Petrolina (Holdings) Public Ltd ν. Ανδρέα Καραγιώργη, Υπόθεση αρ.: 12574/2011, 26/9/2014

(2)του Ποινικού Κώδικα (Κεφ. 154, ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια). Αρνείται ενοχή και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Επίδικες είναι η επιταγή υπ΄ αριθμόν 05028429, για το ποσόν των €33.835,32 (1η κατηγορία), η επιταγή υπ΄ αριθμόν 05028430, για το ποσόν των €33.002,55 (2η κατηγορία), και η επιταγή υπ΄ αριθμόν 05028431, για το ποσόν των €23.541,36 (3η κατηγορία). Οι επιταγές εξεδόθηκαν από τον κατηγορούμενο επί του τραπεζικού οργανισμού «Marfin Laiki Bank Cyprus», από τον τραπεζικό λογαριασμό υπ΄ αριθμόν 060-11-008224. Οι επιταγές παρουσιάζουν, ως δικαιούχους, την οντότητα «PETROLINA HOLDINGS LTD» και ήσαν πληρωτέες στις 27.05.2011 (η επιταγή υπ΄ αριθμόν 05028429), στις 03.06.2011 (η επιταγή υπ΄ αριθμόν 05028430) και στις 10.06.2011 (η επιταγή υπ΄ αριθμόν 05028431). Πλην όμως, παρουσιασθείσες στην τράπεζα για εξαργύρωση, οι επιταγές δεν ετιμήθηκαν λόγω της ανάκλησής τους. Συστατικά στοιχεία του αδικήματος που διαγράφεται από το άρθρο 305Α

(2)του Κεφ. 154 είναι: (α) η έκδοση επιταγής και (β) η καθ΄ οιονδήποτε τρόπο ανάκληση, από τον εκδότη της, της εξόφλησής της πριν ή κατά την ημερομηνία που αυτή κατέστη πληρωτέα (Eurofreight Logistics Ltd v. Γεωργίου

(2006)2 Α.Α.Δ. 29 και Philippa Estates Ltd v. Ρούσου

(2006)2 Α.Α.Δ. 142). Το άρθρο 305Α

(2)του Κεφ. 154 καθιερώνει την αρχή του ανακλητού της επιταγής για εύλογη αιτία. Η ποινική ευθύνη του εκδότη επιταγής για την ανάκληση της εξόφλησής της αίρεται εφ΄ όσον αυτός επικαλεστεί και αποδείξει την ύπαρξη εύλογης αιτίας για τις ενέργειές του. Ο εκδότης της επιταγής θα πρέπει να αποδείξει ότι ο ίδιος ειλικρινά επίστευε ότι εδικαιούτο να ανακαλέσει την εξόφληση της επιταγής και ότι η πεποίθησή του αυτή υπήρξε ειλικρινής και εύλογη υπό τις περιστάσεις, δηλαδή καλόπιστη (N.C. Diamonds Co Ltd v. Γεωργίου

(2001)2 Α.Α.Δ. 763 και απόφαση στην Ποινική Έφεση ημερ. 18/2012 Nikiforos Technologies Ltd v. Στυλιανού Χρίστου, ημερ. 16.04.2014). Η επίκληση της υπεράσπισης της ανάκλησης της επιταγής για εύλογη αιτία προϋποθέτει πώς ο εκδότης της, πριν ή κατά την ημερομηνία που αυτή καθίσταται πληρωτέα, δηλαδή πριν ή κατά την ημερομηνία η οποία αναγράφεται στο σώμα της επιταγής ως η ημερομηνία πληρωμής της, παρέθεσε γραπτώς, στο πιστωτικό ίδρυμα επί του οποίου αυτή εξεδόθηκε, το λόγο της ανάκλησης. Η διατύπωση των προνοιών του εδαφ.

(2)του άρθρου 305Α και της επιφύλαξης αυτού ενδεχομένως να δημιουργεί την εντύπωση ότι, για σκοπούς επίκλησης της υπεράσπισης της εύλογης αιτίας, ο χρόνος ανάκλησης, και ο χρόνος γραπτής ειδοποίησης περί του λόγου ανάκλησης διαφοροποιούνται. Είναι γεγονός πώς, αναφερόμενο στο χρόνο ανάκλησης της επιταγής, το εδάφ.

(2)του Κεφ. 305Α χρησιμοποιεί τη φράση «οποτεδήποτε πριν ή κατά την ημερομηνία που η επιταγή έχει καταστεί πληρωτέα», ενώ, αναφερομένη στο χρόνο της γραπτής ειδοποίησης περί του λόγου της ανάκλησης, η επιφύλαξη αυτού χρησιμοποιεί τη φράση «κατά ή πριν από την παρουσίαση της επιταγής για σκοπούς πληρωμής». Οι χρόνοι αυτοί δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως διαφορετικοί. Ο χρόνος είναι ο ίδιος. Διαφορετική ερμηνεία θα οδηγούσε στην δημιουργία διαφόρων κρίσιμων χρονικών σημείων, σε παράλογες καταστάσεις και σε σύγχυση. Σύμφωνα με την ορθή και λογική ερμηνεία του εδαφ.

(2)του άρθρου 305Α του Κεφ. 154 και της επιφύλαξης αυτού την υπεράσπιση της ανάκλησης της επιταγής για εύλογη αιτία δύναται να επικαλεστεί ο κατηγορούμενος εφ΄ όσον, σε χρόνο πριν ή κατά την ημερομηνία η οποία αναγράφεται στο σώμα της επιταγής ως η ημερομηνία πληρωμής της, αυτός έδωσε γραπτή εντολή για την ανάκλησή της παραθέτωντας και το συγκεκριμένο σχετικό λόγο ανάκλησης. Το εδ.

(3)του άρθρου 305Α του Κεφ. 154 διευκολύνει την απόδειξη του ισχυρισμού ότι συγκεκριμένη επιταγή δεν ετιμήθηκε καθώς και της αιτίας για το γεγονός αυτό (έλλειψη διαθεσίμων κεφαλαίων ή κλείσιμο του λογαριασμού ή ανάκληση της επιταγής) καθιερώνοντας μαχητό τεκμήριο για την αλήθεια του περιεχομένου της σχετικής σφραγίδας που τίθεται επί της επιταγής όταν αυτή παρουσιάζεται για εξόφληση. Το γεγονός ότι ορισμένη επιταγή δεν ετιμήθηκε καθώς και ο λόγος για κάτι τέτοιο μπορούν πάντοτε να αποδειχθούν με οιανδήποτε αποδεκτή μαρτυρία (Ιωάννου ν. Ναναίμο Λτδ κ.ά

(2005)2 Α.Α.Δ. 555, 560-1). Όπως προκύπτει από τον νομοθετικό ορισμό του, το αδίκημα της έκδοσης ακάλυπτης επιταγής (λόγω έλλειψης διαθέσιμων κεφαλαίων ή λόγω κλεισίματος του λογαριασμού ή λόγω ανάκλησης της επιταγής) είναι αδίκημα βασικής πρόθεσης. Δεν περιλαμβάνεται στον ορισμό του ρητή αναφορά σε ειδική πρόθεση. Απλώς υποδηλώνεται ότι η πρόθεση (mens rea) πρέπει, κατ΄ αρχήν, να συνοδεύει κάθε πτυχή της αξιόποινης συμπεριφοράς (actus reus) (Halsbury's, Law of England, fourth edition, reissue, vol. 11

(1), σελ. 18 επ., Ακκελίδου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 249, 270 επ. και Αθανασίου ν. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 367, 371-2). Μια επιταγή είναι, ως εκ της φύσεώς της, χρεόγραφο, το οποίο δύναται να μεταβιβαστεί. Κάθε πρόσωπο το οποίο υπογράφει την επιταγή θεωρείται, κατά τεκμήριον, ως μέρος αυτής «για αξία» (άρθρο 30

(1)του περί Συναλλαγματικών Νόμου, Κεφ. 262 ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια). Με άλλα λόγια, η έκδοση μίας επιταγής δηλώνει, κατ΄ αρχήν, την ύπαρξη νόμιμου ανταλλάγματος. Ο κάτοχος της επιταγής θεωρείται, κατά τεκμήριον, ως κάτοχος κατά τον προσήκοντα τρόπο, δηλ. ότι έδωσε αξιόλογη και καλή αντιπαροχή (άρθρο 30

(2)του Κεφ. 262, Λοίζου ν. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 108). Στην πρόσφατη απόφαση Nikiforos Technologies Ltd v. Στυλιανού Γ. Χρήστου (ανωτέρω), ο έντιμος Δικαστής κ. Ναθαναήλ υποδεικνύει τα εξής σχετικώς με τη θέση της επιταγής στις εμπορικές συναλλαγές: « .... Η ποινική .... ευθύνη (του εκδότη ακάλυπτης επιταγής) είναι βεβαίως νομοθετική επιλογή και συνάδει με το αξιόγραφο μιας επιταγής, η οποία ισοδυναμεί με μετρητά. Η έκδοση επιταγής είναι κοινή συναλλακτική πρακτική και αποτελεί ένα γρήγορο και αποτελεσματικό μέσο εμπορικής δραστηριότητας. Υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι τιμάται κατά την ημερομηνία που καθίσταται πληρωτέα, ώστε να υπάρχει ασφάλεια στις εμπορικές συναλλαγές. Επομένως η ποινικοποίηση της ανάκλησης χωρίς εύλογη αιτία ήρθε να προσθέσει και όχι να αφαιρέσει στην αποτελεσματικότητα της. .....» Για να αποδειχθεί η υπόθεση εκλήθηκε και κατέθεσε ο Στάθης Γαλάζης (Μ.Κ.1), υπάλληλος παραπονουμένων. Για να προωθηθεί η υπεράσπιση κατέθεσε ο ίδιος ο κατηγορούμενος και εκάλεσε, ως μάρτυρά του, το Φίλιππο Ψύλλα (Μ.Υ.1), Μηχανολόγο Μηχανικό. Επειδή, καταθέτοντας ενώπιον του Δικαστηρίου, ο κατηγορούμενος ανεφέρθηκε σε δηλώσεις του Κώστα Σιήκκα, υπαλλήλου των παραπονουμένων, αυτός εκλήθηκε, δυνάμει του άρθρου 26 του περί Αποδείξεως Νόμου (Κεφ. 9, ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια) ως μάρτυρας της πλευράς του κατηγορουμένου και αντεξετάσθηκε από την ευπαίδευτη συνήγορο των παραπονουμένων. Επιπλέον της ένορκης προφορικής μαρτυρίας κατετέθηκε και έγγραφη: Κατετέθηκαν, και εσημειώθηκαν ως τεκμήρια, οι επίδικες επιταγές υπ΄ αριθμόν 05028429, 05028430 και 05028431 (τεκμήρια 1, 2 και 3, αντιστοίχως), τιμολόγια και δελτία αποστολής πετρελαιοειδών (τεκμήριο 4), κατάσταση λογαριασμού (τεκμήριο 5), γενικώς οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα στην αγωγή αρ. 3854/2010 (Ε.Δ. Πάφου) Petrolina (Holdings) Public Ltd v. Ανδρέα Καραγιώργη (τεκμήριο 6), χειρόγραφο σημείωμα (τεκμήριο 7), έντυπο με τίτλο «Ημερήσιος Έλεγχος αποθεμάτων καυσίμων» (τεκμήριο 8), επιστολή του δικηγόρου του κατηγορουμένου προς τους δικηγόρους των παραπονουμένων ημερ. 07.08.2011 με συνημμένη έκθεση (τεκμήριο 9), συμφωνία ημερ. 31.12.1999 συναφθείσα μεταξύ των «Petrolina (Holdings) Ltd» και του κατηγορουμένου (τεκμήριο 10), επιστολές των δικηγόρων του κατηγορουμένου προς τους παραπονουμένους και τους δικηγόρους τους ημερ. 01.11.2011, 04.04.2011 και 02.06.2011 (τεκμήρια 11, 12 και 13, αντιστοίχως), χειρόγραφη επιστολή του κατηγορουμένου ημερ. 24.05.2011 (τεκμήριο 14), έντυπα περιέχοντα εντολή μη πληρωμής των επίδικων επιταγών (τεκμήριο 15), σημείωση ημερ. 06.06.2011 υπογεγραμμένη από τον Φίλιππο Ψύλλα (Μ.Κ.1) με συνημμένη έκθεση (τεκμήριο 16). Η ακροαματική διαδικασία διευκολύνθηκε με την κοινή δήλωση και την έγκριση των ακολούθων ως παραδεκτών γεγονότων: «Ο κατηγορούμενος υπέγραψε και εξέδωσε τις ακόλουθες επιταγές με ημερομηνία έκδοσης 27.05.2011, 03.06.2011 και 10.06.2011, αντίστοιχα. (Α) Επιταγή με αριθμό 5028429 για το ποσόν των 33 χιλιάδων 835 Ευρώ και 32 σεντ με δικαιούχους τους παραπονουμένους. (Β) Επιταγή με αριθμό 5028430 για το ποσόν των 33 χιλιάδων και 2 Ευρώ και 55 σεντ με δικαιούχους τους παραπονουμένους. (Γ) Επιταγή με αριθμό 5028431 για το ποσόν των 23 χιλιάδων 541 Ευρώ και 36 σεντ με δικαιούχους τους παραπονουμένους.» Ας σημειωθεί πώς τα ως άνω παραδεκτά γεγονότα περιέχουν, μεταξύ άλλων, και αδιαμφισβήτητη μαρτυρία για την ταυτότητα της οντότητας «Petrolina Holdings Ltd», η οποία καταγράφεται στις επίδικες επιταγές (τεκμήρια 1, 2 και 3) ως ο δικαιούχος αυτών, και της οντότητας «Petrolina (Holdings) Public Ltd», η οποία καταγράφεται στο κατηγορητήριο ως οι παραπονούμενοι. Η προφορική μαρτυρία είναι καταγεγραμμένη στα πρακτικά της διαδικασίας, η δε έγγραφη είναι καταχωρισμένη ως τεκμήρια. Ακολουθεί η παρουσίαση του ουσιώδους μέρους της μαρτυρίας καθώς και η καταγραφή των ευρημάτων του Δικαστηρίου, επί των κρίσιμων γεγονότων, καθώς και των διαπιστώσεων αυτού:

(1)Από τη μελέτη της μαρτυρίας διαπιστώνεται, κατ΄ αρχάς, πώς αποτελεί κοινό έδαφος το γεγονός πώς οι επίδικες επιταγές (τεκμήρια 1, 2 και 3) εξεδόθηκαν στα πλαίσια της επαγγελματικής συνεργασίας μεταξύ των διαδίκων: Οι παραπονούμενοι, ιδιοκτήτες και/ή δικαιούχοι συγκεκριμένου πρατηρίου πώλησης πετρελαιοειδών («το πρατήριο»), ευρισκομένου στην Πάφο, παρέσχαν στον κατηγορούμενο άδεια χρήσης αυτού. Ο κατηγορούμενος ανέλαβε, μεταξύ άλλων, την υποχρέωση να προμηθεύεται και να πωλεί στο πρατήριο εμπορεύματα των παραπονουμένων αποκλειστικώς (τεκμήριο 10). Οι επίδικες επιταγές (τεκμήρια 1, 2 και 3) εξεδόθηκαν προς το σκοπό αποπληρωμής ισάριθμων τιμολογίων (τεκμήριο 4) που αφορούν σε ποσότητες πετρελαιοειδών τις οποίες ο κατηγορούμενος αγόρασε από τους παραπονουμένους, κατά την περίοδο από τις 18.05.2011 έως και τις 30.05.2011, και τις οποίες παρέλαβε.

(2)Από την μελέτη της μαρτυρίας διαπιστώνεται, περαιτέρω, πώς ο κατηγορούμενος δεν αρνείται την έκδοση των επιταγών (τεκμήρια 1, 2 και 3) προς όφελος των παραπονουμένων και ούτε αρνείται το γεγονός πώς αυτές, παρουσιασθείσες στην τράπεζα, δεν ετιμήθηκαν λόγω της ανάκλησής τους δια των γραπτών εντολών ημερ. 31.05.2011 (τεκμήριο 15). Τέλος, ο κατηγορούμενος δεν αρνείται το γεγονός πώς οι επιταγές παραμένουν, έως και σήμερα, απλήρωτες.

(3)Η υπεράσπιση του κατηγορουμένου περιορίζεται στον ισχυρισμό πώς ανεκάλεσε τις επιταγές για εύλογη αιτία συνισταμένη στα εξής: Οι δεξαμενές φύλαξης των πετρελαιοειδών, οι οποίες ευρίσκονται στο πρατήριο και για την συντήρηση και την καλή λειτουργία των οποίων ευθύνονται, δυνάμει συμφωνίας, οι παραπονούμενοι, υπέστησαν βλάβη, με αποτέλεσμα να υπάρχει διαρροή πετρελαιοειδών. Αυτή η βλάβη την οποίαν οι παραπονούμενοι αρνήθηκαν και/ή παρέλειψαν να ελέγξουν και να επιδιορθώσουν, κατά παράβασιν των συμβατικών υποχρεώσεών τους, προεκάλεσε στον κατηγορούμενο μεγάλη οικονομική ζημία (τεκμήρια 12, 13 και 14).

(4)Ως προς τα κρίσιμα γεγονότα, η διαφορά των δύο πλευρών εντοπίζεται στα όσα αφορούν στην ανάκληση των επιταγών. Ας υπομνησθεί ότι ο κατηγορούμενος βαρύνεται να αποδείξει, επί τη βάσει του ισοζυγίου των πιθανοτήτων, τα εξής: (α) Ο ίδιος ανεκάλεσε τις επιταγές πριν ή κατά την ημερομηνία η οποία καταγράφεται στο σώμα εκάστης ως ημερομηνία πληρωμής της. (β) Ο ίδιος ανεκάλεσε τις επιταγές δια γραπτής εντολής στην οποίαν καταγράφει το λόγο ανάκλησης. (γ) Πράγματι, συνέβησαν τα όσα ισχυρίζεται ως προηγηθέντα της ανάκλησης. (δ) Τα γεγονότα αυτά συνιστούν παράβαση συμφωνίας εκ μέρους των παραπονουμένων. (ε) Προβαίνοντας στην ανάκληση, επικαλούμενος την παράβαση συμφωνίας, ο ίδιος ειλικρινώς και καλόπιστα επίστευε πως εδικαιούτο να το πράξει.

(5)Εφ΄ όσον η επιταγή υπ΄ αριθμόν 05028429 (τεκμήριο 1) καταγράφει στο σώμα της, ως ημερομηνία πληρωμής της, τις 27.05.2011, και εφ΄ όσον η γραπτή εντολή περί της ανάκλησής της εδόθηκε στις 31.05.2011 (τεκμήριο 15), ο κατηγορούμενος δεν δύναται να επικαλεστεί την υπεράσπιση της ανάκλησης για εύλογη αιτία όσον αφορά στην επιταγή αυτή. Ο κατηγορούμενος δεν συνεμορφώθηκε με την τυπική προϋπόθεση της σχετικής έγκαιρης γραπτής ενημέρωσης, του αρμόδιου πιστωτικού ιδρύματος, για το λόγο της ανάκλησης, ως η επιφύλαξη του εδαφ.

(2)του άρθρου 305Α του Κεφ. 154 ορίζει. Υπενθυμίζεται πώς ο νομοθέτης ρητώς ορίζει πώς η επίκληση της υπεράσπισης της ανάκλησης της επιταγής για εύλογη αιτία προϋποθέτει πώς ο εκδότης, πριν ή κατά την ημερομηνία η οποία καταγράφεται στο σώμα της επιταγής ως η ημερομηνία πληρωμής της, παρέθεσε γραπτώς, στο πιστωτικό ίδρυμα επί του οποίου αυτή εξεδόθηκε, το λόγο της ανάκλησης.

(6)Κατά την κυρίως εξέτασή του, η οποία διεξήχθηκε εν μέρει με την ανάγνωση και κατάθεση γραπτής δήλωσης (έγγραφο αρ. 2), ως το άρθρο 25 του Κεφ. 9 επιτρέπει, ο κατηγορούμενος υπήρξε σύντομος και γενικόλογος. Περιέγραψε αδρομερώς τη θέση του σύμφωνα με την οποίαν ανεκάλεσε τις επιταγές «ενόψει της πλήρους αδιαφορίας .... του ψεύδους της Petrolina ...» και της εκ μέρους της αθέτησης της υπόσχεσης «ότι θα διόρθωναν τις δεξαμενές» αποθήκευσης πετρελαιοειδών που υπήρχαν στο πρατήριο (δείτε στις παρά. 8 και 11 στο έγγραφο αρ. 2). Όμως, η αντεξέταση του κατηγορουμένου, από την ευπαίδευτη συνήγορο των παραπονουμένων, υπήρξε αποκαλυπτική και εκλόνισε την αξιοπιστία του. Μελέτη της μαρτυρίας του κατηγορουμένου ενώπιον του Δικαστηρίου, υπό το πρίσμα των όσων έγγραφη μαρτυρία δηλώνει και υπό το πρίσμα των όσων η λογική των πραγμάτων υπαγορεύει οδηγεί στη διαπίστωση πώς ο κατηγορούμενος προσήλθε στο Δικαστήριο για να δικαιολογήσει προειλημμένες αντισυμβατικές αποφάσεις του και αντισυμβατικές ενέργειές του και όχι για να πει την αλήθεια. Η διαπίστωση αυτή βασίζεται επί των ακολούθων: (α) Η επιστολή ημερ. 01.11.2011 (τεκμήριο 11), η οποία παρουσιάζεται από τον κατηγορούμενο ως η επιστολή τερματισμού της συμφωνίας του με τους παραπονουμένους εξ αιτίας της, κατ΄ ισχυρισμόν, αντισυμβατικής άρνησης και/ή παράλειψης αυτών να επιδιορθώσουν τις δεξαμενές του πρατηρίου για να τερματισθεί η ζημιογόνος, για τον ίδιο, διαρροή πετρελαιοειδών (δείτε στις παρά. 3 έως και 7 του εγγράφου αρ. 2), ουδεμία σχετική αναφορά περιέχει. Η επιστολή ημερ. 01.11.2011 (τεκμήριο 11) είναι ολιγόλογη και ουδεμία εξήγηση δίδει για τον εκ μέρους του κατηγορουμένου τερματισμό της συμφωνίας. Όμως, εάν αιτία του τερματισμού της συμφωνίας ήταν, πράγματι, η αντισυμβατική συμπεριφορά των παραπονουμένων, ευλόγως θα ανέμενε κάποιος ο ισχυρισμός αυτός να καταγράφεται ρητώς και να εξηγείται στην επιστολή 01.11.2011 (τεκμήριο 11). (β) Εάν, πράγματι, στις 04.04.2011 «υπ(ήρχε) πολύ σοβαρό πρόβλημα διαρροής από την δεξαμενή καυσίμων» το οποίο απαιτούσε «άμεση διόρθωση» (τεκμήριο 12) και δεδομένου ότι αυτή η διόρθωση δεν έγινε, διερωτάται κανείς, ευλόγως, γιατί ο κατηγορούμενος συνέχισε να συναλλάσσεται με τους παραπονουμένους και γιατί αυτός, κατά την περίοδο από τις 18.05.2011 έως και τις 30.05.2011 (τεκμήριο 4), συνέχισε να αγοράζει από αυτούς και να παραλαμβάνει πετρελαιοειδή αξίας δεκάδων χιλιάδων ευρώ, εκδίδοντας, προς το σκοπό αποπληρωμής τους, τις επίδικες μεταχρονολογημένες επιταγές. Η εκ μέρους του κατηγορουμένου αγορά, από τους παραπονουμένους, και παραλαβή πετρελαιοειδών συνολικής αξίας €90.379,23 κατά την περίοδο από τις 18.05.2011 έως και τις 30.05.2011, παρά το ότι, ως ο ίδιος ισχυρίζεται, το παρατεταμένο και «πολύ σοβαρό» πρόβλημα διαρροής από τη «δεξαμενή καυσίμων» δεν επελύθηκε καθώς και η ανάκληση, στις 31.05.2011 των επίδικων μεταχρονολογημένων επιταγών, οι οποίες εξεδόθηκαν προς το σκοπό αποπληρωμής της αξίας αυτής, καταδεικνύουν την κακή πίστη του. (γ) Τόσον ο κατηγορούμενος όσον και ο μάρτυράς του Φίλιππος Ψύλλας (Μ.Υ.1) παρέμειναν γενικόλογοι και ασαφείς όσον αφορά στην έκταση της, κατ΄ ισχυρισμόν διαρροής από τις δεξαμενές του πρατηρίου καθώς και το ύψος της κατ΄ ισχυρισμόν, συνακόλουθης οικονομικής ζημίας του πρώτου. Ο κατηγορούμενος ανεφέρθηκε, κατ΄ επανάληψιν, στην μεγάλη οικονομική ζημία την οποίαν, υπέστηκε συνεπεία της διαρροής, χωρίς ποτέ να την προσδιορίσει και να την εξηγήσει. Ο δε Φίλιππος Ψύλλας (Μ.Υ.1), ο οποίος ήλεγξε τις εγκαταστάσεις στο πρατήριο, και διεπίστωσε την ύπαρξη βλάβης, σε κάποιες από αυτές, διευκρίνισε πώς, για τους σκοπούς της μηχανικής επιστήμης, μία δεξαμενή θεωρείται ελαττωματική ακόμη και εάν αυτή ευθύνεται για ελάχιστη απώλεια πετρελαιοειδών. Συγκεκριμένη τιμή απώλειας ποσοτήτων πετρελαιοειδών δίδει μόνον το τεκμήριο 7. Όπως δε εδηλώθηκε από τον Στάθη Γαλάζη (Μ.Κ.1), και δεν αμφισβητήθηκε από την πλευρά του κατηγορουμένου, η αξία της απωλεσθείσας, σύμφωνα με το τεκμήριο 7, ποσότητας πετρελαιοειδών ανέρχεται περίπου στα €1.527. Είναι δε εύλογη η παρατήρηση του μάρτυρος πώς, ακόμη και εάν αληθεύουν οι ισχυρισμοί του κατηγορουμένου περί της συγκεκριμένης διαρροής και της συνακόλουθης οικονομικής ζημίας του δεν δικαιολογείται η ανάκληση των επίδικων επιταγών οι οποίες συμποσούνται στις €90.379,23. (ε) Τα όσα ο κατηγορούμενος εδήλωσε περί της έγκαιρης, συστηματικής και λεπτομερούς ενημέρωσης των παραπονουμένων για τη βλάβη στις δεξαμενές του πρατηρίου, περί των υποσχέσεων που του έδιδαν οι παραπονούμενοι, διαμέσου του υπαλλήλου τους Κώστα Σιήκκα (Μ.Υ.2), για την επιδιόρθωση της βλάβης αυτής και περί της δεδηλωμένης, επίσης διαμέσου του Κώστα Σιήκκα (Μ.Υ.2), αδιαφορίας των παραπονουμένων για το πρατήριο διαψεύδονται από τον ίδιο τον Κώστα Σιήκκα (Μ.Υ.2), μάρτυρα της πλευράς του. Οι πιο πάνω διαπιστώσεις εκθεμελιώνουν την υπεράσπιση της ανάκλησης της επιταγής για εύλογη αιτία. Οι διαπιστώσεις αυτές αφαιρούν το έρεισμα από τον ισχυρισμό του κατηγορουμένου πώς όταν στις 31.05.2011 αυτός προέβαινε στην ανάκληση των τριών επίδικων επιταγών ειλικρινώς και καλόπιστα επίστευε πώς είχε δικαίωμα να πράξει κάτι τέτοιο και πώς η πεποίθησή του αυτή ήταν εύλογη υπό τις περιστάσεις. Για όλους τους πιο πάνω λόγους και επί τη βάσει των αδιαμφισβήτητων και, κατ΄ ακολουθίαν, αποδεδειγμένων γεγονότων κρίνεται πώς η πλευρά των παραπονουμένων απέδειξε, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, την ενοχή του κατηγορουμένου. Όσον αφορά στην υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος, δηλαδή όσον αφορά στην πρόθεση του δράστη, σημειώνεται πως αυτή προκύπτει ως εξυπακουομένη επί τη βάσει των αποδειχθέντων γεγονότων (Halsbury΄s Laws of England, Fourth ediotion, reissue, vol. 11

(1), σελ. 18 επ., Ακκελίδου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 249, 270 επ. και Αθανασίου ν. Αστυνομίας

(2006)2 Α.Α.Δ. 367, 371-2). Ο κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην 1η, την 2η και την 3η κατηγορία τις οποίες αντιμετωπίζει. (Υπ.) ............................................. Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο