Αndreas K. Antoniou Developers Ltd ν. Σωτήρη Χριστοδούλου, Υπόθεση αρ.: 17774/2012, 10/12/2014

(1)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155) ----------------------- Επί τη βάσει των εκθέσεων αδικήματος, ο κατηγορούμενος διώκεται για το αδίκημα της έκδοσης ακάλυπτης επιταγής, ως αυτό διαγράφεται από το άρθρο 305Α

(2)του Ποινικού Κώδικα (Κεφ. 154, ως αυτό ετροποποιήθηκε στη συνέχεια - 1η έως και 5η και 7η κατηγορία) καθώς και για το αδίκημα της εξασφάλισης πίστωσης δια ψευδών παραστάσεων (άρθρα 297 και 301(α) του Κεφ. 154 - 6η κατηγορία). Ως λεπτομέρειες των αδικημάτων καταγράφονται, στο κατηγορητήριο, οι εξής: Κατά ή περί της 17.07.2012 και/ή προγενέστερα, στη Λάρνακα, ο κατηγορούμενος, χωρίς εύλογη αιτία, προεκάλεσε την μη εξόφληση της επιταγής υπ΄ αριθμόν 11375554 και με ημερομηνία 30.06.2012, την οποίαν εξέδωσε ο ίδιος επί του οργανισμού «Εθνική Τράπεζα Ελλάδος (Κύπρου)» («η Εθνική») προς όφελος της εταιρείας «ANDREAS K. ANTONIOU DEVELOPERS LTD» για το ποσόν των €5.000 (1η κατηγορία). Κατά ή περί της 17.07.2012 και/ή προγενέστερα στη Λάρνακα ο κατηγορούμενος, χωρίς εύλογη αιτία, προεκάλεσε την μη εξόφληση της επιταγής υπ΄ αριθμόν 11375559 και με ημερομηνία 05.06.2012 την οποίαν εξέδωσε ο ίδιος επί του οργανισμού «Εθνική» προς όφελος της εταιρείας «ANDREAS K. ANTONIOU DEVELOPERS LTD» για το ποσόν των €10.000 (2η κατηγορία). Κατά ή περί της 17.07.2012 και/ή προγενέστερα στη Λάρνακα ο κατηγορούμενος, χωρίς εύλογη αιτία, προεκάλεσε την μη εξόφληση της επιταγής υπ΄ αριθμόν 11375558 και με ημερομηνία 08.05.2012 την οποίαν εξέδωσε ο ίδιος επί του οργανισμού «Εθνική» προς όφελος της εταιρείας «ANDREAS K. ANTONIOU DEVELOPERS LTD» για το ποσόν των €7.500 (3η κατηγορία). Κατά ή περί της 04.09.2012 και/ή προγενέστερα στη Λάρνακα ο κατηγορούμενος, χωρίς εύλογη αιτία, προεκάλεσε την μη εξόφληση της επιταγής υπ΄ αριθμόν 11375556 και με ημερομηνία 31.08.2012 την οποίαν εξέδωσε ο ίδιος επί του οργανισμού «Εθνική» προς όφελος της εταιρείας «ANDREAS K. ANTONIOU DEVELOPERS LTD» για το ποσόν των €5.000 (4η κατηγορία). Κατά ή περί της 02.08.2012 και/ή προγενέστερα στη Λάρνακα ο κατηγορούμενος, χωρίς εύλογη αιτία, προεκάλεσε την μη εξόφληση της επιταγής υπ΄ αριθμόν 11375555 και με ημερομηνία 31.07.2012 την οποίαν εξέδωσε ο ίδιος επί του οργανισμού «Εθνική» προς όφελος της εταιρείας «ANDREAS K. ANTONIOU DEVELOPERS LTD» για το ποσόν των €5.000 (5η κατηγορία). Κατά ή περί τον Φεβρουάριο 2012 και/ή προγενέστερα στη Λάρνακα ο κατηγορούμενος ανέλαβε έναντι της εταιρείας «ANDREAS K. ANTONIOU DEVELOPERS LTD» υποχρέωση για αποπληρωμή χρέους και εξασφάλισε από αυτούς πίστωση ύψους €55.000 με ψευδείς παραστάσεις. Οι ψευδείς παραστάσεις συνίσταντο στο ότι ο κατηγορούμενος εξέδωσε επ΄ ονόματι της εταιρείας «ANDREAS K. ANTONIOU DEVELOPERS LTD» την επιταγή υπ΄ αριθμόν 11412169 της «Εθνικής» ημερ. 30.04.2012 για το ποσόν των €55.000 πείθοντας τους ότι θα εισπράξουν το ποσόν αυτό, ενώ εγνώριζε ότι επρόκειτο για ψεύδος ή και ότι η επιταγή δεν θα ετιμάτο αφού ο ίδιος αλλοίωσε σκοπίμως την υπογραφή που έθεσε επί αυτής ώστε να διαφέρει από το δείγμα υπογραφής που είχε η τράπεζα (6η κατηγορία). Τέλος, κατά ή περί τον Φεβρουάριο του έτους 2012 και/ή προγενέστερα στη Λάρνακα, ο κατηγορούμενος, χωρίς εύλογη, αιτία προεκάλεσε τη μη εξόφληση της επιταγής υπ΄ αριθμόν 11412169 και με ημερ. 30.04.2012 την οποίαν εξέδωσε ο ίδιος, επί του οργανισμού «Εθνική» για το ποσόν των €55.000 (7η κατηγορία). Για να αποδειχθεί η υπόθεση εκλήθηκαν και κατέθεσαν ενόρκως ο Ανδρέας Αντωνίου (Μ.Κ.1), διευθυντής και μέτοχος των παραπονουμένων, ο Παναγιώτης Κωνσταντάς (Μ.Κ.2), υπάλληλος της «Εθνικής», και ο Χρίστος Χρίστου (Μ.Κ.3). Επιπλέον της ένορκης προφορικής μαρτυρίας κατετέθηκε και έγγραφη. Κατετέθηκαν και εσημειώθηκαν, ως τεκμήρια, πωλητήριο έγγραφο ημερ. 22.07.2008 (τεκμήριο 1), έγγραφη συμφωνία ημερ. 30.07.2008 (τεκμήριο 2), τίτλοι ιδιοκτησίας του τεμαχίου υπ΄ αριθμόν εγγραφής 0/7670, κειμένου στην επαρχία Λάρνακος (τεκμήρια 3 και 4), άδεια οικοδομής ημερ. 28.01.2009 (τεκμήριο 5), πιστοποιητικό έγκρισης ημερ. 04.12.2009 (τεκμήριο 6), αποδείξεις είσπραξης υπ΄ αριθμόν 0096 και 0097 (τεκμήρια 7 και 8, αντιστοίχως), οι επίδικες επιταγές υπ΄ αριθμόν 11375554, 11375559, 11375558, 11375556, 11375555 και 11412169 (τεκμήρια 9 έως και 14, αντιστοίχως), πιστοποιητικά σύστασης και των αξιωματούχων της εταιρείας «ANDREAS K. ANTONIOY DEVELOPERS LTD» (τεκμήρια 16 και 15, αντιστοίχως), επιστολή της «Εθνικής» προς τον κατηγορούμενο ημερ. 26.01.2011 (τεκμήριο 17), έγγραφο ημερ. 11.07.2012 (τεκμήριο 18) περιέχον εντολή ανάκλησης των επίδικων επιταγών υπ΄ αριθμόν 11375554, 11375555, 11375556, 11375558 και 11375559 (τεκμήρια 9 έως και 13). Μετά το πέρας προσαγωγής μαρτυρίας εκ μέρους των παραπονουμένων ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου εισηγήθηκε πώς δεν κατεδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του πελάτη του. Ο κ. Πετρίδης υπεστήριξε πώς το κατηγορητήριο θα πρέπει να απορριφθεί στο στάδιο αυτό επικαλούμενος, μεταξύ άλλων, και τα εξής:

(1)Η προκείμενη ποινική διαδικασία είναι καταχρηστική εφ΄ όσον ο Ανδρέας Αντωνίου (Μ.Κ.1) εδήλωσε πώς όλες οι επίδικες επιταγές εξεδόθηκαν προς το σκοπό «συνολικής διευθέτησης» των οφειλών της εταιρείας «SOTIRIS A. CHRISTODOULOU ESTATES LTD» («η εταιρεία CHRISTODOUOU») προς τους παραπονουμένους στα πλαίσια της οποίας απεσύρθηκε η ποινική υπόθεση αρ. 2151/2011 (Ε.Δ. Λάρνακος).

(2)Όλες οι επίδικες επιταγές, εκδοθείσες προς όφελος μίας οντότητας με την επωνυμία «Ανδρέας Κ. Αντωνίου Λτδ» (τεκμήρια 9 έως και 14), εξεδόθηκαν προς όφελος ανύπαρκτου νομικού προσώπου. Εν πάση περιπτώσει, ουδεμία από τις επίδικες επιταγές εξεδόθηκε προς όφελος των παραπονουμένων, δηλαδή της εταιρείας «ANDREAS K. ANTONIOU DEVELOPERS LTD».

(3)Ο λόγος μη πληρωμής της επιταγής υπ΄ αριθμόν 11412169 (τεκμήριο 14) δεν συνίσταται στην ανάκλησή της. Η επιταγή αυτή δεν ετιμήθηκε γιατί η υπογραφή του εκδότη της διαφέρει από το δείγμα υπογραφής το οποίο είχε στην κατοχή της η τράπεζα.

(4)Όσον αφορά στην 6η κατηγορία ουδεμία μαρτυρία επαρουσιάσθηκε η οποία να εμπλέκει τον κατηγορούμενο στη διάπραξη του σχετικού αδικήματος.

(5)Εν αντιθέσει προς ό,τι καταγράφεται στις λεπτομέρειες αδικήματος της 6ης και της 7ης κατηγορίας περί του ουσιώδους χρόνου («κατά ή περί τον Φεβρουάριο 2012 ή και προγενέστερα»), ο Ανδρέας Αντωνίου (Μ.Κ.1) ανέφερε, ως ουσιώδη χρόνο, τις 30.04.2012. Αντιθέτως, ο ευπαίδευτος συνήγορος των παραπονουμένων υπεστήριξε πώς η προσκομισθείσα, από την πλευρά τους, μαρτυρία καταδεικνύει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου. Ας σημειωθεί πώς «Στο στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, παρέχεται πάντα η δυνατότητα στο Δικαστήριο να εξετάσει κατά πόσο η προσαχθείσα μαρτυρία, εξ όψεως κρινόμενη (on the face of it), στοιχειοθετεί τα συστατικά στοιχεία του εγκλήματος. Το θέμα διακρίνεται από την αξιοπιστία των μαρτύρων και τη βαρύτητα που μπορεί να αποδοθεί στη μαρτυρία τους.» (Γιάγκου (Λεμόνα) ν. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 382, 385). «...ένας κατηγορούμενος δεν καλείται σε απολογία όταν, (Ι). Δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσότερων συστατικών στοιχείων του αδικήματος, ή (ΙΙ). Η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει πάνω σε αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου» (Technotent K. Γ. Γιώργατσος Λτδ ν. Ορφανίδου

(2004)2 Α.Α.Δ. 388, 392). Το βάρος απόδειξης που φέρει η κατηγορούσα αρχή στο στάδιο που περατώνει την υπόθεσή της διαφέρει από αυτό που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στην πρώτη περίπτωση είναι αρκετό για την κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία (credible evidence) τέτοιας φύσης η οποία να δημιουργεί υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Εάν η μαρτυρία που παρουσιάζει η κατηγορούσα αρχή είναι τέτοιας ποιότητας ώστε θα ήταν επισφαλές να εκδοθεί καταδικαστική απόφαση επί τη βάσει αυτής και μόνον, τότε η υπόθεση απορρίπτεται και ο κατηγορούμενος δεν καλείται σε απολογία. Για το θεμιτό της συζήτησης, κατά το στάδιο του εκ πρώτης όψεως, θεμελιακών ζητημάτων που αφορούν στην ευθύνη του κατηγορουμένου, εφ΄όσον οι συνθήκες το επιτρέπουν, παρατίθεται το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Εντίμου Δικαστού κ. Ναθαναήλ στις Ποινικές Εφέσεις αρ. 5/2012 κ.α. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Δράκου κ.α., ημερ. 11.12.2012: «.......... το εκ πρώτης όψεως στάδιο αποτελεί θεμελιώδες στάδιο της ποινικής δίκης προστατεύοντας τον κατηγορούμενο από τη συνέχιση της δίκης ασκόπως ή για λόγους που δεν άπτονται ή δεν αφορούν την καθαυτή και καλώς νοούμενη απονομή της δικαιοσύνης. Στο εκ πρώτης όψεως στάδιο, η κατηγορούσα αρχή έχει ήδη ολοκληρώσει την υπόθεσή της. Έχει παραθέσει όλη τη μαρτυρία που έχει στη διάθεση της εναντίον του κατηγορουμένου, (Charalambos Savva "Pambos" v. Police

(1986)2 C.L.R. 30). Αν η μαρτυρία αυτή εκτιμώμενη στο απόγειο της δεν στοιχειοθετεί ή θεμελιώνει ένα ή περισσότερα από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος ή είναι αντινομική και εγγενώς συγκρουόμενη μεταξύ της, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα άφηνε την υπόθεση να προχωρήσει, τότε ο κατηγορούμενος δικαιούται απαλλαγής από το στάδιο αυτό. Όπως το θέτει ο Murphy on Evidence, 8η έκδ., σελ. 77: «The case is fatally defective in law. The defendant could safely refuse to call any evidence, and if the judge found for the claimant, the judgment would be set aside on appeal.» ........... Τόσο θεμελιώδες είναι το εκ πρώτης όψεως στάδιο που το ίδιο το Δικαστήριο, ακόμη και αν δεν θέσει ζήτημα ο κατηγορούμενος, είναι υποχρεωμένο να σταματήσει την υπόθεση εάν συντρέχουν τα προαναφερθέντα. Αυτό, διότι η κατηγορούσα αρχή δεν μπορεί να είναι βεβαίως σε καλύτερη μοίρα από απόψεως στοιχειοθέτησης της υπόθεσης ή αποτίμησης της μαρτυρίας, εάν ο κατηγορούμενος καταθέσει προς υπεράσπιση του και παρουσιάσει μαρτυρία. Άλλωστε, το εκ πρώτης όψεως βάρος που έχει να υπερπηδήσει η κατηγορούσα αρχή, μετατρέπεται στο αποδεικτικό βάρος απόδειξης της υπόθεσης της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Και συμβαίνει, ενίοτε, κληθείς ο κατηγορούμενος να υπερασπιστεί τον εαυτό του, να αθωωθεί και να απαλλαγεί χωρίς καν να προσφέρει οποιαδήποτε μαρτυρία, με μόνη την εναπόθεση αυτού του μεγαλύτερου βάρους απόδειξης στην κατηγορούσα αρχή με την ολοκλήρωση της υπόθεσης. Δεν υπάρχει λοιπόν εγγενώς οποιοδήποτε νομικό πρόβλημα ή εμπόδιο για ένα Δικαστήριο να απαλλάξει τον κατηγορούμενο από το εκ πρώτης όψεως στάδιο, εφόσον καθοδηγείται ορθά από τις νομολογιακές παραμέτρους. Αντίθετα επιβάλλεται, όταν οι συνθήκες της υπόθεσης το απαιτούν.» Εμελετήθηκαν τα επίδικα νομικά ζητήματα και εξετάσθηκε η μαρτυρία. Παρέλκει η πλήρης απόδοση της μαρτυρίας. Τα κρίσιμα μέρη της θα παρουσιασθούν κατά τη συζήτηση εκάστου των επίδικων νομικών ζητημάτων, η οποία ακολουθεί:

(1)Ως «καταχρηστική» χαρακτηρίζεται η δικαστική διαδικασία όταν δι΄ αυτής επιδιώκεται σκοπός όμοιος με σκοπόν ο οποίος επιδιώκεται διαμέσου της παράλληλης προώθησης άλλου ένδικου μέσου (Beogradskα D.D.

(1996)1 C.L.R. 911) καθώς, επίσης, και η δικαστική διαδικασία όταν πραγματικός της σκοπός είναι η εξόντωση ή η καταπίεση του αντιδίκου (Χαραλαμπίδης ν. Κωμοδρόμου (ανωτέρω) Mills v. Cooper

(1967)2 All ER 100, 104). Η δικαστική εξουσία για παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας εξ αιτίας του καταχρηστικού της χαρακτήρα ασκείται με φειδώ και μόνον εφ΄ όσον η διαδικασία είναι προδήλως καταχρηστική. Η σχετική απόφαση πρέπει να λαμβάνεται κατόπιν συνεκτίμησης αφ΄ ενός του συνταγματικού δικαιώματος κάθε προσώπου να προσφεύγει απρόσκοπτα στη δικαιοσύνη και αφ΄ ετέρου της ευθύνης του Δικαστηρίου να περιφρουρεί και να διασφαλίζει την ορθή και αποτελεσματική λειτουργία του (απόφαση στην Ποινική Έφεση αρ. 90/2011 Μεταφορές Γερόλεμος Ν. Γερολέμου Λτδ ν. Αδελφοί Σ. Πεκρής (Γενικές Επιχειρήσεις) Λτδ κ.ά. ημερ. 11.09.2013). Η κρίση περί καταχρηστικής διαδικασίας δεν διαμορφώνεται επί τη βάσει υποθέσεων και εικασιών. Τέτοια κρίση διαμορφώνεται επί τη βάσει μαρτυρίας. Συνεπώς, ευρισκόμενοι στο στάδιο κατά το οποίο ολοκληρώθηκε η προσαγωγή μαρτυρίας εκ μέρους των παραπονουμένων το ζήτημα της κατάχρησης της διαδικασίας δύναται να κριθεί. Σύνοψη του λόγου και των αρχών που διέπουν την άσκηση της δικαιοδοσίας για την αποτροπή της εκ μέρους διαδίκου κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας παρατίθεται στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Παρέλλα Τζεννάρο

(1995)1 Α.Α.Δ. 217: «Η δικαιοδοσία για την παρεμόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν στην κατίσχυσή του. Γι΄ αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου δεν συναρτούνται με οποιονδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα, μπορεί να προσλάβουν οποιανδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίον παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» Υπάρχουν περιπτώσεις όπου συγκεκριμένη δικαστική διαδικασία παρουσιάζεται, εκ πρώτης όψεως, ορθή και νόμιμη. Όμως, εξωγενής μαρτυρία καταδεικνύει τον καταχρηστικό χαρακτήρα της. Στην απόφαση Goldsmith v. Sperrings Ltd

(1977)2 All ER 566 (C.A.) λέχθηκαν, από τον Lord Denning M.R., τα εξής: «Abuse of legal process In a civilized society, legal process is the machinery for keeping order and doing justice. It can be used properly or it can be abused. It is used properly when it is invoked for the vindication of men's rights or the enforcement of just claims. It is abused when it is diverted from its true course so as to serve extortion or oppression; or to exert pressuve so as to achieve an improper end. When it is so abused, it is a tort, a wrong known to the law. The judges can and will intervene to stop it ... Sometimes abuse can be shown by the very steps being taken in the courts .. At other times the abuse can only be shown by extrinsic evidence that the legal process is being used for an improper purpose. On the face of it in any particular case, the legal process may appear to be entirely proper end correct. What may make it wrongful is the purpose for which it is used. If it is done in order to exert pressure so as to achieve an end which is improper in itself, then it is a wrong known to the law. This appears distinctly from the case which founded this tort. It is Grainger v. Hill

(1838)4 Bing N.C. 212 which arose out of the old process of capias. The plaintiff recovered damages for abuse of the process. It had been abuse because it had been taken, as Tindal CJ said at p. 221, «to effect an object not within the scope of the process» and as Bosanquet J. said at p. 24 «the process was enforced for an ulterior purpose». Εν προκειμένω, και όσον αφορά στην αιτία έκδοσης όλων των επίδικων επιταγών, τις συνθήκες υπό τις οποίες αυτές εξεδόθηκαν καθώς και τα γεγονότα τα οποία οδήγησαν στην καταχώριση της προκείμενης διαδικασίας, ο Ανδρέας Αντωνίου (Μ.Κ.1) εδήλωσε απερίφραστα, κατά την κυρίως εξέτασή του, η οποία διεξήχθηκε, ως επί το πλείστον, δια της ανάγνωσης και υιοθέτησης του εγγράφου αρ. 1, τα εξής: Επί σειρά ετών οι παραπονούμενοι και η εταιρεία CHRISTODOULOU, της οποίας διευθυντής και μέτοχος είναι ο κατηγορούμενος, υπήρξαν επαγγελματικοί συνεργάτες. Στα πλαίσια της συνεργασίας αυτής και επί τη βάσει γεγονότων αναγομένων στο έτος 2008 και έπειτα, η εταιρεία CHRISTODOULOU όφειλε στους παραπονουμένους ποσά ύψους €70.000 και €27.000. Για την εξόφληση του ποσού των €70.000 η εταιρεία CHRISTODOULOU εξέδωσε επτά

(7)μεταχρονολογημένες επιταγές για το ποσόν των €10.000 εκάστη. Παρουσιασθείσες στην τράπεζα για εξαργύρωση, οι επιταγές αυτές δεν ετιμήθηκαν. «.... Για το λόγο αυτό .... η παραπονούμενη αποτάθηκε στους δικηγόρους της οι οποίοι καταχώρησαν την ποινική υπόθεση αρ. 2151/2011 Ε.Δ. Λάρνακος εναντίον της εταιρείας CHRISTODOULOU και του κατηγορουμένου ...... Στα πλαίσια της ως άνω αναφερθείσας ποινικής υπόθεσης 2151/2011 και κατόπιν συζητήσεων των δύο πλευρών τόσο σε επίπεδο δικηγόρων όσο και μεταξύ των μερών, καταλήξαμε αρχές Φεβρουαρίου 2012, λίγες μέρες δηλαδή πριν εμφανιστούμε για Ακρόαση της ποινικής 2151/2011 που ήταν ορισμένη 07.02.2012, σε συνολική διευθέτηση για όλες τις οφειλές της εταιρείας CHRISTODOULOU προ της παραπονουμένη και η ποινική υπόθεση αποσύρθηκε από την παραπονουμένη.... Πιο συγκεκριμένα η διευθέτηση προνοούσε ότι η εταιρεία CHRISTODOULOU θα μεταβίβαζε στην παραπονουμένη ένα διαμέρισμα ιδιοκτησίας της αξίας €55.000 και επιπλέον ο κατηγορούμενος προσωπικά θα εξέδιδε μεταχρονολογημένες επιταγές για συνολικό ποσό €32.500 συμπληρώνοντας έτσι το ποσόν €87.

1. Το υπόλοιπο ποσόν εκ €10.200 δηλ. το ποσόν που υπολείπεται της συνολικής οφειλής των €97.700, συμφωνήθηκε μεταξύ των μερών ότι εφόσον η εταιρεία CHRISTODOULOU και ο κατηγορούμενος συμμορφωθούν πλήρως με τις υποχρεώσεις τους και πληρώσουν στο ακέραιο τις υποχρεώσεις τους μεταβιβάζοντας το διαμέρισμα και τιμώντας τις επιταγές .... τότε θα τους χαρίζετο ... Προς υλοποίηση της πιο πάνω συμφωνίας ο κατηγορούμενος τις πρώτες ημέρες Φεβρουαρίου 2012, πριν την 7η Φεβρουαρίου 2012 που ήταν ορισμένη η ποινική 2151/2011 .... στο γραφείο της παραπονουμένης .... στην παρουσία μου συμπλήρωσε, υπέγραψε και μου παρέδωσε τις κάτωθι .... επιταγές επ΄ ονόματι της παραπονουμένης (παραλείποντας την λέξη Developers είτε εκ παραδρομής είτε για συντομία): - Επιταγή υπ΄ αριθμό 11375554 ....... - Επιταγή υπ΄ αριθμό 11375559 ....... - Επιταγή υπ΄ αριθμό 11375558 ....... - Επιταγή υπ΄ αριθμό 11375556 ....... - Επιταγή υπ΄ αριθμό 11375555 ....... ............. ο κατηγορούμενος και η εταιρεία CHRISTODOULOU ούτε τον όρο της συμφωνίας μας για μεταβίβαση στην παραπονούμενη .... διαμερίσματος αξίας €55.000 υλοποίησαν .... Είναι για το λόγο αυτό που ... (ο κατηγορούμενος) ανέφερε ότι θα εκδώσει στην παραπονουμένη επιπρόσθετη επιταγή για το ισάξιο του διαμερίσματος που συμφωνήθηκε δηλ. €55.000... Πράγματι, περί τις 30.04.2012 στο γραφείο της παραπονουμένης .... στην παρουσία μου, ο κατηγορούμενος συμπλήρωσε, υπέγραψε και μου παρέδωσε την επιταγή υπ΄ αριθμόν 11412169..... ημερομηνίας 30.04.2012 δια το ποσόν των €55.000 επ΄ ονόματι της παραπονουμένης (παραλείποντας τη λέξη Developers είτε εκ παραδρομής είτε για συντομία) ...» (δείτε στις παρά.
2. Έως και 10 του εγγράφου αρ. 1). Την θέση πώς οι επίδικες επιταγές εξεδόθηκαν στα πλαίσια διευθέτησης χρηματικών αποζημιώσεων, η οποία περιελάμβανε και την απόσυρση της ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης αρ. 2151/2011 (Ε.Δ. Λάρνακος), επανέλαβε ο Ανδρέας Αντωνίου (Μ.Κ.1) κατά την αντεξέταση και την επανεξέτασή του. Εξέταση της μαρτυρίας αυτής αποκαλύπτει πώς οι παραπονούμενοι, δια του διευθυντού και εκπροσώπου τους Ανδρέα Αντωνίου (Μ.Κ.1), προσφεύγουν στην ποινική δικαιοσύνη ενδιαφερόμενοι να εισπράξουν το λαβείν τους και όχι για να τιμωρηθούν ποινικώς οι αδικοπραγήσαντες. Οι δηλώσεις και οι ενέργειες του Ανδρέα Αντωνίου (Μ.Κ.1), διευθυντού και εκπροσώπου των παραπονουμένων, αποκαλύπτουν πώς αυτός προσφεύγει στην ποινική δικαιοσύνη για να ικανοποιήσει τις προσωπικές οικονομικές απαιτήσεις του καθώς και τις οικονομικές απαιτήσεις των παραπονουμένων. Οι παραπονούμενοι και ο διευθυντής τους Ανδρέα Αντωνίου (Μ.Κ.1) δεν ενδιαφέρονται για τον ποινικό κολασμό αυτών τους οποίους εκάστοτε εγκαλούν ως αδικοπραγήσαντες και ούτε ενδιαφέρονται για την απόδοση ποινικής δικαιοσύνης. Εξ ου και αυτοί απέσυραν την ιδιωτική ποινική υπόθεση αρ. 2151/2011 (Ε.Δ. Λάρκακας), την οποίαν κατεχώρισαν, αμέσως μόλις «διευθέτησαν» την είσπραξη του «λαβείν» τους. Οι παραπονούμενοι, δια του διευθυντού και εκπροσώπου τους Ανδρέα Αντωνίου (Μ.Κ.1), προσφεύγουν στην ποινική δικαιοσύνη έχοντας αλλότριους σκοπούς. Αυτοί καταχρώνται των δικαστικών διαδικασιών και θα πρέπει να παρεμποδισθούν. Ο σκοπός αυτός επιτυγχάνεται με την απόρριψη ολόκληρου του κατηγορητηρίου. Τα ανωτέρω οδηγούν σε απόρριψη την η 1η έως και την 7η κατηγορία.

(2)Προκριματικό για την τύχη της 1ης έως και την 5η και της 7ης κατηγορίας είναι και το ζήτημα κατά πόσον οι επίδικες επιταγές (τεκμήρια 9 έως και 14) ανταποκρίνονται στο νομοθετικό ορισμό του όρου «επιταγή», ως αυτός δίδεται δια του άρθρου 4 του Κεφ.

1. Και αυτό δεδομένης της παρουσιασθείσας, από την πλευρά των παραπονουμένων, μαρτυρίας σύμφωνα με την οποία οι κατεγραμμένοι ως δικαιούχοι των επιταγών αυτών, δεν είναι υπαρκτή νομική οντότητα. Συναφώς σημειώνεται πώς, απαντώνας σε ερώτηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορουμένου, ο Ανδρέας Αντωνίου (Μ.Κ.1) απήντησε πώς δεν υπήρξε και ούτε υπάρχει εγγεγραμμένη εταιρεία με την επωνυμία «Ανδρέας Κ. Αντωνίου Λτδ», επωνυμία η οποία καταγράφεται σε όλες τις επίδικες επιταγές (τεκμήρια 9 έως και 14) ως ο δικαιούχος αυτών. Ο περί Ποινικού Κώδικα (Τροποιποιητικός) (Αρ. 4) Νόμος του 2003 (Ν. 164(Ι)/2003, ο οποίος ετέθηκε σε ισχύ στις 24.10.2003) προσέθεσε, στο ερμηνευτικό άρθρο 4 του Κεφ. 154, τον εξής ορισμό της «επιταγής»: «Επιταγή σημαίνει γραπτή εντολή του εκδότη προς Τράπεζα για πληρωμή καθορισμένου ποσού σε ορισμένο φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή σε δικαιούχο κομιστή, ανεξάρτητα από το αν καθίσταται πληρωτέα σε μεταγενέστερο χρόνο από την ημερομηνία έκδοσής της ή/και παράδοσής της και περιλαμβάνει δίγραμμη επιταγή». Ο νομοθετικός ορισμός της «επιταγής» καθιστά σαφές ότι το αδίκημα της έκδοσης επιταγής χωρίς αντίκρισμα δεν αφορά σε οιονδήποτε τραπεζικό έγγραφο. Αφορά μόνον στα αξιόγραφα τα οποία εμπίπτουν στο σχετικό ορισμό που παρατίθεται στο ερμηνευτικό άρθρο 4 του Κεφ.
2. Παρενθετικώς, και όσον αφορά στο φαινόμενο των νομοθετικών ορισμών, παρατίθεται το κάτωθι απόσπασμα από την απόφαση στην Υπόθεση αρ. 156/1996 Συμβούλιο Υδατοπρομήθειας Λεμεσού ν. Κυπριακής Δημοκρατίας Μέσω Υπουργού Οικονομικών κ.α., ημερ. 20.03.1998 (πρωτόδικη απόφαση του Έντιμου Δικαστή Σ. Νικήτα, στα πλαίσια αναθεωρητικής δικαιοδοσίας): «Θα ήταν χρήσιμο να έχουμε υπόψη ότι ο νομοθετικός ορισμός χρησιμοποιείται από το νομοθέτη στην προσπάθειά του να άρει τις αοριστίες που δημιουργεί πολλές φορές η πολυσημία των λέξεων. Ο καθηγητής Π. Σουρλάς εξηγά τις διαστάσεις του φαινομένου στο έργο του «Θεμελιώδη Ζητήματα της Μεθοδολογίας του Δικαίου»

(1986)σελ. 84 και 85: «Μονοσημία της γλώσσας του δικαίου στη σημασιολογική της διάσταση θα μπορούσε βέβαια να επιδιωχθεί με τη βοήθεια ορισμών. Και πράγματι ο νομοθέτης συχνά προσφεύγει στο μέσο αυτό, τους λεγόμενους νομοθετικούς ορισμούς, για να καθορίσει τη σημασία συγκεκριμένων λέξεων που χρησιμοποιούνται στα νομοθετικά κείμενα .... Η χρησιμότητα των νομοθετικών ορισμών έγκειται στο ότι με αυτούς περιορίζεται σε σημαντικό βαθμό το περιθώριο του εφαρμοστή να εκτιμήσει αν συντρέχει ή όχι περίπτωση εφαρμογής των κανόνων δικαίου όπου απαντά η οριζόμενη λέξη, καθώς είναι υποχρεωμένος να αντικαταστήσει τη λέξη αυτή με τις άλλες που συνιστούν τη σημασία της και επιπλέον οι λέξεις τούτες, με το να αποδίδουν την οριζόμενη περιφραστικά και με το να είναι κατά τεκμήριο προσιτότερες από αυτήν στον εφαρμοστή, διαλευκαίνουν τα σημεία ακριβώς εκείνα, για τα οποία ο νομοθέτης προβλέπει ότι χωρίς τον ορισμό θα προέκυπταν ασάφειες και αμφιβολίες» Εφ΄ όσον, λοιπόν, ο μάρτυρας των παραπονουμένων Ανδρέας Αντωνίου (Μ.Κ.1) δηλώνει και τα τεκμήρια 15 και 16 επιβεβαιώνουν, δεν υφίσταται εγγεγραμμένη νομική οντότητα με την επωνυμία «Ανδρέας Κ. Αντωνίου Λτδ», τα τεκμήρια 9 έως και 14, δεν περιέχουν εντολή για πληρωμή σε ορισμένο υπαρκτό φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή σε υπαρκτό δικαιούχο κομιστή. Κατά συνέπειαν, τα τεκμήρια 9 έως και 14 δεν αποτελούν «επιταγές» εν τη εννοία του άρθρου 4 του Κεφ. 154 και δεν δύνανται να αποτελούν αντικείμενα της ποινικής απαγόρευσης την οποίαν καθιερώνει το άρθρο 305Α του Κεφ. 154. Ο νομοθετικός ορισμός του όρου «επιταγή», ο οποίος δίδεται δια του άρθρου 4 του Κεφ. 154, είναι ουσιώδης και δεσμευτικός. Εφ΄ όσον δε τα τεκμήρια 9 έως 14 δεν ανταποκρίνονται στον ορισμό αυτό ελλείπει, εν προκειμένω, συστατικό στοιχείο του επίδικου αδικήματος. Παρατηρείται πώς οι διατάξεις των άρθρων 4 και 305Α του Κεφ. 154 είναι ποινικές και ως τέτοιες δεν μπορούν να ερμηνευθούν διασταλτικά. Όπως αναφέρεται στην Ερμογένους ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 387, 391: «Πρόκειται άλλωστε περί ποινικής διάταξης και επομένως, όπου θα μπορούσαν, ενδεχομένως να υπάρξουν εναλλακτικές λύσεις, η διάταξη ερμηνεύεται περιοριστικά». Επί του ζητήματος της περιοριστικής ερμηνείας των ποινικών νομοθετικών διατάξεων γίνεται παραπομπή και στην απόφαση Eurofreight Logistics Ltd v. Γεωργίου

(2006)2 Α.Α.Δ. 29. Τα ανωτέρω αποτελούν πρόσθετο λόγο απόρριψης της 1ης έως και την 5η και της 7ης κατηγορίας.

(3)Διαπράττει το διαγραφόμενο από το άρθρο 305 Α

(1)του Κεφ. 154 αδίκημα όποιος (α) εκδίδει επιταγή, (β) η οποία, κατά την ημερομηνία που καθίσταται πληρωτέα ή αργότερα, παρουσιάζεται στην τράπεζα επί της οποίας εξεδόθηκε, (γ) δεν εξοφλείται λόγω έλλειψης διαθεσίμων κεφαλαίων του εκδότη της ή λόγω του ότι ο τραπεζικός λογαριασμός του εκδότη της είναι κλειστός κατά το χρόνο παρουσίασής της και (δ) παραμένει απλήρωτη για περίοδο δεκαπέντε ημερών από την παρουσίασή της (Ιωάννου ν. Σαμουρίδης

(2000)2 Α.Α.Δ. 299). Συστατικά στοιχεία του αδικήματος που διαγράφεται από το άρθρο 305Α

(2)του Κεφ. 154 είναι: (α) η έκδοση επιταγής πριν ή κατά την ημερομηνία που αυτή κατέστη πληρωτέα, και (β) η καθ΄ οιονδήποτε τρόπο ανάκληση, από την έκδοσή της, της εξόφλησής της (Eurofreight Logistics Ltd v. Γεωργίου

(2006)2 Α.Α.Δ. 29, και Philippa Estates Ltd v. Ρούσου

(2006)2 Α.Α.Δ. 142). Η αναφορά, στα εδ.

(1)και

(2)του άρθρου 305Α του Κεφ. 154, των πράξεων δια των οποίων τελείται το αδίκημα της έκδοσης ακάλυπτης επιταγής (έλλειψη διαθέσιμων κεφαλαίων του εκδότη της επιταγής, κλειστός ο τραπεζικός λογαριασμός του εκδότη της επιταγής κατά το χρόνο που αυτή παρουσιάζεται για εξαργύρωση και ανάκληση της επιταγής) είναι περιοριστική. Ουδεμία άλλη πράξη, η οποία οδηγεί στην μη πληρωμή της επιταγής, δύναται να θεμελιώσει την αντικειμενική υπόσταση του επίδικου αδικήματος. Επαναλαμβάνεται πώς οι διατάξεις του άρθρου 305Α του Κεφ. 154, ως ποινικές, δεν επιδέχονται διασταλτικής ερμηνείας (Ερμογένους ν. Αστυνομίας (ανωτέρω) και Eurofreight Logistics Ltd v. Γεωργίου (ανωτέρω)). Εφ΄ όσον λοιπόν ό,τι αποδίδεται στον κατηγορούμενο, εν σχέσει με την 7η κατηγορία, είναι η εκ μέρους του μεθόδευση της μη πληρωμής της επιταγής υπ΄ αριθμόν 11412169 δια της παραποίησης της υπογραφής του, δεν συντρέχει η αντικειμενική υπόσταση του διαγραφομένου, από το άρθρο 305Α, αδικήματος. Τα ανωτέρω αποτελούν πρόσθετο λόγο απόρριψης της 7ης κατηγορίας.

(4)Διαπράττει το διαγραφόμενο από το άρθρο 298 του Κεφ. 154 αδίκημα όποιος με ψευδή παράσταση και με σκοπό την καταδολίευση αποκτά από άλλον ο,τιδήποτε το οποίο μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής ή παρακινεί άλλον να παραδώσει σε τρίτον τέτοιο πράγμα. Ως «ψευδής» θεωρείται οιαδήποτε παράσταση γεγονότος, παρελθόντος ή παρόντος, γενομένη με λόγια, έγγραφο ή συμπεριφορά, η οποία είναι ψευδής εφ΄ όσον το πρόσωπο που την παριστάνει γνωρίζει το ψεύδος αυτής ή δεν πιστεύει στην αλήθεια της. Εν προκειμένω, στις λεπτομέρειες αδικήματος της 6ης κατηγορίας καταγράφεται, ως «ψευδής», μία παράσταση μέλλοντος, δηλαδή η παράσταση περί εξόφλησης της επιταγής υπ΄ αριθμόν 11412169 άμα τη καταθέσει της στην τράπεζα «...Οι ψευδείς παραστάσεις συνίσταντο στο ότι ο κατηγορούμενος εξέδωσε επ΄ ονόματι της παραπονουμένης την επιταγή υπ΄αρ. 11412169 ... πείθοντας την .... ότι θα εισπράξει τα χρήματά της ενώ ο ίδιος εγνώριζε ότι αυτό ήταν ψέμα ή και ότι η επιταγή δεν θα επληρώνετο ...»). Συνεπώς, απουσιάζει από τις λεπτομέρειες της 6ης κατηγορίας η απαραίτητη καταγραφή συστατικού στοιχείου του διαγραφομένου, από τα άρθρα 297 και 298 του Κεφ. 154, αδικήματος. Τα ανωτέρω αποτελούν πρόσθετο λόγο απόρριψης της 6ης κατηγορίας.

(5)Η υποχρέωση της κατηγορούσας αρχής να καθορίσει, στο κατηγορητήριο, τα ιδιαίτερα πρωτογενή γεγονότα τα οποία στοιχειοθετούν το εκάστοτε επίδικο αδίκημα είναι αυστηρή, πηγάζει από το Σύνταγμα και τη νομολογία και διασφαλίζει το δικαίωμα του κατηγορουμένου να μην παραπλανηθεί και να μπορέσει να ετοιμάσει την υπεράσπισή του (Δημοκρατία ν. Σπύρου

(2000)2 Α.Α.Δ. 107, 144). Επακόλουθο της υποχρέωσης αυτής αποτελεί η ανάγκη όπως η μαρτυρία που θα προσκομίσει η πλευρά της κατηγορούσας αρχής να συνάδει προς το πλαίσιο των γεγονότων που καθορίζεται στο κατηγορητήριο. Μαρτυρία η οποία βρίσκεται εκτός του πλαισίου αυτού δεν μπορεί να γίνει δεχτή (Σταυρινίδης ν. Δήμου Λεμεσού

(2000)2 Α.Α.Δ. 429, 433). Σημειώνεται, ακόμη, το βάρος της κατηγορούσας αρχής να επικαλεστεί και να στοιχειοθετήσει κάθε επιμέρους συστατικό του επίδικου αδικήματος. Ως προς την ύπαρξη γεγονότων δεν επιτρέπονται υποθέσεις, όσον εύλογες και αν είναι αυτές. Κενά εν σχέσει με την συνδρομή πρωτογενών γεγονότων που στοιχειοθετούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (Λοίζου ν. Αστυνομία

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, 365-6). Εν προκειμένω, υπάρχει αντινομία μεταξύ καταγεγραμμένου, στο κατηγορητήριο, ως πρωτογενούς γεγονότος στοιχειοθετούντος την ευθύνη του κατηγορουμένου όσον αφορά στην 6η και την 7η κατηγορία και προσκομισθείσας μαρτυρίας. Υπενθυμίζεται πώς σύμφωνα με τις καταγεγραμμένες, στο κατηγορητήριο, λεπτομέρειες ο κατηγορούμενος παρουσιάζεται να προέβηκε στα αδικήματα στα οποία αφορούν η 6η και η 7η κατηγορία «κατά ή περί τον Φεβρουάριο 2012 ή και προγενέστερα». Όμως, ο Ανδρέας Κ. Αντωνίου (Μ.Κ.1) εδήλωσε πώς ο κατηγορούμενος εξέδωσε την κρίσιμη επιταγή υπ΄ αριθμόν 11412169 «περί τις 30.04.2012» και πώς ο ίδιος την επαρουσίασε στην τράπεζα για εξαργύρωση στις 13.07.2012 (δείτε στις παρά. 10(γ) και (ε) του εγγράφου αρ. 1). Η αντινομία αυτή αποτελεί πρόσθετο λόγο για την απόρριψη της 6ης και της 7ης κατηγορίας. Εν όψει των πιο πάνω, διαπιστώνεται πως δεν στοιχειοθετήθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου. Η διαπίστωση αυτή αφορά σε ολόκληρο το κατηγορητήριο Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η υπόθεση απορρίπτεται. Ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από όλες τις κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζει. (Υπ.) .............................................. Α. Κ. Λυκούργου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο