χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή (άρθρο 20

(1)(α) του κεφ. 96 - 9η κατηγορία), και κατέχουν και χρησιμοποιούν τις οικοδομές αυτές χωρίς πιστοποιητικό τελικής έγκρισης εκδοθέν από την αρμόδια αρχή (άρθρο 10

(1)του Κεφ. 96 - 14η και 19η κατηγορία). Σημειώνεται, εξ αρχής, η υποχρέωση της κατηγορούσας αρχής να καθορίσει, στο κατηγορητήριο, τα ιδιαίτερα πρωτογενή γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν το εκάστοτε επίδικο αδίκημα. Πρόκειται για υποχρέωση αυστηρή, πηγάζουσα από το Σύνταγμα και τη νομολογία, η οποία διασφαλίζει το δικαίωμα του κατηγορουμένου να μην παραπλανηθεί και να μπορέσει να ετοιμάσει την υπεράσπισή του (Δημοκρατία ν. Σπύρου

(2000)2 Α.Α.Δ. 107, 144). Επακόλουθο της υποχρέωσης αυτής αποτελεί η ανάγκη όπως η μαρτυρία που θα προσκομίσει η πλευρά της κατηγορούσας αρχής να συνάδει προς το πλαίσιο των γεγονότων το οποίο καθορίζεται στο κατηγορητήριο. Μαρτυρία η οποία βρίσκεται εκτός του πλαισίου αυτού δεν μπορεί να γίνει δεχτή (Σταυρινίδης ν. Δήμου Λεμεσού

(2000)2 Α.Α.Δ. 429, 433). Σημειώνεται, ακόμη, το βάρος της κατηγορούσας αρχής να επικαλεστεί και να στοιχειοθετήσει κάθε επιμέρους συστατικό του επίδικου αδικήματος. Ως προς την ύπαρξη γεγονότων δεν επιτρέπονται υποθέσεις, όσον εύλογες και εάν είναι αυτές. Κενά εν σχέσει με την συνδρομή πρωτογενών γεγονότων, τα οποία στοιχειοθετούν το αδίκημα, αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (Λοίζου ν. Αστυνομία

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, 365-6). Οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 αρνούνται ενοχή και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Για να αποδειχθεί η υπόθεση εκλήθηκαν και κατέθεσαν ο Αλέκος Αλεξάνδρου (Μ.Κ.1), δημόσιος υπάλληλος ο οποίος υπηρετεί στο Τμήμα Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, η Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2), εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 94, τμήμα 6, σχέδιο 1-2565-3695 στο Δήμο Λιβαδιών, στην επαρχία Λάρνακας («το τεμάχιο υπ΄ αριθμόν 94»), η Παρασκευούλα Ευαγγέλου Μιχαήλ Χαπέσιη (Μ.Κ.3), αδελφή της Μαρίας Μιχαήλ (Μ.Κ.2), η οπία διαμένει σε οικία ανεγερθείσα εντός του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 94, η Στέλλα Κάρουλλα (Μ.Κ.4), δημόσια υπάλληλος η οποία υπηρετεί στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας, ο Δημήτρης Δημητρίου (Μ.Κ.5), υπάλληλος στο Δήμο Λιβαδιών και η Αύρα Χαραλάμπους (Μ.Κ.6), δημόσια υπάλληλος η οποία υπηρετεί στο Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως Λάρνακας. Επιπλέον της ένορκης προφορικής μαρτυρίας επαρουσιάσθηκε και έγγραφη. Επαρουσιάσθηκαν, και κατετέθηκαν ως τεκμήρια, επιστολές ημερ. 26.02.2013 και 20.09.2012, υπογεγραμμένες από τον Επαρχιακό Κτηματολογικό Λειτουργό Λάρνακας (τεκμήρια 1 και 2, αντιστοίχως), πιστοποιητικό εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας (τεκμήριο 3) και πιστοποιητικό έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας (τεκμήριο 4). Μετά το πέρας προσαγωγής μαρτυρίας εκ μέρους της παραπονουμένης, ο ευπαίδευτος συνήγορος των κατηγορουμένων αρ. 1 και 2 εισηγήθηκε πώς δεν εστοιχειοθετήθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των πελατών του. Ο κ. Ιωάννου εβάσισε την εισήγησή του σε ποικίλους και πολυσχιδείς λόγους. Αυτοί αφορούν στην νομιμοποίηση της εμφανιζομένης, στο κατηγορητήριο, ως παραπονουμένης Μαρίας Ευαγγέλου, την επάρκεια της παρουσιασθείσας μαρτυρίας, για σκοπούς στοιχειοθέτησης των συστατικών στοιχείων των επίδικων αδικημάτων, καθώς και τη κατάχρηση της διαδικασίας. Αντίθετες θέσεις υπεστήριξε η ευπαίδετη συνήγορος της παραπονουμένης. Όσον αφορά στην αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας για να κριθεί κατά πόσον δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως (Γενικός Εισαγγελέας ν. Θεοδώρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 9, 16), σημειώνεται πως αυτή προϋποθέτει τον εντοπισμό των συστατικών στοιχείων του εκάστοτε επίδικου αδικήματος. «Στο στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, παρέχεται πάντα η δυνατότητα στο Δικαστήριο να εξετάσει κατά πόσο η προσαχθείσα μαρτυρία, εξ όψεως κρινόμενη (on the face of it), στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος. Το θέμα διακρίνεται από την αξιοπιστία των μαρτύρων και τη βαρύτητα που μπορεί να αποδοθεί στη μαρτυρία τους». (Γιάγκου (Λεμόνα) ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 382, 385). «...ένας κατηγορούμενος δεν καλείται σε απολογία όταν, (Ι). Δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσότερων συστατικών στοιχείων του αδικήματος, ή (ΙΙ). Η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει πάνω σε αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου» (Technotent K. Γ. Γιώργατσος Λτδ ν. Ορφανίδου

(2004)2 Α.Α.Δ. 388, 392). Το βάρος απόδειξης που φέρει η κατηγορούσα αρχή στο στάδιο που περατώνει την υπόθεσή της διαφέρει από αυτό που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στην πρώτη περίπτωση είναι αρκετό για την κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία (credible evidence) τέτοιας φύσης η οποία να δημιουργεί υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Εάν η μαρτυρία που παρουσιάζει η κατηγορούσα αρχή είναι τέτοιας ποιότητας ώστε θα ήταν επισφαλές να εκδοθεί καταδικαστική απόφαση επί τη βάσει αυτής και μόνον, τότε η υπόθεση απορρίπτεται και ο κατηγορούμενος δεν καλείται σε απολογία (Γενικός Εισαγγελέας ν. Θεοδώρου (ανωτέρω)). Για το θεμιτό της συζήτησης, κατά το στάδιο του εκ πρώτης όψεως, θεμελιακών ζητημάτων που αφορούν στην ευθύνη του κατηγορουμένου, εφ΄όσον οι συνθήκες το επιτρέπουν, παρατίθεται το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Εντίμου Δικαστού κ. Ναθαναήλ στις Ποινικές Εφέσεις αρ. 5/2012 κ.α. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Δράκου κ.α. ημερ. 11.12.2012: «.......... το εκ πρώτης όψεως στάδιο αποτελεί θεμελιώδες στάδιο της ποινικής δίκης προστατεύοντας τον κατηγορούμενο από τη συνέχιση της δίκης ασκόπως ή για λόγους που δεν άπτονται ή δεν αφορούν την καθαυτή και καλώς νοούμενη απονομή της δικαιοσύνης. Στο εκ πρώτης όψεως στάδιο, η κατηγορούσα αρχή έχει ήδη ολοκληρώσει την υπόθεση της. Έχει παραθέσει όλη τη μαρτυρία που έχει στη διάθεση της εναντίον του κατηγορουμένου, (Charalambos Savva "Pambos" v. Police

(1986)2 C.L.R. 30). Αν η μαρτυρία αυτή εκτιμώμενη στο απόγειο της δεν στοιχειοθετεί ή θεμελιώνει ένα ή περισσότερα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος ή είναι αντινομική και εγγενώς συγκρουόμενη μεταξύ της, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα άφηνε την υπόθεση να προχωρήσει, τότε ο κατηγορούμενος δικαιούται απαλλαγής από το στάδιο αυτό. Όπως το θέτει ο Murphy on Evidence, 8η έκδ., σελ. 77: «The case is fatally defective in law. The defendant could safely refuse to call any evidence, and if the judge found for the claimant, the judgment would be set aside on appeal.» Τόσο θεμελιώδες είναι το εκ πρώτης όψεως στάδιο που το ίδιο το Δικαστήριο, ακόμη και αν δεν θέσει ζήτημα ο κατηγορούμενος, είναι υποχρεωμένο να σταματήσει την υπόθεση εάν συντρέχουν τα προαναφερθέντα. Αυτό, διότι η κατηγορούσα αρχή δεν μπορεί να είναι βεβαίως σε καλύτερη μοίρα από απόψεως στοιχειοθέτησης της υπόθεσης ή αποτίμησης της μαρτυρίας, εάν ο κατηγορούμενος καταθέσει προς υπεράσπιση του και παρουσιάσει μαρτυρία. Άλλωστε, το εκ πρώτης όψεως βάρος που έχει να υπερπηδήσει η κατηγορούσα αρχή, μετατρέπεται στο αποδεικτικό βάρος απόδειξης της υπόθεσης της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Και συμβαίνει, ενίοτε, κληθείς ο κατηγορούμενος να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να αθωωθεί και να απαλλαγεί χωρίς καν να προσφέρει οποιαδήποτε μαρτυρία, με μόνη την εναπόθεση αυτού του μεγαλύτερου βάρους απόδειξης στην κατηγορούσα αρχή με την ολοκλήρωση της υπόθεσης. Δεν υπάρχει λοιπόν εγγενώς οποιοδήποτε νομικό πρόβλημα ή εμπόδιο για ένα Δικαστήριο να απαλλάξει τον κατηγορούμενο από το εκ πρώτης όψεως στάδιο, εφόσον καθοδηγείται ορθά από τις νομολογιακές παραμέτρους. Αντίθετα επιβάλλεται, όταν οι συνθήκες της υπόθεσης το απαιτούν.» Ακολουθεί η σκιαγράφηση της μαρτυρίας την οποίαν επαρουσίασε η πλευρά της παραπονούμενης: Οι επιστολές ημερ. 26.02.2013 και 20.09.2012 και τα συνημμένα σε αυτές τοπογραφικά σχέδια (τεκμήρια 1 και 2, αντιστοίχως) πληροφορούν για τα εξής: Εγγεγραμμένος αδιέξοδος δημόσιος δρόμος («ο αδιέξοδος δημόσιος δρόμος») καταλήγει σε μέρος του βόρειου συνόρου του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν

1. Εντός του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132 ευρίσκεται κτίριο. Περιτοίχισμα κατασκευασθέν στο βόρειο σύνορο του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132 επεμβαίνει στο αδιέξοδο δημόσιο δρόμο, στο μέρος όπου αυτός καταλήγει. Το τεμάχιο υπ΄ αριθμόν 94, εντός του οποίου έχει ανεγερθεί κτίριο, ευρίσκεται βορειανατολικά του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132 και το δυτικό του σύνορο εφάπτεται του αδιέξοδου δημόσιου δρόμου. Κτίριο ευρισκόμενο εντός του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 94 επεμβαίνει στον αδιέξοδο δημόσιο δρόμο. Το πιστοποιητικό εγγραφής ακίνητης ιδιοκτησίας και το πιστοποιητικό έρευνας ακίνητης ιδιοκτησίας (τεκμήρια 3 και 4, αντιστοίχως) πληροφορούν για το γεγονός πώς, από τις 14.05.2010, εγγεγραμμένη αποκλειστική ιδιοκτήτρια του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 94 είναι η Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2) και πώς, από τις 17.03.2004, εγγεγραμμένος συνιδιοκτήτης του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132 (με μερίδιο 7/20) είναι ο κατηγορούμενος αρ.
2. Οι άλλοι συνιδιοκτήτες του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132 είναι οι Ανδρέας Λαζάρου, Θεοδοσία Στέλιου, Γιωργούλα Λαζάρου Θεοδοσίου και Γρηγορία Σωτηρίου Γερολέμου. Ο Αλέξανδρος Αλεξάνδρου (Μ.Κ.1) εδήλωσε πώς στις 15.02.2012 ο ίδιος προέβηκε σε χωρομετρική εργασία, τα ευρήματα της οποίας αποτυπώνονται και καταγράφονται στα τεκμήρια 1 και
3. Ο μάρτυρας επληροφόρησε για το γεγονός πώς ο αδιέξοδος δημόσιος δρόμος έχει πλάτος 2.50μ και πώς κτίριο το οποίο ευρίσκεται εντός του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 94 επεμβαίνει στο δρόμο αυτό κατά 1,21μ. και τον επηρεάζει. Ερωτηθείς, ο μάρτυς εδήλωσε άγνοια για άλλα ζητήματα. Η Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2) εδήλωσε πώς είναι μεν η αποκλειστική ιδιοκτήτρια του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 94 όμως δεν διαμένει εκεί. Εξήγησε πώς κατεχώρισε την προκείμενη ποινική υπόθεση γιατί οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 απέκοψαν την άνετη διέλευσή της στον αδιέξοδο δημόσιο δρόμο αφού ανήγειραν έναν «μεγάλο τοίχο». Ερωτηθείσα από την ευπαίδευτη συνήγορό της να εξηγήσει το παράπονό της, η Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2) απήντησε ως εξής: «.... Ε. Για ποιο λόγο είστε παραπονούμενη; Α. Για το δρόμο. Ε. Τι συμβαίνει στο δρόμο; Α. Για τον κύριο δρόμο έρκουνται ούλλα τα αυτοκίνητα μες στο σπίτι μου, γύρω γύρω. Ε. Για ποιο λόγο; Α. Γιατί εν δημόσιος δρόμος τζαι εν μπορούμε να περνούμε. Ε. Γιατί δεν μπορείτε να περνάτε; Υπάρχει κάτι που να εμποδίζει στο δρόμο; Α. Ναι, γιατί έρκουνται ούλλα τα αυτοκίνητα γιατί είναι δρόμος τζαι κόψαν τον. Ε. Ποιος τον έκοψε; Α. Ο Μάριος και ο γιος του. Ε. Δηλαδή οι κατηγορούμενοι; Α. Ναι. Ε. Γνωρίζεις πότε περίπου έκτισαν αυτήν την επέμβαση στο δρόμο; Α. Δεν ξέρω περίπου, αλλά έσιει 7-8 χρόνια περίπου τζιαμέ, έχει αρκετά χρόνια. Ε. Ξέρεις αν έχουν οποιαδήποτε άδεια; Α. Εγώ ξέρω ότι δεν έχει άδεια γιατί εν δημόσιος δρόμος. Αν είχε ήταν να έρκουνται ούλλα τα αυτοκίνητα σπίτι μου. Ε. Υπάρχει μέχρι σήμερα; Α. Ναι, υπάρχει. Ε. Δηλαδή, για να καταλάβω υπάρχει ένα σαν το τοιχούι, τι ακριβώς; Α. Μάλιστα. Μεγάλος τοίχος. Ε. Και ξεκινά από το σπίτι τους; Α. Μάλιστα. ......» Κατά την αντεξέτασή της, και ερωτηθείσα από τον ευπαίδευτο συνήγορο των κατηγορουμένων αρ. 1 και 2 γιατί κατεχώρισε την προκείμενη ποινική υπόθεση, η Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2) απήντησε τα εξής: «Α. Ήρθα για το δρόμο στο σπίτι μου στο πήαιννε έλα, δεν μπορώ να κάμνω ούτε πισινή με τίποτε .... κτίσαν μες το δημόσιο δρόμο, γίνεται να μεν φωνάζω;» Στην υποβολή πώς η ιδία ουδόλως επηρεάζεται από οιανδήποτε οικοδομή ανεγερθείσα επί του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132, η μάρτυς απήντησε: «Α. Επηρεάζει με, ναι. Αφού εν ο τοίχος, ρέσσω που τζιαμέ, γίνεται; Εν γίνεται, αφού εν δημόσιος δρόμος, δυσκολεύομαι να περάσω με το αυτοκίνητο να κάμω πισινή ...» Η Παρασκευούλα Ευαγγέλου Μιχαήλ Χαπέσιη (Μ.Κ.3) περιέγραψε τον επηρεασμό της ιδίας από το περιτοίχισμα στο βόρειο σύνορο του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132 ως εξής: « ......... Ε. Μπορείτε να μας πείτε σχετικά με το πρόβλημα που υπάρχει; Α. Το πρόβλημα, χτίστηκε περίφραξη μέσα στο κύριο δρόμο, εγώ παίρνω τα σκουπίδια μου έσιει 13 χρόνια περπατητή στον κύριο δρόμο. Για να γίνουν πεζοδρόμια, να πιάσω εγώ στύλο, ρεύμα, πρέπει να χαλαστεί η περίφραξη του Λάζαρου. Εγώ ταλαιπωρούμαι.» Η Στέλλα Κάρουλλα (Μ.Κ.4) περιορίσθηκε να καταθέσει το τεκμήριο 4 και να επαναλάβει τα όσα αυτό επιμαρτυρεί. Ο Δημήτρης Δημητρίου (Μ.Κ.5) εδήλωσε πώς, εν σχέσει με το τεμάχιο υπ΄ αριθμόν 132, έχει εκδοθεί, στις 23.06.1997, άδεια οικοδομής η οποία περιλαμβάνει και άδεια για την κατασκευή περιτοιχίσματος. Όμως, ο μάρτυς αγνοεί κατά πόσον το εκεί κατασκευασθέν περιτοίχισμα συμμορφώνεται προς την άδεια αυτή. Η Αύρα Χαραλάμπους (Μ.Κ.6) εδήλωσε πώς στις 30.09.1998 εξεδόθηκε πολεοδομική άδεια για την ανέγερση μιας οικίας και για την κατασκευή περιτοιχίσματος εντός του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν
4. Σύμφωνα με την άδεια αυτή το περιτοίχισμα θα έπρεπε να κατασκευασθεί «κατά μήκος των συνόρων του τεμαχίου» υπ΄ αριθμόν
5. Όμως, κατόπιν παραπόνων, έγινε αποτύπωση της επιτόπου κατάστασης και διεφάνηκε ότι το κατασκευασθέν περιτοίχισμα επεμβαίνει στο δημόσιο δρόμο. Τέλος, η μάρτυς ανέφερε πώς για αδικήματα ως τα επίδικα κατ΄ αρχήν αρμόδιες διωκτικές αρχές είναι ο Δήμος Λιβαδιών και το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως. Μελετήθηκαν τα κρίσιμα νομικά ζητήματα και εξετάσθηκε η προσκομισθείσα μαρτυρία. Σημειώνονται δε και διαπιστώνονται τα ακόλουθα:

(1)Η αναντίλεκτη δυνατότητα ιδιωτικής ποινικής δίωξης, η οποία «αποτελεί χρήσιμη συνταγματική εγγύηση εναντίον της παράλειψης ή άρνησης των αρμόδιων αρχών να διώξουν αδικοπραγούντες λόγω ιδιοτροπίας, διαφθοράς ή μεροληψίας» (Αιπεία Λτδ ν. Sirocco Estates Co Ltd κ.α.

(1997)2 Α.Α.Δ. 434, 437) προσφέρεται σε οιονδήποτε επηρεάζεται αμέσως από την εγκληματική ενέργεια (Toffinis v. Theocharides and another

(1983)2 C.L.R. 363, Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου

(2002)2 Α.Α.Δ. 522). Η δυνατότητα αυτή δεν εξαρτάται από την προηγούμενη καταγγελία της υπόθεσης στην αστυνομία. Και ούτε εξαρτάται από την επίδειξη, εκ μέρους της αστυνομίας, «ιδιοτροπίας, διαφθοράς ή μεροληψίας». Εν προκειμένω, επαρουσιάσθηκε μαρτυρία σύμφωνα με την οποίαν η Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2), ιδιοκτήτρια του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 94, επηρεάζεται δυσμενώς, όσον αφορά στην άσκηση των σχετικών νόμιμων δικαιωμάτων της, εξ αιτίας της παράνομης ανέγερσης περιτοιχίσματος. Το περιτοίχισμα ανηγέρθηκε εν μέρει εντός παρακείμενου αδιέξοδου δημόσιου δρόμου και εν μέρει εντός του γειτνιάζοντος ακινήτου υπ΄ αριθμόν 132. Επαρουσιάσθηκε, επίσης, μαρτυρία σύμφωνα με την οποίαν για την παράνομη ανέγερση του περιτοιχίσματος ευθύνονται οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2, ο δε κατηγορούμενος αρ. 2 είναι συνιδιοκτήτης του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132. Αυτή η μαρτυρία νομιμοποιεί, εκ πρώτης όψεως, τη Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2) για την έγερση της προκείμενης ποινικής υπόθεσης (Hogg v. Παπαδοπούλου

(1992)2 Α.Α.Δ. 36 και απόφαση στην Ποινική Έφεση αρ. 163/2009 Pambos Kostakis Moleskis Trading Ltd κ.α. ν. Melpomeni Hotel Apartments Ltd, ημερ. 19.09.2011). Το γεγονός πώς στο κατηγορητήριο παρουσιάζεται, ως παραπονουμένη, φυσικό πρόσωπο ονόματι Μαρία Ευαγγέλου, ενώ, ενώπιον του Δικαστηρίου, επαρουσιάσθηκε ως ιδιοκτήτρια του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 94, οι ανέσεις του οποίου, κατ΄ ισχυρισμόν, επηρεάζονται από το επίδικο περιτοίχισμα και ως παραπονουμένη η Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2) είναι αδιάφορο. Εν αντιθέσει προς ό,τι ο ευπαίδευτος συνήγορος των κατηγορουμένων αρ. 1 και 2 ισχυρίζεται δια της τελικής αγόρευσής του, υπάρχει, ενώπιον του Δικαστηρίου, μαρτυρία πώς η Μαρία Ευαγγέλου και η Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2) είναι το ίδιο πρόσωπο: Στην ευθεία ερώτηση της ευπαίδευτης συνηγόρου της «Για ποιο λόγο είστε παραπονούμενη;», η Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2), αποδεχομένη την ιδιότητα της παραπονούμενης, έδωσε συγκεκριμένη απάντηση. Εν πάση περιπτώσει, ο ίδιος ο κ. Ιωάννου, αντεξετάζοντας την Μαρία Μιχαήλ (Μ.Κ.2), την αντιμετώπισε ως την παραπονουμένη. Είναι χαρακτηριστική η ακόλουθη ερώτηση την οποία της υπέβαλε: «Ε. Την παρούσα υπόθεση γιατί την καταχωρήσατε;»

(2)Η απουσία οιασδήποτε μαρτυρίας εν σχέσει με οικοδομή άλλην από το περιτοίχισμα που αποτελεί το αντικείμενο της 7ης, της 8ης, της 12ης, της 13ης, της 17ης και της 18ης κατηγορίας, η οποία να «αποτελείται από Ξυλεία, τσίγκους, αλουμίνια και άλλα ευτελή υλικά» και η οποία να ανεγέρθηκε εντός του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν 132 «και εν μέρει σε δημόσιο δρόμο», ως το αντικείμενο της 1ης, της 2ης, της 3ης και της 4ης κατηγορίας, οδηγεί αυτές σε αποτυχία. Η παράλειψη της πλευράς της παραπονουμένης να παρουσιάσει μαρτυρία προς το σκοπό στοιχειοθέτησης του συγκεκριμένου πρωτογενούς γεγονότος οδηγεί την 1η, την 2η, την 3η και την 4η κατηγορία σε απόρριψη.

(3)Παρόμοια ισχύουν και όσον αφορά στην 5η, την 6η, την 9η, την 10, την 11η, την 14η, την 15η, την 16η και την 19η κατηγορία: Ουδεμία μαρτυρία επαρουσιάσθηκε εν σχέσει με τα αντικείμενα των κατηγοριών αυτών, δηλαδή εν σχέσει με ένα «υποστατικό - Αποθήκη από τσίγκους / και ή Αλουμίνια και Ξυλεία και άλλα ευτελή υλικά» (5η, 10η και 15η κατηγορία), εν σχέσει με μία «Αποθήκη από Τσίγκους, Αλουμίνια και Ξυλεία και άλλα ευτελή υλικά» (6η, 11η και 16η κατηγορία) καθώς και εν σχέσει με «κατοικίες (ανεγερθείσες) εντός του τεμαχίου (υπ΄ αριθμόν 132) .... από Αλουμίνια, Ξυλεία, μεταλλικές κατασκευτές, τσίγκους και άλλα ευτελή υλικά» (9η, 14η και 19η κατηγορία). Κατά συνέπειαν, η 5η, η 6η, η 9η, η 10η, η 11η, η 14η, η 15η, η 16η και η 19η κατηγορία οδηγούνται σε απόρριψη.

(4)Είναι γεγονός πώς το Δικαστήριο διαθέτει σύμφυτη εξουσία να παρεμποδίζει, να περιστέλλει, να απορρίπτει ή να αναστέλλει διαδικασία την οποίαν θεωρεί καταχρηστική (Έλληνας ν. Δημοκρατία

(1989)2 Α.Α.Δ. 155, Bevgrads κ.α. D.D.

(1996)1 C.L.R. 911, Χαραλαμπίδης Κωμοδρόμου

(2002)2 Α.Α.Δ. 512). Συναφώς αναφέρεται πώς, ως «καταχρηστική», χαρακτηρίζεται η δικαστική διαδικασία όταν δι΄ αυτής επιδιώκεται σκοπός όμοιος με σκοπόν ο οποίος επιδιώκεται διαμέσου της παράλληλης προώθησης άλλου ένδικου μέσου (Beogradskα DD (ανωτέρω) καθώς, επίσης, και η δικαστική διαδικασία όταν πραγματικός της σκοπός είναι η εξόντωση ή η καταπίεση του αντιδίκου (Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου (ανωτέρω) Mills v. Cooper

(1967)2 All ER 100, 104). Η δικαστική εξουσία για παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας εξ αιτίας του καταχρηστικού της χαρακτήρα ασκείται με φειδώ και μόνον εφ΄ όσον η διαδικασία είναι προδήλως καταχρηστική. Η σχετική απόφαση πρέπει να λαμβάνεται κατόπιν συνεκτίμησης αφ΄ ενός του συνταγματικού δικαιώματος κάθε προσώπου να προσφεύγει απρόσκοπτα στη δικαιοσύνη και αφ΄ ετέρου της ευθύνης του Δικαστηρίου να περιφρουρεί και να διασφαλίζει την ορθή και αποτελεσματική λειτουργία του (απόφαση στην Ποινική Έφεση αρ. 90/2011 Μεταφορές Γερόλεμος Ν. Γερολέμου Λτδ ν. Αδελφοί Σ. Πεκρής (Γενικές Επιχειρήσεις) Λτδ κ.ά., ημερ. 11.09.2013). Η κρίση περί καταχρηστικής διαδικασίας δεν διαμορφώνεται επί τη βάσει υποθέσεων και εικασιών. Τέτοια κρίση διαμορφώνεται επί τη βάσει μαρτυρίας. Εν προκειμένω ουδεμία μαρτυρία, τείνουσα να καταδείξει καταχρηστική συμπεριφορά εκ μέρους της παραπονουμένης, επαρουσιάσθηκε. Το γεγονός πώς, κατά την αντεξέτασή της και απαντώντας σε πλείστες των ερωτήσεων, η παραπονούμενη εδήλωσε άγνοια ως προς τα γεγονότα δεν στοιχειοθετεί, αφ΄ εαυτού, καταχρηστική συμπεριφορά. Επί τη βάσει των πιο πάνω, και χωρίς η προσκομισθείσα μαρτυρία να αξιολογείται επί τη βάσει του κριτηρίου της απόδειξης ενοχής πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, κρίνεται πώς αυτή είναι ικανή να στοιχειοθετήσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των κατηγορουμένων αρ. 1 και 2 μόνον όσον αφορά στην 7η, την 8η, την 12η, την 13η, την 17η και την 18η κατηγορία. Η 1η έως και την 6η, η 9η έως και την 11η, η 14η έως και την 16η καθώς και η 19η κατηγορία απορρίπτονται. Ο κατηγορούμενος αρ. 1 αθωώνεται και απαλλάσσεται από την 1η έως και την 6η, την 9η έως και την 11η, την 14η έως και την 16η καθώς και την 19η κατηγορία. Ο κατηγορούμενος αρ. 2 αθωώνεται και απαλλάσσεται από την 5η, την 6η, την 9η έως και την 11η, την 14η έως και την 16η καθώς και από την 19η κατηγορία. Οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 καλούνται σε απολογία όσον αφορά στην 7η, την 8η, την 12η, την 13η, την 17η και την 18η κατηγορία. (Υπ.) .......... Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο