Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Μαρίνος Νικολάου, Αρ. Υπόθεσης: 19402/12, 13/2/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:B33 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 19402/12 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου Kατηγορούσας Αρχής v Μαρίνος Νικολάου Κατηγορουμένου ----------------------- Ημερομηνία: 13/2/2014. Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Ειρ. Σάββα. Για τον Κατηγορούμενο: κ Λιώτης. Κατηγορούμενος: παρών. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μια κατηγορία σύμφωνα με το κατηγορητήριο, αυτή της λειτουργίας κέντρου αναψυχής χωρίς άδεια λειτουργίας κατά παράβαση των άρθρων 5, 6 και 18 του Περί Κέντρων Αναψυχής Νόμου Ν.29/85όπως έχει τροποποιηθεί. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου, ο κατηγορούμενος την 12ην Σεπτεμβρίου του 2012 στην οδό Νικολάου Νικολαίδη 15 στην Πάφο, λειτουργούσε το Κέντρο με την ονομασία "X SIGHT" χωρίς άδεια λειτουργίας από τον Κυπριακό Οργανισμό Τουρισμού. Ο κατηγορούμενος αρνήθηκε την πιο πάνω κατηγορία που αντιμετωπίζει και για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης της, η κατηγορούσα αρχή κάλεσε ένα μάρτυρα κατηγορίας, τον Αστ. 1361 Ιωάννη Κωνσταντίνου (Μ.Κ.1). Ο κατηγορούμενος μετά που κρίθηκε ένοχος εκ πρώτης όψεως με σχετική ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου, επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Δεν κάλεσε οποιουσδήποτε μάρτυρες υπεράσπισης. Συνοπτικά, ο Μ.Κ.1 καταθέτοντας στο Δικαστήριο, ανέφερε ότι κατά τις 12/9/2012 και γύρω στις 22:40 επισκέφθηκε το υποστατικό με την ονομασία «X Sight» που βρίσκεται στην οδό Νικόλαου Νικολαίδη αριθμός 15 στην πόλη της Πάφου, καθότι υπήρχε καταγγελία ότι νεαρά πρόσωπα προκαλούσαν φασαρία. Κατά την επίσκεψη του, ζήτησε από τον κατηγορούμενο, ο οποίος ήταν ο ιδιοκτήτης του εν λόγω υποστατικού να του παρουσιάσει άδεια λειτουργίας και του ανέφερε ότι έχει την απόδειξη πληρωμής την οποία του παρουσίασε. Αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο τον κατήγγειλε για το ότι λειτουργούσε το εν λόγω υποστατικό χωρίς άδεια λειτουργίας από τον Κ.Ο.Τ.. Περιγράφοντας το εν λόγω υποστατικό, ανέφερε ότι έξω από αυτό υπήρχε ένα τραπέζι με καρέκλες στο οποίο κάθονταν τέσσερα με πέντε άτομα κατά την είσοδο του στο υποστατικό. Εντός του αυτού υπήρχαν αριστερά και δεξιά τηλεοράσεις και ηλεκτρονικά παιχνίδια καθώς και καρέκλες και τραπέζια. Στον όροφο επίσης υπήρχαν υπολογιστές με καρέκλες και τραπέζια. Περαιτέρω, ανέφερε ότι όταν πλησίασε τον κατηγορούμενο αυτός βρισκόταν πίσω από τον πάγκο ο οποίος υπήρχε εκεί επί του οποίου υπήρχε μια ταμιακή μηχανή και πίσω από αυτή ένα ψυγείο το οποίο περιείχε χυμούς, αναψυκτικά και νερά. Επίσης, είδε ότι υπήρχε και μια μηχανή του καφέ και συγκεκριμένα μηχανή η οποία χρησιμοποιείται για την ετοιμασία φραπέ. Αντεξεταζόμενος διευκρίνισε ότι τα άτομα τα οποία κάθονταν στο τραπεζάκι έξω από το υποστατικό δεν έπιναν οποιοδήποτε ποτό, ούτε και τα δέκα περίπου άτομα τα οποία βρίσκονταν εντός του υποστατικού. Επίσης, ανέφερε ότι δεν υπήρχε στο μέρος οποιοσδήποτε τιμοκατάλογος και ότι δεν είδε τον κατηγορούμενο να πωλεί οποιαδήποτε ποτά. Πέραν των πιο πάνω ανέφερε ότι πίσω από τον πάγκο είδε ποτήρια αλλά δεν μπορούσε να αναφέρει και να καθορίσει εάν αυτά ήταν πολλά ή λίγα. Αρνήθηκε υποβολή ότι τα ποτά που βρίσκονταν στο ψυγείο και τα λίγα κατά την θέση της υπεράσπισης ποτήρια, χρησιμοποιούνταν για σκοπούς του κατηγορούμενου και του προσωπικού του και δεν διατίθεντο προς πώληση, παραπέμποντας στην υπόλοιπη περιγραφή του υποστατικού δηλαδή στα τραπέζια και στις καρέκλες καθώς επίσης και στην ταμιακή μηχανή και στο ψυγείο από το οποίο φαίνονταν τα ποτά που περιείχε κάτι το οποίο κατά την άποψη του μάρτυρα. καταδεικνύει ότι το υποστατικό λειτουργούσε ως κέντρο αναψυχής. Πιο κάτω αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν έκανε έλεγχο στην ταμιακή μηχανή και ούτε εντόπισε οποιαδήποτε απόδειξη στην οποία αναγράφονται συγκεκριμένες υπηρεσίες. Παρόλα αυτά αρνήθηκε υποβολή ότι η ταμιακή μηχανή χρησιμοποιείτο για τις υπηρεσίες διαδικτύου τις οποίες πουλούσε ο κατηγορούμενος στο συγκεκριμένο υποστατικό. Από την αντίπερα όχθη ο κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως και ανέφερε ότι στις 12/9/2012 ο Μ.Κ.1 επισκέφθηκε το υποστατικό του και του ζήτησε άδεια λειτουργίας αυτού και του έδωσε απόδειξη του Δήμου Πάφου για την άδεια Πολεοδομίας και λειτουργίας του υποστατικού όπως ο ίδιος ανέφερε. Ο κατηγορούμενος είπε ότι ο Μ.Κ.1 δεν του ζήτησε άδεια λειτουργίας του Κ.Ο.Τ. και απλώς το ανέφερε ότι θα ειδοποιηθεί από την αστυνομία. Ο ίδιος δεν γνώριζε ότι θα καταγγελθεί και την επομένη επισκέφθηκε την αστυνομία όπου παρουσίασε απόδειξη πληρωμής του Δημαρχείου και βεβαίωση ότι η άδεια λειτουργίας του υποστατικού εξετάζεται από τον Δήμο. Τότε τον ενημέρωσαν ότι είχε καταγγελθεί. Συνεχίζοντας, ανέφερε ότι όταν πήρε το κατηγορητήριο και η κατηγορία αφορούσε την λειτουργία του υποστατικού του χωρίς άδεια του Κ.Ο.Τ. επισκέφθηκε τον εν λόγω οργανισμό και στο μέρος αργότερα πήγε κάποια κυρία Παναγιώτα η οποία του είπε ότι δεν χρειάζεται άδεια του Κ.Ο.Τ. για το συγκεκριμένο υποστατικό. Αναφορικά με το ψυγείο που υπάρχει στο υποστατικό ανέφερε ότι αυτό χρησιμοποιείται από τον ίδιο και τους υπαλλήλους του, οι οποίοι ανέρχονται στα έξι άτομα και ότι τα ποτά τα χρησιμοποιούν για ιδιωτική χρήση και όχι για πώληση. Επίσης, είπε ότι εντός του υποστατικού υπάρχουν τρία τραπέζια ενώ έξω δυο και χρησιμοποιούνται τα μεν μέσα για αναμονή των πελατών που επιθυμούν να χρησιμοποιούν τις κονσόλες και τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές για τα παιχνίδια, τα δε έξω για αυτούς που θέλουν να καπνίσουν. Αντεξεταζόμενος, αρνήθηκε υποβολή ότι χρειάζεται άδεια του Κ.Ο.Τ. για την λειτουργία του συγκεκριμένου υποστατικού. Έχω παρακολουθήσει με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που έχει καθιερώσει η σχετική νομολογία (βλ. Πελεκάνου v. Πελεκάνου
(1999)1 Α.Α.Δ., Αυξεντίου v. Διγκλη
(2007)1Β Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva
(2002), 1A A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 173). Τόσο ο Μ.Κ.1 όσο και ο κατηγορούμενος μου έκαναν καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και κρίνω ότι και οι δυο ανέφεραν την αλήθεια ενώπιον του Δικαστηρίου και εξέθεσαν τα πραγματικά γεγονότα. Η μαρτυρία τους αναφορικά με την περιγραφή του συγκεκριμένου υποστατικού δεν παρουσιάζει οποιασδήποτε ουσιαστικές διαφορές, ούτε η θέση τους αναφορικά με τον τρόπο που λειτουργεί το συγκεκριμένο υποστατικό και ιδιαίτερα το γεγονός ότι σε αυτό υπάρχουν κονσόλες, ηλεκτρονικοί υπολογιστές για παιχνίδια και άλλες διαδικτυακές υπηρεσίες που παρέχονται στους πελάτες. Περαιτέρω, δεν υπάρχει διαφωνία ούτε αναφορικά με την ύπαρξη ενός ψυγείου στο χώρο εντός του οποίου υπήρχαν αναψυκτικά, χυμοί και νερά καθώς επίσης και μια ταμιακή μηχανή στον πάγκο. Το μόνο σημείο στο οποίο υπάρχει διαφορά στην μαρτυρία των δυο μαρτύρων είναι ότι ο μεν Μ.Κ.1 ανέφερε ότι είπε στον κατηγορούμενο ότι θα καταγγελθεί καθότι δεν είχε άδεια λειτουργίας του Κ.Ο.Τ. ενώ ο κατηγορούμενος ανέφερε ότι ουδέποτε του αναφέρθηκε κάτι τέτοιο. Θεωρώ ότι στο σημείο αυτό μπορώ να αποδεχθώ την θέση του Μ.Κ.1 παρά αυτή του κατηγορούμενου και όχι γιατί ο κατηγορούμενος ήθελε να αποκρύψει την πραγματικότητα, αλλά γιατί θεωρώ ότι ο ίδιος δεν είχε αντιληφθεί επ' ακριβώς τι είδους άδεια ζητείτο από τον Μ.Κ.1 και κατά πόσο αυτός αναφερόταν στην άδεια λειτουργίας του Κ.Ο.Τ. ή σε άλλη άδεια που προφανώς ο κατηγορούμενος είχε αποταθεί στον Δήμο Πάφου με βάση τις αναφορές του. Πέραν των πιο πάνω, η θέση του Μ.Κ.1 ότι το συγκεκριμένο υποστατικό λειτουργούσε ως κέντρο αναψυχής, είναι συμπέρασμα δικό του στο οποίο δεν μπορεί να δοθεί βαρύτητα αφού το ζήτημα είναι και νομικό. Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω αξιολόγηση της μαρτυρίας, τα κάτωθι αποτελούν τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης: Ο Μ.Κ.1. στις 12/09/2012 και περί ώρα 22:40 επισκέφθηκε το υποστατικό με την ονομασία «X SIGHT» που βρίσκεται στην οδό Νικόλαου Νικολαίδη αριθμός 15 στην πόλη της Πάφου καθότι υπήρχε καταγγελία ότι στο μέρος γινόταν φασαρία από νεαρά άτομα. Κατά την είσοδο του στο υποστατικό εντόπισε τέσσερα με πέντε άτομα να κάθονται σε καρέκλες και τραπέζια που βρίσκονται έξω από αυτό. Προχωρώντας και εισερχόμενος σε αυτό υπήρχαν ακόμα δυο με τρία τραπέζια και καρέκλες οι οποίες χρησιμοποιούνται για να κάθονται πελάτες του υποστατικού οι οποίοι αναμένουν να ελευθερωθούν κονσόλες και ηλεκτρονικοί υπολογιστές οι οποίοι περιέχουν παιχνίδια ή επιθυμούν να συνδεθούν με το διαδίκτυο. Το υποστατικό αυτό χρησιμοποιείται από τον κατηγορούμενο ο οποίος είναι ένας εκ των ιδιοκτητών για την πώληση υπηρεσιών διαδικτύου ή για την χρήση κονσόλων και ηλεκτρονικών υπολογιστών στα οποία υπάρχουν παιχνίδια έναντι αμοιβής. Παρών στο μέρος ήταν ο κατηγορούμενος από τον οποίο ο Μ.Κ.1 ζήτησε άδεια λειτουργίας του Κ.Ο.Τ. για το συγκεκριμένο υποστατικό και ο κατηγορούμενος του παρουσίασε μια απόδειξη πληρωμής στον Δήμο Πάφου. Ο κατηγορούμενος βρισκόταν πίσω από πάγκο που υπάρχει στο μέρος επί του οποίου υπάρχει ταμιακή μηχανή η οποία χρησιμοποιείται για τις εισπράξεις από την χρήση των κονσόλων και των ηλεκτρονικών υπολογιστών, ενώ πίσω από τον πάγκο υπάρχει ένα ψυγείο στο οποίο υπήρχαν ποτά και συγκεκριμένα αναψυκτικά, χυμοί και νερά. Επίσης, υπήρχε μια μηχανή του καφέ και συγκεκριμένα από αυτή που χρησιμοποιείται για την ετοιμασία φραπέ. Πέραν των πιο πάνω, προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος ήταν ένας εκ των ιδιοκτητών και υπεύθυνος για την λειτουργία του συγκεκριμένου υποστατικού κατά τον ουσιώδη χρόνο και επίσης ότι δεν κατείχε οποιαδήποτε άδεια λειτουργίας από τον Κ.Ο.Τ.. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Το άρθρο 18
(1)(β) του Περί Κέντρων Αναψυχής Νόμου Ν. 29/85προνοεί τα ακόλουθα: «18.-
(1)Παν πρόσωπο το οποίον - (α)............ (β) διατηρεί ή λειτουργεί κέντρον άνευ άδειας λειτουργίας (γ)............ (δ)............ είναι ένοχον αδικήματος και, εν περιπτώσει καταδίκης, υπόκειται εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας πεντακόσιας λίρας ή εις φυλάκισιν μη υπερβαίνουσαν τους εξ μήνας ή εις αμφοτέρας τας ποινάς ταύτας, εάν δε η παράβασις συνεχισθή μετά τη καταδίκην του, τούτο είναι ένοχον περαιτέρω αδικήματος και υπόκειται εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσα τας πεντήκοντα λίρας δι' εκάστην ημέραν καθ' ήν συνεχίζεται η παράβασις.» Στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του πιο πάνω Νόμου, «κέντρον» σημαίνει κατάστημα - (α) λειτουργούν εντός των περιοχών των πόλεων, κωμοπόλεων, συμβουλίων βελτιώσεως και παραλιακών περιοχών ή (β)................... εν τω οποίω παρέχονται επί πληρωμή εστίασις, ή πάσης φύσεως φαγητά, ποτά ή γλυκίσματα, ανεξαρτήτως του εάν εις το κατάστημα προσφέρεται μουσική ή καλλιτεχνικόν πρόγραμμα:» Όπως προκύπτει από τον πιο πάνω ορισμό για να ταξινομηθεί ένα κατάστημα ως κέντρο αναψυχής και να εμπίπτει στις πρόνοιες της σχετικής νομοθεσίας, θα πρέπει να παρέχεται σε αυτό, εστίαση, φαγητά, ποτά ή γλυκίσματα επί πληρωμή. Πέραν των πιο πάνω, έχει λεχθεί στην Στέλιος Στυλιανού v. Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού
(1999)2 Α.Α.Δ. 47, ότι η ποινική ευθύνη του παραβάτη δε συναρτάται με την ιδιοκτησία του κέντρου αλλά με τις πράξεις λειτουργίας του, έννοια συνυφασμένη με τη συμμετοχή στη λειτουργία του κέντρου (βλ. επίσης Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού v. Χάρη Βασιλείου & Σια Λτδ κ.α.
(2001)2 Α.Α.Δ. 399). Έχοντας υπόψη τις πιο πάνω νομικές αρχές, θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή απέδειξε την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ουσιαστικά η κύρια θέση της υπεράσπισης ήταν ότι το συγκεκριμένο υποστατικό και/ή επιχείρηση την οποία λειτουργούσε ο κατηγορούμενος δεν χρειαζόταν οποιαδήποτε άδεια λειτουργίας του Κ.Ο.Τ. Βασικά η θέση αυτή στηρίζεται στο γεγονός ότι το εν λόγω υποστατικό δεν εμπίπτει στον όρο κέντρο αναψυχής εν τη έννοια του Νόμου. Με βάση τα πιο πάνω ευρήματα του Δικαστηρίου, εκείνο που πρέπει να εξεταστεί είναι κατά πόσο στο συγκεκριμένο υποστατικό πέραν από τις υπηρεσίες διαδικτύου και όλων των προαναφερόμενων που παρέχονταν, πωλούνταν και ποτά στους πελάτες. Λαμβάνοντας υπόψη μου το γεγονός ότι η θέση του κατηγορούμενου ότι δεν πωλούνταν τέτοια ποτά σε πελάτες αλλά αυτά που υπήρχαν ήταν για ιδιωτική χρήση, προκύπτει ότι το εν λόγω υποστατικό δεν μπορεί να καταταχθεί ως κέντρο αναψυχής. Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω όμως, ακόμη και να μην αποδεχόμουν την θέση του κατηγορούμενου επί του πιο πάνω ουσιαστικού στοιχείου, η μαρτυρία του Μ.Κ.1 δεν υποδηλώνει κάτι το αντίθετο, ούτε μπορεί από αυτήν να εξαχθεί το ασφαλές συμπέρασμα ότι το εν λόγω υποστατικό λειτουργούσε ως κέντρο αναψυχής. Έχοντας υπόψη μου τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, θεωρώ ότι είναι παρακινδυνευμένο και μη ασφαλές να καταλήξω σε αυτό το συμπέρασμα πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Κατ' αρχήν δεν υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου άμεση μαρτυρία ότι ο κατηγορούμενος ή οποιοσδήποτε άλλος εργοδοτούμενος του στο συγκεκριμένο υποστατικό κατά τον ουσιώδη χρόνο, πώλησε σε οποιοδήποτε πρόσωπο ή πελάτη ποτό είτε αυτό ήταν αναψυκτικό, χυμός ή νερό. Η μαρτυρία που υπάρχει ενώπιον του Δικαστηρίου είναι περιστατική, η οποία θα πρέπει να συμβιβάζεται με ένα και μόνο συμπέρασμα, ότι δηλαδή στο συγκεκριμένο υποστατικό πωλούνταν επ' αμοιβή και ποτά. Τα στοιχεία τα οποία υπάρχουν από τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι η ύπαρξη ψυγείου πίσω από τον πάγκο, εντός του οποίου υπήρχαν αναψυκτικά, χυμοί και νερά. Ο Μ.Κ.1 δεν έδωσε περαιτέρω λεπτομέρειες αναφορικά με το μέγεθος του εν λόγω ψυγείου, την ποσότητα των αναψυκτικών, των χυμών, των νερών που όπως ανέφερε υπήρχαν σε αυτό πέραν του ότι το εν λόγω ψυγείο μπροστά είχε γυαλί και φαινόταν τι υπήρχε από μέσα. Το θέμα αυτό είναι ουσιαστικό εν' όψει και της θέσης της υπεράσπισης ότι τα ποτά αυτά χρησιμοποιούνταν για σκοπούς του προσωπικού και μόνο. Ούτε δόθηκαν περαιτέρω στοιχεία σε σχέση με το πόσα ποτήρια υπήρχαν στο σημείο. Επίσης, η ύπαρξη της ταμιακής μηχανής στον πάγκο είναι δεδομένο ότι χρησιμοποιείτο για τις εισπράξεις από την πώληση των υπηρεσιών που προσφέρονταν από τον κατηγορούμενο στο υποστατικό. Δεν έχει καταδειχθεί και ούτε προκύπτει από την μαρτυρία ότι η μηχανή αυτή χρησιμοποιείτο και για την πώληση ποτών αφού δεν ελέχθηκε και ούτε εντοπίστηκε οποιαδήποτε συγκεκριμένη απόδειξη πληρωμής που να καταδεικνύει μια τέτοια πώληση. Πέραν των πιο πάνω, είναι γεγονός ότι κανένα από τα άτομα τα οποία εντοπίστηκαν στο μέρος είτε εκτός, είτε εντός του υποστατικού κατανάλωναν οποιοδήποτε ποτό, ούτε αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου ότι υπήρχε οποιοσδήποτε τιμοκατάλογος ποτών. Τα πιο πάνω που ανέφερα καταδεικνύουν τα κενά τα οποία υπάρχουν στην περιστατική μαρτυρία η οποία τέθηκε ενώπιον μου και τα οποία θεωρώ ότι δεν μπορούν να οδηγήσουν στο ένα και μόνο συμπέρασμα, ότι δηλαδή στο συγκεκριμένο υποστατικό πωλούνταν και ποτά. Ουσιαστικά η θέση της υπεράσπισης ότι τα ποτά που υπήρχαν χρησιμοποιούνταν για σκοπούς του προσωπικού και μόνο δεν έχει καταρριφθεί και ούτε η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής είναι ικανή να αποδείξει το γεγονός αυτό πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Εν' όψει των πιο πάνω κρίνω ότι δεν μπορεί να προκύψει το ασφαλές συμπέρασμα ότι το εν λόγω υποστατικό αποτελούσε κατά τον ουσιώδη χρόνο κέντρο αναψυχής εντός της έννοιας του Νόμου και ως εκ τούτου η κατάληξη είναι ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει το συστατικό αυτό στοιχείο του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και επομένως αυτός αθωώνεται και απαλλάσσεται από την κατηγορία που αντιμετωπίζει. Πιστόν Αντίγραφον (Υπ.).............. Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο