Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Στέλιου Παρασκευά, Αρ. Υπόθεσης: 8110/14, 28/11/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:B108 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 8110/14 Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας εναντίον Στέλιου Παρασκευά Ημερομηνία: 28 Νοεμβρίου, 2014 Εμφανίσεις: Για την κατηγορούσα αρχή: κα Α. Γιάλλουρου (για να ακούσει την ποινή) Για τον κατηγορούμενο: κ. Μ. Σάββα Κατηγορούμενος παρών Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μία κατηγορία, ότι παράνομα επιτέθηκε εναντίον του παραπονούμενου με αποτέλεσμα να προκαλέσει στον παραπονούμενο πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση του Άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα. Το συγκεκριμένο αδίκημα επιφέρει ανώτατη προβλεπόμενη ποινή φυλάκισης μέχρι τρία έτη και/ή πρόστιμο. Υπήρξε διαφωνία μεταξύ της κατηγορούσας αρχής και της υπεράσπισης σε σχέση με τα πραγματικά γεγονότα που πλαισιώνουν το αδίκημα, παρόλο που υπήρχε άμεση παραδοχή. Η διαφορά ήταν στο βαθμό υπαιτιότητας του κατηγορούμενου και συγκεκριμένα κατά πόσο η επίθεση κατά του ανήλικου ήταν απρόκλητη ή το προϊόν συμπλοκής μεταξύ των δύο. Η θέση της κατηγορούσας αρχής ήταν ότι ο κατηγορούμενος επιτέθηκε βάναυσα και επανειλημμένα κατά του ανήλικου παραπονούμενου, ενώ η θέση της υπεράσπισης είναι ότι ο κατηγορούμενος επιτέθηκε με ένα και μοναδικό χτύπημα κατά του παραπονούμενου, αλλά μόνο μετά από πρόκληση και αφού πρώτα επιτέθηκε ο παραπονούμενος κατά του κατηγορούμενου. Αυτή είναι ουσιαστική διαφορά και θα διαφοροποιούσε την προσέγγιση του Δικαστηρίου κατά την επιβολή της ποινής. Συνεπώς, έκρινα ότι δεν θα ήταν ορθό να προχωρήσω στην επιβολή της ποινής χωρίς να επιλυθεί το πραγματικό ζήτημα που προέκυψε όταν αγόρευε ο δικηγόρος υπεράσπισης στο μετριασμό της ποινής. Επιλύθηκε η διαφορά με την διεξαγωγή διαδικασίας Newton Trial ώστε να διαπιστωθούν τα ουσιώδη γεγονότα που πλαισιώνουν το αδίκημα. Τα γεγονότα ήταν ως εξής: Ο κατηγορούμενος καθόταν στο όχημα του με ένα άλλο πρόσωπο στην θέση του συνοδηγού. Ο παραπονούμενος, που είναι 15 ετών και γνωρίζει τον κατηγορούμενο, ήταν στην περιοχή με άλλους και μάζευαν ξύλα. Όταν τελείωσε άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου του κατηγορούμενου και κάθισε στο πίσω κάθισμά. Ο κατηγορούμενος του ζήτησε να βγει από το όχημα, πράγμα που έκανε, αλλά του είπε «Εν να φάμε το παλιοσαράβαλλο σου;». Έπειτα ο κατηγορούμενος κατέβηκε από το όχημα του, κτύπησε τον παραπονούμενο με γροθιές στο δεξί και αριστερό κρόταφο και τον έσπρωξε πάνω στο καπό του οχήματος. Μετά χρησιμοποίησε το κεφάλι του και κουτούλησε δυνατά τον παραπονούμενο στο πρόσωπο με αποτέλεσμα να σπάσουν τρία από τα μπροστινά του δόντια. Ο παραπονούμενος κινδύνευσε να καταπιεί τα δόντια του και να πνιγεί. Καθ' όλη τη διάρκεια της παρατεταμένης επίθεσης ο κατηγορούμενος εξακολουθούσε να τον γρονθοκοπεί και στην συνέχεια τον κράτησε γύρω από τον λαιμό τόσο σφιχτά που κινδύνευε να λιποθυμήσει. Τελικά, μεσολάβησε το τρίτο άτομο που καθόταν στη θέση του συνοδηγού για να σταματήσει η επίθεση του κατηγορούμενου. Τα τραύματα του παραπονούμενου καταγράφονται αναλυτικά στο Τεκμήριο
- Προφανώς, ο πιο σοβαρός τραυματισμός είναι θραυματισμός τριών δοντιών του παραπονούμενου. Αυτό σημαίνει ότι ο ανήλικος θα περάσει όλη του τη ζωή χωρίς τα τρία του δόντια ή με εμφυτεύματα. Η σωματική του ακεραιότητα έχει πληγή εξαιτίας ανελέητης και βάναυσης επίθεσης του κατηγορούμενου, ο οποίος για ασήμαντη αιτία επιτέθηκε κατά του ανήλικου προσώπου. Τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα ήταν τα τραύματα του παραπονούμενου ως αυτά καταγράφονται στο Τεκμήριο
- Αναμφίβολα, ο σκοπός του κατηγορούμενου ήταν να ξυλοφορτώσει τον παραπονούμενο για να του επιβληθεί και να τον ταπεινώσει μπροστά σε συνομήλικους του. Είναι βέβαιο ότι το θύμα της επίθεσης, ανήλικο παιδί, τον οποίο είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω, έχει ψυχικά κατάλοιπα της βίαιης επίθεσης του κατηγορούμενου. Η πιθανότητα πρόκλησης σοβαρού τραύματος του θύματος ήταν κάτι περισσότερο από ορατή αφού ο κατηγορούμενος κτυπούσε το θύμα αλύπητα και διακατεχόταν από άκρατο θυμό. Είχε σκοπό να του κάνει κακό διότι τον είχε προσβάλει. Το θύμα δεν είχε το περιθώριο να αντισταθεί ή να αμυνθεί από το μένος του κατηγορούμενου. Η κατάσταση βγήκε εκτός ελέγχου και το τρίτο πρόσωπο, που ήταν μάρτυρας της σκηνής, αναγκάσθηκε να μεσολαβήσει για να σώσει τον ανήλικο. Λαμβάνω υπόψη μου τους ακόλουθους μετριαστικούς παράγοντες:
- Παραδοχή
- Λευκό ποινικό μητρώο
- Νεαρό της ηλικίας του.
- Περιεχόμενο της έκθεσης του γραφείου ευημερίας. Σήμερα κατηγορούμενος είναι 19 ετών και είναι εθνοφρουρός. Διαμένει με την οικογένεια του και οι γονείς του ενδιαφέρονται γι' αυτόν. Είναι απόφοιτος τεχνικής σχολής στον κλάδο Ξυλουργικής με μέτριες επιδόσεις. Δεν υπάρχουν άλλα σημάδια παραβατικής ή βίαιης συμπεριφοράς του κατηγορούμενου.
- Έχει πρόσφατα καταβάλει το ποσό των €2.000 στον παραπονούμενο, ως γενικές αποζημιώσεις για τα σωματικά του τραύματα και ως ένα μέρος των ιατρικών εξόδων του παραπονούμενου. Οι στόχοι του Δικαστηρίου κατά την επιβολή της ποινής είναι ως εξής:
- Αναμόρφωση του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια που να δίδονται κίνητρα στον παραβάτη να διορθώσει τα λάθη του και να λάβει τα μέτρα να μην επαναλάβει αυτή την συμπεριφορά.
- Τιμωρία του παραβάτη. Η ποινή που επιβάλλεται πρέπει να είναι τέτοια ώστε να ικανοποιείται το αίσθημα δικαιοσύνης των πολιτών με τα να τιμωρηθεί ο παραβάτης για την αξιόμεμπτη του πράξη.
- Αποτροπή του εγκλήματος. Η ποινή πρέπει να είναι τέτοια που να επενεργεί ως ανασταλτικός παράγοντας για την επανάληψη της διάπραξης του αδικήματος από τον παραβάτη και από άλλους πιθανόν παραβάτες παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Το Δικαστήριο κατά την επιβολή της ποινής πρέπει να έχει υπόψη του και τους τρεις στόχους. Δεν μπορεί να ικανοποιήσει τον ένα στόχο με αποτέλεσμα να αγνοήσει τους άλλους δύο. Έχει τονισθεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο ότι το συμφέρον της κοινωνίας είναι κατ' εξοχή παράγοντας που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη και η αποτελεσματική εφαρμογή των νόμων πρωταρχικό καθήκον των Δικαστηρίων (Βλ. Sentencing in Cyprus, R. v. S. Georgiou ). Επομένως, παρόλο που οι ποινές θα πρέπει να εξατομικεύονται και να ληφθούν υπόψη οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου διά να βρεθεί η πιο κατάλληλη ποινή, αυτός ο παράγοντας δεν μπορεί να επενεργήσει στην εξουδετέρωση της σοβαρότητας του αδικήματος με αποτέλεσμα να μην τιμωρηθεί ο παραβάτης και να μην επιτευχθεί η αποτροπή παρομοίων αδικημάτων στο μέλλον. Το αδίκημα που έχει παραδεχθεί ο κατηγορούμενος είναι αρκετά σοβαρό, λαμβανομένου υπόψη το ανώτατο όριο ποινής όπως προβλέπεται από τους νόμους γι' αυτά τα αδικήματα. Το μέγιστο ύψος της ποινής που προβλέπεται από τον νόμο είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για την επιμέτρηση της ποινής. Το ανώτατο όριο ποινής λαμβάνεται υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής και συνεκτιμάται με τα γεγονότα της υπόθεσης, τόσο για την επιλογή του τύπου της ποινής όσο και για την έκταση της. Το αδίκημα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος είναι πολύ σοβαρό. Δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι το θύμα προκάλεσε την βίαιη αντίδραση του κατηγορούμενου. Δεν υπήρχε στιγμή που μετάνιωσε ο κατηγορούμενος ή που εκδήλωσε τη λύπη του για την συμπεριφορά του, καθότι άφησε το θύμα εκεί αβοήθητο μέχρι να μεσολαβήσει τρίτο πρόσωπο να τον σώσει από τα χέρια του. Στην υπόθεση Θεοχάρης Θεοχάρους ν. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 575 το Εφετείο επεξήγησε ότι το Δικαστήριο ακόμη και στην περίπτωση που διαπιστώσει ότι τα αδικήματα είναι σοβαρά οφείλει πάντα να εξατομικεύει την ποινή που θα επιβληθεί διότι στόχος του Δικαστηρίου σε κάθε περίπτωση επίθεσης είναι η επιβολή δίκαιας ποινής η οποία να αρμόζει τόσο στο έγκλημα όσο και στο δράστη. Πρέπει επίσης να λαμβάνεται υπόψη η ένταση της επίθεσης και τις επιπτώσεις στο θύμα και πρέπει να επιβληθεί ποινή αποτρεπτικού χαρακτήρα όταν το αποτέλεσμα της επίθεσης είναι η προσβολή και η καταρράκωση της αξιοπρέπειας του παραπονούμενου και εκεί όπου πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής του ακεραιότητας. Στην παρούσα περίπτωση η επίθεση ήταν βάναυση και ανελέητη. Ο κατηγορούμενος επιβλήθηκε σε πρόσωπο μικρότερης σωματικής διάπλασης και ηλικίας για να σπείρει τον τρόμο και φόβο στο ανήλικο θύμα. Επιπρόσθετα, υπάρχουν μόνιμες και μη αναστρέψιμες συνέπειες στο θύμα, ήτοι η απώλεια τριών μόνιμων μπροστινών δοντιών. Κρίνω ότι οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου και οι υπόλοιποι μετριαστικοί παράγοντες, ειδικά το γεγονός ότι δεν έχει απασχολήσει εκ νέου τις αρχές με παρόμοιο αδίκημα και έχει προσπαθήσει να μετριάσει τις συνέπειες που υπέστη το θύμα από τις πράξεις του με την καταβολή χρηματικού ποσού, δεν επιδρούν καταλυτικά στο είδος της ποινής που θα του επιβληθεί αλλά επιδρούν καταλυτικά στη διάρκεια της. Αναμφίβολα αδικήματα αλόγιστης βίας εναντίον του προσώπου θα πρέπει να αποτρέπονται με αυστηρές ποινές και η ενδεδειγμένη ποινή υπό τις περιστάσεις είναι ποινή φυλάκισης επειδή προκαλείται σοβαρός τραυματισμός του θύματος. Στην υπόθεση Κλείτος Θεοκλείτου ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 6014, ημερομηνίας 13 Ιουνίου 1995, το Εφετείο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 45 ημερών σε νεαρούς δράστες που επιτέθηκαν εναντίον προσώπου σε δισκοθήκη με αποτέλεσμα το θύμα να τραυματιστεί σοβαρά. Να σημειωθεί ότι σε εκείνη την περίπτωση οι νεαροί δράστες είχαν απολογηθεί και παραδεχθεί, αλλά η ποινή φυλάκισης θεωρήθηκε ως ορθή ποινή για νεαρά πρόσωπα με λευκό ποινικό μητρώο δια να αποτρέπονται παρόμοια αδικήματα από τους ίδιους ή από άλλα άτομα. Αναφορικά με τη διάρκεια της ποινής φυλάκισης που πρέπει να επιβληθεί, σημασία έχει η σοβαρότητα των τραυμάτων του θύματος και η ταλαιπωρία που θα υποστεί το θύμα για αποκατάσταση της σωματικής του ακεραιτότητας. Επί παραδείγματι, στην Δημοκρατία ν. Ζήνωνα Μάστρου, Ποινική Έφεση 7373, ημερομηνίας 2 Απριλίου 2003, επιβλήθηκε τριετή ποινή φυλάκισης όπου το θύμα κακοποιήθηκε άγρια και θεωρήθηκε ότι παραβιάσθηκαν θεμελιώδης αρχές και αξίες που αφορούσαν το πρόσωπο του θύματος κατά την διάπραξη του αδικήματος. Ακόμη και στην υπόθεση Αντωνίου ν. Αστυνομίας Ποινική Έφεση 79/07, ημερομηνίας 20 Σεπτεμβρίου 2007, επικυρώθηκε κατά πλειοψηφία ποινή φυλάκισης δύο ετών εκεί όπου το τραύμα που υπέστηκε το θύμα δεν είχε σοβαρές συνέπειες όμως ήταν τραύμα που από την φύση του έθετε την υπόθεση στην κατηγορία πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης. Στη δική μας περίπτωση οι συνέπειες του αδικήματος ήταν αισθητές για το θύμα. Έχασε τα δόντια του και παραλίγο να πνιγεί από τα ίδια του τα δόντια. Υπέστη βάναυση και εξευτελιστική μεταχείριση στα χέρια του κατηγορούμενου, στην οποία δεν είχε περιθώρια άμυνας ή αντίστασης. Επομένως, έχοντας υπόψη τον τρόπο που διαπράχθηκε το αδίκημα και τις σοβαρές συνέπειες του αδικήματος στην υγεία και σωματική ακεραιτότητα του θύματος, η μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Σε διαφορετική περίπτωση εκμηδενίζεται η σοβαρότητα του αδικήματος και το Δικαστήριο δεν εκτελεί το καθήκον του για προστασία της κοινωνίας από τέτοιου είδους άνομες ενέργειες. Λαμβάνω υπόψη μου το νεαρό της ηλικίας του όπως και τις μετέπειτα ενέργειες του κατηγορούμενου να επανορθώσει με οικονομικούς πόρους στον βαθμό που μπορούσε το θύμα, αλλά θεωρώ ότι είναι ανάγκη ο κατηγορούμενος να απομονωθεί από το κοινωνικό σύνολο έστω και λίγες μέρες ώστε να αντιληφθεί τη σοβαρότητα των αδικημάτων και τις επιπτώσεις που προκάλεσε στο θύμα με την βάναυση του συμπεριφορά. Νοείται ότι η σοβαρότητα των αδικημάτων δεν δικαιολογούν αναστολή της ποινής και οι προσωπικές περιστάσεις του δράστη δεν είναι τέτοιες που να δικαιολογούν τέτοια απόφαση. Εγκληματικές πράξεις που έχουν ως αποτέλεσμα τον μόνιμο τραυματισμό άλλου προσώπου θεωρούνται ότι είναι εξαιρετικά σοβαρές. Με την απώλεια τριών μπροστινών δοντιών επηρεάστηκε μόνιμα η σωματική ακεραιότητα του θύματος. Στην καλύτερη των περιπτώσεων το θύμα θα πρέπει να επιβληθεί σε δαπανηρή και ίσως επώδυνη διαδικασία εγκατάστασης εμφυτευμάτων στην ηλικία των 15 ετών, ενώ προηγουμένως ήταν αρτιμελής. Παρά την ύπαρξη όλων των μετριαστικών στοιχείων που έχουν εκτεθεί πιο πάνω, δεν θεωρώ ότι πρέπει να ασκήσω τη διακριτική μου εξουσία υπέρ της αναστολής της ποινής φυλάκισης. Η όλη του εγκληματική συμπεριφορά σε συνδυασμό με τις μόνιμες συνέπειες των πράξεων στο θύμα της επίθεσης δεν δικαιολογούν αναστολή της ποινής. Η αναστολή της ποινής φυλάκισης στην παρούσα περίπτωση θεωρώ ότι δεν εξυπηρετεί τους πολλαπλούς σκοπούς της τιμωρίας, αλλά και ούτε συνάδει ως ορθή αντιμετώπιση για την εγκληματική συμπεριφορά του κατηγορούμενου ως αυτή προκύπτει από τα ποινικά αδικήματα που έχει διαπράξει. (Βλ. υπόθεση Ιωσήφ ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 221/2012, ημερομηνίας 19.12.2012). Αφού έχω λάβει υπόψη μου τη σοβαρότητα του αδικήματος, όλους τους πιο πάνω μετριαστικούς παράγοντες, την ανάγκη να επιβληθεί ποινή που να αρμόζει στις συνέπειες που υπέστη το θύμα και την ανάγκη της προστασίας της κοινωνίας με αποτρεπτική ποινή, θεωρώ ότι η ορθή ποινή υπό τις περιστάσεις είναι ως ακολούθως. Επιβάλλεται στο κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης ενός μηνός. Η ποινή φυλάκισης να αρχίζει από την ημέρα κράτησης του. ήτοι 25.11.2014. (Υπ.)................ Ν. Ταλαρίδου - Κοντοπούλου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο