Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ANDREI VOROSEN, Αρ. Υπόθεσης: 16707/2011, 24/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:B53 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Γ. Κ. Βλάμη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 16707/2011 Μεταξύ: Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου v. ANDREI VOROSEN Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 24.03.14 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κος Σ. Συμεού (η κα Σ. Παπαλαζάρου για ν' ακούσει απόφαση) Για τον Κατηγορούμενο: κα Ζυμπουλάκη Κατηγορούμενος: παρών ΠΟΙΝΗ Ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος, κατόπιν δικής του παραδοχής, στις κατηγορίες της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως 'Β' και της παράνομης καλλιέργειας φυτών κάνναβης κατά παράβαση των σχετικών άρθρων του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου, Ν. 29/77μετά των συναφών τροποποιήσεων. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικημάτων, ο κατηγορούμενος μεταξύ του μηνός Δεκεμβρίου 2009 και 31.01.10 στην Πάφο είχε στην κατοχή του πέντε φυτά κάνναβης χωρίς άδεια του Υπουργού Υγείας, τα οποία και καλλιεργούσε. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως έχουν εκτεθεί από τον εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, είναι τα ακόλουθα: Στις 31.01.10, κατόπιν δικαστικού εντάλματος έρευνας, έγινε έρευνα στην οικία που διέμενε ο κατηγορούμενος στην Πέγεια μαζί με άλλο άτομο όπου στον πάγκο της κουζίνας εντοπίστηκε ένα πλαστικό δοχείο στο οποίο βρίσκονταν 5 υπό καλλιέργεια φυτά κάνναβης ύψους 13-15 εκατοστά. Αμέσως του επιστήθηκε η προσοχή στο νόμο και μεταφέρθηκε στα γραφεία της ΥΚΑΝ Πάφου όπου ο κατηγορούμενος έδωσε θεληματική κατάθεση στην οποία ανάφερε ότι τα φυτά είναι δικά του και ότι τα είχε για δική του χρήση. Όπως είπε τα είχε φυτέψει από σπόρους που του είχε δώσει άλλο πρόσωπο για να τα μεγαλώσει καλλιεργώντας τα και για να τα χρησιμοποιήσει ο ίδιος. Ακολούθως, ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γραπτώς και παραδέχτηκε για τα αδικήματα που διέπραξε. Καταλήγοντας, ο εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ανάφερε ότι ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου ενώ δήλωσε πως έχουν δημιουργηθεί έξοδα ύψους €60,00 αναφορικά με την υπόθεση αυτή. Παράλληλα, ο κύριος Συμεού ζήτησε από το Δικαστήριο όπως τα 5 φυτά κάνναβης μαζί με το πλαστικό δοχείο και τα παρειακά επιχρίσματα που παραλήφθηκαν να κατασχεθούν και να καταστραφούν. Λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για ετοιμασία έκθεσης από το Γραφείο Ευημερίας. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της, ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 32 ετών από την Εσθονία, άγαμος και διαμένει σε ενοικιαζόμενο στούντιο στην Πάφο. Οι γονείς του χώρισαν όταν αυτός ήταν σε ηλικία 7 ετών. Ο ίδιος δεν διατηρεί επικοινωνία με τον πατέρα του. Είναι το μικρότερο παιδί από τα δύο παιδιά της οικογένειας του. Είναι απόφοιτος Ανώτερης Σχολής. Από την ηλικία των 13 ετών εργαζόταν και ενίσχυε οικονομικά την οικογένεια του ασκώντας διάφορα επαγγέλματα όπως αυτό του αχθοφόρου, του σερβιτόρου και του υπαλλήλου σε αρτοποιείο. Παράλληλα, ο κατηγορούμενος δημιούργησε σχέση με μια ομοεθνή του και συμβίωσαν για 7 χρόνια. Το έτος 2010 ο κατηγορούμενος αποφάσισε να μεταναστεύσει στην Κύπρο ένεκα των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε και έτσι η σχέση αυτή τερματίστηκε. Όταν ήλθε στην Κύπρο ο κατηγορούμενος απασχολήθηκε κυρίως στην τουριστική βιομηχανία. Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει συνεχίζει τον αγώνα για επιβίωση. Μέχρι πρόσφατα συντηρείτο οικονομικά από την μητέρα του η οποία σήμερα είναι συνταξιούχα. Ο κατηγορούμενος νιώθει μεταμελημένος και αισθάνεται ιδιαίτερα αγχωμένος για την παρουσία του στο Δικαστήριο και ανησυχεί για το μέλλον του. Χωρίς να αμφισβητήσει επί της ουσίας τους τα γεγονότα που εκτέθηκαν από τον εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, η ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης, αφού ανάφερε ότι ο πελάτης της απολογείται για την αξιόποινη συμπεριφορά του, ανάφερε ότι ο κατηγορούμενος είναι περιστασιακός χρήστης κάνναβης και πήρε από άλλο πρόσωπο σπόρους για αποκλειστική δική του χρήση. Έκτοτε όμως, όπως ανάφερε η κυρία Ζυμπουλάκη, ο πελάτης της προέβηκε σε αποτοξίνωση χωρίς να κάνει εκ νέου χρήση ναρκωτικών ουσιών. Στρεφόμενη στις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές συνθήκες του κατηγορουμένου η εν λόγω συνήγορος υιοθέτησε την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Περαιτέρω, η ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη το χρονικό διάστημα που διέρρευσε από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι σήμερα. Ωστόσο η εν λόγω συνήγορος πρόσθεσε πως ο κατηγορούμενος από την 01.03.14 θα εργάζεται ως σερβιτόρος σε εστιατόριο με καθαρό μηνιαίο μισθό €650,00. Τέλος, η κυρία Ζυμπουλάκη ευσεβάστως εισηγήθηκε στο Δικαστήριο όπως σε περίπτωση που προσανατολίζεται να επιβάλει ποινή στερητική της ελευθερίας του κατηγορούμενου να την αναστείλει καθότι τυχόν άμεση ποινή φυλάκισης θα έχει καταστροφικές συνέπειες για τον πελάτη της αφού θα υποχρεωθεί να απολέσει την εργασία του ενώ ταυτόχρονα θα στιγματιστεί από την κοινωνία. Αναμφίβολα τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι διέπραξε είναι σοβαρά. Ενδεικτική δε της σοβαρότητας τους είναι οι προβλεπόμενες στο νόμο ποινές. Το ύψος της ποινής που προβλέπεται στο νόμο ως η μέγιστη ποινή για κάθε αδίκημα αποτελεί ένδειξη της σοβαρότητας του και παράγοντα που το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής (Βραχίμης v. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 527, Λεβέντης v. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 632 και Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας v. Χρυσοστόμου κ.α.
(2002)2 Α.Α.Δ. 575). Συγκεκριμένα, το αδίκημα της παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως 'Β', ήτοι κάνναβη, τιμωρείται, με βάση το άρθρο 6
(2)και τον Τρίτο Πίνακα του άρθρου 30 του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου, Ν. 29/77μετά των συναφών τροποποιήσεων, σε ποινή φυλάκισης 8 ετών ή σε πρόστιμο ή και στις δύο αυτές ποινές. Το δε αδίκημα της καλλιέργειας κάνναβης υπόκειται, σύμφωνα με το άρθρο 10(α) και τον Τρίτο Πίνακα του άρθρου 30 του ιδίου με το πιο πάνω αδίκημα νόμου, σε δια βίου φυλάκιση ή πρόστιμο ή και στις δύο αυτές ποινές. Επειδή όμως τα αδικήματα αυτά εκδικάζονται συνοπτικά το μέγιστο της ποινής που θα έχει υπόψη του το παρόν Δικαστήριο θα είναι, με βάση το άρθρο 24
(1)του Περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60μετά των συναφών τροποποιήσεων, σε 5 έτη φυλάκισης ή πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τα €85.430,00 ή και τις δύο αυτές ποινές. Αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά έχουν όντως λάβει τρομακτικές διαστάσεις στην Κύπρο. Αποτελούν κοινωνική μάστιγα και θανάσιμη πληγή για τον τόπο μας. Σπέρνουν πόνο, δυστυχία και αργό θάνατο στα θύματα τους αλλά και στις οικογένειες τους. Στα θύματα τους περιλαμβάνονται άτομα από όλες τις ηλικίες. Η κυπριακή κοινωνία έχει περάσει από το στάδιο της ανησυχίας στο στάδιο της αγωνίας τρέμοντας για την δραματική εξάπλωση των εγκλημάτων αυτών και τις καταστροφικές συνέπειες που επιφέρουν. Το φαινόμενο αυτό πήρε ήδη τρομαχτικές διαστάσεις με θύματα όπως έχω πει σχεδόν από όλες τις ηλικίες. Η συχνότητα διάπραξης αυτών των αποτρόπαιων αδικημάτων έχει ξεφύγει από τα όρια της λογικής επηρεάζοντας άμεσα και πολλές φορές καταλυτικά, όχι μόνο τη ζωή του χρήστη αλλά της οικογένειας και του φιλικού περιβάλλοντος του ενώ ταυτόχρονα φθείρει γενικότερα τον ιστό της κοινωνίας (Τρύφωνος v. Αστυνομίας
(2009)2 Α.Α.Δ. 197 και Beyki v. Αστυνομίας
(2008)2 A.A.Δ. 60). Σήμερα τα ναρκωτικά έχουν διεισδύσει, μεταξύ άλλων, σε οικίες και σχολεία διαλύοντας οικογένειες και φιλίες και συνθλίβοντας στο πέρασμα τους ατομικά όνειρα και προσδοκίες. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν επιτρέπεται εφησυχασμός αλλά αντίθετα καλούνται οι αρμόδιοι φορείς της κοινωνίας να εντατικοποιήσουν την εκστρατεία τους κατά των ναρκωτικών. Παράλληλα, η πολιτεία οφείλει να εφαρμόζει μηχανισμούς προστασίας και ευρύτερης βοήθειας προς τους χρήστες ναρκωτικών. Το Δικαστήριο αντιμετωπίζει τέτοιας φύσεως αδικήματα με πάσα αυστηρότητα και επιβάλλει ποινές αποτρεπτικές, σε μια προσπάθεια να αναχαιτίσει την ολοένα αυξανόμενη τάση διάπραξης τέτοιων εγκλημάτων και παράλληλα να περάσει το μήνυμα της κοινωνίας σε νέους επίδοξους παραβάτες ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν θα γίνονται ανεκτές από την κοινωνία. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Παγιαβλάς v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 240, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "Η ανάγκη για την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου δικαιολογείται, όλως ιδιαίτερα, όπου συγκεκριμένη κατηγορία εγκλημάτων προσλαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις, γεγονός που οριοθετεί και το πλαίσιο αντιμετώπισης τους - (βλ. Κάττου και άλλος v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 498, 515. Βλ. επίσης, El-Beyrouty and Another v. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 543). Η χρήση ναρκωτικών έχει, όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, γεγονός που επιβάλλει, κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.α. v. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, 15/7/96. Η χρήση ναρκωτικών έχει ποικιλόμορφα χαρακτηριστεί ως κοινωνική μάστιγα και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Αποτελούν τα ναρκωτικά κίνδυνο, τόσο για τη φυσική, όσο και για την κοινωνική ευημερία του κοινού. Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που καθιστά τη φυλάκιση εμφανή επιλογή." Μέσα από την υπόθεση αυτή το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε πως παρόλο που γίνεται διάκριση μεταξύ εμπόρων και χρηστών ναρκωτικών αναφορικά με το ύψος της επιβολής ποινής, εντούτοις και στην περίπτωση των χρηστών συντρέχουν λόγοι για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Ειδικότερα, παρατίθεται αυτούσιο το πιο κάτω απόσπασμα που επιβεβαιώνει την πιο πάνω θέση του Δικαστηρίου: "Πράγματι, γίνεται διάκριση μεταξύ εμπόρων και χρηστών ναρκωτικών. Στην περίπτωση των πρώτων, η ανάγκη για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών είναι κατάδηλη. Αποζούν από τη διασπορά της καταστροφής. Η διάκριση, όμως, μεταξύ των δύο κατηγοριών παραβατών, αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό, αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία ναρκωτικών. Χωρίς τους χρήστες, δεν θα υπήρχε αγορά για τα ναρκωτικά. Η καταπολέμηση του κακού στη γένεση του διέρχεται μέσα από την καταπολέμηση της κατανάλωσης ναρκωτικών. Έτσι και στην περίπτωση των χρηστών, συντρέχουν ισχυροί λόγοι για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών." Η πιο πάνω θέση όμως δεν διαγράφει την προαναφερόμενη διάκριση μεταξύ εμπόρων και χρηστών και ούτε πρέπει να στέκεται εμπόδιο στην κατανόηση και βοήθεια που οι τελευταίοι πρέπει να εισπράττουν σε μια προσπάθεια απεξάρτησης τους από τα ναρκωτικά και ομαλής επανένταξης τους στο κοινωνικό σύνολο. Στην υπόθεση Κυπριανίδης και άλλος v. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 246 το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε πως τα κυπριακά δικαστήρια ακολουθούν τις κατευθυντήριες γραμμές που τέθηκαν στην σχετική επί του θέματος αγγλική υπόθεση R v. Aramah [1982] 4 Cr. App. R(S) 407 και έτσι επιβάλλονται ελαφρότερες ποινές σε περίπτωση απλής κατοχής για ιδιωτική χρήση. Ωστόσο, μέσα από την ίδια υπόθεση επισημάνθηκε ότι δεν θα πρέπει να παραγνωριστεί το γεγονός ότι με την τροποποίηση του Ν.29/77 για κατοχή ελεγχόμενων φαρμάκων με το Ν.20(Ι)/92, οι ποινές αυξήθηκαν σε 8 χρόνια φυλάκισης, το οποίο δείχνει τη σοβαρότητα που ο νομοθέτης επιθυμεί να αποδώσει σε αδικήματα αυτού του είδους. Χαρακτηριστικό είναι ακόμη το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Beyki v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 60 στην οποία γίνεται αναφορά η υπόθεση Afroughi v. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 174, που υπενθυμίζει την περιορισμένη διάκριση μεταξύ έμπορα και χρήστη ναρκωτικών: "Είναι θεμελιωμένο ότι τα ναρκωτικά αποτελούν σοβαρότατο κίνδυνο για τον άνθρωπο, ο οποίος κίνδυνος πρέπει να καταπολεμηθεί. Οι αυστηρές ποινές που επιβάλλονται για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά είναι το μέσο που έχουν τα δικαστήρια για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Γι' αυτό και οι ποινές που συνήθως επιβάλλονται για τέτοια αδικήματα ενέχουν και το στοιχείο της αποτροπής. Όμως, θεμελιωμένη είναι και η αρχή της διάκρισης της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν σε εμπορία ναρκωτικών και εκείνων που αφορούν σε κατοχή και χρήση. Οι έμποροι ναρκωτικών, όπως λέχθηκε στην Afroughi (ανωτέρω), καθιστούν επάγγελμα τους τη διασπορά του θανάτου και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα για μετριασμό των ποινών που επιβάλλονται σ' αυτούς. Για τους χρήστες ναρκωτικών, όμως, υπάρχει κάποιο περιορισμένο περιθώριο για επίδειξη επιεικείας, το οποίον (περιθώριο) σχετίζεται με την αδυναμία του ανθρώπου και ειδικά των χρηστών ναρκωτικών, ανάλογα βέβαια με τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης." Η ανάγκη επιβολής αυστηρής και αποτρεπτικής ποινής δημιουργεί τις συνθήκες για επιβολή ποινής στερητικής ελευθερίας του παραβάτη. Στην πιο πάνω υπόθεση Παγιαβλάς v. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 240 ποινή 3 και 2 μηνών που επιβλήθηκε από το πρωτόδικο δικαστήριο σε κατηγορούμενο για αδικήματα κατοχής ρητίνης κάνναβης 0,094 γραμμάρια και καπνίσματος τσιγάρου που περιείχε ποσότητα ρητίνης κάνναβης αντίστοιχα, ο οποίος κατηγορούμενος προέβηκε σε παραδοχή, είχε λευκό ποινικό μητρώο, συνεργάστηκε με την αστυνομία άνευ όρων και εκδήλωσε πρόθεση να παύσει πλήρως τη χρήση κάνναβης στο μέλλον, μειώθηκε κατ' έφεση σε ποινή άμεσης φυλάκισης 45 ημερών σε κάθε μια από τις δύο κατηγορίες. Επίσης, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Σατανάς κ.α.
(1996)2 Α.Α.Δ. 257 ποινής φυλάκισης 4 μηνών με αναστολή που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο για μικρή ποσότητα κάνναβης επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο. Περαιτέρω, στην προαναφερόμενη υπόθεση Κυπριανίδης και άλλος v. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 246 ποινή φυλάκισης 6 μηνών και 2 μηνών που επιβλήθηκαν σε κατηγορούμενο που βρέθηκε ένοχος για αδικήματα κατοχής ινδικής κάνναβης και κατοχής ξηρών φύλλων ινδικής κάνναβης, προσωπικής χρήσης με λευκό ποινικό μητρώο επικυρώθηκε από το Εφετείο. Το ίδιο έγινε για την επιβολή ποινής φυλάκισης 10 μηνών και 2 μηνών που επιβλήθηκαν σε συγκατηγορούμενο που βρέθηκε ένοχος για τα ίδια αδικήματα. Η διαφορετική ποινή που επιβλήθηκε στον δεύτερο κατηγορούμενο οφείλεται στο ότι είχε μία προηγούμενη καταδίκη για παρόμοιο αδίκημα, γεγονός που στέρησε στον εν λόγω κατηγορούμενο να ζητήσει την επιείκεια του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τρύφωνος
(2003)2 Α.Α.Δ 147 ενεργοποιήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 8 μηνών και 5 μηνών αντίστοιχα αναφορικά με τη διάπραξη των αδικημάτων της καλλιέργειας φυτών κάνναβης και παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου. Θα πρέπει ακόμη να λεχθεί ότι το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών, ο σκοπός για τον οποίον τα ναρκωτικά κατέχονται και η ηλικία του κατηγορουμένου είναι μεταξύ των παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής, χωρίς αυτό σε καμία περίπτωση να εξουδετερώνει το στοιχείο αποτρεπτικότητας που χαρακτηρίζει την αντιμετώπιση που οι υποθέσεις ναρκωτικών τυγχάνουν από τα Δικαστήρια. Βέβαια εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι η μικρή ποσότητα ναρκωτικών λαμβάνεται υπόψη, πλην όμως από μόνο του το γεγονός αυτό δεν έχει αναγκαστικά αποφασιστική σημασία (Σελλής ν. Δημοκρατίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 215). Η έννοια της επιβολής αποτρεπτικών ποινών εξηγήθηκε στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 342. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, που αντανακλάται στο απόσπασμα και παρατίθεται στην απόφαση του Κακουργιοδικείου από το σύγγραμμα του Thomas «Principles of Sentencing", και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους." Σύμφωνα με τη νομολογία, κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της πραγματικά περιστατικά ενώ κατά την επιμέτρηση της ποινής απαιτείται εξατομίκευση της κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος μέσα στα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση σε συνδυασμό με τα ελαφρυντικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την υπεράσπιση καθώς και εκείνων που πηγάζουν από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης αλλά και τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Το ότι τα υπό εκδίκαση αδικήματα είναι σοβαρά δεν ατονεί το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής (βλέπε Θεοχάρους v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 575). Όπως εξάλλου επισημάνθηκε στην υπόθεση Κόκκινος ν. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 135: "Η εξατομίκευση της ποινής έχει ως λόγο το συσχετισμό της τιμωρίας και με το άτομο του παραβάτη. όχι όμως την αποκλειστική συνάρτησή της με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη [Βλ. Eleni Evagorou v. The Police
(1971)2 C.L.R. 194]." Η διαδικασία όμως εξατομίκευσης της ποινής δεν συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα (βλέπε Καλανίδης v. Αστυνομίας, Τσιβιτσώφ v. Αστυνομίας, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Καλανίδη και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Τσιβιτσώφ, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 3/2008, 4/2008, 6/2008 και 7/2008, ημερομηνίας 11.05.09). Οι ατομικές συνθήκες του παραβάτη δικαιολογούν την εξισορρόπηση της ποινής ώστε να μη συνιστά μόνο τιμωρία για το έγκλημα, αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη (βλέπε Σωκράτους v. Δημοκρατίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 132, Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 224 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ανδρέα Τόκκαλλου
(2001)2 Α.Α.Δ. 95). Για προσδιορισμό και εξατομίκευση της ποινής του κατηγορουμένου στην παρούσα υπόθεση λαμβάνω υπόψη μου ως επιβαρυντικό στοιχείο τη σοβαρότητα των αδικημάτων, όπως αυτή έχει σημειωθεί πιο πάνω αλλά και από τη συχνότητα και ευκολία με την οποία αυτά διαπράττονται. Επίσης, ένας άλλος επιβαρυντικός παράγοντας για τον κατηγορούμενο είναι η καλλιέργεια και κατοχή 5 φυτών κάνναβης. Δεν μπορεί ακόμη να παραγνωριστεί το ύψος 13-15 εκατοστών που είχε το κάθε φυτό κάνναβης που ο κατηγορούμενος κατείχε και καλλιεργούσε. Προς όφελος του κατηγορουμένου για σκοπούς μετριασμού της ποινής στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνω υπόψη μου τα εξής: (α) Το λευκό ποινικό μητρώο του. (β) Την παραδοχή του στο Δικαστήριο. (γ) Η ομολογία όλων των αδικημάτων που διέπραξε στην αστυνομία και η απόλυτη συνεργασία του με τις ανακριτικές αρχές στη διερεύνηση και εξιχνίαση της υπόθεσης αυτής. (δ) Το είδος του ναρκωτικού που ο κατηγορούμενος κατείχε και που είναι κάνναβη, η οποία, με βάση το Ν.29/77, κατατάσσεται ως ελεγχόμενο φάρμακο τάξης ΄Β΄ και δεν θεωρείται από τα σκληρότερα είδη ναρκωτικών, χωρίς αυτό βέβαια να υποβαθμίζει το στοιχείο της σοβαρότητας που ενέχεται στα αδικήματα. (ε) Η κατοχή και καλλιέργεια κάνναβης από τον κατηγορούμενο αφορούσε προσωπική του χρήση αφού ήταν περιστασιακός χρήστης. (στ) Η καλλιέργεια των 5 φυτών κάνναβης δεν αποσκοπούσε στην προμήθεια ποσότητας σε άλλα άτομα αλλά αποκλειστική ικανοποίηση της δικής του εξάρτησης στη χρήση της εν λόγω ναρκωτικής ουσίας. (ζ) Την πλήρη απεξάρτηση του κατηγορουμένου από τα ναρκωτικά και η μη πλέον χρήση ναρκωτικών ουσιών από τον ίδιο, πράγμα που δείχνει αναγνώριση του λάθους του και ταυτόχρονα στοιχείο έμπρακτης μεταμέλειας. (η) Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, όπως αυτές περιέχονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας αλλά και εκτέθηκαν από την ευπαίδευτη συνήγορο και ειδικότερα ότι: · Είναι 32 ετών και άγαμος. · Διαμένει σε ενοικιαζόμενο στούντιο και συντηρείται οικονομικά από την μητέρα του, η οποία σήμερα είναι συνταξιούχα. · Οι γονείς του χώρισαν όταν αυτός ήταν σε ηλικία 7 ετών και ο ίδιος δεν διατηρεί επικοινωνία με τον πατέρα του. · Από την ηλικία των 13 ετών εργαζόταν και ενίσχυε οικονομικά την οικογένεια του ασκώντας διάφορα επαγγέλματα όπως αυτό του αχθοφόρου, του σερβιτόρου και του υπαλλήλου σε αρτοποιείο. · Ο κατηγορούμενος δημιούργησε σχέση με μια ομοεθνή του και συμβίωσαν για 7 χρόνια αλλά όταν το έτος 2010 αποφάσισε να μεταναστεύσει στην Κύπρο ένεκα των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε η σχέση αυτή τερματίστηκε. · Παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει συνεχίζει τον αγώνα για επιβίωση. · Αισθάνεται ιδιαίτερα αγχωμένος για την παρουσία του στο Δικαστήριο και ανησυχεί για το μέλλον του. · Από την 01.03.14 ο κατηγορούμενος εργάζεται ως σερβιτόρος σε εστιατόριο με καθαρό μηνιαίο μισθό €650,00. Ένας άλλος ελαφρυντικός παράγοντας που λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπόψη είναι το χρονικό διάστημα των 3 ετών και 3 μηνών περίπου που διέρρευσε από την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων μέχρι σήμερα που το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή (Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδης
(1993)2 Α.Α.Δ. 358 και Μυροφόρα ν. Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 84). Γενικά, λαμβάνω υπόψη μου οτιδήποτε άλλο έχει αναφερθεί ή τεθεί ενώπιον μου και αποτελεί ελαφρυντικό στοιχείο για τον κατηγορούμενο. Καθοδηγούμενος από τη σχετική επί του θέματος νομολογία και συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω περιλαμβανομένου των δεδομένων που αφορούν την παρούσα υπόθεση και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλουν τη διάπραξη αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων και με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής, χωρίς παράλληλα να παραγνωρίζονται οι προαναφερόμενοι ελαφρυντικοί παράγοντες, κρίνω ότι η μόνη αρμόζουσα, υπό τις περιστάσεις, ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί στον κατηγορούμενο είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Ειδικότερα, η σοβαρότητα των αδικημάτων όπως αυτή πηγάζει μέσα από τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής σε συνδυασμό με την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, καθιστά αναπόφευκτη την επιβολή στον κατηγορούμενο ποινή στερητικής της ελευθερίας του. Πρέπει να λεχθεί ότι παρόλο που όλοι οι πιο πάνω ελαφρυντικοί παράγοντες λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής, εντούτοις δεν είναι τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, λόγω της σοβαρότητας και συχνότητας διάπραξης των αδικημάτων όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω και των περιστατικών της υπόθεσης αυτής, για αποφυγή επιβολής της αρμόζουσας ποινής. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος αλλά όχι όμως και το είδος της ποινής. Καταληκτικά επιβάλλεται στον κατηγορούμενο οι εξής ποινές: 1η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 3 μηνών 2η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 4 μηνών Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο συντρέχουν. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου θα εξετάσω τώρα εάν η ποινή που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο θα πρέπει να οδηγήσει στην άμεση φυλάκιση του ή δύναται να ανασταλεί δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72. Εξάλλου αυτό ήταν και το αίτημα της συνηγόρου υπεράσπισης. Με το Νόμο 186(Ι)/2003, ο οποίος τροποποίησε την πιο πάνω νομοθεσία, η διακριτική ευχέρεια αναστολής μιας ποινής φυλάκισης έχει πλέον διευρυνθεί, καθώς όπως προνοείται μέσα από το άρθρο 3
(2)το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου (βλέπε επίσης Στεφάνου v. Αστυνομίας
(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161 τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση αυτή είναι χαρακτηριστικό και ομιλεί από μόνο του: "Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν.41(Ι)/97(που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing in Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.α.
(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου
(1996)2 Α.Α.Δ. 303)." Στην παρούσα περίπτωση ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου και μετά τη διάπραξη των αδικημάτων δεν απασχόλησε ξανά τη δικαιοσύνη. Παράλληλα, ο κατηγορούμενος προέβηκε σε πλήρη απεξάρτηση του από τα ναρκωτικά γεγονός που φανερώνει αναγνώριση του λάθους του και ταυτόχρονα στοιχείο έμπρακτης μεταμέλειας. Δεν μπορεί ακόμη να παραγνωριστεί το χρονικό διάστημα των 3 ετών και 3 μηνών περίπου που διέρρευσε από την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων μέχρι σήμερα που το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή. Δεν διαφεύγει ακόμη της προσοχής μου ότι ο κατηγορούμενος βίωσε δύσκολα παιδικά χρόνια όταν υποχρεώθηκε σε μικρή ηλικία να αγωνιστεί για την οικονομική επιβίωση της οικογένειας του στερούμενος παράλληλα την πατρική παρουσία. Αξιοσημείωτο είναι ακόμη το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος συνεχίζει μέχρι σήμερα τον αγώνα για οικονομική επιβίωση πλέον ως ξενιτεμένος. Κάτω από αυτές τις συνθήκες θεωρώ ότι ο κατηγορούμενος αξίζει να έχει μία δεύτερη ευκαιρία και να προχωρήσει με τη ζωή του με απώτερο στόχο ένα καλύτερο μέλλον αφήνοντας έτσι πίσω του τις μαύρες ημέρες των ναρκωτικών, ιδιαίτερα τώρα που κατάφερε να ξεφύγει από τον τομέα της ανεργίας και να γίνει εργαζόμενος. Με βάση τα πιο πάνω συντρέχουν τέτοιες προϋποθέσεις που συνηγορούν στην αναστολή των ποινών φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο. Ως εκ τούτου, διατάσσεται όπως οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο ανασταλούν για περίοδο τριών ετών από σήμερα. (Εξηγείται στον κατηγορούμενο η έννοια της αναστολής της ποινής φυλάκισης) Επιπλέον, ασκώντας τις εξουσίες που μου παρέχονται από το άρθρο 31 του Ν.29/77, διατάζω όπως τα 5 φυτά κάνναβης μαζί με το πλαστικό δοχείο καθώς και τα παρειακά επιχρίσματα δημευθούν και καταστραφούν. Περαιτέρω, έξοδα ύψους €60,00 να καταβληθούν από τον κατηγορούμενο. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Sentence Αναφορά: Ποινικό/Παράνομη κατοχή και χρήση ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως 'Β'-Καλλιέργεια φυτών κάνναβης/Ποινή cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο