Δημοκρατία ν. ALIBRAHIM MUHY IDDIN κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 14366/13, 20/1/2014

(2)του περί Νομίσματος (παραχάραξη και άλλα συναφή θέματα) Νόμος 110

(1)/2004 και άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 (κατηγορία 2). Επιπρόσθετα ο Κατηγορούμενος 1 αντιμετώπιζε και την κατηγορία της παράνομης παραμονής στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατηγορία η οποία απορρίφθηκε από το Δικαστήριο στην ενδιάμεση απόφαση που δόθηκε ενωρίτερα σήμερα. Η απόρριψη της κατηγορίας αυτής έδωσε το έναυσμα στη συνήγορο του Κατηγορουμένου 1 να αιτηθεί διαφοροποίηση του διατάγματος κράτησης του ούτως ώστε αυτός να αφεθεί ελεύθερος με όρους όπως και ο Κατηγορούμενος

1. Η εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής αιτούμενη την κράτηση του Κατηγορουμένου 1 μέχρι την επόμενη δικάσιμο υπέδειξε πως διαφοροποιείται η θέση των δύο Κατηγορουμένων εφόσον ο Κατηγορούμενος 1 δεν φαίνεται να έχει δεσμούς με την Κυπριακή Δημοκρατία, έχει ταξιδέψει στο παρελθόν στη Συρία και από τη μαρτυρία που δόθηκε διαφαίνεται «στενότερη σχέση του», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, με τα επίδικα αδικήματα. Απαντώντας η κα Γεωργιάδου στα προταθέντα από την κα Ξενοφώντος υπογράμμισε πως οι δύο Κατηγορούμενοι μετά την απόρριψη της τρίτης κατηγορίας αντιμετωπίζουν ακριβώς τις ίδιες κατηγορίες, ότι ο πελάτης της ταξίδεψε στην Αίγυπτο και όχι στη Συρία και τέλος ότι η αρχή της ίσης αντιμετώπισης των παραβατών απαιτεί την απόλυση του με όρους. Έχουμε εξετάσει το ζήτημα κατά τη διάρκεια του διαλείμματος. Η νομολογία μας αναγνωρίζει σαν θέμα αρχής ότι ένας υπόδικος πρέπει να απαλλάσσεται με εγγύηση στις περιπτώσεις που υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στο Δικαστήριο να δικαστεί. Η αρχή αυτή κατοχυρώνεται και συνταγματικά σαν ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου (βλ. άρθρο 11). Σκοός της κράτησης του υποδίκου είναι η εξασφάλιση της παρουσίας του και όχι η τιμωρία του. Το θέμα ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά κάθε φορά που το θέμα τίθεται ενώπιον του. Η νομολογία έχει αναγνωρίσει τους πιο κάτω λόγους ο καθένας από τους οποίους μπορεί από μόνος του να δικαιολογήσει την κράτηση. Αυτοί είναι:
2. Ο κίνδυνος μη προσέλευσης του Κατηγορούμενου στο Δικαστήριο.
3. Η διάπραξη άλλων αδικημάτων.
4. Ο επηρεασμός μαρτύρων. Για μια λεπτομερή συζήτηση επί των πιο πάνω παραπέμπουμε στις υποθέσεις Ροδοσθένους v. Αστυνομία

(1961)Α.Α.Δ. 50, Κωνσταντινίδης v. Δημοκρατία

(1997)2 Α.Α.Δ. 109, Χριστοφόρου και Μουστάκη v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 415 και Χριστούδιας v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 689. Κατά τη συζήτηση των ανωτέρω ένας από τους παράγοντες που λαμβάνει σοβαρά υπόψη το Δικαστήριο είναι και ο χρόνος που θα μεσολαβήσει μεταξύ της ημερομηνίας που το Δικαστήριο αποφασίζει για την κράτηση ή όχι του Κατηγορούμενου και της δίκης του Φ. Χ"Δημητρίου v. Δημοκρατίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 45). Υπενθυμίζουμε ότι σήμερα που οι Κατηγορούμενοι κλήθηκαν σε απολογία προέβηκαν σε επιλογή της υπεράσπισης που επιθυμούν να προσφέρουν στο Δικαστήριο και η υπόθεση ορίστηκε για συνέχιση στις 22.1.2014 δηλαδή μετά δύο ημέρες. Σε αυτό το στάδιο θεωρούμε σκόπιμο να ασχοληθούμε με την εισήγηση της υπεράσπισης περί ίσης αντιμετώπισης των Κατηγορουμένων. Έχουμε τη γνώμη ότι από μόνο του το γεγονός διαφοροποίησης μεταξύ των Κατηγορουμένων σε διαδικασίες όπως η παρούσα δεν συνιστά κατ΄ ανάγκη παράγοντα ο οποίος παραβιάζει την ίση μεταχείριση Κατηγορουμένων όπως προτείνει η υπεράσπιση. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται όπως έχουμε ήδη επισημάνει πιο πάνω δικαστικά κάθε φορά που το θέμα τίθεται ενώπιον του με βάση πάντοτε τα εκάστοτε δεδομένα που παρουσιάζονται ενώπιον του κατά τον κρίσιμο χρόνο που επιδιώκεται η άσκηση της εν λόγω διακριτικής εξουσίας του. Και τα εν λόγω δεδομένα προσμετρούν για κάθε Κατηγορούμενο ξεχωριστά (βλ. Μαύρος και άλλοι v. Αστυνομίας

(1977)2 Α.Α.Δ. 349). Κατά συνέπεια εκεί όπου τα δεδομένα δικαιολογούν την διαφοροποίηση μεταξύ Κατηγορουμένων, η διαφοροποίηση είναι καθόλα επιτρεπτή και δεν μπορεί να οδηγήσει σε παραβίαση των συγκεκριμένων ή άλλων συνταγματικών δικαιωμάτων του Κατηγορούμενου που επηρεάζεται. Σημειώνουμε ότι ο Κατηγορούμενος 1 έχει ταξιδέψει στην Αίγυπτο και το λαμβάνουμε ως γεγονός το οποίο δεικνύει τη δυνατότητα του για ταξίδι εκτός Κύπρου. Οι δεσμοί του με την Κυπριακή Δημοκρατία μπορούν να χαρακτηρισθούν χαλαροί και όχι τόσο ισχυροί όσο του Κατηγορουμένου 2 ο οποίος έχει οικογένεια. Ο Κατηγορούμενος 1 φαίνεται να διαμένει μόνος του όπως αναφέρεται στην ίδια την κατάθεση του τα τελευταία τρία χρόνια, δεν συζεί με τη γυναίκα του και δεν έχει οποιαδήποτε οικογένεια στην Κύπρο. Δεδομένου και του πολύ μικρού χρονικού διαστήματος το οποίο μεσολαβεί για περάτωση της παρούσας διαδικασίας θεωρούμε ενόψει και των άλλων παραγόντων που υπάρχουν βέβαια σε αυτή την υπόθεση, όπως η σοβαρότητα των αδικημάτων και το γεγονός της κλήσης του σε απολογία, ότι δικαιολογείται η κράτηση του για να αποφευχθεί ο κίνδυνος διαφυγής του και να εξασφαλιστεί η παρουσία του στο Δικαστήριο. Συνεπώς αποφασίζουμε όπως ο Κατηγορούμενος 1 παραμείνει υπό κράτηση μέχρι την επόμενη δικάσιμο. (Υπ)............. Δ. Σωκράτους, Π.Ε.Δ. (Υπ)............. Λ. Μάρκου, Α.Ε.Δ. (Υπ)............. Μ. Δρουσιώτης, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΑΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο