Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Ελευθέριου Αντωνίου, Αρ.Υπόθεσης: 17878/12, 23/1/2014

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, ο Κατηγορούμενος επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Η μαρτυρία του ήταν και η μόνη που προσκομίστηκε εκ μέρους της Υπεράσπισης. Μαρτυρία - Αξιολόγηση Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω, μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Θα προχωρήσω στην συνέχεια στην αξιολόγηση της μαρτυρίας που προσάχθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου με κριτήρια, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, την ευκαιρία που είχαν οι μάρτυρες να παρακολουθήσουν τα επίδικα γεγονότα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( Ζαβρού v.Χαραλάμπους

(1996)1Α Α.Α.Δ 447, και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ 820). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Πιο κάτω γίνεται ξεχωριστή αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα. Η αξιολόγηση αυτή ωστόσο δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα

(1992)1 Α.Α.Δ 1056 Mustafa v. Κακουρή κ.α

(2002)1Α Α.Α.Δ 165). Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των Τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του. Δεν θα προβώ σε εκτενή και λεπτομερή παράθεση της μαρτυρίας, αλλά θα περιοριστώ σε εκείνα τα μέρη της μαρτυρίας τα οποία σχετίζονται με τα επίδικα θέματα και είναι απαραίτητα για την αξιολόγηση της και την εξαγωγή των ευρημάτων του Δικαστηρίου. ΜΚ1 Ως ΜΚ.1 κατέθεσε η Αστ. 3257 Μ. Ευδοκίου, η οποία είναι η εξεταστής της υπόθεσης. Η ΜΚ1 κατά την κυρίως εξέταση της ανέφερε ότι κάλεσε τον Κατηγορούμενο για να λάβει και έλαβε από αυτόν ανακριτική κατάθεση και τον κατηγόρησε γραπτώς για τα υπό εξέταση αδικήματα. Κατέθεσε δε ως Τεκμήρια τα ακόλουθα έγγραφα: (α) ως Τεκμήριο 1 την γραπτή κατάθεση της, (β) ως Τεκμήριο 2 την ανακριτική κατάθεση που έλαβε από τον Κατηγορούμενο και (γ) ως Τεκμήριο 3 την γραπτή κατηγορία. Κατά την αντεξέταση της δεν έτυχε οποιασδήποτε αμφισβήτησης η μαρτυρία της, την οποία και αποδέχομαι. ΜΚ2 Ο ΜΚ2, ήταν το πρόσωπο που είχε άμεση εμπλοκή στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Κατά την κυρίως εξέταση του κατέθεσε ως Τεκμήριο 4 την γραπτή κατάθεση του, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε. Συνοπτικά, στην μαρτυρία του ανέφερε ότι κατά τον επίδικο χρόνο μαζί με άλλους αστυφύλακες του Αρχηγείου Αστυνομίας διενεργούσαν έλεγχο αλκοτέστ και τροχαίας στην Λεωφόρο Απ. Παύλου, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι οι έλεγχοι γίνονταν κυρίως για αλκοόλ. Την 01.04.2012 και περί ώρα 02.40 σταμάτησε για έλεγχο το όχημα που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος (τον οποίο ο ΜΚ2 αναγνώρισε κατά την μαρτυρία του) τον πλησίασε και του ζήτησε τα στοιχεία του και ο κατηγορούμενος του είπε ότι δεν τα είχε. Ο ΜΚ.2 διαπίστωσε ότι ο κατηγορούμενος μύριζε αλκοόλ, μάσσευε, είχε έντονη κοκκινίλα στα μάτια του και δεν εστίαζε το βλέμμα του προς τον ΜΚ.

1. Ζήτησε από τον Κατηγορούμενο να εξέλθει από το όχημα του για να τον υποβάλει σε προκαταρκτική εξέταση αλκοόλης, ο τελευταίος όμως αρνήθηκε λέγοντας «εν φυσώ πούποτε εγώ φεύκω» και εγκατέλειψε το μέρος όπου τον είχε σταματήσει ο ΜΚ
2. Ο ΜΚ2 παρακολούθησε από το σημείο που βρισκόταν την πορεία του οχήματος του Κατηγορούμενου , ο οποίος σύμφωνα με τον ΜΚ2, οδήγησε το όχημα του προς τα φώτα τροχαίας της συμβολής των οδών Απ. Παύλου, Γλάδστωνος και Νικοδήμου Μυλωνά, παραβίασε την άσπρη συνεχή γραμμή που χωρίζει κατά μήκος την Απ. Παύλου, εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, προσπέρασε άλλα οχήματα που προπορεύονταν και παραβιάζοντας τον κόκκινο σηματοδότη των φώτων τροχαίας έστριψε αριστερά και εισήλθε στην οδό Νικοδήμου Μυλωνά. Ο ΜΚ2 ανέφερε ότι ο δρόμος ήταν φωτεινός, η απόσταση μεταξύ του σημείου που βρισκόταν ο ίδιος και των φώτων τροχαίας προς τα οποία κατευθύνθηκε ο Κατηγορούμενος ήταν γύρω στα 150-180 μέτρα και είχε ικανοποιητική ορατότητα. Ο ΜΚ2, αφού παρακολούθησε την πορεία του οχήματος του Κατηγορουμένου, εισήλθε στην συνέχεια στο υπηρεσιακό του όχημα και ακολούθησε την πορεία του Κατηγορούμενου χωρίς όμως να μπορέσει να τον εντοπίσει. Κατά την αντεξέταση του, η ευπαίδευτη συνήγορος του Κατηγορουμένου υπέβαλε στον ΜΚ2 ότι το όχημα του Κατηγορουμένου δεν κινείτο με κατεύθυνση την Πάνω Πάφο, αλλά κινείτο στην αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή από Πάνω Πάφο προς Κάτω Πάφο όπου βρίσκεται η οικία του Κατηγορουμένου. Περαιτέρω, του υποβλήθηκε ότι παρά το γεγονός ότι σταμάτησε για έλεγχο το όχημα του Κατηγορουμένου, ουδέποτε προσέγγισε τον Κατηγορούμενο για να του ζητήσει οτιδήποτε και ο Κατηγορούμενος μετά παρέλευση ώρας εγκατέλειψε την σκηνή αφού ούτε ο ίδιος, ούτε οποιοσδήποτε άλλος αστυφύλακας τον πλησίασε. Κατά συνέπεια, του υποβλήθηκε η θέση ότι ο Κατηγορούμενος δεν διέπραξε και τα λοιπά αδικήματα για τα οποία κατηγορείται, αφού δεν ακολούθησε την πορεία που ισχυρίστηκε ο ΜΚ2, αλλά την αντίθετη πορεία προς Κάτω Πάφο όπου ευρίσκεται η οικία του. Ο ΜΚ2 αρνήθηκε όλες τις πιο πάνω θέσεις της Υπεράσπισης και επέμεινε στην δική του εκδοχή. Ο ΜΚ2 μου προξένησε πολύ καλή εντύπωση. Απαντούσε με ευθύτητα και ειλικρίνεια χωρίς σε οποιαδήποτε στιγμή να διακρίνω οποιαδήποτε πρόθεση ή προσπάθεια του να παραποιήσει την αλήθεια. Κατά την αντεξέταση του δεν περιέπεσε σε οποιαδήποτε αντίφαση, ούτε και κλονίστηκε καθ' οιονδήποτε τρόπο η αξιοπιστία του. Το μοναδικό σημείο που ο ΜΚ2 δεν ήταν σε θέση να απαντήσει με θετικό τρόπο ήταν το ερώτημα σε σχέση με τον αριθμό των παρόδων από την Νικοδήμου Μυλωνά μέχρι το τέλος της Επαρχιακής Διοίκησης. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσια την στιχομυθία μεταξύ της ευπαιδεύτου συνηγόρου του Κατηγορούμενου και του ΜΚ.2, καθώς έγινε αρκετή συζήτηση για το εν λόγω ζήτημα: «E. Όταν λέτε υπήρχαν πολλές πάροδοι, πού υπήρχαν οι πολλές πάροδοι; A. Στη Νικοδήμου Μυλωνά. E. Από την αρχή της Νικοδήμου Μυλωνά μέχρι το τέλος της Επαρχιακής Διοίκησης, πόσες παρόδοι υπάρχουν; A. Δεν γνωρίζω ξέρω ότι υπάρχουν αρκετές μέχρι την Λαϊκή αγορά εξ' όσων γνωρίζω υπάρχουν αρκετές. E. Να σου υποβάλω, ότι από τα φώτα της συμβολής Αποστόλου Παύλου Γλάδστωνος και Νικοδήμου Μυλωνά υπάρχει μια πάροδος εκεί που τελειώνει στο ξενοδοχείο Αγαπήνορας και ο επόμενος δρόμος είναι εκεί που πάμε προς αγορά, εκεί που ήταν παλιά η αγορά της Πάφου δηλαδή συναντούμε δύο δρόμους, την πάροδο και το δρόμο που σας λέω; A. Εντιμότατε επειδή δεν είμαι από Πάφο και δεν γνωρίζω το κτήριο της επαρχιακής διοίκησης το οποίο ανέφερε η Συνήγορος υπεράσπισης, δεν μπορώ να απαντήσω στην υποβολή της κατά πόσο διαφωνώ ή συμφωνώ ή αν είναι μόνο δύο παρόδοι. Γνωρίζω μέχρι το σημείο, μέχρι το στρίψιμο που πάεις στην αγορά ότι υπάρχει μια διακλάδωση που υπάρχουν 3 διαφορετικοί δρόμοι». Τα πιο πάνω δεν κλονίζουν, κατά την κρίση μου, την αξιοπιστία του ΜΚ2 ούτε και δημιουργούν οποιοδήποτε ρήγμα σε αυτήν. Αντιθέτως ενισχύουν όσα πιο πάνω ανέφερα, δηλαδή ότι ο ΜΚ2 με ειλικρίνεια απαντούσε στις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν. Άλλωστε σημειώνω ότι δεν διευκρινίστηκε σε ποιο σημείο βρίσκεται η Επαρχιακή Διοίκηση και ποια είναι η σχέση μεταξύ της Επαρχιακής Διοίκησης και της Λαϊκής Αγοράς. Περαιτέρω, δεν διαπίστωσα ότι ο ΜΚ2 είχε οποιοδήποτε λόγο για να πει ψέματα ή να συμπεριφερθεί εκδικητικά έναντι του Κατηγορούμενου τον οποίο άλλωστε δεν γνώριζε. Μέσα στα πλαίσια της καλής εντύπωσης που μου προξένησε ο ΜΚ2 απορρίπτω τον ισχυρισμό που προέβαλε ο Κατηγορούμενος, ήτοι ότι ο ΜΚ2 προχώρησε στην εις βάρος του καταγγελία διότι θύμωσε επειδή ο Κατηγορούμενος δεν τον ανέμενε και εγκατέλειψε την σκηνή. Μέσα από την μαρτυρία του ΜΚ2 δεν διέκρινα οποιαδήποτε αλλότρια κίνητρα στις ενέργειες του. Ως εκ τούτου αποδέχομαι την μαρτυρία του ΜΚ
3. Κατηγορούμενος Ο Κατηγορούμενος κατέθεσε γραπτή δήλωση (Ένδειξη Α) ως την κυρίως εξέταση του, δυνάμει του άρθρου 25 του περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ.9, και υιοθέτησε ενόρκως την γραπτή κατάθεση του, Τεκμήριο
4. Συνοπτικά, ανέφερε ότι κινείτο από Πάνω Πάφο προς Κάτω Πάφο κατευθυνόμενος προς την οικία του. Παραδέχθηκε μεν ότι τον σταμάτησε κάποιος αστυφύλακας, αλλά ανέφερε ότι την ίδια ώρα ο εν λόγω αστυφύλακας σταμάτησε και άλλο όχημα το οποίο κινείτο στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας και προς το οποίο κατευθύνθηκε ο αστυφύλακας. Λόγω του ότι δεν τον προσέγγισε οποιοσδήποτε για να του ζητήσει οτιδήποτε, ο Κατηγορούμενος εγκατέλειψε την σκηνή και συνέχισε την πορεία του προς την οικία του. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι πριν το επίδικο συμβάν βρισκόταν στην οικία του και αποφάσισε να πάει βόλτα με το όχημα του δίδοντας λεπτομέρειες της πορείας που ακολούθησε. Σε σχετική ερώτηση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής, απάντησε ότι από την στιγμή που ανακόπηκε το όχημα του μέχρι την στιγμή που αποφάσισε να εγκαταλείψει την σκηνή πέρασε περίπου 1 λεπτό. Περαιτέρω, σε σχετικές υποβολές ότι κατανάλωσε τέτοια ποσότητα αλκοόλ που περιήλθε σε κατάσταση μέθης, ο Κατηγορούμενος απάντησε ότι δεν είχε καταναλώσει αλκοόλ αναφέροντας μάλιστα ότι την συγκεκριμένη περίοδο του χορηγείτο φαρμακευτική αγωγή και δεν επιτρεπόταν να καταναλώσει αλκοόλ. Ο Κατηγορούμενος δεν μου προξένησε θετική εικόνα και δεν με έπεισε για την γνησιότητα και ειλικρίνεια της εκδοχής του. Ήταν φανερό από τα λεγόμενα του και από την όλη του παρουσία στο εδώλιο του μάρτυρα ότι απέκρυβε την αλήθεια. Σημειώνω χαρακτηριστικά ότι στην κατάθεση του, Τεκμήριο 2, δήλωσε ότι ανέμενε για λίγο στην σκηνή όπου ανεκόπη το όχημα του. Στην ίδια αυτή γραμμή κινήθηκε και η αντεξέταση του ΜΚ.2 από την κα. Κορακίδου, αφού του υποβλήθηκε η θέση ότι από την στιγμή της ανακοπής του οχήματος του Κατηγορούμενου μέχρι την στιγμή που ο τελευταίος εγκατέλειψε την σκηνή παρήλθε ώρα. Στην αντεξέταση του ωστόσο, ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι ανέμενε περίπου για 1 λεπτό. Περαιτέρω, στην γραπτή δήλωση του ( Ένδειξη Α) ανέφερε ότι αν έφτανε στα φώτα τροχαίας δεν θα είχε κανένα εμπόδιο για να εισέλθει στην οδό Νικοδήμου Μυλωνά, διότι, όπως εξήγησε κατά την αντεξέταση του, δεν θα υπήρχε λόγος να προσπεράσει οχήματα και να παραβεί τον κόκκινο σηματοδότη αφού δεν υπήρχαν οποιαδήποτε αυτοκίνητα που να αναμένουν στα φώτα τροχαίας. Δεν δόθηκε όμως από τον Κατηγορούμενο οποιαδήποτε εξήγηση πως ήταν σε θέση ο ίδιος να ελέγξει κατά τον συγκεκριμένο χρόνο κατά πόσο υπήρχαν αυτοκίνητα που ανέμεναν στα φώτα τροχαίας, αφού με βάση τον ισχυρισμό του ο ίδιος κινείτο προς Κάτω Πάφο και τα φώτα τροχαίας βρίσκονταν πίσω του. Οι δε ισχυρισμοί του ότι αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και ότι του χορηγείτο φαρμακευτική αγωγή κατά τον επίδικο χρόνο και ως αποτέλεσμα δεν μπορούσε να καταναλώσει αλκοόλ, παρέμειναν μετέωροι, αφού δεν κατατέθηκε οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο. Επίσης, ο Κατηγορούμενος ανέφερε τόσο κατά την κυρίως εξέταση του, όσο και κατά την αντεξέταση ότι στην σκηνή όπου ανεκόπη το όχημα του βρισκόταν μόνο ο αστυφύλακας που τον ανέκοψε και ακόμη ένας ο οποίος καθόταν στο υπηρεσιακό όχημα. Η θέση αυτή όμως, έρχεται σε αντίθεση με την εκδοχή του ΜΚ.2 η οποία δεν αμφισβητήθηκε καθ' οιονδήποτε τρόπο κατά την αντεξέταση του, ότι δηλαδή στη σκηνή υπήρχαν ακόμη 4-5 αστυνομικοί, ένα περιπολικό και δύο κινητές μονάδες. Επιπρόσθετα, δεν με έχει πείσει η εκδοχή του Κατηγορούμενου ότι ο αστυφύλακας που ανέκοψε το όχημα του, την ίδια στιγμή ανέκοψε και όχημα το οποίο κινείτο στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας. Πέραν του ότι δεν γίνεται αποδεκτή η μαρτυρία του Κατηγορούμενου, ο πιο πάνω ισχυρισμός του φαντάζει τόσο παράδοξος που δεν μπορεί να γίνει πιστευτός ενόψει και της μη προβολής από τον Κατηγορούμενο οποιουδήποτε εξαιρετικού λόγου που να δικαιολογεί την εν λόγω ενέργεια του αστυφύλακα. Τα πιο πάνω αναφερόμενα θεωρώ ότι συνηγορούν στο ότι η εκδοχή που προέβαλε ο Κατηγορούμενος αποτελεί εκ των υστέρων σκέψη του. Ως εκ των πιο πάνω η μαρτυρία του δεν γίνεται αποδεκτή. Ευρήματα Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου και τα τεκμήρια που κατατέθηκαν, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα : Την 01.04.2012 ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το όχημα με αρ. εγγραφής KTR 093 στη Λεωφόρο Απ. Παύλου στην Πάφο με κατεύθυνση την Πάνω Πάφο και του έγινε σήμα από τον ΜΚ2, ο οποίος ήταν ένστολος, να σταματήσει το όχημα του. Ο ΜΚ2 ζήτησε από τον Κατηγορούμενο τα στοιχεία του για έλεγχο και ο τελευταίος του ανέφερε ότι δεν τα είχε μαζί του. Στην συνομιλία που είχαν ο ΜΚ2 διαπίστωσε ότι ο Κατηγορούμενος, μεταξύ άλλων, μύριζε αλκοόλ και δεν εστίαζε το βλέμμα του. Ζήτησε ο ΜΚ2 από τον Κατηγορούμενο να εξέλθει του οχήματος για να παράσχει δείγμα εκπνοής για προκαταρκτικό έλεγχο, ο Κατηγορούμενος αρνήθηκε λέγοντας «εν φυσώ πούποτε εγώ φεύκω» και εγκατέλειψε τον χώρο όπου τον ανέκοψε ο ΜΚ
5. Ο ΜΚ2 παρέμεινε στον χώρο που βρισκόταν και παρακολούθησε την πορεία του οχήματος που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος, ήτοι προς τα φώτα τροχαίας των οδών Απ. Παύλου, Γλάδστωνος και Νικοδήμου Μυλωνά, καθώς είχε ικανοποιητική ορατότητα. Ο ΜΚ2 διαπίστωσε ότι ο Κατηγορούμενος παραβίασε την άσπρη συνεχή γραμμή που χωρίζει κατά μήκος τον δρόμο, εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, προσπέρασε προπορευόμενα οχήματα και ακολούθως παραβίασε κόκκινο σηματοδότη των φώτων τροχαίας. Νομική πτυχή Α. 1η κατηγορία Το άρθρο 6

(1)του περί Οδικής Ασφάλειας Νόμου περιλαμβάνει τα ακόλουθα: «Εις περίπτωσιν καθ' ην αστυνοµικός έχει εύλογον υποψίαν ότι— (α) πρόσωπον το οποίον οδηγεί ή πειράται να οδηγήση οιονδήποτε όχηµα επί τινος οδού ή ετέρου δηµοσίου χώρου έχει εις το σώµα αυτού οιανδήποτε ποσότητα αλκοόλης ή έχει διαπράξει τροχαίον αδίκηµα καθ' ον χρόνον το όχηµα ευρίσκεται εν κινήσει· ή (β) πρόσωπον ωδήγει ή επειράτο να οδηγήση οιονδήποτε όχηµα επί τινος οδού ή ετέρου δηµοσίου χώρου καθ' ον χρόνον είχεν εις το σώµα αυτού οιανδήποτε ποσότητα αλκοόλης και ότι το τοιούτο πρόσωπον εξακολουθεί να έχη εις το σώµα αυτού αλκοόλην· ή (γ) πρόσωπον το οποίον ωδήγει ή επειράτο να οδηγήση οιονδήποτε όχηµα επί τινος οδού ή ετέρου δηµοσίου χώρου είχε διαπράξει τροχαίον αδίκηµα καθ' ον χρόνον το όχηµα ευρίσκετο εν κινήσει· δύναται, τηρουµένων των διατάξεων του άρθρου 9, να ζητήση παρά του προσώπου αυτού όπως παράσχη δείγµα εκπνοής διά προκαταρκτικήν εξέτασιν.» Στο άρθρο 6

(5)του πιο πάνω Νόμου προνοείται η ποινικοποίηση της άρνησης παροχής δείγματος εκπνοής άνευ ευλόγου αιτίας. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος με βάση το άρθρο 6

(1)(α) και

(5)τα οποία εφαρμόζονται εν προκειμένω είναι, κατά την άποψη μου, τα ακόλουθα: (α) Οδήγηση ή προσπάθεια οδήγησης οποιουδήποτε οχήματος σε δρόμο ή άλλο δημόσιο χώρο (β) Να υπάρχει εύλογη υποψία από αστυνομικό ότι το πρόσωπο που οδηγεί ή προσπαθεί να οδηγήσει έχει στο σώμα του οποιαδήποτε ποσότητα αλκοόλης ή ότι έχει διαπράξει τροχαίο αδίκημα κατά τον χρόνο που το όχημα βρίσκεται σε κίνηση (γ) Να ζητηθεί η παροχή δείγματος εκπνοής από αστυνομικό (δ) Το πρόσωπο από το οποίο ζητήθηκε η παροχή δείγματος εκπνοής να αρνηθεί ή να αποφύγει να παράσχει δείγμα εκπνοής. Β. 2η κατηγορία Ο κανονισμός 58

(2)(γ) του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κίνησης Κανονισμών του 1984, ως έχουν τροποποιηθεί (στο εξής οι «Κανονισμοί») προνοεί ότι: « Κάθε πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκινήτου οχήματος, έχει τα πιο κάτω καθήκοντα και υποχρεώσεις. (α) . . . . . . . . . . . . . . ... (β) . . . . . . . . . . . . . . .. (γ) να υπακούει σε όλες τις οδηγίες αστυνομικού με στολή.» Σύμφωνα με τα πιο πάνω για να συντελεστεί το αδίκημα που καθιερώνει ο εν λόγω κανονισμός θα πρέπει πρόσωπο που οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκίνητου οχήματος να μην υπακούσει στις οδηγίες αστυνομικού με στολή. Γ. 3η κατηγορία Ο κανονισμός 66 Β

(1)(α)(

1. i)των Κανονισμών προνοεί τα πιο κάτω: « Ενδείξεις στους φωτεινούς σηματοδότες για οχήματα: (
2. i)Εξαιρουμένων των προνοιών της υποπαραγράφου (
3. ii)η ένδειξη του κόκκινου φανού σημαίνει απαγόρευση για κάθε όχημα που βρίσκεται στο δρόμο να προχωρήσει πέραν της γραμμής στάσης, της άσπρης δηλαδή γραμμής που είναι χαραγμένη εγκάρσια, ή πέραν του σημείου από το οποίο ο οδηγός μπορεί να βλέπει τον φωτεινό σηματοδότη που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του σε περίπτωση όπου η γραμμή στάσης δεν είναι ευκρινώς ορατή ή δεν υπάρχει χαραγμένη στο δρόμο. » Για να συντελεστεί επομένως το αδίκημα που καθιερώνει ο πιο πάνω αναφερόμενος κανονισμός θα πρέπει όχημα το οποίο βρίσκεται στο δρόμο να παραβιάσει την ένδειξη του κόκκινου φανού, δηλαδή να κινηθεί πέραν της γραμμής στάσης ή σε περίπτωση που η γραμμή στάσης δεν υπάρχει ή δεν είναι ευκρινώς ορατή, πέραν του σημείου από το οποίο ο οδηγός του οχήματος μπορεί να βλέπει το φωτεινό σηματοδότη που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του. Δ.4η κατηγορία Οι κανονισμοί 58

(2)(δ) και

(4)(α) των Κανονισμών προνοούν τα ακόλυθα: «58

(2)Κάθε πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει την ευθύνη ή τον έλεγχο μηχανοκινήτου οχήματος έχει τα πιο κάτω καθήκοντα και υποχρεώσεις - (δ) να συμμορφώνεται προς όλα τα σήματα τροχαίας, συμπεριλαμβανομένων πινακίδων, που τοποθετούνται ή χαράσσονται πάνω ή κοντά σε οποιοδήποτε δρόμο με ή κατ' εντολή της Αστυνομίας ή αρχής τοπικής αυτοδιοίκησης ή άλλης αρχής, στην οποία ανατέθει δυνάμει οποιασδήποτε νομοθετικής διάταξης ο έλεγχος ή η ρύθμιση της τροχαίας κυκλοφορίας.

(4)Πρόσωπο το οποίο οδηγεί ή έχει τον έλεγχο μηχανοκινήτου οχήματος σε οποιοδήποτε δρόμο οφείλει- (α) Να μην προσπερνά ούτε να αποπειράται να προσπεράσει όχημα κινούμενο προς την ίδια κατεύθυνση σε κάθε σημείο που υπάρχει στη μέση του οδοστρώματος συνεχής άσπρη γραμμή, σχετικό απαγορευτικό σήμα τροχαίας, σε στροφή με ορατότητα μικρότερη των εκατό μέτρων, σε συμβολή δρόμων εντός δημοτικών ορίων ή ορίων κοινότητας, όταν προσεγγίζει κυρτή γέφυρα, διάβαση πεζών ή κορυφή ανάβασης ή όταν προσεγγίζει όχημα από την αντίθετη κατεύθυνση, οπότε παρέχει δικαίωμα προτεραιότητας σε αυτό» Εκείνο που προκύπτει από τις πιο πάνω διατάξεις είναι ότι κάθε οδηγός οφείλει να συμμορφώνεται με τα σήματα τροχαίας τα οποία έχουν τοποθετηθεί σε οποιοδήποτε δρόμο, νοουμένου ότι η εν λόγω τοποθέτηση έγινε από κάποια αρμόδια αρχή. Ειδικότερα, όταν υπάρχει άσπρη συνεχής γραμμή στη μέση του οδοστρώματος απαγορεύεται το προσπέρασμα οχήματος που κινείται στην ίδια κατεύθυνση. Βάρος απόδειξης Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι ( Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου (βλέπε πιο πάνω), επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: "Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής." Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Συμπεράσματα Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, δηλαδή την μαρτυρία που έχω κρίνει ως αποδεκτή, την νομική πτυχή, το βάρος απόδειξης και τα ευρήματα, καταλήγω ότι έχουν συντελεστεί όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος. Συγκεκριμένα, ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το όχημα με αρ. εγγραφής KTR 093 επί της οδού Απ. Παύλου, ανεκόπη η πορεία του από τον ΜΚ2 στον οποίο δημιουργήθηκε η εύλογη υποψία ότι ο Κατηγορούμενος έχει στο σώμα του ποσότητα αλκοόλης, καθώς, μεταξύ άλλων, μύριζε αλκοόλ και δεν εστίαζε το βλέμμα του. Ζητήθηκε από τον ΜΚ2 η παροχή δείγματος εκπνοής για προκαταρκτική εξέταση και ο Κατηγορούμενος αρνήθηκε να παράσχει δείγμα εκπνοής εγκαταλείποντας το μέρος όπου είχε ανακοπεί το όχημα που οδηγούσε. Ο ΜΚ2 όταν ανέκοψε το όχημα που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος και ζήτησε από αυτόν να παράσχει δείγμα εκπνοής ήταν ένστολος, γεγονός άλλωστε το οποίο δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση. Μετά την εγκατάλειψη του μέρους που ανεκόπη το όχημα, ο Κατηγορούμενος παραβίασε την άσπρη συνεχή γραμμή, η οποία βρίσκεται επί της οδού Απ. Παύλου, εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, προσπέρασε προπορευόμενα οχήματα και παραβίασε τον κόκκινο σηματοδότη των φώτων τροχαίας που είναι τοποθετημένα στη συμβολή των οδών Απ. Παύλου, Νικοδήμου Μυλωνά και Γλάδστωνος. Ειδικά όσον αφορά την 4η κατηγορία δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι δεν προσκομίστηκε από την Κατηγορούσα Αρχή μαρτυρία η οποία να αποδεικνύει ότι το συγκεκριμένο σήμα τροχαίας τοποθετήθηκε ή χαράχθηκε κατ' εντολή της Αστυνομίας ή αρχής τοπικής διοίκησης ή άλλης αρμόδιας αρχής. Σημειώνω όμως ότι το πιο πάνω γεγονός δεν έτυχε αμφισβήτησης από την Υπεράσπιση. Ως εκ τούτου και κατ' εφαρμογή των νομολογηθέντων στην υπόθεση Γιωργαλλίδης v. Δήμου Λάρνακος

(2001)2 Α.Α.Δ 789, όπου είχε τεθεί παρόμοιο ζήτημα, θεωρώ ότι επενεργεί εν προκειμένω το τεκμήριο της κανονικότητας (omnia praesumuntur rite esse acta). Συγκεκριμένα, στην πιο πάνω υπόθεση λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Ο δικηγόρος του εφεσίβλητου, διαφωνώντας με την πιο πάνω εισήγηση, προτείνει πως τέτοια μαρτυρία δεν χρειαζόταν, ενόψει μάλιστα του γεγονότος πως δεν υπήρξε καμιά βάσιμη αμφισβήτηση της νομιμότητας της συγκεκριμένης σηματοδότησης. Μας παρέπεμψε σχετικά στη Γ. Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ντίνου Φλωρίδη

(1999)2 Α.Α.Δ. 95 όπου, το Δικαστήριο, ομολογουμένως εν παρόδω γιατί η υπόθεση αποφασίστηκε πάνω σε άλλο σημείο, προέβη στις πιο κάτω παρτηρήσεις. «Ωστόσο, ενόψει της φύσης της υπόθεσης αλλά και του στοιχείου για το οποίο γίνεται λόγος, όπως και της έλλειψης αμφισβήτησης, θα μπορούσε ενδεχομένως να συζητηθεί η επενέργεια του τεκμηρίου της κανονικότητας: omnia praesumuntur rite esse acta. Τα όρια του οποίου, σε ποινικές υποθέσεις, εξετάστηκαν επισταμένα πρώτα στη Scott v. Baker [1968] 2 All E.R. 993 - όπου εξηγήθηκε η κατάληξη στην Gibbins v. Skinner [1951] 2 K.B. 379 και Swift v. Barrett [1940] Times L.R. vol.LVI 650 - και έπειτα στην Dillon v. R. [1982] 1 All E.R. 1017 (P.C.). Δεν παρίσταται όμως ανάγκη να μας απασχολήσει αυτή η πτυχή περαιτέρω αφού η εξειδικευμένη θέση της Κατηγορούσας Αρχής δεν άφησε ούτως ή άλλως περιθώριο για τέτοιο τεκμήριο». Η απόφαση του αγγλικού Δικαστηρίου (King's Bench Division) στην υπόθεση Boyd-Gibbins v. Skinner, δημοσιευμένη επίσης στη σειρά [1951] 1 All E.R. p.1049, η οποία αναφέρεται στην πιο πάνω απόφαση του δικού μας εφετείου, καλύπτει, κατά τη γνώμη μας, κατ' αναλογία το ειδικό ζήτημα που αντιμετωπίζεται εδώ, ακόμη και μετά τις επεξηγήσεις της υπόθεσης που δόθηκαν στην Scott v. Baker. Ο Λόρδος Goddard εκδίδοντας την απόφαση στη Skinner, είπε τα εξής: (σελίδα 1052) «If, therefore, there is a sign of the type prescribed by the Minister under s.1

(8)erected at the beginning of a length of road indicating a speed limit of thirty miles an hour, that, in my opinion, is prima facie evidence that all necessary steps have been taken to prescribe that that road should be regarded as being in a built up area». Σε μετάφραση: «Αν, επομένως, υπάρχει σήμα του τύπου που καθορίστηκε από τον Υπουργό βάσει του άρθρου 1

(8)τοποθετημένο στην αρχή του μήκους ενός δρόμου που δείχνει όριο ταχύτητας τριάντα μίλια την ώρα, αυτό, κατά τη γνώμη μου, συνιστά εκ πρώτης όψεως μαρτυρία πως έχουν ληφθεί όλα τα απαραίτητα μέτρα, ώστε να υποδεικνύεται πως ο δρόμος δέον να θεωρείται πως βρίσκεται σε κατοικημένη περιοχή.» Ενόψει των ανωτέρω η έφεση απορρίπτεται. Δεν γίνεται οποιαδήποτε διαταγή για έξοδα.» Για τους λόγους που προσπάθησα πιο πάνω να εξηγήσω, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος και κατά συνέπεια αυτός κρίνεται ένοχος σε όλες τις κατηγορίες. (Υπ.) ............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο