Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Γρηγόρη Αντωνίου κ.α., Υπόθεση αρ.: 21895/2011, 26/9/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:B87 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Υπόθεση αρ.: 21895/2011 Μεταξύ: Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας και
- Γρηγόρη Αντωνίου
- Πέτρου Χήρα Κατηγορουμένων 26 Σεπτεμβρίου,
- Για την κατηγορούσα αρχή, εμφανίζεται ο κ. Μ. Κουτσόφτας, Δημόσιος Κατήγορος. Για τους κατηγορουμένους αρ. 1 και 2, εμφανίζεται ο κ. Κ. Ταμπούρλας. Κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2, παρόντες. Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 («οι κατηγορούμενοι» εκτός όπου είναι αναγκαίος ο προσδιορισμός εκάστου) διώκονται για το κακούργημα της κλοπής, ως αυτό διαγράφεται από τα άρθρα 255 και 262 του Ποινικού Κώδικα (Κεφ. 154, ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια). Ως πρωτογενή γεγονότα, στοιχειοθετούντα την κατηγορία, καταγράφονται, στις λεπτομέρειες, τα εξής: Στις 16.10.2011, περί ώραν 14:00, στην παραλιακή περιοχή της Αλαμινού, στην επαρχία Λάρνακας, οι κατηγορούμενοι έκλεψαν, από ανοικτό ιδιωτικό χώρο του ξενοδοχείου «ΑΛΤΙΑΝΑ», αντικείμενα που ανήκουν σε αυτό και συγκεκριμένα 3 συμπιεστές κλιματισμού, άγνωστο αριθμό μοτέρ ανεμιστήρων, μπαταρίες, τηγάνια, πόδια μεταλλικών καρεκλών και μια παγωνιέρα συνολικής αξίας €
- Οι κατηγορούμενοι αρνούνται ενοχή και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Για να αποδειχθεί το κατηγορητήριο εκλήθηκαν και κατέθεσαν ο εξεταστής της υπόθεσης αστυφύλακας 3738 Π. Σιαμμούτης (Μ.Κ.1), οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου «ΑΛΤΙΑΝΑ» Νίκος Νικολάου (Μ.Κ.2), Αθανάσιος Λέτσος (Μ.Κ.3) και Κωνσταντίνος Ζαφειρίδης (Μ.Κ.4), ο λοχίας 1344 Α. Λουκά (Μ.Κ.5), ο αστυφύλακας 2669 Η. Γεωργίου (Μ.Κ.6) και ο αστυφύλακας 1231 Α. Χαραλάμπους (Μ.Κ.7). Επιπλέον της ένορκης προφορικής μαρτυρίας τους, τα πρόσωπα αυτά κατέθεσαν και έγγραφη. Κατετέθηκαν, μεταξύ άλλων, και εσημειώθηκαν ως τεκμήρια, οι καταθέσεις του αστυφύλακα 3738 Π. Σιαμμούτη (Μ.Κ.1) (τεκμήριο 1) και του αστυφύλακα 1231 Α. Χαρλάμπους (Μ.Κ.7) (τεκμήριο 11) και οι γραπτές καταθέσεις στην Αστυνομία του Νίκου Νικολάου (Μ.Κ.2) (τεκμήριο 5), του Αθανασίου Λέτσου (Μ.Κ.3) (τεκμήριο 6), του Κωνσταντίνου Ζαφειρίδη (Μ.Κ.4) (τεκμήριο 7) και των κατηγορουμένων (τεκμήρια 4 και 10). Η πλευρά των κατηγορουμένων επέλεξε να μην παρουσιάσει μαρτυρία. Οι κατηγορούμενοι προέβηκαν σε δηλώσεις ανωμοτί (έγγραφα αρ. 1 και 2) προβάλλοντας ισχυρισμούς περί της αθωότητός τους. Συναφώς σημειώνεται πώς κάθε κατηγορούμενος, κληθείς σε απολογία, δικαιούται να προβεί σε δήλωση ανωμοτί. Η επιλογή αυτή του κατηγορουμένου δεν προσφέρεται για εξαγωγή οιουδήποτε συμπεράσματος και, ιδίως, η επιλογή αυτή δεν πρέπει να συσχετίζεται με την ενοχή του κατηγορουμένου. Οι ανωμοτί δηλώσεις έχουν κάποια αξία και εξετάζονται κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας. Όμως, οι δηλώσεις αυτές δεν αποτελούν μαρτυρία (Ιωάννου κ.α. ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 195, 225 και απόφαση στην Ποινική Έφεση αρ. 187/2010 Αναστάσιος Κοφτερός ν. Αστυνομίας, ημερ. 20.02.2012). Ας σημειωθεί πώς διαπράττει το κακούργημα της κλοπής, το οποίο τιμωρείται, κατ΄ αρχήν, με ποινή φυλάκισης έως και 3 έτη (άρθρο 262 του Κεφ. 154) όποιος (α) αποκτά κατοχή και αποκομίζει (β) ο,τιδήποτε το οποίο δύναται να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής, (γ) χωρίς την συναίνεση του ιδιοκτήτη του, (δ) δολίως και χωρίς αξίωση δικαιώματος καλή τη πίστει και (ε) έχοντας, κατά το χρόνο της απόκτησης, ως σκοπό να αποστερήσει τον ιδιοκτήτη μονίμως από αυτό (άρθρο 255
(1)του Κεφ. 154). Ο όρος «αποκτά κατοχή» περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, και την απόκτηση κατοχής του αντικειμένου δια της ανευρέσεώς του δηλαδή διά του εντοπισμού του μετά από έρευνα, εφ΄ όσον, κατά το χρόνο της ανεύρεσης, ο κατηγορούμενος πιστεύει ότι ο ιδιοκτήτης δύναται να αποκαλυφθεί με εύλογη προσπάθεια (άρθρο 255
(2)(α)(iv) του Κεφ. 154). Ο όρος «αποκομίζει» περιλαμβάνει κάθε μετακίνηση του αντικειμένου από το χώρο τον οποίον αυτό καταλαμβάνει (άρθρο 255
(2)(β) του Κεφ. 154). Ο δε όρος «ιδιοκτήτης» περιλαμβάνει και το πρόσωπο το οποίο κατέχει ή ελέγχει το αντικείμενο της κλοπής (άρθρο 255
(2)(γ) του Κεφ. 154). Τέλος, δύναται να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής οιονδήποτε αντικείμενο έχει αξία και ανήκει σε οιονδήποτε (άρθρο 255
(3)του Κεφ. 154). Όσον αφορά στην υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος, δηλαδή όσον αφορά στην δόλια πρόθεση του δράστη, σημειώνεται πως αυτή προκύπτει ως εξυπακουομένη επί τη βάσει των αποδειχθέντων γεγονότων (Halsbury΄s Laws of England, Fourth ediotion, reissue, vol. 11
(1), σελ. 18 επ., Ακκελίδου ν. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 249, 270 επ. και Αθανασίου ν. Αστυνομίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 367, 371-2). Η προφορική μαρτυρία είναι καταγεγραμμένη στα πρακτικά της διαδικασίας, η δε έγγραφη μαρτυρία είναι καταχωρισμένη ως τεκμήρια. Ακολουθεί η παρουσίαση του ουσιώδους μέρους αυτής καθώς και η καταγραφή των ευρημάτων του Δικαστηρίου επί των γεγονότων και των άλλων διαπιστώσεων:
(1)Από την μαρτυρία την οποίαν προσεκόμισε η κατηγορούσα αρχή προκύπτει πώς οι κατηγορούμενοι εγκαλούνται για το αδίκημα της κλοπής βάσει περιστατικής μαρτυρίας (circumstantial evidence). Δεν επαρουσιάσθηκε άμεση μαρτυρία (direct evidence) αποκαλύπτουσα ότι οι κατηγορούμενοι έκλεψαν τα αντικείμενα, τα οποία καταγράφονται στο κατηγορητήριο. Συναφώς σημειώνεται πώς «Περιστατική είναι η μαρτυρία η οποία προκύπτει από ή συναρτάται προς τα περιστατικά του εγκλήματος. Αντιδιαστέλλεται προς άμεση μαρτυρία, δηλαδή μαρτυρία η οποία ευθέως αποκαλύπτει τα περιστατικά του εγκλήματος και το έγκλημα ..... ποιοτικά η περιστατική μαρτυρία δεν υπολείπεται, ούτε είναι υποδεέστερης αξίας από την άμεση μαρτυρία. Η σημασία της έγκειται στα συμπεράσματα που μπορεί να εξαχθούν από το περιεχόμενο της ....» (Γεωργίου άλλως Παφίτης ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 444, 450, δείτε και την Fournides ν. Republic
(1986)1 C.L.R. 75). Σημειώνεται, επίσης, πώς « .... η περιστατική μαρτυρία για να οδηγήσει σε καταδίκη πρέπει να είναι τέτοια που στο σύνολό της να οδηγεί αναπόφευκτα σε συμπέρασμα ενοχής, μη επιδεχόμενη λογικά άλλη ερμηνεία ή εξήγηση και μη ούσα συμβατή με άλλη άποψη των πραγμάτων .....» (Καϊμής ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 662, 673). Στην απόφαση Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 172, 200) παρουσιάζεται, με παραστατικότητα, ο τρόπος με τον οποίον λειτουργεί η περιστατική μαρτυρία ως εξής: «Ξεχωριστά (individual) μέρη της περιστατικής μαρτυρίας συχνά παρομοιάζονται με τους κρίκους αλυσίδας. Όπως οι κρίκοι της αλυσίδας πρέπει να είναι συνεκτικοί και αλληλένδετοι με τους υπόλοιπους κρίκους, έτσι και τα ιδιαίτερα τμήματα της περιστατικής μαρτυρίας πρέπει να συναρτώνται μεταξύ τους ως θέμα λογικής συνέπειας ώστε να συγκροτούν ένα αδιάσπαστο σύνολο. Άλλες αποφάσεις παρομοιάζουν την περιστατική μαρτυρία με δίκτυ στερεά συνδεδεμένο, ώστε να συγκρατεί χωρίς κίνδυνο πτώσης το περιεχόμενο του».
(2)Η κατηγορούσα αρχή προσεκόμισε την ακόλουθη μαρτυρία: Ο Κωνσταντίνος Ζαφειρίδης (Μ.Κ.4) εδήλωσε πώς το μεσημέρι της 16.10.2011 και συγκεκριμένα περί τις 13:45, ευρισκόμενος στην εργασία του στο χώρο του ξενοδοχείου «AΛΤΙΑΝΑ» το οποίο ευρίσκεται στην Αλαμινό, είδε, σε παρακείμενο μη περιφραγμένο χωράφι, το οποίο, επίσης, ανήκει στο ξενοδοχείο, και σε απόσταση περίπου 150μ., δύο άντρες να φορτώνουν σίδερα στο όχημα υπ΄ αριθμόν εγγραφής DAT577. Τα σίδερα αυτά αποτελούσαν περιουσία του ξενοδοχείου «ΑΛΤΙΑΝΑ». Επειδή αντελήφθηκε πώς οι άντρες έκλεβαν τα σίδερα αυτά ειδοποίησε τον συνάδελφό του Νίκο Νικολάου (Μ.Κ.2) και μαζί, οδηγώντας ο ίδιος όχημα του εργοδότη του, κατεδίωξαν τους δύο άντρες. Κατάφεραν να πλησιάσουν το υπό καταδίωξιν όχημα υπ΄ αριθμόν εγγραφής DAT577 και να δουν τους δύο άντρες οι οποίοι επέβαιναν σε αυτό. Όταν τα δύο οχήματα ήσαν «δίπλα δίπλα» ο ίδιος και ο συνοδηγός και συνάδελφός του Νίκος Νικολάου (Μ.Κ.2) εφώναξαν και υπέδειξαν, με νοήματα, στον οδηγό και το συνοδηγό του οχήματος υπ΄ αριθμόν εγγραφής DAT577 να σταματήσουν. Πλην όμως, αυτοί ανέπτυξαν ταχύτητα και απεμακρύνθηκαν. Επειδή η συνέχιση της καταδίωξης θα ήταν επικίνδυνη την ετερμάτισαν (τεκμήριο 7). Ο Νίκος Νικολάου (Μ.Κ.2) επεβεβαίωσε τη μαρτυρία του Κωνσταντίνου Ζαφειρίδη (Μ.Κ.4). Προσέθεσε πώς σε κάποιο σημείο της καταδίωξης και επειδή το όχημα, το οποίο οδηγούσε ο συνάδελφος του Κωνσταντίνος Ζαφειρίδης (Μ.Κ.4) και στο οποίο ο ίδιος επέβαινε ως συνοδηγός, ευρίσκετο πολύ κοντά στο όχημα υπ΄ αριθμόν εγγραφής DAT577, ανεγνώρισε τα αντικείμενα τα οποία καταγράφονται στο κατηγορητήριο να είναι φορτωμένα στο όχημα αυτό. Τα αντικείμενα αυτά είναι «παλαιά .... του ξενοδοχείου («ΑΛΤΙΑΝΑ») τα οποία μαζεύου(ν) για ανακύκλωση οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου» (τεκμήριο 5). Επίσης, ο Νίκος Νικολάου (Μ.Κ.2) ανεγνώρισε, στο εδώλιο, τον κατηγορούμενο αρ. 1 ως τον οδηγό του αυτοκινήτου υπ΄ αριθμόν εγγραφής DAT577 κατά τον ουσιώδη χρόνο. Ο Αθανάσιος Λέτσος (Μ.Κ.3) εδήλωσε πώς η αξία των επίδικων αντικειμένων ανέρχεται περίπου στα €400 έως €500 (τεκμήριο 6). Ο αστυφύλακας 3738 Π. Σιαμμούτης (Μ.Κ.1) εδήλωσε πώς το απόγευμα της 16.10.2011 και μετά από καταγγελία «για κλοπή παλαιών μετάλλων από ανοικτό χωράφι του ξενοδοχείου («ΑΛΤΙΑΝΑ») στην Αλαμινό» εκάλεσε τους κατηγορούμενος στον Περιφερειακό Αστυνομικό Σταθμό Κοφίνου γιατί αυτοί «επέβαιναν του οχήματος DAT577 το οποίο θεάθηκε να εγκαταλείπει το χώρο της κλοπής από τους υπαλλήλους του .... ξενοδοχείου» (τεκμήριο 1). Ο αστυφύλακας 1231 Α. Χαραλάμπους (Μ.Κ.7) εδήλωσε πώς στις 17.10.2011 εσυνόδευσε τους κατηγορουμένους σε χωράφι πλησίον του ξενοδοχείου «ΑΛΤΙΑΝΑ» και αυτοί του ανέφεραν πώς την προηγουμένη, δηλαδή στις 16.10.2011, και κατά τον χρόνο της καταγγελθείσας επίδικης κλοπής, ευρίσκοντο στο εν λόγω χωράφι. Του ανέφεραν, επίσης, πώς εγκατέλειψαν το χωράφι όταν άκουσαν κάποιον να τους φωνάζει. (τεκμήριο 11).
(3)Παρατηρείται, κατ΄ αρχάς, πώς η ως άνω μαρτυρία είναι ευθυγραμμένη, συγκροτημένη, συνεκτική και λογική. Είναι δε αξιόπιστη δεδομένης της θετικής εντύπωσης που απεκομίσθηκε για όλους τους προαναφερθέντες μάρτυρες κατηγορίας. Εξέταση της στάσης και της συμπεριφοράς του Κωνσταντίνου Ζαφειρίδη (Μ.Κ.4), του Νίκου Νικολάου (Μ.Κ.2), του Αθανάσιου Λέτσου (Μ.Κ.3), του αστυφύλακα 3738 Π. Σιαμμούτη (Μ.Κ.1) και του αστυφύλακα 1231 Α. Χαραλάμπους (Μ.Κ.7) στο εδώλιο του μάρτυρος, και μελέτη των όσων αυτοί εδήλωσαν δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία πώς αυτοί προσήλθαν ενώπιον του Δικαστηρίου για να πουν την αλήθεια. Άλλωστε, ουδεμία μαρτυρία περί του αντιθέτου επαρουσιάσθηκε. Τα όσα υπεβλήθηκαν στους μάρτυρες κατηγορίας, κατά την αντεξέταση τους, παρέμειναν, εν τέλει, χωρίς πραγματικό έρεισμα εφ΄ όσον η πλευρά των κατηγορουμένων επέλεξε να μην καλέσει μάρτυρες και να περιορισθεί σε ανωμοτί δηλώσεις των κατηγορουμένων (έγγραφα αρ. 1 και 2). Μάλιστα, στις ανωμοτί δηλώσεις τους (έγγραφα αρ. 1 και 2) οι κατηγορούμενοι αναφέρουν πώς, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ευρίσκοντο στην ευρύτερη περιοχή του σημείου όπου εξεδηλώθηκε η επίδικη αδικοπραγία και ισχυρίζονται πώς επήγαν εκεί με το αυτοκίνητο του κατηγορουμένου αρ. 1 «για να μαζέψου(ν) παλιοσίδερα». Έτσι, η εκδοχή της πλευράς των κατηγορουμένων παρέμεινε ατεκμηρίωτη.
(4)Η ως άνω σκιαγραφηθείσα μαρτυρία η οποία, ως αξιόπιστη, αποτελεί και τα ευρήματα του Δικαστηρίου επί των κρίσιμων γεγονότων είναι πλήρης και επαρκεί για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της κλοπής, ως αυτό διαγράφεται από το άρθρο 255 του Κεφ. 154, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Έχει αποδειχθεί, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, πώς το απόγευμα της 16.10.2011 σε περιοχή του χωριού Αλαμινός οι κατηγορούμενοι εντόπισαν 3 συμπιεστές κλιματισμού, άγνωστο αριθμό μοτέρ ανεμιστήρων, μπαταρίες, τηγάνια, πόδια μεταλλικών καρεκλών και μια παγωνιέρα συνολικής αξίας €400 έως €500, απέκτησαν κατοχή των αντικειμένων αυτών, τα μετεκίνησαν από τον χώρο όπου ευρίσκοντο και τα απομάκρυναν αφού τα ετοποθέτησαν μέσα στο αυτοκίνητο υπ΄ αριθμόν εγγραφής DAT577 το οποίο, ακολούθως οδήγησε ο κατηγορούμενος αρ. 1 με συνοδηγό τον κατηγορούμενο αρ. 2. Τα αντικείμενο αυτά απετελούσαν περιουσία του ξενοδοχείου «ΑΛΤΙΑΝΑ» και, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ευρίσκοντο υπό τον έλεγχο των υπαλλήλων αυτού συμπεριλαμβανομένων των Κωνσταντίνου Ζαφειρίδη (Μ.Κ.4), Νίκου Νικολάου (Μ.Κ.2) και Αθανασίου Λέτσου (Μ.Κ.3). Μόλις έγιναν αντιληπτές οι ενέργειες των κατηγορουμένων, αυτοί κατεδιώχθησαν από τους Κωνσταντίνο Ζαφειρίδη (Μ.Κ.4) και Νίκο Νικολάου (Μ.Κ.2) και ειδοποιήθηκαν να σταματήσουν. Πλην όμως, οι κατηγορούμενοι δεν συνεμορφώθηκαν. Οι κατηγορούμενοι προέβηκαν στις ανωτέρω ενέργειες χωρίς τη συναίνεση του ιδιοκτήτη των αντικειμένων, δολίως και χωρίς αξίωση δικαιώματος καλή τη πίστει και έχοντας, κατά το χρόνο της απόκτησης, ως σκοπό να αποστερήσουν τον ιδιοκτήτη μονίμως από αυτά. Όσον αφορά στην υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος, δηλαδή όσον αφορά στην πρόθεση των κατηγορουμένων, σημειώνεται πως αυτή προκύπτει ως εξυπακουομένη επί τη βάσει των αποδειχθέντων γεγονότων (Halsbury΄s Laws of England, Fourth ediotion, reissue, vol. 11
(1), σελ. 18 επ., Ακκελίδου ν. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 249, 270 επ. και Αθανασίου ν. Αστυνομίας
(2006)2 Α.Α.Δ. 367, 371-2). Για όλους τους πιο πάνω λόγους, κρίνεται πώς η κατηγορούσα αρχή απέδειξε, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, την ενοχή των κατηγορουμένων αρ. 1 και 2. Οι κατηγορούμενοι αρ. 1 και 2 κρίνονται ένοχοι στην κατηγορία την οποία αντιμετωπίζουν. (Υπ.) .......... Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο