Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Αλέξης Αναστασίου, Αρ. υπόθεσης: 16022/14, 26/11/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2014:B107 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Mαρία Κ. Λοΐζου, Ε.Δ. Αρ. υπόθεσης: 16022/14 Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας v. Αλέξης Αναστασίου Ημερομηνία: 26 Νοεμβρίου 2014 Εμφανίσεις: Για την κατηγορούσα αρχή: κ Α. Αντωνίου, με κα. Θ. Μαυρομμάτη, κα Μ. Αναστασίου, κα Γ. Κυπρή, κ. Γ. Γιάγκου και κ. Α. Ποταμού, ασκούμενους δικηγόρους, για να ακούσει απόφαση η κα Ελ. Γιακουμεττή. Για τον κατηγορούμενο: Γ. Πολυχρόνης Κατηγορούμενος παρών. ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΠΙ ΑΙΤΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΑΣ ΑΡΧΗΣ ΓΙΑ ΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΥ ΕΚΚΡΕΜΟΥΣΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει 2 κατηγορίες ως εμφαίνονται στο Κατηγορητήριο που καταχωρίστηκε χθες 25-11-14, με σοβαρότερη αυτή του φόνου εκ προμελέτης, κατά παράβαση των άρθρων 203 και 204 του Ποινικού Κώδικα. Το αδίκημα αυτό είναι ένα εκ των σοβαροτέρων αδικημάτων που προβλέπονται στον Ποινικό Κώδικα και η σοβαρότητα του υπογραμμίζεται από την αυστηρότητα της προβλεπόμενης ποινής, η οποία είναι η υποχρεωτική δια βίου φυλάκιση. Μετά την παραπομπή του κατηγορουμένου σε απευθείας δίκη ενώπιον του Κακουργιοδικείου, το οποίο θα συνεδριάσει στη Λάρνακα στις 12-1-15, η κατηγορούσα αρχή υπέβαλε αίτημα όπως το Δικαστήριο ασκώντας τη διακριτική του εξουσία διατάξει την κράτηση του κατηγορουμένου μέχρι την έναρξη της δίκης του στο Κακουργιοδικείο. Το αίτημα της κατηγορούσας αρχής στηρίζεται σε 2 άξονες: στον κίνδυνο μη προσέλευσης του κατηγορουμένου στη δίκη του και στην πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων. Σε σχέση με τον κίνδυνο μη προσέλευσης του Κατηγορούμενου στη δίκη του, ο συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής, υποστήριξε το αίτημά του βασιζόμενος σε 3 παράγοντες. Πρώτον, στην αυστηρότητα της προβλεπόμενης ποινής εάν ο Κατηγορούμενος βρεθεί ένοχος, που είναι η υποχρεωτική δια βίου φυλάκιση. Δεύτερον, στην αναμενόμενη, υπό τις περιστάσεις, ποινή εάν ο Κατηγορούμενος βρεθεί ένοχος, που είναι και πάλιν η δια βίου ποινή φυλάκιση. Και τρίτον, στη πιθανότητα καταδίκης στη βάση του μαρτυρικού υλικού που προσκομίστηκε και κατατέθηκε ως τεκμήριο Α. Ως προς τον τρίτο παράγοντα, τονίστηκαν ιδιαίτερα τα περιεχόμενα των καταθέσεων με αύξοντες αριθμούς 6, 7, 10,11,12, 52 και
- Η τελευταία κατάθεση είναι η κατάθεση που Ο Κατηγορούμενος έδωσε στην αστυνομία και παραδέχεται ότι σκότωσε το θύμα αλλά όχι βάσει προμελέτης και στη βάση των όσων αναφέρει. Αναφέρθηκε ότι ακόμα και εάν ο Κατηγορούμενος βρεθεί ένοχος από το Κακουργιοδικείο για ανθρωποκτονία, και πάλιν η αναμενόμενη ποινή θα είναι αυστηρή. Σε σχέση με την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων εάν ο Κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος, τονίστηκε η παρελθούσα παραβατική συμπεριφορά του και κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως Τεκμήριο Β, κατάλογος καταδικών του Κατηγορούμενου στον οποίο εμφαίνονται δεκάδες ποινικές καταδίκες. Αναφέρθηκαν και 5 εκκρεμούσες, αυτή τη στιγμή, ποινικές υποθέσεις. Ο συνήγορος του Κατηγορούμενου ανέφερε ότι τον προβληματίζει το γεγονός ότι ο χώρος κράτησης του Κατηγορούμενου, ο οποίος είναι ανήλικος, ήτοι εντός των Κεντρικών Φυλακών, δεν πληροί κατά την άποψή του το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο. Όταν ερωτήθηκε από το Δικαστήριο που βασίζει το επιχείρημά του αυτό, σε ποια, δηλαδή, πραγματικά στοιχεία και σε ποιες νομοθετικές πρόνοιες, παρέπεμψε, χωρίς περαιτέρω εξειδίκευση, στα περιεχόμενα δύο πρωτόδικων αποφάσεων του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακος με Κατηγορούμενο τον ίδιο Κατηγορούμενο όπως και εδώ, στις υποθέσεις δηλαδή με αριθμούς 9502-13 και 935/
- Περαιτέρω, σε ερώτηση του Δικαστηρίου, κατά πόσο η κράτηση σε κρατητήριο αστυνομικού σταθμού και όχι στις Κεντρικές Φυλακές, θα ικανοποιούσε τις ανησυχίες της Υπεράσπισης, η απάντηση ήταν καταφατική. Επομένως, καθίσταται πρόδηλο ότι η ένσταση που υποβλήθηκε δεν είναι ως προς την κράτηση αυτή καθ΄εαυτή και δεν έγινε οποιοσδήποτε ισχυρισμός ως προς τη μη συνδρομή των προϋποθέσεων που προβλέπονται από τη νομολογία για κράτηση κατηγορουμένου. Η ένσταση ήταν ως προς τις συνθήκες κράτησης του Κατηγορούμενου αλλά και πάλι, οφείλω να πω, γενικά και χωρίς εξειδίκευση, αφού σε σαφές ερώτημα του Δικαστηρίου προς την Υπεράσπιση, ποιος είναι εκείνος ο δυσμενής επηρεασμός που προκύπτει στον Κατηγορούμενο από τις συνθήκες κράτησης του στις Κεντρικές Φυλακές και πάλι ο συνήγορος του παρέπεμψε στις 2 πιο πάνω αποφάσεις. Η κράτηση υποδίκου, είτε στις Κεντρικές Φυλακές είτε σε κρατητήριο αστυνομικού σταθμού, δεν παύει από του να είναι κράτηση. Αποστέρηση δηλαδή της ελευθερίας του κατηγορούμενου προς το σκοπό παράστασής του σε αρμόδιο Δικαστήριο για να δικαστεί (βλέπετε κατ΄αναλογίαν την Costas Evgeniou v. the Police
(1984)2 CLR 327). Προχωρώ να εξετάσω τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες μπορεί να διαταχθεί κράτηση κατηγορουμένου. Σημειώνεται, ότι δεν υπήρξε εισήγηση εκ της Υπεράσπισης ότι οι νομολογιακά καθιερωμένες προϋποθέσεις δεν πληρούνται. Η εξουσία του Δικαστηρίου όσον αφορά στο αίτημα κράτησης κατηγορουμένου μέχρι την ημερομηνία της δίκης του ενώπιον του Κακουργιοδικείου βασίζεται στα άρθρα 48 και 157
(1)της Ποινικής Δικονομίας, Κεφ. 155. Στην υπόθεση Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 109 απαριθμούνται οι λόγοι για τους οποίους μπορεί να διαταχθεί η κράτηση κατηγορουμένου ως εξής:
- η πιθανότητα και ο κίνδυνος μη προσέλευσής του στη δίκη,
- η πιθανότητα και ο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων και, τέλος,
- η πιθανότητα και ο κίνδυνος επηρεασμού μαρτύρων. Ο κάθε ένας από τους πιο πάνω λόγους, είναι δυνατό να δικαιολογήσει την έκδοση διατάγματος κράτησης, από μόνος του, χωρίς να είναι απαραίτητη η συνδρομή όλων για να διαταχθεί η κράτηση. Παραπέμπω σχετικά στην υπόθεση Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 7. Η σοβαρότητα των κατηγοριών σε συνδυασμό προς την πιθανότητα καταδίκης και επιβολής αυστηρής ποινής, αποτελούν βασικούς δείκτες σε σχέση με την πιθανότητα προσέλευσης του κατηγορουμένου στη δίκη του. Στην υπόθεση Θεοδωρίδης ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 139, επισημάνθηκε ότι όσο σοβαρότερη είναι η κατηγορία ανάλογα αυξημένο είναι και το κίνητρο του κατηγορουμένου να διαφύγει της δίκης του. (Βλ. επίσης την πρόσφατη απόφαση Αναστάσιος Κρασοπούλης Κατηγορούμενοςα. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 119/12, 122/12, 123/12 και 124/12, ημερ. 9.7.2012). Έχω διεξέλθει το διαθέσιμο μαρτυρικό υλικό που κατατέθηκε από την κατηγορούσα αρχή ως Τεκμήριο Α. Μέσα από αυτό, οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι υπάρχει πιθανότητα καταδίκης του κατηγορουμένου στο βαθμό που μπορεί κανείς να διακρίνει στο στάδιο αυτό. Εναπόκειται στο Κακουργιοδικείο να σχηματίσει στο κατάλληλο στάδιο πλήρη και ασφαλή άποψη με βάση τη μαρτυρία που θα ακούσει, ως προς τις κατηγορίες. Μια ενδεχόμενη καταδίκη πάντως στις κατηγορίες, υπό οποιεσδήποτε περιστάσεις, αναμένεται να επισύρει ποινή φυλάκισης αρκετών ετών, κατά το επιεικέστερο, και δια βίου ποινή φυλάκισης, κατά το αυστηρότερο και υποχρεωτικό εάν αποδειχθεί η 1η κατηγορία. Δεν μου διαφεύγει ότι η ύπαρξη προμελέτης δεν προκύπτει από οποιαδήποτε μία κατάθεση, αποτιμούμενη κατ΄αποκλεισμό των άλλων καταθέσεων. Όμως, απόφανση επί του θέματος της προμελέτης δεν είναι απαραίτητη, ούτε επιθυμητή ή επιτρεπτή σε αυτό το στάδιο. Αρκεί το ότι, ακόμα και στην περίπτωση που αποδειχθεί ανθρωποκτονία ενώπιον του Κακουργιοδικείου, η ποινή αναμένεται να είναι αυστηρή. Επομένως και στη βάση των πιο πάνω, ικανοποιούμαι ότι ο κίνδυνος μη προσέλευσης του Κατηγορούμενου στη δίκη του είναι μεγάλος και ορατός. Παρόλο που αυτός ο κίνδυνος θα ήταν από μόνος του αρκετός για να στοιχειοθετήσει αίτημα κράτησης, αναφέρω ότι βρίσκω ότι στοιχειοθετήθηκε από την Κατηγορούσα αρχή, επιπρόσθετα και ο κίνδυνος διάπραξης άλλων αδικημάτων. Προς τούτο λαμβάνω υπόψη μου το Τεκμήριο Β, ήτοι τις προηγούμενες καταδίκες του Κατηγορούμενου καθώς και τις εκκρεμείς του ποινικές υποθέσεις ως αναφέρθηκαν, ως ενδείξεις της προηγούμενης παραβατικότητάς του. Σημειώνεται, ότι οι προηγούμενες καταδίκες δεν αποτελούν βεβαίως απόδειξη ότι ο Κατηγορούμενος θα παρανομήσει στο μέλλον, αλλά αποτελούν σαφή ένδειξη τέτοιας πιθανότητας, λαμβάνοντας υπόψη την αδιαμφισβήτητη παραβατική συμπεριφορά του Κατηγορούμενου. Παραγνώριση αυτής της ένδειξης θα ήταν, φρονώ, επισφαλής, υπό τις περιστάσεις. Λαμβάνω υπόψη μου και το διάστημα το οποίο θα μεσολαβήσει μέχρι που θα επιληφθεί της υπόθεσης το Κακουργιοδικείο. Παραπέμπω σχετικά στις υποθέσεις Χ΄΄ Δημητρίου v. Αστυνομίας
(1997)2 Α.Α.Δ 45, Οικονομίδης (ανωτέρω) και Νικήτα Κατηγορούμενοςά. v. Δημοκρατίας, Ποιν. Εφ. 195/10, ημερ. 18.2.2011 και στην Fuat Adnan v. Αστυνομίας
(2004)2 ΑΑΔ 183 και με αυτές ως γνώμονα βρίσκω ότι ο χρόνος κράτησης από σήμερα μέχρι και την 12-1-15 δεν είναι τόσο μεγάλος ώστε, σε παραγνώριση, των υπολοίπων προϋποθέσεων που ως ανέφερα ήδη πληρούνται, να δύναται να αφεθεί ελεύθερος ο Κατηγορούμενος, με ή χωρίς όρους. Με δεδομένο, ότι βρίσκω ότι πληρούνται οι νομολογιακά καθιερωμένες προϋποθέσεις κράτησης κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο ο ισχυρισμός της Υπεράσπισης περί κράτησης του Κατηγορούμενου κατά τρόπο αντίθετο με το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο, μπορεί να λειτουργήσει ως αποφασιστικός παράγοντας για να αφεθεί ελεύθερος. Στην πρωτόδικη ποινική υπόθεση με αρ. 9502-13 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, στην οποία με παρέπεμψε ο δικηγόρος του Κατηγορούμενου, ο Κατηγορούμενος διώχθηκε για τα αδικήματα της κακόβουλης ζημιάς και της εισόδου σε ξένη περιουσία με σκοπό τη διάπραξη ποινικού αδικήματος. Λόγω της ανυπαρξίας κελιών όπου δύνανται να κρατούνται ανήλικοι διαχωρισμένοι από τους ενήλικες, ότι ο Κατηγορούμενος κρατήθηκε υπόδικος από τις 23-07-13 στις Κεντρικές Φυλακές σε κελί με ενήλικες, και της ηλικίας του τότε, ήτοι μόλις 16 ετών, αποφασίστηκε από το Δικαστήριο η επιβολή ποινής στερητικής της ελευθερίας μέχρι την ημέρα της απόφασης, ήτοι 14/10/2013, και όχι περισσότερο. Στην ποινική υπόθεση με αρ. 935-14 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακος, αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής για κράτηση του Κατηγορούμενου μέχρι τη δίκη του για σωρεία αδικημάτων στα οποία παραδέκτηκε, δεν έγινε αποδεκτό, για τους λόγους που εμφαίνονται εκεί και τέθηκαν όροι για την παράστασή του. Σημειώνω, ότι δεσμευτικές για το Δικαστήριο αυτό είναι μόνο οι αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Αυτό δε σημαίνει, ότι αυτό το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν μπορεί να αντλήσει νομική καθοδήγηση από άλλες πρωτόδικες αποφάσεις. Δεν μπορεί, όμως, να αντληθεί πληροφόρηση από τις πιο πάνω αποφάσεις, ως προς πραγματικά δεδομένα που δεν τέθηκαν ενώπιον μου και στη βάση των οποίων λήφθηκαν εκείνες οι αποφάσεις. Εν πάση περιπτώσει, βρίσκω εκείνες τις αποφάσεις περιορισμένες στα γεγονότα και περιστατικά τους, στη σοβαρότητα των αδικημάτων για τα οποία ο Κατηγορούμενος καταδικάστηκε στην 9502-13 και αντιμετώπιζε στην 935-14 και στο ότι το Δικαστήριο στην 9502-13 ήταν αρμόδιο για ακρόαση της υπόθεσης και για άσκηση του λεπτού έργου της επιβολής αρμόζουσας ποινής. Η παρούσα περίπτωση διαφέρει από τις πιο πάνω περιπτώσεις με πολλούς τρόπους. Οι αποφάσεις εκείνες λήφθηκαν ενώ ο Κατηγορούμενος διένυε το 16ο έτος της ηλικίας του. Σήμερα είναι 17 χρονών και 3 μηνών. Τα αδικήματα των κατηγοριών εκεί, δεν ήταν τόσο σοβαρά όσο τα αδικήματα για τα οποία ο Κατηγορούμενος κατηγορείται εδώ, και ειδικά αυτό του φόνου εκ προμελέτης. Το παρόν Δικαστήριο, δεν είναι Δικαστήριο ουσίας, αλλά Δικαστήριο που δικαιοδοσία έχει μόνο να αποφασίσει την κράτηση μέχρι την εμφάνιση του Κατηγορούμενου στο Κακουργιοδικείο στη βάση συγκεκριμένων προϋποθέσεων. Ως προς τις συνθήκες κράτησης του Κατηγορούμενου αναφέρω τα εξής. Βάσει του περί Αδικοπραγούντων Ανηλίκων Νόμου, Κεφ. 157, προνοείται η λειτουργία Δικαστηρίων ανηλίκων καθώς και αναμορφωτηρίων ("reform school"), θεσμοί οι οποίοι δεν λειτουργούν αυτή τη στιγμή στη Δημοκρατία και επομένως οι σχετικές διατάξεις έχουν καταστεί ανενεργές. Πάντως, αναφέρεται πως το Κεφ. 157 εφαρμόζεται σε παιδιά και νεαρά πρόσωπα (children and young persons στο πρωτότυπο κείμενο) τα οποία ορίζονται στο ίδιο Κεφάλαιο ως άτομα κάτω των 14 ετών και άτομα μεταξύ των 14 και 16 ετών αντίστοιχα. Επομένως, το Κεφάλαιο αυτό δεν έχει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση, εφόσον ο Κατηγορούμενος είναι 17 ετών. Επίσης, ο περί Παιδίων Νόμος, Κεφ. 352, παρόλο που στις ερμηνευτικές διατάξεις ορίζει τον όρο «παιδί» ως οποιοδήποτε άτομο κάτω των 18 ετών, προνοεί για την κράτηση ατόμων κάτω των 16 ετών σε ειδικά κρατητήρια ανηλίκων («remand homes») (άρθρα 38-40) καθώς και για την μεταχείριση τους από Δικαστήρια ανηλίκων (άρθρα 63-73). Σημειώνω και εδώ ότι λόγω της ηλικίας του Κατηγορούμενου, αυτές οι διατάξεις δεν δύνανται να εφαρμοστούν. Είναι πάντως γεγονός, ότι η άμεση ανάγκη για αναμόρφωση του συστήματος της ποινικής δικαιοσύνης για τους ανηλίκους και της σωφρονιστικής τους μεταχείρισης επισημαίνεται από το Ανώτατο Δικαστήριο ήδη από την έναρξη λειτουργίας της Κυπριακής Δημοκρατίας (Trifona alias Aloupos v. The Republic
(1961)CLR 246, Meytanis v. The Police
(1966)2 CLR 84). Ο Γ. Πικής στη 2η έκδοση του βιβλίου του Sentencing in Cyprus, 2007, στη σελ. 44, επισημαίνει ότι στο παρελθόν δημιουργήθηκε αναμορφωτήριο σύμφωνα με Κανονισμούς που θεσπίστηκαν βάσει του περί Αδικοπραγούντων Ανηλίκων Νόμου, Κεφ. 157, στη Λάμπουσα της Λαπήθου με ιδιαίτερα ικανοποιητικά αποτελέσματα. Λόγω, συνεχίζει, των τραγικών γεγονότων του 1974 το αναμορφωτήριο σταμάτησε να λειτουργεί και δεν λειτουργεί έκτοτε, αφήνοντας ένα κενό που πρέπει το συντομότερο δυνατό να πληρωθεί, λαμβάνοντας ιδιαιτέρως υπόψη τις πρόνοιες του άρθρου 12
(2)του πιο πάνω Νόμου. Οι εξελίξεις στο σημαντικό αυτό θέμα παραμένουν ελάχιστες. Πάντως, ανήλικος δύναται να κρατηθεί νόμιμα ως υπόδικος. Βάσει του άρθρου 11
(2)(δ) του Συντάγματος, ανήλικος δύναται, μεταξύ άλλων, να περιοριστεί δια νομίμου κρατήσεως προς το σκοπό προσαγωγής αυτού ενώπιον της κατά νόμου αρμοδίας αρχής. Το ίδιο προνοείται και στο άρθρο 5
(1)(δ) της ΕΣΔΑ, που κυρώθηκε με το Ν. 59/62στην Κυπριακή Δημοκρατία. Στον περί των Προσώπων που συλλαμβάνονται και τελούν υπό κράτηση Νόμο 163(Ι)/2005, στο Άρθρο 20, σημειώνεται η υποχρέωση του υπευθύνου κάθε κρατητηρίου να μεριμνά ώστε οι κρατούμενοι κάτω των 18 ετών να διαβιούν σε ξεχωριστά κελιά από τα κελιά των υπόλοιπων κρατουμένων. Σύμφωνα, δε, με τον Ν. 14/1969, ο οποίος κυρώνει σε Νόμο στην Κυπριακή Δημοκρατία, μεταξύ άλλων, το Διεθνές Σύμφωνο Περί Αστικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων, το οποίο υιοθετήθηκε στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών: «2.—(α) Πλην εξαιρετικών περιπτώσεων, οι κατηγορούμενοι δέον όπως κρατώνται κεχωρισμένως των καταδικασθέντων προσώπων, και όπως υπόκεινται εις διαφορετικήν μεταχείρισιν, προσήκουσαν εις την κατάστασιν των ως μη καταδικασθέντων εισέτι προσώπων. (β) Κατηγορούμενοι ανήλικοι δέον όπως κρατώνται κεχωρισμένως των ενηλίκων τοιούτων και όπως προσάγωνται εις δίκην το ταχύτερον δυνατόν. 3. Το σωφρονιστικόν σύστημα δέον όπως υπαγάγη τους εν τω σωφρονιστηρίω κρατουμένους εις μεταχείρισιν σκοπούσαν κατά κύριον λόγον εις την αναμόρφωσιν και κοινωνικήν αποκατάστασίν των. Oι ανήλικοι εγκληματίαι δέον όπως κρατώνται κεχωρισμένως των ενηλίκων τοιούτων και υπόκεινται εις μεταχείρισιν προσήκουσαν εις την ηλικίαν των και την νομικήν αυτών κατάστασιν.» Η πιο πάνω διάταξη, ως μέρος διεθνούς σύμβασης που κυρώθηκε δια Νόμου στη Δημοκρατία, έχει αυξημένη τυπική ισχύ. Είναι, επομένως, υποχρέωση και καθήκον του υπεύθυνου οποιουδήποτε κρατητηρίου[1] να μεριμνήσει ώστε ο Κατηγορούμενος διαβιεί σε ξεχωριστό κελί από ενήλικες κρατούμενους. Ο Κατηγορούμενος πρέπει, βάσει των προαναφερθέντων Νόμων, να κρατηθεί οπουδήποτε υπάρχει αυτή η δυνατότητα. Αυτή μου η κατάληξη καθιστά αχρείαστη την προσκόμιση οποιασδήποτε μαρτυρίας σε σχέση με τις συνθήκες κράτησης ανηλίκου στις Κεντρικές Φυλακές ή σε κρατητήριο Αστυνομικού Σταθμού. Σημειώνω, δε, το εξής: Εάν η ανυπαρξία πιο εξειδικευμένου νομοθετικού πλαισίου ως προς τις συνθήκες κράτησης υποδίκων ανηλίκων, οδηγούσε στην, άνευ ετέρου, ελευθέρωση του ανηλίκου Κατηγορούμενου, με η χωρίς όρους, μετά από κατηγορία για φόνο εκ προμελέτης και κατόπιν της διαπίστωσης από το Δικαστήριο ότι πράγματι συντρέχει μία ή περισσότερες εκ των διαζευκτικών προϋποθέσεων της νομολογίας για τέτοια κράτηση, αυτό θα ακύρωνε, αυθαίρετα και άνευ ερείσματος, τη δυνατότητα κράτησης ποινικά υπεύθυνου (υπό την τυπική έννοια) ατόμου, θα καταστρατηγούσε τους σκοπούς της ποινικής δικαιοσύνης και το γενικό συμφέρον της διασφάλισης της παράστασης του Κατηγορούμενου στη δίκη του. Λαμβάνοντας υπόψη μου όλους τους σχετικούς παράγοντες τους οποίους προανέφερα, καταλήγω σε συμπέρασμα ότι ο Κατηγορούμενος δεν μπορεί να αφεθεί ελεύθερος μέχρι τη δίκη του. Επομένως, διατάσσω όπως ο Κατηγορούμενος παραμείνει υπό κράτηση μέχρι να παρουσιαστεί ενώπιον του Κακουργιοδικείου Λάρνακας στις 12.1.15 και ώρα 9.00 π.μ. (Υπ.) .............. Μαρία Κ.Λοΐζου, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] Βάσει των ερμηνευτικών διατάξεων του Άρθρου 2 του Νόμου 163(Ι)/2005, «κρατητήριο» σημαίνει κτίριο και υποστατικό που έχει καθιδρυθεί ως αστυνομικό κρατητήριο δυνάμει των περί Φυλακών Νόμων και περιλαμβάνει κτίριο και υποστατικό που έχει καθιδρυθεί ως φυλακή δυνάμει των εν λόγω νόμων. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο