← Κύπρος

ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ν. KINGS (TSIOLIS) RESTAURANT LTD (HE 16420) κ.α., Αρ.Υπόθεσης: 19147/12, 7/3/2014

ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ν. KINGS (TSIOLIS) RESTAURANT LTD (HE 16420) κ.α., Αρ.Υπόθεσης: 19147/12, 7/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:B47 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Μ. Αγιομαμίτη, Ε.Δ. Αρ.Υπόθεσης: 19147/12 Μεταξύ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ -ν-

  1. KINGS (TSIOLIS) RESTAURANT LTD (HE 16420)
  2. Τάκη Χαραλάμπου Τσιολή Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 7 Μαρτίου, 2014 Για Παραπονούμενους: κα Κνέκνα Για Κατηγορούμενους: κ. Φωτίου μαζί με κ. Δημητρίου (για ν' ακούσει απόφαση η κα Α. Χαραλαμπίδου) Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες της λειτουργίας κέντρου χωρίς άδεια λειτουργίας κατά παράβαση των άρθρων 3,6,8,18 και 20 του περί Κέντρων Αναψυχής Νόμου του 1985 Ν.29/85, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, και των περί Κέντρων Αναψυχής Κανονισμών του 1986 και του Ν.166/
  3. Συγκεκριμένα σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 1ης κατηγορίας που αφορά την Κατηγορούμενη 1, η τελευταία κατηγορείται ότι την 20.11.12 ενώ ήταν επιχειρηματίας του κέντρου με την επωνυμία "Kings Snack Bar" το λειτουργούσε μέσω του διευθυντή της, Κατηγορούμενου 2, χωρίς να εξασφαλίσει εκ των προτέρων άδεια λειτουργίας από το Διοικητικό Συμβούλιο του Παραπονούμενου. Ο Κατηγορούμενος 2 στη δεύτερη κατηγορία αντιμετωπίζει το ίδιο αδίκημα με την Κατηγρούμενη 1, με την διαφορά ότι κατηγορείται για το εν λόγω αδίκημα υπό την ιδιότητα του ως διευθυντής του επίδικου υποστατικού. Ο Παραπονούμενος προς απόδειξη της υπόθεσης του κάλεσε έναν μάρτυρα, τον Νίκο Χ'Πέτρου (ΜΚ1). Μετά την ενδιάμεση απόφαση για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον των Κατηγορουμένων και αφού επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα τους σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, ο Κατηγορούμενος 2 επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση. Ακολούθως, οι Κατηγορούμενοι κάλεσαν ως μάρτυρα Υπεράσπισης τον Χάρη Χαραλάμπους Τσιολή (ΜΥ). Μαρτυρία - Αξιολόγηση Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω, μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης, όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου. Θα προχωρήσω στην συνέχεια στην αξιολόγηση της μαρτυρίας με κριτήρια, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, την ευκαιρία που είχαν οι μάρτυρες να παρακολουθήσουν τα επίδικα γεγονότα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( Ζαβρού v.Χαραλάμπους
(1996)1Α Α.Α.Δ 447, και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd
(1998)1 Α.Α.Δ 820). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Πιο κάτω γίνεται ξεχωριστή αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα. Η αξιολόγηση αυτή ωστόσο δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα
(1992)1 Α.Α.Δ 1056 Mustafa v. Κακουρή κ.α
(2002)1Α Α.Α.Δ 165). Το πλήρες περιεχόμενο της μαρτυρίας βρίσκεται καταγεγραμμένο στα πρακτικά της υπόθεσης και μαζί με το περιεχόμενο των Τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του. Δεν θα προβώ σε εκτενή και λεπτομερή παράθεση της μαρτυρίας, αλλά θα περιοριστώ σε εκείνα τα μέρη της μαρτυρίας τα οποία σχετίζονται με τα επίδικα θέματα και είναι απαραίτητα για την αξιολόγηση της και την εξαγωγή των ευρημάτων του Δικαστηρίου. Ο ΜΚ1 εργάζεται στον Παραπονούμενο ως λειτουργός διασφάλισης ποιότητας. Κατά την κυρίως εξέταση του κατέθεσε ότι στις 20.11.12 επισκέφθηκε με τον συνάδελφο του Ανδρέα Ψάλιο το υποστατικό με την επωνυμία "Kings Snack Bar". Κατά την επίσκεψη του στο επίδικο υποστατικό, κάθισαν στον χώρο του επίδικου υποστατικού και παράγγειλαν με τον πιο πάνω αναφερόμενο συνάδελφο του καφέ και χυμό αντίστοιχα και έλαβαν σχετική απόδειξη (Τεκμήριο 2). Περαιτέρω, ανέφερε ότι είχε ενημερωθεί εκ των προτέρων ο επιχειρηματίας για την επίσκεψη που θα πραγματοποιούσε και για την λήψη δικαστικών μέτρων λόγω της λειτουργίας του επίδικου υποστατικού χωρίς άδεια. Επίσης, ο ΜΚ1 δήλωσε ότι κατά τον χρόνο επίσκεψης του στο υποστατικό, αυτό λειτουργούσε χωρίς άδεια και κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 Δελτίο Επιθεώρησης στο οποίο περιγράφεται η επίσκεψη του στο επίδικο υποστατικό κατά την 20.11.12 και η εισήγηση του για την λήψη δικαστικών μέτρων εναντίον των Κατηγορουμένων. Επιπρόσθετα στο Τεκμήριο 1 αναφέρεται ότι κατά τον χρόνο της επίσκεψης του στο επίδικο υποστατικό υπήρχαν γύρω στους 20 πελάτες καθήμενοι σε 11 τραπεζάκια οι οποίοι κατανάλωναν διάφορα ποτά και εδέσματα. Επίσης στο εν λόγω Τεκμήριο αναφέρεται ότι το επίδικο υποστατικό είχε καταταγεί από τον Παραπονούμενο ως κέντρο αναψυχής και δεν εξασφάλισε ανανέωση της άδειας λειτουργίας του για τα έτη 2010, 2011 και
  1. Τέλος, σε σχετική ερώτηση της ευπαιδεύτου συνηγόρου του Παραπονούμενου για την σχέση του Κατηγορούμενου 2 με το επίδικο υποστατικό, ο ΜΚ1 απάντησε ότι ο Κατηγορούμενος 2 είναι ο διευθυντής του εν λόγω υποστατικού. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι η άδεια λειτουργίας του υποστατικού, σύμφωνα με όσα κατέγραψε στο Τεκμήριο 1, ανανεωνόταν μέχρι το 2009 και διευκρίνισε ότι δεν υποβάλλεται αίτηση για την ανανέωση της άδειας λειτουργίας αλλά κάθε χρόνο κάθε επιχείρηση είναι υπόχρεη να ανανεώσει την άδεια λειτουργίας της. Σε σχετική ερώτηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Κατηγορουμένων, κατά πόσο καταβλήθηκαν τα τέλη ανανέωσης της άδειας λειτουργίας του επίδικου υποστατικού για τα έτη 2010, 2011 και 2012, ο ΜΚ1 απάντησε πως δεν γνωρίζει. Ακολούθως και μετά από ερώτηση του κ. Φωτίου, ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος 2 είναι «δηλωμένος» ως διευθυντής του υποστατικού και αυτό δήλωσε και στον ίδιο τον ΜΚ1 τόσο κατά την επίσκεψη του στο υποστατικό στις 20.11.12 όσο και παλαιότερα. Τέλος, σε σχετική ερώτηση του κ. Φωτίου, ο ΜΚ1 απάντησε ότι το υποστατικό βρίσκεται στον Δήμο Πάφου και συγκεκριμένα στο λιμάνι. Ο ΜΚ1 μου άφησε θετική εντύπωση, ήταν σαφής και ξεκάθαρος στις απαντήσεις του ενώ κατά την αντεξέταση του παρέμεινε σταθερός και δεν υπέπεσε σε οποιαδήποτε αντίφαση. Το γεγονός ότι ο ΜΚ1 δεν γνώριζε κατά πόσο καταβλήθηκαν τα τέλη ανανέωσης της άδειας λειτουργίας του επίδικου υποστατικού για τα έτη 2010, 2011 και 2012 δεν δημιουργεί, κατά την άποψη μου, οποιοδήποτε ρήγμα στην μαρτυρία του. Καταρχάς, η ερώτηση όπως υποβλήθηκε δεν διευκρίνιζε αν αφορά περίοδο προγενέστερη ή μεταγενέστερη της 20.11.
  2. Εν πάση περιπτώσει δεν υποβλήθηκε στον ΜΚ1 η θέση ότι καταβλήθηκαν τα τέλη ανανέωσης της άδειας λειτουργίας του επίδικου υποστατικού για τα έτη 2010, 2011 και 2012, ούτε και η θέση ότι κατά τον επίδικο χρόνο το υποστατικό διέθετε σε ισχύ άδεια λειτουργίας. Ως εκ των πιο πάνω αποδέχομαι την μαρτυρία του ΜΚ1 στην ολότητα της. Ο Κατηγορούμενος 2 στην ανώμοτη δήλωση του, περιορίστηκε να αναφέρει ότι είναι αθώος. Η ανώμοτη δήλωση έχει κάποια αξία η οποία πρέπει να εξεταστεί και αξιολογηθεί μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας. Ασφαλώς η αξία της δεν είναι τέτοια που να ισοδυναμεί με μαρτυρία, υπό την έννοια ότι δεν μπορεί να αντικρούσει μία ένορκη μαρτυρία που κρίθηκε ήδη από το Δικαστήριο ως αξιόπιστη (Βλ. Ιωάννου v. Δημοκρατία
(2001)2 Α.Α.Δ 195). Ενόψει των πιο πάνω, λαμβάνοντας υπόψη μου την ανώμοτη δήλωση του Κατηγορουμένου 2 και τη μαρτυρία του ΜΚ.1, την οποία όπως αναφέρω πιο πάνω την έχω κρίνει ως αποδεκτή και αξιόπιστη, δεν θα προσδώσω στην ανώμοτη δήλωση του Κατηγορουμένου 2 οποιαδήποτε βαρύτητα. Ο ΜΥ είναι ένας εκ των διευθυντών της Κατηγορούμενης
  1. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 3, επιστολή ημερομηνίας 19.12.13 την οποία παρέλαβε στις 3.2.
  2. Αποστολέας του Τεκμηρίου 3 είναι ο Παραπονούμενος και απευθύνεται στην Κατηγορούμενη
  3. Στην εν λόγω επιστολή αναφέρεται ότι η άδεια λειτουργίας του επίδικου υποστατικού λήγει στις 31.12.13, καθώς επίσης ότι η κατάταξη και άδεια λειτουργίας του για το 2014 θα ανανεωθεί σύμφωνα με τους όρους που καταγράφονται στην εν λόγω επιστολή και εφόσον μέχρι τις 31.01.14 καταβληθούν στον Παραπονούμενο τα προβλεπόμενα δικαιώματα άδειας λειτουργίας ύψους €85,
  4. Σε ερώτηση του κ. Φωτίου κατά πόσο καταβλήθηκαν τα τέλη για την άδεια λειτουργίας για το 2012, ο ΜΥ απάντησε ότι από το Τεκμήριο 3 είναι εμφανές ότι η άδεια λήγει 31.12.
  5. Σε σχετική διευκρινιστική ερώτηση του κ. Φωτίου ότι είναι για το 2012 που ερωτήθηκε, ο ΜΥ απάντησε πως εξυπακούεται ότι για να έχεις άδεια μέχρι τις 31.12.13 θα έπρεπε προηγουμένως να έχεις άδεια για το 2012, 2011,
  6. Κατά την αντεξέταση του και μετά από σχετικές ερωτήσεις που υποβλήθηκαν στον ΜΥ από την κα. Κνέκνα, κατά πόσο στις 20.11.12 είχε εκδοθεί άδεια λειτουργίας του επίδικου υποστατικού, ο ΜΥ παρέπεμπε συνεχώς στο Τεκμήριο 3, επαναλαμβάνοντας ότι η άδεια του επίδικου υποστατικού λήγει στις 31.12.
  7. Η ίδια απάντηση δόθηκε από τον ΜΥ και όταν κλήθηκε να παρουσιάσει την άδεια λειτουργίας για το
  8. Ήταν εμφανές από τον τρόπο που απαντούσε ο ΜΥ ότι απέφευγε να τοποθετηθεί επί της ουσίας των ερωτημάτων που του τέθηκαν. Συγκεκριμένα, ο ΜΥ ερωτήθηκε κατ' επανάληψη από την συνήγορο του Παραπονουμένου, κατά πόσο κατά τον επίδικο χρόνο, ήτοι στις 20.11.12, υπήρχε σε ισχύ άδεια λειτουργίας του επίδικου υποστατικού. Το συγκεκριμένο ερώτημα δεν απαντήθηκε από τον ΜΥ, ο οποίος, θεωρώντας το Τεκμήριο 3 ως πανάκεια συνεχώς παρέπεμπε σε αυτό αποφεύγοντας να απαντήσει κατά πόσο στις 20.11.12 υπήρχε ή δεν υπήρχε σε ισχύ άδεια λειτουργίας του επίδικου υποστατικού. Ως εκ τούτου δεν μπορώ να βασιστώ στην μαρτυρία του ΜΥ, αφού αυτή ήταν ασαφής και αόριστη σε σχέση με το επίδικο θέμα, δηλαδή το κατά πόσο στις 20.11.12 το επίδικο υποστατικό διέθετε άδεια λειτουργίας. Κατά τα λοιπά αποδέχομαι από την μαρτυρία του το γεγονός ότι στάληκε από τον Παραπονούμενο η επιστολή ημερομηνίας 19.12.13 (Τεκμήριο 3), γεγονός άλλωστε το οποίο δεν αμφισβητήθηκε από τον Παραπονούμενο. Ευρήματα Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου και τα τεκμήρια που κατατέθηκαν, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Στις 20.11.12 ο ΜΚ1 μαζί με τον συνάδελφο του Ανδρέα Ψάλιο επισκέφθηκαν το υποστατικό με την επωνυμία "Kings Snack Bar" το οποίο βρίσκεται στην Κάτω Πάφο και συγκεκριμένα στο λιμάνι. Ο ΜΚ 1 μαζί με τον πιο πάνω αναφερόμενο συνάδελφο του κάθισαν στον χώρο του επίδικου υποστατικού, στο οποίο βρίσκονταν περίπου ακόμα 20 πελάτες καθήμενοι σε 11 τραπεζάκια καταναλώνοντας ποτά και εδέσματα που σερβίρονταν από μέλη του προσωπικού του επίδικου υποστατικού, παράγγειλαν ποτά και κατέβαλαν το σχετικό τίμημα λαμβάνοντας απόδειξη. Κατά τον πιο πάνω αναφερόμενο χρόνο το υποστατικό λειτουργούσε, χωρίς να έχει προηγουμένως εξασφαλίσει σχετική άδεια λειτουργίας από τον Παραπονούμενο. Επιχειρηματίας του κέντρου είναι η Κατηγορούμενη 1 και διευθυντής αυτού, ο Κατηγορούμενος
  9. Νομική πτυχή Τα άρθρα 6
(1)και 18
(1)(β) του περί Κέντρων Αναψυχής Νόμου του 1985, Ν.29/85, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί (στο εξής ο «Νόμος»), προνοούν τα ακόλουθα: «6.-
(1)Ουδείς λειτουργεί κέντρον άνευ αδείας λειτουργίας εκδιδομένης συμφώνως προς τας διατάξεις του παρόντος Νόμου και των Κανονισμών 18.-
(1)Παν πρόσωπον το οποίον- ................................... (β) διατηρεί ή λειτουργεί κέντρον άνευ αδείας λειτουργίας·» ......................... είναι ένοχον αδικήματος και, εν περιπτώσει καταδίκης, υπόκειται εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας πεντακοσίας λίρας ή εις φυλάκισιν μη υπερβαίνουσαν τους εξ μήνας ή εις αμφοτέρας τας ποινάς ταύτας, εάν δε η παράβασις συνεχισθή μετά την καταδίκην του, τούτο είναι ένοχον περαιτέρω αδικήματος και υπόκειται εις χρηματικήν ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας πεντήκοντα λίρας δι' εκάστην ημέραν καθ'ην συνεχίζεται η παράβασις." Περαιτέρω στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του Νόμου οι όροι «επιχειρηματίας» «κέντρον» και «υπηρεσία», ερμηνεύονται ως ακολούθως: "επιχειρηματίας" σημαίνει το πρόσωπον, φυσικόν ή νομικόν, επ' ονόματι του οποίου εκδίδεται η άδεια λειτουργίας κέντρου, συμφώνως προς τας διατάξεις του άρθρου 6· "κέντρον" σημαίνει κατάστημα- (α) λειτουργούν εντός των περιοχών των πόλεων, κωμοπόλεων, συμβουλίων βελτιώσεως και παραλιακών περιοχών· ή (β) λειτουργούν εκτός των ως άνω περιοχών και το οποίον το Διοικητικόν Συμβούλιον θέλει ορίσει ονομαστικώς λόγω της μορφής των υπ' αυτού προσφερομένων υπηρεσιών ή λόγω τοποθεσίας, συγκεντρώσεως ή κινήσεως πελατών, ταξιδιωτών, περιηγητών ή παραθεριστών, εν τω οποίω παρέχονται επί πληρωμή εστίασις, ή πάσης φύσεως φαγητά, ποτά ή γλυκίσματα, ανεξαρτήτως του εάν εις το κατάστημα προσφέρεται μουσική ή καλλιτεχνικόν πρόγραμμα: Νοείται ότι δεν περιλαμβάνονται στον όρο αυτό: (
  1. i)Τα καφενεία, (
  2. ii)τα καταστήματα των οποίων οι προσφερόμενες υπηρεσίες περιορίζονται αποκλειστικά στην κατανάλωση εκτός του καταστήματος (TAKE AWAY), (iii) τα κυλικεία ή οι καντίνες σωματείων και συλλόγων που λειτουργούν βάσει σχετικών νομοθεσιών, (
  3. iv)τα κυλικεία ή οι καντίνες εργοστασίων και σχολείων· και (
  4. v)τα καταστήματα των οποίων ο χώρος εξυπηρέτησης είναι μικρότερος των οκτώ τετραγωνικών μέτρων και τα οποία δεν προσφέρουν οινοπνευματώδη ποτά. "υπηρεσία" σημαίνει- (α) παροχήν εστιάσεως ή πάσης φύσεως φαγητών, ποτών ή γλυκισμάτων, ανεξαρτήτως του εάν προσφέρεται μουσική ή καλλιτεχνικόν πρόγραμμα· (β) διοργάνωσιν χοροεσπερίδων, δεξιώσεων, συνεστιάσεων συγχαρητηρίων επισκέψεων ή άλλων εκδηλώσεων παρομοίας φύσεως·" Σύμφωνα επομένως με τα πιο πάνω αναφερόμενα, ο Παραπονούμενος θα πρέπει να αποδείξει ότι το επίδικο υποστατικό είναι «κέντρο» εν τη εννοία του Νόμου στο οποίο παρέχονταν «υπηρεσίες», όπως επίσης καθορίζονται στον Νόμο, καθώς επίσης και ότι οι Κατηγορούμενοι το διατηρούσαν ή λειτουργούσαν χωρίς άδεια. Βάρος απόδειξης Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η Κατηγορούσα Αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας
(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.
(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι ( Λοϊζου v. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου
(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου
(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου (βλέπε πιο πάνω), επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: "Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής." Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας
(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας
(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Συμπεράσματα Προτού αναφερθώ στα συμπεράσματα μου, θα ασχοληθώ με την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Κατηγορουμένων ο οποίος κατά την τελική αγόρευση του εισηγήθηκε, μεταξύ άλλων, ότι το πεδίο εφαρμογής του Νόμου δεν καλύπτει το επίδικο υποστατικό καθώς αυτό βρίσκεται σε περιοχή λιμανιού. Προς υποστήριξη του επιχειρήματος του ο κ. Δημητρίου με παρέπεμψε στο άρθρο 21 (α) του περί της Ρύθμισης της Λειτουργίας Καταστημάτων και των Όρων Απασχόλησης των Υπαλλήλων τους Νόμο του 2006, Ν.155
(1)/
  1. Συγκεκριμένα, υποστήριξε ο κ. Δημητρίου ότι το επίδικο υποστατικό είναι «ειδικό κατάστημα» σύμφωνα με το πιο πάνω αναφερόμενο άρθρο. Για σκοπούς εύκολης παρακολούθησης παραθέτω την ερμηνεία της έννοιας «ειδικό κατάστημα», όπως αυτή αναφέρεται στο άρθρο 2 της πιο πάνω νομοθεσίας, καθώς επίσης και το άρθρο 21(α): ««ειδικό κατάστημα» σημαίνει κατάστημα, το οποίο λειτουργεί με ειδικό ωράριο με βάση τις διατάξεις του παρόντος Νόμου και στο οποίο επιτρέπεται να διαθέτει προς πώληση ορισμένα προϊόντα ή/και να προσφέρει τις υπηρεσίες που καθορίζονται με διάταγμα που εκδίδει ο Υπουργός∙
  2. Κάθε ειδικό κατάστημα τηρεί το ακόλουθο ωράριο λειτουργίας, ανάλογα με την κατηγορία ειδικού καταστήματος, στην οποία εμπίπτει: (α) Κάθε αρτοποιείο ή ζαχαροπλαστείο, κινηματογράφος, περίπτερο ή κατάστημα διαρκούς εξυπηρέτησης, κατάστημα ενοικίασης οχημάτων και κατάστημα εντός ξενοδοχείου, λιμανιού ή αεροδρομίου μπορεί να εφαρμόζει μέχρι και ωράριο εικοσιτετράωρης λειτουργίας κάθε ημέρα από τη Δευτέρα μέχρι και την Κυριακή·» Έχω μελετήσει την πιο πάνω αναφερόμενη νομοθεσία και αυτό το οποίο προκύπτει είναι ότι η εν λόγω νομοθεσία ρυθμίζει το ωράριο και τους όρους απασχόλησης των υπαλλήλων των καταστημάτων που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της. Δεν περιλαμβάνεται οποιαδήποτε πρόνοια αναφορικά με την χορήγηση και την ύπαρξη άδειας λειτουργίας των καταστημάτων, ούτε υπάρχει οποιαδήποτε πρόνοια που να εξαιρεί τα καταστήματα που εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής της από την υποχρέωση εξασφάλισης άδειας λειτουργίας. Εν προκειμένω οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 αντιμετωπίζουν μία συγκεκριμένη κατηγορία, ήτοι ότι λειτουργούσαν κέντρο χωρίς να έχουν εκ των προτέρων εξασφαλίσει άδεια λειτουργίας του από το Διοικητικό Συμβούλιο του Παραπονούμενου. Με κάθε σεβασμό προς την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Κατηγορουμένων, δεν διαβλέπω οποιαδήποτε σχέση της νομοθεσίας που επικαλέστηκε με τα επίδικα θέματα της παρούσας υπόθεσης. Οι Κατηγορούμενοι δεν αντιμετωπίζουν κατηγορία ότι λειτουργούσαν το επίδικο υποστατικό εκτός του ωραρίου λειτουργίας του για να εξεταστεί κατά πόσο θα μπορούσε να εφαρμοστεί η εν λόγω νομοθεσία, αλλά επαναλαμβάνω κατηγορούνται ότι το λειτουργούσαν χωρίς να υπάρχει άδεια λειτουργίας του. Αναφορικά τώρα με τα συμπεράσματα, έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, δηλαδή την μαρτυρία που έχω κρίνει ως αποδεκτή, την νομική πτυχή, το βάρος απόδειξης και τα ευρήματα καταλήγω, ότι το επίδικο υποστατικό με την επωνυμία "Kings Snack Bar", είναι «κέντρο» εν τη εννοία του Νόμου, καθώς αυτό λειτουργεί εντός της πόλης της Πάφου και συγκεκριμένα στο λιμάνι στην Κάτω Πάφο. Στο εν λόγω υποστατικό παρέχονται «υπηρεσίες» σε πελάτες που συνίστανται, μεταξύ άλλων, στην παροχή εδεσμάτων και ποτών. Το πιο πάνω συμπέρασμα μου ενισχύεται και από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 3, το οποίο κατατέθηκε από την Υπεράσπιση, από το οποίο προκύπτει ότι το επίδικο υποστατικό είναι «κέντρο» σύμφωνα με το Νόμο για το οποίο απαιτείται η εξασφάλιση άδειας λειτουργίας του από το Διοικητικό Συμβούλιο του Παραπονούμενου. Το επίδικο υποστατικό λειτουργούσε στις 20.11.12 χωρίς να έχει προηγουμένως εξασφαλιστεί από το Διοικητικό Συμβούλιο του Παραπονούμενου η απαιτούμενη από τον Νόμο άδεια λειτουργίας του. Σύμφωνα με την αποδεκτή μαρτυρία του ΜΚ1, η οποία δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση, επιχειρηματίας του επίδικου υποστατικού είναι η Κατηγορούμενη
  3. Περαιτέρω, σύμφωνα πάντα με την αποδεκτή μαρτυρία του ΜΚ1, διευθυντής του επίδικου υποστατικού είναι ο Κατηγορούμενος
  4. Το γεγονός αυτό δεν έτυχε ουσιαστικής αμφισβήτησης από την Υπεράσπιση. Ο ΜΚ1 κατά την αντεξέταση του, απλά ερωτήθηκε κατά πόσο την συγκεκριμένη ημέρα (ενν. 20.11.12) ο Κατηγορούμενος 2 ήταν διευθυντής και απάντησε ότι ο ίδιος ο Κατηγορούμενος 2 του ανέφερε την εν λόγω ημέρα ότι εξακολουθεί να είναι ο διευθυντής του επίδικου υποστατικού. Επιπρόσθετα, σημειώνω ότι δεν προσφέρθηκε οποιαδήποτε μαρτυρία εκ μέρους της Υπεράσπισης που να υποστηρίζει ότι ο Κατηγορούμενος 2 δεν είναι διευθυντής του επίδικου υποστατικού. Ο δε Κατηγορούμενος 2 στην ανώμοτη δήλωση του, απλά ανέφερε ότι είναι αθώος. Πέραν των πιο πάνω στο Τεκμήριο 3, το οποίο προσκομίστηκε από την Υπεράσπιση, αναφέρεται ότι το επίδικο υποστατικό τελεί υπό την διεύθυνση του Τάκη Τσιολή, ήτοι του Κατηγορούμενου
  5. Επίσης, το άρθρο 16
(1)του Νόμου δημιουργεί ευθύνη του διευθυντή κέντρου για την λειτουργία αυτού σύμφωνα με τις διατάξεις του Νόμου και των Κανονισμών. Συγκεκριμένα το άρθρο 16
(1)του Νόμου προνοεί τα ακόλουθα: «16.-
(1)Έκαστον κέντρον τελεί υπό την διεύθυνσιν διευθυντού όστις είναι υπεύθυνος διά την λειτουργίαν του κέντρου συμφώνως προς τας διατάξεις του Νόμου και των Κανονισμών» Ενόψει των πιο πάνω, θεωρώ ότι ο Κατηγορούμενος 2 ως διευθυντής του υποστατικού ευθύνεται για το γεγονός ότι αυτό λειτουργούσε χωρίς άδεια. Τα πιο πάνω επιβεβαιώνονται και από την απόφαση στην Κ.Ο.Τ v. Χάρη Βασιλείου & Σια Λτδ κ.α
(2001)2 Α.Α.Δ 399, στην οποία το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε ότι το άρθρο 18
(1)(β) του Νόμου δεν συναρτά την ποινική ευθύνη του παραβάτη με την ιδιοκτησία του κέντρου αλλά με τις πράξεις λειτουργίας του. Εν προκειμένω υπάρχει ικανοποιητική μαρτυρία που συνδέει τον Κατηγορούμενο 2 με την λειτουργία του επίδικου υποστατικού. Υπό το φως των πιο πάνω, καταλήγω ότι ο Παραπονούμενος απέδειξε πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα αδικήματα που αντιμετωπίζουν οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 και κατά συνέπεια οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 κρίνονται ένοχοι στις κατηγορίες 1 και 2 αντίστοιχα. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Παραπονούμενου και εναντίον των Κατηγορούμενων 1 και 2, ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.