Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΠΑΒΕΛ ΝΤΑΝΚΟ, Αρ. Υπόθεσης: 11705/11, 29/1/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:B19 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 11705/11 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου Kατηγορούσας Αρχής v ΠΑΒΕΛ ΝΤΑΝΚΟ Κατηγορουμένου ----------------------- Ημερομηνία: 29/01/2014. Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Ειρ. Σάββα. Για τον Κατηγορούμενο: κα Μ. Σαββίδου. Κατηγορούμενος: παρόν. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει εννιά κατηγορίες σύμφωνα με το κατηγορητήριο, αυτές της λειτουργίας κέντρου αναψυχής χωρίς άδεια λειτουργίας (κατηγορίες 1,4 και 7), πώλησης οινοπνευματωδών ποτών χωρίς άδεια (κατηγορίες 2, 5 και 8) και χρήσης μεγαφώνων χωρίς άδεια (κατηγορίες 3,6 και 9). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου, οι πιο πάνω κατηγορίες αφορούν τρείς ξεχωριστές ημερομηνίες, την 15ην Μαίου 2011, την 29ην Μαϊου 2011 και την 1ην Μαϊου 2011 και σχετίζονται με το κέντρο με την ονομασία «CALIFORNIA». Ο κατηγορούμενος αρχικά αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες που αντιμετώπιζε αλλά πριν από την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας, προέβηκε σε παραδοχή στις κατηγορίες με αρ. 7, 8 και 9 και έτσι παρέμειναν για ακρόαση οι κατηγορίες 1 - 6 συμπεριλαμβανομένων. Για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης της, η κατηγορούσα αρχή κάλεσε ένα μάρτυρα κατηγορίας, τον Α/Αστ. 2904 Ανδρέα Στυλιανού (Μ.Κ.1). Ο κατηγορούμενος, κατά το στάδιο του εκ πρώτης όψεως, με σχετική ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου, αθωώθηκε και απαλλάγηκε στις κατηγορίες 4, 5 και 6 ενώ με την ίδια απόφαση κρίθηκε ένοχος εκ πρώτης όψεως στις κατηγορίες 1, 2 και 3 και επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Δεν κάλεσε οποιουσδήποτε μάρτυρες υπεράσπισης. Ο Μ.Κ.1 καταθέτοντας στο Δικαστήριο, ανέφερε ότι κατά τις 15/05/2011 και γύρω στις 02:00 και κάτι επισκέφθηκε το κέντρο αναψυχής με την ονομασία California Bar που βρίσκεται στην οδό Αγίου Αντωνίου στην Κ. Πάφο. Κατά την επίσκεψη του κατάγγειλε τον κατηγορούμενο επί το ότι λειτουργούσε το εν λόγω κέντρο χωρίς άδεια λειτουργίας από τον Κ.Ο.Τ., ότι μετέδιδε μουσική μέσω μεγαφώνων χωρίς άδεια του Επάρχου Πάφου και ότι πωλούσε οινοπνευματώδη ποτά χωρίς άδεια του Δήμου Πάφου. Κατά την επίσκεψη του στο εν λόγω κέντρο είπε, εκεί βρίσκονταν γύρω στα 30 - 40 άτομα τα οποία διασκέδαζαν ακούγοντας μουσική και πίνοντας διάφορα οινοπνευματώδη ποτά. Πέραν των πιο πάνω, ανέφερε ότι από προηγούμενες επισκέψεις και καταγγελίες τόσο του ιδίου όσο και άλλων συναδέλφων του γνώριζε ότι υπεύθυνοι λειτουργίας του συγκεκριμένου κέντρου ήταν ο κατηγορούμενος και ο αδελφός του. Όταν δεν βρισκόταν στο μέρος ο αδελφός του, τότε υπεύθυνος ήταν ο κατηγορούμενος και καταγγελλόταν αυτός. Στις άλλες περιπτώσεις που ο μάρτυρας αναφέρθηκε, ο κατηγορούμενος του παρουσιάστηκε ως υπεύθυνος λειτουργίας του εν λόγω κέντρου και γι αυτό είχε καταγραμμένα και τα στοιχεία του. Το συγκεκριμένο βράδυ ο αδελφός του κατηγορούμενου απουσίαζε και γι αυτό κατευθύνθηκε προς τον κατηγορούμενο και αφού του ζήτησε τις σχετικές άδειες και δεν του τις παρουσίασε του επέστησε τη προσοχή του στο Νόμο και τότε ο κατηγορούμενος του απάντησε «θα κλείσω τώρα». Aπό την αντίπερα όχθη ο κατηγορούμενος στην ένορκη του μαρτυρία είπε ότι εργάζεται στο αεροδρόμιο Πάφου ως υπάλληλος σε μια εταιρεία και δεν ασκεί οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα. Στο κέντρο California Bar δούλευε ο αδελφός του ως DJ ενώ υπεύθυνος του εν λόγω κέντρου ήταν κάποιος Κώστας. Ο ίδιος επισκεπτόταν κάπου κάπου το μέρος αυτό και έπινε το ποτό του ως θαμώνας. Μια μέρα πήγε στο εν λόγω κέντρο γύρω στις 10:00 το βράδυ, πριν πάει ο αδελφός του και έπινε το ποτό του. Τότε ήρθε η Αστυνομία και τον ρωτούσε ποιος είναι ο υπεύθυνος και αυτός του είπε ότι δεν είναι αυτός και ότι ο «μάστρος», ο ιδιοκτήτης δεν ήταν εκεί και ότι δουλεύει ο αδελφός του ως DJ. Αυτός ήθελε τον υπεύθυνο και του είπε ότι ήταν αυτός εκείνη την ώρα και αφού του ζήτησε τα στοιχεία του, τον κατάγγειλε. Όλα αυτά έγιναν την 1ην Μαϊου 2011 και έκτοτε τον καταγγέλλουν συνέχεια χωρίς ο ίδιος να είναι παρόν. Περαιτέρω, ανέφερε ότι στις 15/05/2011 ο ίδιος δεν ήταν υπεύθυνος στο εν λόγω κέντρο και ότι ο Αστυνομικός δεν τον πλησίασε και ούτε πωλούσε ποτά. Ήταν, τέλος, η θέση του ότι ο ίδιος δεν είχε κατά τον ουσιώδη χρόνο σχέση με το εν λόγω κέντρο. Έχω παρακολουθήσει με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που έχει καθιερώσει η σχετική νομολογία (βλ. Πελεκάνου v. Πελεκάνου
(1999)1 Α.Α.Δ., Αυξεντίου v. Διγκλη
(2007)1Β Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva
(2002), 1A A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 173). Ο Μ.Κ.1 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια. Έχω διεξέλθει με πολλή προσοχή τη μαρτυρία του και κρίνω ότι αυτός ήταν σταθερός και συνεπείς στα όσα ανέφερε ότι έλαβαν χώρα κατά τις 15/05/
- Εκείνο το οποίο έχει ιδιαίτερη σημασία από τη μαρτυρία του μάρτυρα αυτού, εν όψει και της θέσης του κατηγορουμένου, είναι ότι αυτός πλησίασε τον κατηγορούμενο, του ανέφερε ότι θα καταγγελθεί και τότε ο κατηγορούμενος του ανέφερε ότι «θα κλείσω τώρα». Ακολούθως, ο μάρτυρας είπε ότι ο κατηγορούμενος έκλεισε το συγκεκριμένο υποστατικό. Η θέση αυτή του μάρτυρα δεν έτυχε αμφισβήτησης κατά την αντεξέταση του. Εκείνο το οποίο ρωτήθηκε ο μάρτυρας είναι γιατί πλησίασε τον κατηγορούμενο και πού ήξερε ότι ο κατηγορούμενος ήταν υπεύθυνος του εν λόγω κέντρου. Ο μάρτυρας εξήγησε το λόγο που πλησίασε τον κατηγορούμενο και δεν διακρίνω κάτι μεμπτό στη μαρτυρία του αυτή. Πέραν των πιο πάνω, ο μάρτυρας ανέφερε ότι στο εν λόγω κέντρο βρίσκονταν 30 - 40 άτομα και ότι πάνω στα τραπέζια υπήρχαν μπουκάλια μπύρας και ότι τα άτομα αυτά κατανάλωναν οινοπνευματώδη ποτά. Ο μάρτυρας επί του σημείου αυτού, παρά την εν λόγω αναφορά του, φάνηκε ότι δεν θυμόταν κατά πόσο πράγματι τα άτομα αυτά κατανάλωναν οινοπνευματώδη ποτά. Ο ίδιος δεν έδωσε καμία εξήγηση γιατί θεώρησε ότι κατανάλωναν οινοπνευματώδη ποτά ούτε αν είδε κάτι συγκεκριμένο να αναγράφεται σε αυτά ή αν ρώτησε κάποιο άτομο που βρισκόταν εκεί ή οποιαδήποτε άλλη λεπτομέρεια ή περιστατική μαρτυρία που να οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα του. Άλλωστε ο ίδιος ανέφερε ότι σημείωσε συγκεκριμένα στο φάκελο της υπόθεσης το τι ακριβώς οι θαμώνες κατανάλωναν χωρίς όμως να ζητήσει να συμβουλευτεί τον εν λόγω φάκελο και να δώσει στο Δικαστήριο περισσότερες λεπτομέρειες. Η αδυναμία του μάρτυρα να εξηγήσει περαιτέρω τη θέση του αυτή δεν πλήττει την αξιοπιστία του αλλά θεωρώ ότι αυτό οφείλεται σε αδυναμία μνήμης και ως εκ τούτου, το Δικαστήριο δεν μπορεί να προσδώσει οποιαδήποτε βαρύτητα στο μέρος αυτό της μαρτυρίας. Έχοντας υπόψη μου τα πιο κρίνω ότι μπορώ βασιστώ στην μαρτυρία του μάρτυρα αυτού και να εξάξω ασφαλή ευρήματα γεγονότων, με την πιο πάνω διευκρίνηση και ως εκ τούτου την αποδέχομαι. Από την αντίπερα όχθη ο κατηγορούμενος δεν μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα κατά την ώρα που κατέθετε και κρίνω ότι μοναδικός σκοπός και στόχος του ήταν να αποφύγει τις ευθύνες του. Πέραν τούτου, η μαρτυρία του δεν είναι πειστική, σε κάποια σημεία δεν συνάδει με τη λογική ενώ σε κάποια άλλα είναι και αντιφατική. Συγκεκριμένα, ενώ αναφέρει ότι στις 15/05/2011 δεν ήταν υπεύθυνος του εν λόγω κέντρου και ο Αστυνομικός - Μ.Κ.
- δεν τον πλησίασε, στη συνέχεια και ρωτούμενος για να διευκρινίσει κατά πόσο βρισκόταν στο εν λόγω κέντρο απάντησε ότι δεν ήταν εκεί. Επίσης, ενώ παραδέχεται ότι ήταν υπεύθυνος του εν λόγω κέντρου την 1η/05/2011 και παραδέχθηκε τις κατηγορίες 7, 8 και 9, αναφέρει ότι ο ίδιος δεν είχε σχέση με το εν λόγω κέντρο και ότι πήγαινε εκεί μόνο ως θαμώνας και μόνο την βραδιά εκείνη παρουσιάστηκε ως υπεύθυνος και έδωσε και τα στοιχεία του. Η θέση του αυτή, θεωρώ ότι σκοπό έχει να δικαιολογήσει το γεγονός και μόνο ότι η Αστυνομία γνώριζε τα στοιχεία του και τίποτε πέραν τούτου. Δεν είναι δυνατό ο κατηγορούμενος να βρισκόταν στο εν λόγω κέντρο ως θαμώνας και επειδή ο ιδιοκτήτης και ο αδελφός του που εργαζόταν στο εν λόγω κέντρο απουσίαζαν, να παρουσιάζεται ο ίδιος ως υπεύθυνος και μάλιστα να αποδέχεται να καταγγελθεί και να παραδέχεται και τις κατηγορίες για τις οποίες καταγγέλθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου; Aυτό δεν είναι λογικό ούτε μπορεί να συμβαίνει στην παρούσα περίπτωση. Θεωρώ ότι είναι επινόηση του κατηγορουμένου με σκοπό να δικαιολογήσει τα στοιχεία του, τα οποία γνώριζε η Αστυνομία, προφανώς από τις καταγγελίες που του γίνονταν ως υπευθύνου του συγκεκριμένου χώρου. Αντεξεταζόμενος επίσης, ανέφερε ότι ως θαμώνας συνήθιζε να πηγαίνει και σε άλλα νυκτερινά κέντρα της περιοχής κατονομάζοντας τα. Ενώ όμως είπε ότι έχει 40 καταγγελίες για το συγκεκριμένο κέντρο, για τα άλλα μαγαζιά που επισκεπτόταν δεν είχε οποιαδήποτε καταγγελία λέγοντας μάλιστα ότι δεν ήταν υπεύθυνος παντού. Πιο κάτω στη μαρτυρία του και αντεξεταζόμενος πού βρισκόταν στις 15/05/2011 και ώρα 02:00 περίπου απάντησε ότι ήταν σε άλλα μαγαζιά, σπίτι ή και δουλειά. Όχι όμως στο California. Ερωτούμενος να εξηγήσει πώς και θυμάται ότι δεν ήταν εκεί, απάντησε ότι το θυμάται επειδή δεν συναντήθηκε με τον Αστυνομικό και πιο κάτω είπε διότι σπάνια πήγαινε στο California. Οι πιο πάνω απαντήσεις εκτός του ότι είναι αντιφατικές, δεν έχουν και καμία πειστικότητα ενώ πιο κάτω αμφισβήτησε την συγκεκριμένη καταγγελία διότι ο ίδιος είπε δεν υπέγραψε κάτι. Λαμβανομένου υπόψη μου όλων των ανωτέρω, κρίνω ότι η μαρτυρία του κατηγορούμενου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, γι αυτό απορρίπτεται στην ολότητα της. Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας, τα κάτωθι αποτελούν τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης: Ο Μ.Κ.
- στις 15/05/2011 και περί ώρα 02:00 επισκέφθηκε το κέντρο με την ονομασία CALIFORNIA BAR που βρίσκεται στην οδό Αγ. Αντωνίου στην Κ. Πάφο όπου εντόπισε σε αυτόν γύρω στα 30 - 40 άτομα να βρίσκονται δίπλα από το μπαρ και να διασκεδάζουν ακούγοντας μουσική. Προσέγγισε τον κατηγορούμενο ο οποίος βρισκόταν στο μέρος, καθότι γνώριζε από προηγούμενες επισκέψεις του ότι υπεύθυνοι στη λειτουργία του εν λόγω μέρους ήταν ο αδελφός του κατηγορούμενου και όταν αυτός απουσίαζε ο κατηγορούμενος. Εφόσον δεν εντόπισε στο μέρος τον αδελφό του κατηγορούμενου, πλησίασε τον ίδιο και του ζήτησε τις σχετικές άδειες τις οποίες δεν είχε. Αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο και ότι θα καταγγελθεί, ο κατηγορούμενος του απάντησε «θα κλείσω τώρα» πράγμα το οποίο και έπραξε. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Το άρθρο 18
(1)(β) του Περί Κέντρων Αναψυχής Νόμου Ν. 29/85προνοεί τα ακόλουθα: «18.-
(1)Παν πρόσωπο το οποίον - (α)............ (β) διατηρεί ή λειτουργεί κέντρον άνευ άδειας λειτουργίας (γ)............ (δ)............ είναι ένοχον αδικήματος και, εν περιπτώσει καταδίκης, υπόκειται εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας πεντακόσιας λίρας ή εις φυλάκισιν μη υπερβαίνουσαν τους εξ μήνας ή εις αμφοτέρας τας ποινάς ταύτας, εάν δε η παράβασις συνεχισθή μετά τη καταδίκην του, τούτο είναι ένοχον περαιτέρω αδικήματος και υπόκειται εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσα τας πεντήκοντα λίρας δι' εκάστην ημέραν καθ' ήν συνεχίζεται η παράβασις.» Στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του πιο πάνω Νόμου, «κέντρον» σημαίνει κατάστημα - (α) λειτουργούν εντός των περιοχών των πόλεων, κωμοπόλεων, συμβουλίων βελτιώσεως και παραλιακών περιοχών ή (β)................... εν τω οποίω παρέχονται επί πληρωμή εστίασις, ή πάσης φύσεως φαγητά, ποτά ή γλυκίσματα, ανεξαρτήτως του εάν εις το κατάστημα προσφέρεται μουσική ή καλλιτεχνικόν πρόγραμμα:» Όπως προκύπτει από τον πιο πάνω ορισμό για να ταξινομηθεί ένα κατάστημα ως κέντρο αναψυχής και να εμπίπτει στις πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας, θα πρέπει να παρέχεται σε αυτό, εστίαση, φαγητά, ποτά ή γλυκίσματα επί πληρωμή. Πέραν των πιο πάνω, έχει λεχθεί στην Στέλιος Στυλιανού v. Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού
(1999)2 Α.Α.Δ. 47, ότι η ποινική ευθύνη του παραβάτη δε συναρτάται με την ιδιοκτησία του κέντρου αλλά με τις πράξεις λειτουργίας του, έννοια συνυφασμένη με τη συμμετοχή στη λειτουργία του κέντρου (βλ. επίσης Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού v. Χάρη Βασιλείου & Σια Λτδ κ.α.
(2001)2 Α.Α.Δ. 399). Σε σχέση με τη κατηγορία αρ. 2, αυτή της πώλησης οινοπνευματωδών ποτών χωρίς άδεια, το άρθρο 3
(1)(α) του Περί Πωλήσεως Οινοπνευματωδών Ποτών Νόμου Κεφ. 144 προνοεί τα ακόλουθα: «3.
(1)Τηρουμένων των διατάξεων των εδαφίων 2 & 3 του άρθρου αυτού, κανένα πρόσωπο δεν πωλεί ή προσφέρει προς πώληση ή επιτρέπει να πωλούνται ή να προσφέρονται προς πώληση ή κατέχει προς πώληση οιαδήποτε οινοπνευματώδη ποτά μόνο δυνάμει και σύμφωνα με - (α) άδεια προς πώληση οινοπνευματωδών ποτών λιανικώς σε τέτοια υποστατικά ή τόπο όπως δύναται να οριστεί σε αυτή για κατανάλωση εντός ή εκτός τέτοιων υποστατικών ή τόπου (η οποία στον Νόμο αυτόν αναφέρεται ως άδεια λιανικής πώλησης). Αναφορικά με την 3ην κατηγορία, αυτή της χρήσης μεγαφώνων χωρίς άδεια, το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα έχει ως ακολούθως: «187.—
(1)Κανένας δεν χρησιµοποιεί ή θέτει σε λειτουργία ή προκαλεί ή επιτρέπει τη χρήση από άλλο ή τη λειτουργία τηλεβόα, µεγαφώνου, ενισχυτή ήχου ή άλλου οργάνου που αυτόµατα, µηχανικά ή ηλεκτρικά ενισχύει ή µεταδίδει ενισχυµένο ήχο— (α) σε δηµόσιο χώρο· ή (β) σε οποιοδήποτε άλλο χώρο µε τέτοιο τρόπο ή κάτω από περιστάσεις ώστε ο ενισχυµένος ήχος µε αυτό τον τρόπο, να προκαλεί οχληρία σε οποιοδήποτε δηµόσιο ή άλλο χώρο, παρά µόνο δυνάµει άδειας που εκδίδεται από τον Έπαρχο ή απο πρόσωπο που εξουσιοδοτεί ο Έπαρχος για αυτό, και σύµφωνα µε τους τυχόν συνηµµένους όρους σε τέτοια άδεια:» Στην Ανδρέας Ευθυμιάδης v. Της Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 25 ερμηνεύτηκε ο όρος «δημόσιος χώρος» και το συστατικό στοιχείο αυτό του αδικήματος με αναφορά και στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα, όπου λέχθηκε ότι ένας τόπος μπορεί να αποτελεί δημόσιο χώρο παρά το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης του έχει δικαίωμα να αποκλείσει την ελεύθερη είσοδο σε αυτόν μεμονωμένων ατόμων ή ακόμα ομάδων ατόμων. Στην πιο πάνω υπόθεση αποφασίστηκε ότι μπυραρία αποτελεί δημόσιο χώρο εν τη έννοια του Νόμου. Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομικές αρχές, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή απέδειξε την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ουσιαστικά η κύρια θέση της υπεράσπισης ήταν ότι ο κατηγορούμενος δεν ήταν υπεύθυνος του συγκεκριμένου υποστατικού όπου έλαβε χώρα η καταγγελία. Παράλληλα όμως και όπως έχει προκύψει από την αντεξέταση του Μ.Κ.1 αμφισβητήθηκε και το γεγονός ότι τη συγκεκριμένη ημερομηνία εντόπισε στο μέρος οινοπνευματώδη ποτά και εν γενικά κατά πόσο πωλούνταν τέτοια ποτά. Το τελευταίο αυτό καθίσταται ιδιαίτερα σημαντικό καθότι η ύπαρξη ή όχι οινοπνευματωδών ποτών στο μέρος και κάτω από ποιες περιστάσεις ανευρέθηκαν άπτονται της απόδειξης και στοιχειοθέτησης τόσο της 1ης κατηγορίας όσο και της 2ης. Ουσιαστικά με το μέρος αυτό της αντεξέτασης, παρόλο που δεν τέθηκε ευθέως στο μάρτυρα η αμφισβήτηση του συγκεκριμένου υποστατικού ως κέντρου αναψυχής, εντούτοις φαίνεται εμμέσως να αμφισβητείται και αυτό το γεγονός. Ανεξαρτήτως των πιο πάνω όμως, το βάρος απόδειξης για το κατά πόσο το συγκεκριμένο υποστατικό αποτελούσε κέντρο αναψυχής κατά τον ουσιώδη χρόνο εν τη έννοια του Νόμου, είναι στους ώμους της κατηγορούσας αρχής. Επομένως, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου αποδεικνύεται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τόσο η 1η όσο και η 2η κατηγορία. Εκείνο το οποίο προκύπτει από τα πιο πάνω ευρήματα πραγματικών γεγονότων είναι ότι ο Μ.Κ.1 κατά τις 15/05/2011 επισκέφθηκε το υποστατικό με την ονομασία «CALIFORNIA» όπου εντόπισε 30 - 40 άτομα να βρίσκονται δίπλα από το μπαρ και να διασκεδάζουν ακούγοντας μουσική. Δεν έχει προκύψει αξιόπιστη μαρτυρία ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο στο συγκεκριμένο μέρος παρέχονταν ποτά επί πληρωμή. Ούτε έχει προκύψει μαρτυρία ότι κατέχονταν προς πώληση οιαδήποτε οινοπνευματώδη ποτά. Ακόμη και να δεχόμουν τη θέση του μάρτυρα ότι στο μέρος εντόπισε αυτά τα άτομα να καταναλώνουν οινοπνευματώδη ποτά, το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο. Με κανένα τρόπο δεν έχει καταδειχθεί ότι τα εν λόγω ποτά παρέχονταν στο συγκεκριμένο υποστατικό έναντι πληρωμής. Δεν έχει προσφερθεί οποιαδήποτε μαρτυρία επίσης, ότι τέτοια ποτά υπήρχαν και εκτίθονταν προς πώληση πίσω από το μπαρ ή σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του υποστατικού, ούτε ότι υπήρχε συγκεκριμένος τιμοκατάλογος τέτοιων ποτών, ούτε ότι υπήρχε οποιαδήποτε ταμειακή μηχανή. Περαιτέρω, δεν έχει καταδειχθεί κατά πόσο πίσω από το μπαρ υπήρχε οποιοδήποτε άτομο το οποίο ετοίμαζε ποτά ή διέθετε προς πώληση οινοπνευματώδη ποτά ή οποιαδήποτε άλλα ποτά. Ελλείψει τέτοιας μαρτυρίας ή σχετικών ευρημάτων, κρίνω ότι δεν μπορούν να αποδειχθούν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας οι κατηγορίες 1 και 2. Το βάρος απόδειξης των πιο πάνω φέρει η Κατηγορούσα Αρχή και το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται να προβαίνει σε υπολογισμούς και εικασίες για να διαπιστώσει τα πιο πάνω γεγονότα, όσο εύλογες και αν είναι αυτές (βλ. Λοίζου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363). Σε σχέση με την 3ην κατηγορία, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Η μόνη μαρτυρία που υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου είναι ότι τα άτομα που εντοπίστηκαν στο συγκεκριμένο υποστατικό διασκέδαζαν ακούγοντας μουσική. Πουθενά στη μαρτυρία του Μ.Κ.1 έχει αναφερθεί ο τρόπος που μεταδιδόταν η εν λόγω μουσική και συγκεκριμένα κατά πόσο αυτό γινόταν μέσω μεγαφώνων. Οι λεπτομέρειες της κατηγορίας αυτής είναι ότι ο κατηγορούμενος μετέδιδε μουσική μέσω μεγαφώνων. Η μαρτυρία που προσφέρθηκε όμως, δεν είναι ικανή να καταδείξει κάτι τέτοιο αφού αυτή περιορίστηκε μόνο στην αναφορά ότι τα άτομα που εντοπίστηκαν στο μέρος άκουγαν μουσική. Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει τις κατηγορίες 1,2 και 3 που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ανεξαρτήτως της πιο πάνω κατάληξης μου, τόσο για σκοπούς πληρότητας αλλά και διότι ήταν και ένα από τα θέματα τα οποία εγέρθηκαν από τη υπεράσπιση, θεωρώ ορθό να αποφασίσω κατά πόσο ο κατηγορούμενος ήταν υπεύθυνος του εν λόγω υποστατικού κατά τον ουσιώδη χρόνο και ορθότερα κατά πόσο συμμετείχε στη λειτουργία του εν λόγω κέντρου σε περίπτωση που αποδεικνύονταν όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αντιμετωπίζει. Με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ο Μ.Κ.1 εντόπισε στο μέρος τον κατηγορούμενο, τον πλησίασε και του ζήτησε τις άδειες λειτουργίας τις οποίες δεν είχε. Ακολούθως, του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο ότι θα καταγγελθεί και του απάντησε ότι «θα κλείσω τώρα.». Επίσης, συμμορφώθηκε και έκλεισε το εν λόγω υποστατικό. Η παρουσία του κατηγορούμενου στο μέρος και το περιεχόμενο της συνομιλίας που είχε με τον Μ.Κ.1 καθώς και η μετέπειτα συμπεριφορά του, κρίνω ότι αποδεικνύουν ότι ο κατηγορούμενος κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν υπεύθυνος λειτουργίας του συγκεκριμένου υποστατικού. Η αδυναμία του να παρουσιάσει τις σχετικές άδειες όταν του ζητήθηκαν καθώς επίσης και η περαιτέρω απάντηση του ότι θα κλείσει τώρα και ακολούθως να το πράξει, καταδεικνύουν ότι την συγκεκριμένη ημερομηνία είχε την ευθύνη διαχείρισης ή λειτουργίας του εν λόγω υποστατικού. Η θέση του ότι αυτός δεν βρισκόταν στο μέρος κατά τον χρόνο εκείνο ή ότι ήταν θαμώνας και δεν είχε σχέση με τη λειτουργία του εν λόγω υποστατικού έχει απορριφθεί. Επίσης, αν πράγματι δεν είχε σχέση ή ήταν θαμώνας στο μέρος δεν θα συμπεριφερόταν με τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε. Περαιτέρω, δεν έχει καταδειχθεί ότι στο μέρος τη συγκεκριμένη μέρα και ώρα υπήρχε άλλο άτομο το οποίο είχε την ευθύνη λειτουργίας του ή ήταν ο υπεύθυνος. Παρόλο που δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου άμεση μαρτυρία ή ρητή αναφορά του κατηγορούμενου προς το Μ.Κ.1, ότι ήταν ο υπεύθυνος του μέρους κατά τον ουσιώδη χρόνο εντούτοις η μαρτυρία που υπάρχει οδηγεί σε αυτό το συμπέρασμα, το οποίο είναι και το μόνο το οποίο προκύπτει. Δηλαδή, η εν λόγω μαρτυρία δεν μπορεί να συμβιβαστεί με οτιδήποτε άλλο και ειδικότερα με την εκδοχή του κατηγορουμένου όπως έχει προβληθεί. Παρά τα πιο πάνω όμως, για τους λόγους που αναφέρθηκαν η κατάληξη είναι ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από τις κατηγορίες 1, 2 και 3 που αντιμετωπίζει. Πιστόν Αντίγραφον (Υπ.).............. Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο