← Κύπρος

Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Γεώργιος Γεωργίου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 6930/10, 24/3/2014

Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Γεώργιος Γεωργίου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 6930/10, 24/3/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:B54 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 6930/10 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου Kατηγορούσας Αρχής v

  1. Γεώργιος Γεωργίου
  2. Παντελής Πίττας Κατηγορουμένων ----------------------- Ημερομηνία: 24/03/
  3. Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Χρ. Περγαντή. Για τον κατηγορούμενο αρ. 1: κα Σοφία Χ΄΄Νεοφύτου. Κατηγορούμενος αρ. 1 : παρών. Α Π Ο Φ Α Σ Η Οι κατηγορούμενοι 1 και 2 αντιμετώπιζαν από κοινού την κατηγορία της συνωμοσίας προς διάπραξη κακουργήματος κατά παράβαση του άρθρου 371 και 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 (κατηγορία 1) και την κατηγορία της απόσπασης χρημάτων με ψεύτικες παραστάσεις κατά παράβαση των άρθρων 297, 298, και 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
  4. Ο κατηγορούμενοι αρνήθηκαν και τις δύο πιο πάνω κατηγορίες και η κατηγορούσα αρχή για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσης της κάλεσε οκτώ μάρτυρες κατηγορίας, τον Α/Αστ. 4554 Μ. Χριστοδούλου (Μ.Κ.1), τον κ. Αντρέα Ιωακείμ (Μ.Κ.2), την κα Θεοδοσία Φιλίππου (Μ.Κ.3), τον κ. Αντρέα Φιλίππου (Μ.Κ.4), την κα Αφροδίτη Πάσιου (Μ.Κ.5), την κα Σύλβια Χριστοφίδου (Μ.Κ.6), τον κ. Μιχάλη Ολυμπίου Πέτρου (Μ.Κ.7) και τον κ. Σώζο Χαραλάμπους (Μ.Κ.8). Με σχετική ενδιάμεση απόφαση του, το Δικαστήριο αθώωσε και απάλλαξε και τους δύο κατηγορούμενους, στην 1ην κατηγορία που αντιμετώπιζαν από κοινού και συγκεκριμένα αυτή της συνομωσίας προς διάπραξη κακουργήματος καθώς επίσης και τον κατηγορούμενο 2 στην 2ην κατηγορία που αντιμετώπιζε από κοινού με τον 1ον κατηγορούμενο. Περαιτέρω, στην εν λόγω απόφαση του το Δικαστήριο έκρινε ότι είχε αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου 1 και ως εκ τούτου, αυτός κλήθηκε σε απολογία στην κατηγορία αυτή. Μετά από αυτό και αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, ο κατηγορούμενος 1 (από τώρα και στο εξής «ο κατηγορούμενος») επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Δεν κάλεσε οποιουσδήποτε μάρτυρες υπεράσπισης. Πέραν της προφορικής μαρτυρίας που προσκομίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου από αμφότερες τις πλευρές, κατατέθηκαν επίσης και 25 τεκμήρια στα οποία θα γίνει αναφορά κατωτέρω και εκεί όπου κρίνεται σκόπιμο. Επίσης, κατατέθηκε και ως παραδεκτό γεγονός από τα μέρη, αντίγραφο του τίτλου ιδιοκτησίας του οικοπέδου στο χωριό Πολέμι αποτελούμενο από τρεις σελίδες (βλ. τεκμήριο 24) και αντίγραφο τίτλου ιδιοκτησίας του ακινήτου στο χωριό Κοίλη της Επαρχίας Πάφου ως τεκμήριο Α. Oλόκληρη η μαρτυρία που έχει προσφερθεί είναι καταγραμμένη στα πρακτικά του Δικαστηρίου και δεν κρίνω αναγκαίο για σκοπούς της παρούσας απόφασης να αναφερθώ σε αυτήν αυτολεξεί. Θα γίνει αναφορά στα κυριότερα μέρη αυτής κατωτέρω κατά την αξιολόγηση της για να διαφανούν και οι λεπτομερείς θέσεις των διαδίκων. Από αυτήν όμως, προκύπτει ότι η εκδοχή της κατηγορούσας αρχής είναι ότι ο κατηγορούμενος εισέπραξε από τον παραπονούμενο (Μ.Κ.2) το συνολικό ποσό των €72,000 σταδιακά κατά την περίοδο Ιουλίου - Σεπτεμβρίου 2008 ως προκαταβολή για την αγορά του τεμαχίου με αρ. 157, ΦΥΛ/ΣΧ 45/14 και αρ. εγγραφής 0/8791 στο χωριό Πολέμι της Επαρχίας Πάφου. Για την καταβολή του εν λόγω ποσού προηγήθηκε συνάντηση μεταξύ παραπονουμένου και κατηγορουμένου, περί τον Ιούλιο του 2008 σε συγκεκριμένη καφετέρια στην Πάφου, όπου ο κατηγορούμενος παρουσιάστηκε στον κατηγορούμενο ως μεσάζον για την πώληση του εν λόγω τεμαχίου, ότι η τιμή του ήταν £190,000, ότι έπρεπε να καταβληθεί το ποσό των £40,000 (€68,400) στην ιδιοκτήτρια ως προκαταβολή για να υπογραφεί σχετικό πωλητήριο έγγραφο και ότι στο Κτηματολόγιο θα δηλωνόταν ως τιμή πώλησης αυτή των £120,000 και του ανέφερε και τον τρόπο καταβολής ολόκληρου του τιμήματος. Μετά από τα πιο πάνω, ήταν η θέση της κατηγορούσας αρχής, ότι ο παραπονούμενος βασιζόμενος σε αυτά άρχισε να δίνει σταδιακά χρήματα στον κατηγορούμενο το ύψος των οποίων ανήλθε σε €72,000, όταν ανακάλυψε περί τον Σεπτέμβριο του 2008 ότι το εν λόγω τεμάχιο τελικά πωλήθηκε σε τρίτο πρόσωπο στις 05/09/2008, ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε καμία εξουσιοδότηση να μεσολαβήσει για την πώληση του εν λόγω τεμαχίου και ότι τα όσα παρέστησε στον παραπονούμενου δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Αντίθετη ήταν η θέση του κατηγορούμενου, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ουδέποτε παρέστησε οτιδήποτε στον παραπονούμενο σε σχέση με το συγκεκριμένο ακίνητο στο Πολέμι, ότι το τι πραγματικά έλαβε χώρα ήταν να συμφωνήσει με τον παραπονούμενο να του πωλήσει το ακίνητο με αρ. εγγραφής 0/15308, ΦΥΛ/ΣΧ. 45/28, τεμάχιο αρ. 716 στο χωριό Κοίλη της Επαρχίας Πάφου, ιδιοκτησίας δικής του και λόγω του ότι ο παραπονούμενος δεν ήταν σε θέση να καταβάλει ολόκληρο το τίμημα η συμφωνία ναυάγησε. Ήταν επίσης η θέση του ότι ακόμη αν ο παραπονούμενος του κατέβαλε τότε και το υπόλοιπο ποσό του τιμήματος, όταν ήταν ακόμη εγγεγραμμένο το εν λόγω ακίνητο επ' ονόματι του, ήταν έτοιμος να του το μεταβιβάσει. Επίσης, αποτέλεσε θέση του κατηγορούμενου ότι το συνολικό ποσό που εισέπραξε από τον παραπονούμενο ήταν €40,000 και όχι €72,000 ως ανέφερε ο παραπονούμενος. Έχοντας υπόψη μου τις πιο πάνω εκδοχές που προβλήθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι αποτελεί κοινό έδαφος των διαδίκων ότι ο παραπονούμενος κατέβαλε στον κατηγορούμενο το ποσό των €40,000 ως προκαταβολή για την αγορά ακινήτου στην Πάφο. Πέραν των πιο πάνω, το Δικαστήριο επιβάλλεται να προχωρήσει σε αξιολόγηση της ενώπιον του τεθείσας μαρτυρίας, με σκοπό να ανευρεθεί ως πραγματικό γεγονός το ακίνητο για το οποίο δόθηκαν χρήματα και πότε και κάτω από ποιες περιστάσεις έγινε αυτό. Επίσης, θα πρέπει να ανευρεθεί και το ύψος τελικά του χρηματικού ποσού το οποίο εδόθη και αν αυτό ήταν πέραν των €40,000 και αν συγκεκριμένα ανερχόταν σε €72,
  5. Έχω παρακολουθήσει με προσοχή όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές που έχει καθιερώσει η σχετική νομολογία (βλ. Πελεκάνου v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ., Αυξεντίου v. Διγκλη
(2007)1Β Α.Α.Δ. 1367, Χάρης Χρίστου v. Ευγενείας Khoreva
(2002), 1A A.A.Δ. 454, Παπαδοπούλου v Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 173). Επίσης, διατηρώ κατά νου την πάγια αρχή της νομολογίας ότι το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχθεί τη μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στο σύνολο της είτε εν μέρει, αφού προηγουμένως αιτιολογήσει την προσέγγιση του αυτή και εφόσον ουσιαστικά ο μάρτυρας αυτός κριθεί αξιόπιστος (βλ. Παντελής Λαζάρου v. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 633, Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 266 και Κώστας Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 219/2012, Ημερ. 29/11/2013). Θα προχωρήσω κατωτέρω να αξιολογήσω τη μαρτυρία των μαρτύρων που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου, αφήνοντας τελευταία την αξιολόγηση του παραπονούμενου και του κατηγορούμενου. Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε ως ο εξεταστής της υπόθεσης και ανέφερε στο Δικαστήριο τις ενέργειες τις οποίες προέβηκε μετά την καταγγελία του παραπονούμενου (Μ.Κ.2) και επίσης κατέθεσε στο Δικαστήριο και όλα τα σχετικά τεκμήρια τα οποία περιήλθαν στην κατοχή του. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι στις 14/03/2009 παρέλαβε με αλληλογραφία γραπτή κατάθεση του Ανδρέα Ιωακείμ από την Λευκωσία ο οποίος κατάγγειλε ότι ο Γεώργιος Γεωργίου και ο Παντελής Πίττας τον ξεγέλασαν και του απέσπασαν το ποσό των €72,000 για την αγορά ενός οικιστικού οικοπέδου στο Πολέμι. Μετά από αυτό έλαβε ανακριτικές καταθέσεις από τους κατηγορούμενους 1 και 2 τις οποίες κατέθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήρια 3 και 5 αντίστοιχα. Πέραν των πιο πάνω, ο μάρτυρας αυτός κατέθεσε στο Δικαστήριο λογαριασμό τηλεφώνου του κατηγορούμενου, ο οποίος περιέχει χειρόγραφες σημειώσεις καθώς επίσης και χωρομετρικό σχέδιο του τεμαχίου 157 στο χωριό Πολέμι, τα οποία του παρέδωσε ο παραπονούμενος (τεκμήρια 7 και 8). Επίσης, κατέθεσε την επιταγή του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης με εκδότη τον παραπονούμενο με αρ. 42048357 ημερομηνίας 22/08/2008 για το ποσό των €15,000 με δικαιούχο κάποιο Μιχάλη Ολυμπίου (τεκμήριο 9), φωτοαντίγραφο της επιταγής με αρ. 42048352 ημερομηνίας 28/07/2008 για το ποσό των €10,000 (τεκμήριο 11), φωτοαντίγραφο της επιταγής με αρ. 42048355 ημερομηνίας 08/08/2008 για το ποσό των €10,000 με δικαιούχο τον κατηγορούμενο (τεκμήριο 12), φωτοαντίγραφο της επιταγής με αρ. 42048356 ημερομηνίας 13/08/2008 για το ποσό των €15,000 με δικαιούχο τον κατηγορούμενο (τεκμήριο 13) και κατάσταση λογαριασμού του παραπονούμενου με αρ. 4006391-5 του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης (τεκμήριο 10). Ο μάρτυρας αυτός κρίνω ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να πει την αλήθεια και τις ενέργειες τις οποίες ο ίδιος προέβηκε κατά τη διερεύνηση της παρούσας υπόθεσης. Κατέθεσε στο Δικαστήριο τις καταθέσεις που έλαβε καθώς επίσης και όλα τα τεκμήρια τα οποία περιήλθαν στην κατοχή του και σχετίζονται με την υπόθεση. Δεν έχω διακρίνει κάτι μεμπτό στη μαρτυρία του ούτε ότι αυτός ήθελε να βοηθήσει κάποιο από τα μέρη. Η παράλειψη του να διώξει τον παραπονούμενο για την έκδοση επιταγής άνευ αντικρίσματος, ως ήταν η θέση της υπεράσπισης, δεν καταδεικνύει αλλότριο κίνητρο ή παράλειψη αφού η αιτία και λόγος έκδοσης της ήταν κάτι που αφορούσε την μια ή την άλλη εκδοχή στην παρούσα υπόθεση αλλά περισσότερο δεν καταδεικνύει οποιαδήποτε μεροληπτική στάση. Λαμβάνοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω και το σύνολο της μαρτυρίας του μάρτυρα αυτού, την αποδέχομαι στην ολότητα της καθώς επίσης και όλα τα τεκμήρια που κατέθεσε. Θα πρέπει να διευκρινιστεί στο σημείο αυτό ότι ο μάρτυρας αυτός κατέθεσε και το τεκμήριο 5 στο Δικαστήριο που είναι η γραπτή κατάθεση του κ. Παντελή Πίττα, συγκατηγορούμενου στην παρούσα υπόθεση. Η εν λόγω κατάθεση δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη καθότι το εν λόγω πρόσωπο και συγκατηγορούμενος δεν προσήλθε στο Δικαστήριο να καταθέσει και σε αυτή την περίπτωση η γραπτή του κατάθεση δεν μπορεί να αποτελέσει μαρτυρία εναντίον του κατηγορούμενου (βλ. (βλ. Ευριπίδου κ.α v. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ.337 και Νεάρχου v. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 38 και Ανδρέα Αριστοφάνους v. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. Αρ. 146/10, Ημερ. 24/10/2011). Oι Μ.Κ. 3, 4 και 5 μου έκαναν καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα και έχοντας υπόψη μου και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, κρίνω ότι ήρθαν στο Δικαστήριο για να πουν την αλήθεια και την εμπλοκή τους στην υπόθεση αυτή. Η αντεξέταση τους είχε διευκρινιστικό ρόλο και δεν έχω διακρίνει στη μαρτυρία τους κάτι μεμπτό. Επομένως, αποδέχομαι τη μαρτυρία τους στην ολότητα της. Ουσιαστικά από τη μαρτυρία της Μ.Κ.3 προκύπτει ότι αυτή κατά το έτος 2008 έδωσε στον κατηγορούμενο φωτοαντίγραφα του τίτλου ιδιοκτησίας και σχέδιο του οικοπέδου στο χωριό Πολέμι το οποίο βρίσκεται πίσω από την ταβέρνα που διατηρούσε. Η ίδια ενδιαφέρθηκε κατά το έτος 2007 να το ενοικιάσει και όταν έμαθε ότι ήταν προς πώληση ζήτησε τα πιο πάνω έγγραφα αλλά δεν είχε τα χρήματα και η πράξη δεν προχώρησε. Κατά το έτος 2008, ενώ βρισκόταν στο σπίτι της με κάποιους φίλους, έτυχε να αναφέρει ότι πωλείται το εν λόγω οικόπεδο και ο γνωστός τους επ' ονόματι Γιώργος (κατηγορούμενος ) ανέφερε ότι ενδιαφέρεται και ζήτησε και του απέστειλαν τα εν λόγω έγγραφα. Απ' ότι η μάρτυρας αυτή γνωρίζει ο κατηγορούμενος ασχολείτο με αγοραπωλησίες γης την περίοδο εκείνη. Από τη μαρτυρία του Μ.Κ.4 προκύπτει ότι κατά το καλοκαίρι του έτους 2008, ο κατηγορούμενος τον οποίο γνωρίζει λόγω του ότι εργάζονταν μαζί στην Α.Η.Κ., του ζήτησε όπως συναντηθεί με δύο άτομα τα οποία θα πήγαιναν στο χωριό Πολέμι για να τους δείξει το οικόπεδο της κας Μπάρμπαρας το οποίο βρισκόταν πίσω από την ταβέρνα της Μ.Κ.3, που είναι η αδελφή του. Συναντήθηκε με τα δύο αυτά πρόσωπα και τους οδήγησε στο συγκεκριμένο οικόπεδο και μετά έφυγε. Πέραν τούτου, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο γεγονός αφού ο μάρτυρας δεν θυμόταν αν τα δύο αυτά πρόσωπα είχαν μαζί τους τοπογραφικά ή άλλα έγγραφα. Από την μαρτυρία της Μ.Κ.5 προκύπτει ότι κατά το έτος 2008 η ίδια έψαχνε να βρει οικιστικό οικόπεδο για τα παιδιά της και περί τα τέλη Μαϊου του ιδίου χρόνου βρήκε από τις χρυσές αγγελίες ότι πωλείται το τεμάχιο αρ. 157, αριθμός εγγραφής 0/8791στο χωριό Πολέμι. Επικοινώνησε με το τηλέφωνο που αναγραφόταν και άνηκε σε κάποιο Μάριο και αργότερα με τους ιδιοκτήτες με τους οποίους διαπραγματεύτηκε την τιμή. Τελικά, κατέληξαν και συμφώνησαν να το αγοράσει στην τιμή των £110,
  1. Στις 06/08/2008 υπέγραψαν γραπτή συμφωνία και την επομένη κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο Πάφου. Σε περίπου ένα μήνα και συγκεκριμένα στις 05/09/2008, αφού εξόφλησε ολόκληρο το τίμημα έγινε και η μεταβίβαση. Η Μ.Κ.6 κατέθεσε ότι είναι η κόρη της κας Μπάρμπαρας και συνιδιοκτήτρια κατά τον ουσιώδη χρόνο του οικοπέδου στο χωριό Πολέμι. Μετά την απόφαση τους να το πωλήσουν, αρχές του καλοκαιριού του 2008 είχαν βάλει αγγελία στις χρυσές ευκαιρίες και μετά από λίγες μέρες επικοινώνησε μαζί της η κα Αφροδίτη Πάσιου. Κατά τον ίδιο χρόνο μιλούσε και με την κα Σούλα Φιλίππου (Μ.Κ.3) η οποία τελικά της είπε ότι δεν μπορεί να το αγοράσει αλλά ότι έχει ένα γνωστό της ο οποίος ενδιαφέρεται και θα τον παρέπεμπε κοντά της. Λίγες μέρες μετά την πήρε τηλέφωνο κάποιος Γιώργος Γεωργίου και της ανέφερε ότι ενδιαφερόταν να αγοράσει το συγκεκριμένο τεμάχιο λέγοντας του την τιμή που ήταν £110,000 - £120,
  2. Παράλληλα τον ενημέρωσε ότι υπήρχε και άλλο σοβαρό ενδιαφέρον από άλλο πρόσωπο και ότι είχαν προχωρήσει στην προετοιμασία κάποιων εγγράφων με σκοπό την τελική συμφωνία. Αυτός της ζήτησε κάποιο χρόνο για να εξασφαλίσει τα χρήματα. Ο εν λόγω Γεωργίου - που όπως έχει προκύψει είναι ο κατηγορούμενος - πήρε την μάρτυρα τηλέφωνο ακόμη τρεις - τέσσερις φορές ζητώντας όπως δώσει κάποια μικρή προκαταβολή και το υπόλοιπο ποσό να το δώσει σε μεταγενέστερο χρόνο. Οι διαπραγματεύσεις με την κα Πάσιου όμως είχαν προχωρήσει και αρχές Αυγούστου κατέληξαν σε συμφωνία και αρχές Σεπτεμβρίου έγινε η μεταβίβαση. Περαιτέρω, η μάρτυρας αυτή ανέφερε ότι στο τελευταίο αυτό τηλεφώνημα του Γεωργίου, το οποίο δεν θυμόταν ακριβώς πότε έλαβε χώρα αλλά ήταν κατά τον Αύγουστο ή Σεπτέμβριο του 2008, του ανέφερε ότι είχαν καταλήξει σε συμφωνία και έκτοτε δεν είχαν άλλη επικοινωνία. Επίσης, αναφέρει ότι ουδέποτε είχαν εξουσιοδοτήσει τον Γεωργίου να διαπραγματευτεί εκ μέρους τους την πώληση του οικοπέδου και ουδέποτε τους ανέφερε ότι ενεργούσε για λογαριασμό τρίτου προσώπου ούτε πήραν οποιαδήποτε χρήματα. Τέλος, ανέφερε ότι περί τον Φεβρουάριο του 2009 με έκπληξη της, πληροφορήθηκε μετά από την επίσκεψη κάποιoυ κ. Ανδρέας Ιωακείμ ότι είχε πληρώσει περίπου €70,000, όπως της είχε αναφέρει, για να αγοράσει το εν λόγω τεμάχιο μέσω του Γιώργου Γεωργίου. Η μάρτυρας αυτή κρίνω ότι είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια και δεν απέκρυψε οτιδήποτε ούτε είχε καμία σκοπιμότητα. Παρόλο που έχω διακρίνει ότι ήταν κάπως θυμωμένη από τα όσα εκ των υστέρων έμαθε σε σχέση με το ακίνητο της και την εμπλοκή του κατηγορουμένου στην πώληση του, εντούτοις δεν έχω διακρίνει ότι κατέθετε εναντίον του εκδικητικά ή ότι είχε οποιοδήποτε άλλο σκοπό πέραν από του να παραθέσει τα πραγματικά γεγονότα. Αντιθέτως, δεν δίσταζε να αναφέρει ότι δεν θυμόταν συγκεκριμένα πράγματα λόγω των πολλών χρόνων που πέρασαν από τον ουσιώδη χρόνο και πιο συγκεκριμένα πότε μίλησε για πρώτη αλλά και για τελευταία φορά με τον κατηγορούμενο και πότε ακριβώς του είπε ότι είχε πωληθεί το ακίνητο στην κα. Πάσιου. Εκείνο στο οποίο η μάρτυρας ήταν ξεκάθαρη και σταθερή αλλά δεν έτυχε και αμφισβήτησης κατά την αντεξέταση, ήταν ότι ουδέποτε δόθηκε εξουσιοδότηση στον κατηγορούμενο να διαπραγματευτεί το οικόπεδο τους με τρίτο άτομο και ουδέποτε ο κατηγορούμενος της ανέφερε ότι ενδιαφερόταν εκ μέρους άλλου προσώπου και ότι η ίδια ουδέποτε πήρε οποιαδήποτε χρήματα. Έχοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω, αποδέχομαι τη μαρτυρία της μάρτυρος αυτής στην ολότητα της με τις πιο πάνω επισημάνσεις αναφορικά με το χρόνο που μίλησε με τον κατηγορούμενο για τελευταία φορά το οποίο τοποθέτησε πολύ γενικά όπως αναφέρθηκε ανωτέρω. Ο Μ.Κ.7 κατέθεσε ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο εργαζόταν ως οικονομικός διευθυντής της ομάδας ΑΠΟΠ ΚΙΝΥΡΑΣ Πέγειας και γνώριζε τον Γιώργο Γεωργίου. Την 1ην/08/2008 ημέρα Παρασκευή απόγευμα ο κατηγορούμενος 1 του ζήτησε να του εξαργυρώσει την επιταγή τεκμήριο 11 από την ΣΠΕ Πέγειας με την οποία συνεργάζεται και θα ήταν ανοικτή το Σάββατο ενώ οι τράπεζες ήταν κλειστές. Έτσι πήρε την επιταγή, η οποία ήταν συμπληρωμένη και εκδομένη από κάποιο Ανδρέα Ιωακείμ και απλώς συμπλήρωσε το όνομα του στη θέση του δικαιούχου και την εξαργύρωσε. Ολόκληρο το ποσό των €10,000 το έδωσε στον Γιώργο Γεωργίου. Το ίδιο επιχείρησε να πράξει και στις 23/08/2008 με το τεκμήριο
  3. Αυτή τη φορά όμως, του ζήτησε ο Γεωργίου να εξαργυρώσει για λογαριασμό του την εν λόγω επιταγή καθότι ο δικός του λογαριασμός είχε υπέρβαση και έτσι η τράπεζα δεν θα του έδινε πίσω ολόκληρο το ποσό της επιταγής. Αφού συμπλήρωσε το όνομα του κατέθεσε στο λογαριασμό του την εν λόγω επιταγή η οποία όμως επιστράφηκε πίσω και την κατέθεσε για δεύτερη και τρίτη φορά στις 30/08/02008 και 06/09/2009 αντίστοιχα χωρίς όμως αποτέλεσμα αφού επιστράφηκε πάλι με την ένδειξη αποταθείτε στον εκδότης της, μη επαρκή υπόλοιπα. Μετά από αυτό, παρέδωσε την εν λόγω επιταγή πίσω στον Γεωργίου που του την έδωσε. Ο ίδιος προέβηκε στις ενέργειες αυτές με σκοπό να διευκολύνει τον Γεωργίου και δεν γνωρίζει για ποιο λόγο ο εκδότης των επιταγών τις έδωσε στο Γεωργίου ή αν ο Γεωργίου του πούλησε κάποιο χωράφι. Εκείνο το οποίο γνωρίζει είναι ότι ο Γεωργίου κατά τον ουσιώδη χρόνο ασχολείτο και με άλλες δουλειές όπως κτηματομεσιτικά ή να πωλεί χωράφια. Η πιο πάνω μαρτυρία του μάρτυρα αυτού δεν έτυχε αμφισβήτησης κατά την αντεξέταση του η οποία ήταν πολύ περιορισμένη. Επίσης, δεν έχω διαπιστώσει κάτι μεμπτό στη μαρτυρία του και ουσιαστικά εκείνο το οποίο ανέφερε ήταν η εξαργύρωση των συγκεκριμένων επιταγών εκ μέρους του κατηγορουμένου και ότι τα χρήματα τα έδωσε στον τελευταίο. Το γεγονός αυτό άλλωστε δεν αμφισβητείται από τον κατηγορούμενο. Επομένως, αποδέχομαι την μαρτυρία του στην ολότητα της. Ο Μ.Κ.8 κατέθεσε ως ο υπεύθυνος του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης στην Πάφο και ανέφερε ότι μετά από διαταγή παρουσίασης εγγράφων που εκδόθηκε από τον εξεταστή της υπόθεσης, του παρέδωσε την κατάσταση λογαριασμού του κ. Ανδρέα Ιωακείμ καθώς επίσης και φωτοαντίγραφα των σχετικών επιταγών. Ο μάρτυρας αυτός δεν έτυχε αντεξέτασης ούτε υπάρχει κάτι το μεμπτό στην μαρτυρία του και ως εκ τούτου την αποδέχομαι στην ολότητα της. Ο Μ.Κ.2 ήταν ο παραπονούμενος ο οποίος εξέθεσε τα γεγονότα τα οποία, σύμφωνα πάντα με αυτόν, έλαβαν χώρα. Η μαρτυρία του μάρτυρα αυτού θα πρέπει να προσεγγιστεί σε δύο βασικά επίπεδα και συγκεκριμένα θα πρέπει να εξεταστεί πρώτον, κατά πόσο τα όποια χρήματα δόθηκαν στον κατηγορούμενο, δόθηκαν για το ακίνητο στο χωριό Πολέμι καθώς επίσης και τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες δόθηκαν και τι ο κατηγορούμενος ανέφερε στον παραπονούμενο. Κατά δεύτερον θα πρέπει να εξεταστεί κατά πόσο, πέραν του ποσού των €40,000 που είναι παραδεκτό ότι λήφθηκε από τον κατηγορούμενο, ο παραπονούμενος έδωσε οποιοδήποτε ποσό πέραν αυτού. Το ουσιαστικότερο μέρος της μαρτυρίας του παραπονούμενου, κατά την άποψη μου αφορά το πρώτο σκέλος ως ανωτέρω, η αξιοπιστία του οποίου θα πρέπει να εξεταστεί τόσο από το περιεχόμενο της μαρτυρίας του παραπονούμενου όσο και από την υπόλοιπη μαρτυρία που το Δικαστήριο έκανε αποδεκτή. Έχω διεξέλθει με πολλή προσοχή το περιεχόμενο της μαρτυρίας του παραπονούμενου σε σχέση με τα ανωτέρω και έλαβα υπόψη μου και όλα τα τεκμήρια και την υπόλοιπη μαρτυρία που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου. Παρόλο που γενικά η μαρτυρία του παραπονούμενου παρουσιάζει κάποιες ανακρίβειες ή αδυναμίες εντούτοις κρίνω ότι αυτές δεν είναι ικανές να κλονίσουν την αξιοπιστία του αφού κατά κύριο λόγο αυτές αφορούν παρεμφερή ζητήματα και όχι ουσιώδη. Η θέση του ότι τα χρήματα που έδωσε αφορούσαν το ακίνητο στο Πολέμι ήταν σταθερή. Παρά την επιμονή της υπεράσπισης ότι τα χρήματα δόθηκαν για την αγορά του ακινήτου του κατηγορουμένου στην Κοίλη, εντούτοις αυτός ήταν κατηγορηματικός ότι κάτι τέτοιο δεν έγινε. Η γνώση του παραπονούμενου για την ύπαρξη του οικοπέδου στο Πολέμι και η επίσκεψη του σε αυτό ουσιαστικά δεν έτυχαν αμφισβήτησης από την υπεράσπιση. Επίσης, αυτό ενισχύεται και από τη μαρτυρία του Μ.Κ.3 που ήταν το άτομο το οποίο ο κατηγορούμενος έστειλε να τους δείξει το εν λόγω ακίνητο. Παρά τις γενικές υποβολές της υπεράσπισης ότι η όλη συναλλαγή αφορούσε το ακίνητο του κατηγορούμενου στην Κοίλη, εντούτοις σε κανένα σημείο δεν υποβλήθηκε στον μάρτυρα ότι ο ίδιος επισκέφθηκε οποιοδήποτε ακίνητο του κατηγορούμενου στην Κοίλη και πότε, πόσο μάλλον το συγκεκριμένο ακίνητο που περιγράφεται στο τεκμήριο Α. Επομένως, εκείνο που αναδεικνύεται από τη μαρτυρία του παραπονούμενου και ενισχύεται και από άλλη μαρτυρία είναι ότι ο παραπονούμενος είχε γνώση για το ακίνητο στο Πολέμι το οποίο επισκέφθηκε και συνδέεται με αυτό, σε αντίθεση με οποιοδήποτε άλλο ακίνητο με το οποίο η υπεράσπιση προσπάθησε να τον συνδέσει και ότι είναι γι αυτό που δόθηκαν χρήματα. Πέραν των πιο πάνω, αποδέχομαι τη θέση του παραπονούμενου ότι το εν λόγω τεμάχιο στο Πολέμι του άρεσε και ακολούθησε συνάντηση με τον κατηγορούμενο για να συζητήσουν τα περαιτέρω αφού σύμφωνα με τον κ. Πίττα αυτός ήταν ο μεσάζον. Αυτό είναι λογικό και φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων, εν όψει της επιθυμίας του παραπονούμενου να επενδύσει σε ακίνητα στην Πάφο. Το γεγονός επίσης, ότι η εν λόγω συνάντηση έλαβε χώρα αυτή καθεαυτή δεν έτυχε αμφισβήτησης από την υπεράσπιση αλλά εκείνο που αμφισβητήθηκε ήταν το πότε αυτή έλαβε χώρα, ποιοι ήταν παρόντες και τι διαμείφθηκε. Το ουσιαστικό που θα πρέπει να κριθεί στο σημείο αυτό είναι κατά πόσο οι αναφορές του παραπονούμενου και συγκεκριμένα το τι διαμείφθηκε μεταξύ αυτού και του κατηγορούμενου είναι αξιόπιστες και κατά συνέπεια ορθές και αληθείς. Πέραν του ότι τα όσα ανέφερε στο σημείο αυτό δεν κλονίστηκαν κατά την αντεξέταση φαίνεται να ενισχύονται και από το τεκμήριο 7, το οποίο ο μάρτυρας επεξήγησε και συνάδει με τα όσα προφορικά ανέφερε στο Δικαστήριο. Δεν έχει προκύψει από την αντεξέταση του μάρτυρα ότι τα όσα αναγράφονται στο εν λόγω τεκμήριο δεν αφορούν το ακίνητο στο Πολέμι αλλά διάφορα άλλα ακίνητα, όπως ήταν η γενική και αόριστη εκδοχή του κατηγορουμένου, η αξιολόγηση της οποίας ακολουθεί. Πέραν των πιο πάνω, κρίνω ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να δώσει οποιαδήποτε βαρύτητα στο μέρος της μαρτυρίας του παραπονούμενου που αφορά τις θέσεις και ισχυρισμούς του αναφορικά με τα υπόλοιπα ποσά τα οποία έδωσε στον κατηγορούμενο, πέραν του ποσού των €40,
  4. Και τούτο διότι κρίνω ότι δεν είναι ασφαλές για το Δικαστήριο να το πράξει αφού δεν έχουν παρουσιαστεί αρκετά αποδεικτικά στοιχεία ούτε έχουν δοθεί επαρκείς εξηγήσεις αναφορικά με την προέλευση τους. Ενώ ο παραπονούμενος αναφέρθηκε σε δάνειο το οποίο σύναψε με την ΣΠΕ Κακοπετρίας - Γαλάτας και σε άλλους οικονομικούς πόρους που είχε ως πηγή των εν λόγω χρημάτων, εντούτοις δεν παρουσιάστηκαν σχετικά στοιχεία που να ενισχύουν και να επιβεβαιώνουν την εν λόγω θέση του και γι αυτό το λόγο θεωρώ ότι είναι επικίνδυνο να δώσω βαρύτητα στις θέσεις του αυτές. Επίσης, θα πρέπει να αναφερθεί ότι οι όποιες αναφορές του για καταβολή χρημάτων στον κατηγορούμενο, πέραν αυτών που αποτέλεσαν παραδεκτό γεγονός, και στις οποίες το Δικαστήριο δεν θα δώσει βαρύτητα για τους λόγους που ανέφερε ανωτέρω, δεν μπορούν να κλονίσουν την αξιοπιστία του σε σχέση με το ουσιαστικό της μέρος το οποίο αφορά το ακίνητο στο Πολέμι και το περιεχόμενο των αναφορών του κατηγορουμένου. Δεν έχει διαφανεί ότι ο κατηγορούμενος του παρέστησε κάτι διαφορετικό από αυτά που ο μάρτυρας ανέφερε στο Δικαστήριο χωρίς να κλονιστεί η αξιοπιστία του και με σταθερότητα. Περαιτέρω, ακόμη και να δεχόμουν τις αναφορές του σε σχέση με τα υπόλοιπα χρήματα που ανέφερε ότι έδωσε στον κατηγορούμενο, αυτές δεν κλονίζουν το περιεχόμενο των όσων ο παραπονούμενος ανέφερε ότι διαμείφθηκε με τον κατηγορούμενο. Έχοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω, το υπόλοιπο περιεχόμενο της μαρτυρίας του παραπονούμενου και την εντύπωση που απεκόμισα κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα, κρίνω ότι αυτός ήταν αξιόπιστος ως μάρτυρας και τα όσα ανέφερε σε σχέση με το τι διαμείφθηκε με τον κατηγορούμενο και για ποιο ακίνητο αφορούσαν τα χρήματα που στη συνέχεια κατέβαλε είναι η πραγματικότητα. Επομένως, κρίνω ότι μπορώ να αποδεκτώ το μέρος αυτό της μαρτυρίας του και το αποδέχομαι. Αναφορικά με το σύνολο του ποσού που σύμφωνα με τη θέση του κατέβαλε, κρίνω ότι δεν μπορώ να δώσω οποιαδήποτε βαρύτητα στο μέρος αυτό της μαρτυρίας του για τους λόγους που ανέφερα ανωτέρω. Από την αντίπερα όχθη ο κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως και παρέθεσε την δική του εκδοχή. Έχω παρακολουθήσει με πολλή προσοχή τον κατηγορούμενο κατά την ώρα που αυτός κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα καθώς επίσης έχω διεξέλθει του περιεχομένου της μαρτυρίας του, λαμβάνοντας υπόψη μου και την υπόλοιπη μαρτυρία που το Δικαστήριο έκανε αποδεκτή. Κατ' αρχή θα πρέπει να λεχθεί ότι ο κατηγορούμενος δεν μου έκανε καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα, δεν απαντούσε με αμεσότητα της ερωτήσεις που του υποβάλλονταν και κάποτε απέφευγε να απαντά ευθέως σε αυτές. Επίσης, έχω διαπιστώσει μια προσπάθεια του να προσαρμόσει τη μαρτυρία του στο Δικαστήριο στα όσα οι μάρτυρες κατηγορίες ανέφεραν και κατ' αυτό τον τρόπο να απαντήσει σε αυτούς και να δώσει δικαιολογίες, ασχέτως αν αυτές ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα ή όχι. Η προσπάθεια του, θεωρώ, δεν ήταν να παραθέσει στο Δικαστήριο όλα τα πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα μεταξύ αυτού και του παραπονούμενου αλλά να αναφέρει μια ευνοϊκή γι αυτόν εκδοχή με απώτερο σκοπό να αποφύγει τυχόν ευθύνες ή μια ενδεχόμενη καταδίκη. Περαιτέρω, στην προσπάθεια του να πείσει ότι η συμφωνία που έκανε με τον παραπονούμενο ήταν για το ακίνητο του στο χωριό Κοίλη περιέπεσε σε ανακρίβειες και αντιφάσεις. Επίσης, σε σχέση με το ακίνητο στο Πολέμι φάνηκε να μην είχε διάθεση να αναφέρει τα πραγματικά γεγονότα αναφέροντας συγκεκριμένα γεγονότα τα οποία έλαβαν χώρα σε σχέση με το εν λόγω ακίνητο από την μια ενώ από την άλλη να μην θυμάται άλλα γεγονότα πάλι σχετιζόμενα με αυτό. Για σκοπούς υποστήριξης της πιο πάνω κρίσης μου θα αναφερθώ κατωτέρω σε κάποια μέρη της μαρτυρίας του κατηγορούμενου. Στην κατάθεση του στην Αστυνομία (τεκμήριο 3) αναφέρει ότι η συμφωνία που έγινε με τον παραπονούμενο αφορούσε το δικό του ακίνητο στο χωριό Κοίλη και ότι σε καμία περίπτωση συμφώνησε να του πωλήσει το ακίνητο στο Πολέμι. Όταν συζήτησαν με τον παραπονούμενο λέει, του ανέφερε για ακόμη δύο με τρία χωράφια που διαπραγματευόταν να αγοράσει αλλά δεν θυμάται σε ποιες περιοχές ήταν. Στη συνέχεια στην ίδια κατάθεση αναφέρει ότι για το τεμάχιο στο Πολέμι ενδιαφέρθηκε ο ίδιος να το αγοράσει αλλά το ενδιαφέρον του αυτό δεν τελεσφόρησε και έτσι έληξε το θέμα. Ουδεμία διασύνδεση γίνεται για το ακίνητο αυτό με τον παραπονούμενο ούτε ότι ήταν ένα από το χωράφια που του πρότεινε να αγοράσει ή ότι διαπραγματευόταν ο ίδιος ούτε οτιδήποτε άλλο. Στην γραπτή δήλωση του ενώπιον του Δικαστηρίου που αποτέλεσε μέρος της κυρίως του εξέτασης (τεκμήριο 25), κάνει λεπτομερή αναφορά στο τεμάχιο αρ. 157 στο χωριό Πολέμι προσαρμόζοντας τα όσα αναφέρει σε αυτήν με την μαρτυρία των μαρτύρων κατηγορίας και συγκεκριμένα των μαρτύρων κατηγορίας με αρ. 3,4,6 και
  5. Συγκεκριμένα κάνει αναφορά για τον τρόπο που αυτός έμαθε ότι το εν λόγω ακίνητο ήταν προς πώληση προσαρμόζοντας την εκδοχή του σε αυτά που ανέφερε η Μ.Κ.
  6. Επίσης, αναφέρεται λεπτομερώς στη συνομιλία που είχε με την Μ.Κ.6 και το πιο σημαντικό για πρώτη φορά συσχετίζει το ακίνητο στο Πολέμι με τον παραπονούμενο και θυμάται ότι πράγματι έδωσε οδηγίες στον Μ.Κ.4 να το δείξει στον παραπονούμενο, ως ο μάρτυρας αυτός ανέφερε στο Δικαστήριο. Περαιτέρω, θυμάται ότι ουδέποτε ανέφερε στον παραπονούμενο ότι ενεργούσε ως αντιπρόσωπος των ιδιοκτητών του ακινήτου στο Πολέμι και πιο κάτω στην ίδια δήλωση του αναφέρει ότι σε μια συνάντηση που είχε με τον παραπονούμενο και τον Παντελή Πίττα στην καφετέρια «CASA» αναφέρθηκαν στο ακίνητο στο Πολέμι και ότι υπήρχαν πολλοί ενδιαφερόμενοι γι αυτό και αυτό έγινε μετά που ο παραπονούμενος είχε συμφωνήσει να αγοράσει το δικό του ακίνητο στη Κοίλη. Από τα πιο πάνω φαίνεται ότι ο κατηγορούμενος διαφοροποιεί την εκδοχή του σε σχέση με το ακίνητο στο Πολέμι από αυτή που πρόβαλε ευθύς εξ' αρχής στην Αστυνομία. Ενώ τότε που έδινε την κατάθεση του δεν θυμόταν ποια χωράφια διαπραγματευόταν και ποια πρότεινε στον παραπονούμενο να αγοράσει, στην μαρτυρία του στο Δικαστήριο θυμήθηκε το τι έγινε σε σχέση με το ακίνητο στο Πολέμι και πώς συνδέεται με αυτό ο παραπονούμενος, με βάση φυσικά τα όσα οι πιο πάνω μάρτυρες που ανέφερα είπαν στο Δικαστήριο. Πέραν τούτου, ενώ στην αρχική του κατάθεση στην Αστυνομία ουδεμία αναφορά κάνει για το ακίνητο στο Πολέμι κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι πιθανόν να έστειλε τίτλο ιδιοκτησίας και τοπογραφικό του οικοπέδου στο Πολέμι διότι ο ίδιος ενδιαφέρθηκε να το αγοράσει και από ότι συνήθιζε να κάνει πολλές φορές, αγόραζε ακίνητα και μετά τα μεταπωλούσε. Πιο κάτω σε άλλο μέρος της αντεξέτασης του ερωτούμενος πώς ο παραπονούμενος γνώριζε για το ακίνητο στο Πολέμι, απάντησε με πάσα βεβαιότητα ότι του έστειλε τοπογραφικά. Σε άλλο μέρος της μαρτυρίας του σε σχέση πάλι με το ακίνητο στο Πολέμι και τη σχέση αυτού με τον παραπονούμενο, ανέφερε ότι είπε στον παραπονούμενο ότι μιλούσε ο ίδιος να αγοράσει το οικόπεδο στο Πολέμι και ότι πιθανόν να το αγόραζε και να το μεταπωλούσε για να κερδίσει €1000 - €
  7. Την εκδοχή αυτή πρώτη φορά την προβάλλει ενώπιον του Δικαστηρίου κατά το στάδιο της αντεξέτασης του και πουθενά προηγουμένως κάνει λόγο για ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Αν αυτά ήταν που ανέφερε στον παραπονούμενο και αυτός ήταν ο σκοπός του κατηγορούμενου, θα έπρεπε να το αναφέρει ευθύς εξ' αρχής και όχι να αναφέρεται στο ακίνητο στην Κοίλη και να μην κάνει ουδεμία αναφορά για το ακίνητο στο Πολέμι. Πέραν των πιο πάνω, προσπάθησε να καταδείξει ότι οι όποιες σημειώσεις υπάρχουν στο τεκμήριο 7, παρόλο που αναγνώριζε μέρος αυτών ως δικές του, δεν αφορούσαν κανένα ακίνητο και ότι είναι διάφορα ποσά που έγραφαν και σημείωναν όταν συζητούσαν γενικά για ακίνητα και όχι για συγκεκριμένο ακίνητο. Πιο κάτω όμως στην μαρτυρία του ανέφερε ότι όλες οι συζητήσεις που έγιναν με τον παραπονούμενο ήταν για το ακίνητο του στο χωριό Κοίλη και τα όσα γράφονται στο τεκμήριο 7 είναι γι αυτό το ακίνητο. Επίσης, προσπάθησε να αποστασιοποιηθεί από συγκεκριμένα ποσά που αναφέρονται στο έγγραφο αυτό και συγκεκριμένα κατά πόσο μπροστά από τον αριθμό 190,000 υπάρχει το σήμα των λιρών ή όχι και τι σημαίνει ο αριθμός δίπλα από τον πιο πάνω δηλ. 324,000 ευρώ και κατά πόσο αυτό ήταν η αντιστοιχία του εν λόγω ποσού των λιρών σε ευρώ λέγοντας ότι μπροστά από τον αριθμό 190,000 υπάρχει ένα σήμα το οποίο δεν μπορεί να πει αν είναι το σήμα των λιρών. Επιπρόσθετα, η εκδοχή του ότι η συμφωνία που έγινε με τον παραπονούμενο ήταν για το ακίνητο στη Κοίλη, παρουσιάζει σοβαρές αδυναμίες και αντιφάσεις. Ενώ ο ίδιος αναφέρει στην αρχή ότι δεν είχε προς πώληση το εν λόγω τεμάχιο του και ότι όταν τον ρώτησε ο Πίττας αν το πωλεί τότε του είπε μόνο αν είναι καλή ευκαιρία, στην πορεία παρουσιάζεται να αναφέρει ότι ο ίδιος είπε την τιμή πώλησης του και μάλιστα ότι ο Πίττας πήρε τον παραπονούμενο και είδε το ακίνητο του στην Κοίλη όταν επέστρεφαν από το Πολέμι που είχαν πάει για να δουν το οικόπεδο στο Πολέμι. Πιο κάτω όμως, ερωτούμενος για το πώς ο Πίττας γνώριζε για την τοποθεσία του δικού χωραφιού και το έδειξε στον παραπονούμενο, δεν ήταν σε θέση να απαντήσει λέγοντας ότι δεν ξέρει αν το έδειξε του Πίττα προηγουμένως. Πέραν των πιο πάνω, φαίνεται να δίνει κατά τη μαρτυρία του αρκετές λεπτομέρειες για τη συνομιλία που είχε με την Μ.Κ.6 σε κάποια σημεία ενώ σε κάποια άλλα να μην θυμάται συγκεκριμένα πράγματα. Ενώ στη γραπτή του δήλωση αναφέρει ότι η τιμή που του είπε η Μ.Κ.6 για το οικόπεδο στο Πολέμι ήταν £120,000 στην αντεξέταση του δεν θυμόταν ποια τιμή του ανέφερε. Ενώ στην αρχή είπε ότι η Μ.Κ.6 του είπε ότι ενδιαφέρονταν και άλλοι για το ακίνητο, στην πορεία είπε ότι δεν θυμόταν και ακολούθως ότι του είπε αόριστα και γενικά. Δεν προτίθεμαι να αναφερθώ λεπτομερώς σε άλλα μέρη της μαρτυρίας του, τα οποία είναι ήδη καταγραμμένα στα πρακτικά του Δικαστηρίου. Εκείνο το οποίο προκύπτει από τα πιο πάνω αλλά και από όλη τη μαρτυρία του κατηγορούμενου και είναι και η κρίση μου είναι ότι αυτός δεν ανέφερε στο Δικαστήριο την αλήθεια ούτε τα πραγματικά γεγονότα όπως αυτά έλαβαν χώρα ούτε είχε έτσι σκοπό. Η μαρτυρία του παρουσιάζει αντιφάσεις, ανακρίβειες και στερείται πειστικότητας. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την υπόλοιπη μαρτυρία και την εντύπωση που απεκόμισα από αυτόν κατά την ώρα που κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα με οδηγούν στην κατάληξη ότι η μαρτυρία του θα πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται στην ολότητα της. Έχοντας υπόψη μου την πιο πάνω αξιολόγηση, τη μαρτυρία η οποία παρέμεινε αναντίλεκτη και/ή αποτέλεσε κοινό έδαφος των διαδίκων τα κάτωθι αποτελούν τα πραγματικά γεγονότα της παρούσας υπόθεσης: Ο παραπονούμενος κατά τον ουσιώδη χρόνο διατηρούσε φιλικές σχέσεις με κάποιο Παντελή Πίττα, πρώην κατηγορούμενο 2, με τον οποίον ήταν συνάδελφοι στην Α.ΤΗ.Κ. Λευκωσίας. Κατά το έτος 2008 ο παραπονούμενος ενδιαφέρθηκε να αγοράσει γη για επένδυση και περί τον Ιούνιο του 2008 ο εν λόγω Πίττας του ανέφερε ότι υπήρχε ένα οικιστικό οικόπεδο στο χωριό Πολέμι της Επαρχίας Πάφου και αν ενδιαφερόταν, του είπε ότι θα μιλούσε με τον μεσάζοντα που ήταν ο κατηγορούμενος. Κατά τον Ιουλίου του 2008 ο παραπονούμενος μαζί με τον Παντελή Πίττα, επισκέφθηκαν την Πάφο και ο κ. Πίττας επικοινώνησε με τον κατηγορούμενο λέγοντας του ότι ήθελαν να δουν το οικόπεδο. Ο κατηγορούμενος λόγω του ότι δεν μπορούσε ο ίδιος να πάει και να τους δείξει τον εν λόγω οικόπεδο, έστειλε τον Μ.Κ.
  8. τον οποίο συνάντησαν στο καφενείο του χωριού και τους οδήγησε στο οικόπεδο. Όταν ο παραπονούμενος το είδε και του άρεσε, το ανέφερε στον κ. Πίττα ο οποίος μίλησε με τον κατηγορούμενο και διευθέτησε ραντεβού μετά από τρεις μέρες και συναντήθηκαν όλοι μαζί σε ένα καφεστιατόριο στην Πάφο. Κατά τη συνάντηση ο κατηγορούμενος ανέφερε στον παραπονούμενο ότι το οικόπεδο είναι οικιστικό, σχεδόν 3 σκάλες και ότι μπορούσε να κτίσει 4 σπίτια. Tου είπε επίσης, ότι μπορούσε να το μεταπωλήσει πριν από την μεταβίβαση και να αποκομίσει σημαντικό κέρδος. Επίσης, του ανέφερε ότι η αξία του είναι £190,000 αν το αγόραζε από αυτόν ενώ αν πήγαινε κατευθείαν στον ιδιοκτήτη θα ήταν £210,
  9. Του ανέφερε ότι ο ίδιος δεν ήταν ο ιδιοκτήτης και ότι μεσολαβούσε και ότι θα του έδινε προμήθεια £5,000 - £8,
  10. Περαιτέρω, του είπε ότι θα δήλωναν την αξία του οικοπέδου στο κτηματολόγιο £120,000 και οι υπόλοιπες £70,000 θα ήταν αδήλωτες. Επιπρόσθετα, του είπε ότι για να γίνει πωλητήριο έγγραφο ήθελε £20,000 ως προκαταβολή και £20,000 αδήλωτα δηλαδή σύνολο £40,000 (€68,400). Ο παραπονούμενος αποδέκτηκε τα πιο πάνω που του ανέφερε ο κατηγορούμενος και συμφώνησαν να του δίνει αυτά τα χρήματα σταδιακά μέχρι να τον βοηθήσει στη ΣΠΕ Πέγειας για να πάρει δάνειο και να μπει το οικόπεδο υποθήκη. Θα έδινε αρχικά σταδιακά το ποσό των £40,000 για να γίνει το πωλητήριο και τα υπόλοιπα όταν θα έβγαινε ο τίτλος ιδιοκτησίας. Μετά από τα πιο πάνω, ο παραπονούμενος κατέβαλε περί τα τέλη Ιουλίου στον κατηγορούμενο το ποσό των €5,000 σε μετρητά και ακολούθως του εξέδωσε τρεις επιταγές για το συνολικό ποσό των €35,
  11. Συγκεκριμένα, εξέδωσε την επιταγή με αρ. 42048352 του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης ημερομηνίας 28/07/2008 για το ποσό των €10,000 η οποία εξαργυρώθηκε στις 06/08/2008 από τον Μ.Κ.7 για λογαριασμό του κατηγορουμένου και ο οποίος έδωσε το πόσο αυτό στον κατηγορούμενο. Επίσης, εξέδωσε την επιταγή με αρ. 42048355 του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης ημερομηνίας 08/08/2008 για το ποσό των €10,000 η οποία εξαργυρώθηκε την ίδια ημερομηνία από τον κατηγορούμενο. Περαιτέρω, εξέδωσε την επιταγή με αρ. 42048356 του Οργανισμού Χρηματοδοτήσεως Στέγης ημερομηνίας 13/08/2008 για το ποσό των €15,000 η οποία εξαργυρώθηκε στις 14/08/2008 από τον κατηγορούμενο. Περί τον Σεπτέμβριο του 2008, ο παραπονούμενος από έλεγχο που έκανε στο κτηματολόγιο έμαθε ότι το εν λόγω οικόπεδο είχε πωληθεί στην Αφροδίτη Λεύκου Πάσιου για το ποσό των £93,000 στις 05/09/
  12. Αμέσως, το ανέφερε στον Πίττα ο οποίος δεν του είπε οτιδήποτε και ακολούθως επικοινώνησε με τη δικηγόρο του και μέσω αυτής έγιναν προσπάθειες ανάκτησης των χρημάτων που ο παραπονούμενος έδωσε στον κατηγορούμενο χωρίς αποτέλεσμα. Ο κατηγορούμενος έλαβε γνώση για την ύπαρξη του εν λόγω οικοπέδου και ότι αυτό ήταν προς πώληση από την Μ.Κ.3 η οποία του έδωσε το τηλέφωνο της Μ.Κ.6 καθώς επίσης και αντίγραφα τίτλου ιδιοκτησίας και τοπογραφικού του οικοπέδου. Περί τον Ιούλιο του 2008 ο κατηγορούμενος τηλεφώνησε στην Μ.Κ.6 αναφέροντας της ότι ήταν εξάδελφος της Μ.Κ.3 και ρωτώντας της την τιμή του εν λόγω ακινήτου και η οποία του είπε ότι ήταν γύρω στις £120,
  13. Επιπρόσθετα, η Μ.Κ.6 του ανέφερε ότι υπήρχε σοβαρό ενδιαφέρον από άλλο πρόσωπο και ότι είχαν προχωρήσει στην προετοιμασία κάποιων εγγράφων με σκοπό την τελική συμφωνία. Ο κατηγορούμενος, ουδέποτε ανέφερε στην Μ.Κ.6 ότι ο ίδιος μεσολαβούσε για να αγοράσει κάποιος τρίτος το εν λόγω οικόπεδο της ούτε ή ίδια έδωσε μια τέτοια εξουσιοδότηση στον κατηγορούμενο. Ο κατηγορούμενος, μετά από αυτό την πήρε ακόμη 3 - 4 φορές τηλέφωνο ζητώντας της να δώσει κάποια προκαταβολή και το υπόλοιπο ποσό μεταγενέστερα αλλά οι διαπραγματεύσεις με την κα Πάσιου είχαν προχωρήσει και την τελευταία φορά που συνομίλησε με τον κατηγορούμενο (Αύγουστο ή αρχές Σεπτεμβρίου 2008), του είχε ήδη αναφέρει ότι το ακίνητο της είχε πωληθεί. Περαιτέρω, προκύπτει ότι ούτε η Μ.Κ.6 ούτε οποιοδήποτε άλλο μέλος της οικογένειας της έλαβε οποιοδήποτε ποσό χρημάτων από τον κατηγορούμενο. Πέραν των πιο πάνω, προκύπτει ότι οι ιδιοκτήτες του εν λόγω ακινήτου είχαν καταλήξει και υπέγραψαν γραπτή συμφωνία με την κα Αφροδίτη Πάσιου για την πώληση του η οποία υπογράφτηκε στις 06/08/2008 και την επομένη κατατέθηκε στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Πάφου. Στις 05/09/2008 και αφού εξοφλήθηκε ολόκληρο το τίμημα πώλησης έγινε η τιτλοποίηση του εν λόγω ακινήτου στο όνομα του πιο πάνω προσώπου. NΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Το άρθρο 298 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 προνοεί τα ακόλουθα: «
  14. Όποιος με ψευδή παράσταση και με σκοπό καταδολίευσης, αποκτά από άλλο ο,τιδήποτε που δύναται να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής, ή αποτελεί αντικείμενο κλοπής, ή υποκινεί άλλο να παραδώσει σε οποιοδήποτε πρόσωπο τέτοιο πράγμα, είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε ποινή φυλάκισης πέντε χρόνων.» Το άρθρο 297 του Κεφ. 154 δίδει τον ορισμό της ψευδής παράστασης που αναφέρεται στο πιο πάνω άρθρο και έχει ως ακολούθως: «
  15. Ψευδής παράσταση είναι οποιαδήποτε παράσταση γεγονότος, παρελθόντος ή παρόντος, που γίνεται με λόγια, με έγγραφο ή με συμπεριφορά, η οποία είναι ψευδής στην πραγματικότητα και την οποία εκείνος που παριστάνει γνωρίζει ότι είναι ψευδής ή δεν πιστεύει ότι είναι αληθινή.» Με βάση τις πρόνοιες των πιο πάνω άρθρων, για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα αυτό απαιτείται η απόδειξη: 1) Της ψευδούς παράστασης, δηλαδή της παράστασης γεγονότος παρελθόντος ή παρόντος, που γίνεται με λόγια, με έγγραφο ή με συμπεριφορά, η οποία είναι ψευδής στην πραγματικότητα. 2) Εκείνος που προβαίνει στην πιο πάνω παράσταση να γνωρίζει ότι είναι ψευδής ή να μην πιστεύει ότι είναι αληθινή. 3) Να προβαίνει στην εν λόγω παράσταση με σκοπό την καταδολίευση. 4) Ως αποτέλεσμα αυτής της ψευδής παράστασης, να αποκτά από άλλο πρόσωπο οτιδήποτε μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής. Ψευδής παράσταση είναι η παρουσίαση γεγονότος σαν υφιστάμενου ενώ στην πραγματικότητα δεν υφίσταται. Η απλή υπόσχεση μελλοντικής ενέργειας ή πράξης ή συμπεριφοράς η οποία δεν πραγματοποιείται δεν αποτελεί ψευδή παράσταση. Περαιτέρω, υπόσχεση για μελλοντική συμπεριφορά για την οποία δεν υπάρχει πρόθεση τήρησης της, δεν αποτελεί από μόνη της ψευδή παράσταση. Ψευδής παράσταση όμως μπορεί να υπάρχει όταν δίδεται υπόσχεση για μελλοντική συμπεριφορά σε συνδυασμό με ψευδή παράσταση ότι αυτός που υπόσχεται έχει την εξουσία να κάνει το υποσχεθέν. Δεν είναι, εξάλλου, απαραίτητο όπως η ψευδής παράσταση γίνεται με λόγια αλλά η συμπεριφορά και οι πράξεις του δράστη χωρίς οποιαδήποτε προφορική ή γραπτή παράσταση θα ήταν αρκετές. Από την άλλη η δήλωση με αναφορά σε υφιστάμενο γεγονός είτε γίνεται προφορικά είτε γραπτά δεν χρειάζεται να είναι ρητά εκπεφρασμένη αλλά ικανοποιεί τις απαιτήσεις του Νόμου αν η δήλωση λογικά και φυσιολογικά μπορεί να εξαχθεί από τον προφορικό ή γραπτό τρόπο που έγινε. Είναι όμως αναγκαίο όπως ο δράστης γνωρίζει ότι η παράσταση ήταν όντως ψευδής (βλ. B.R. v. Jones
(1898)1 Q.B. 119). Πρέπει επίσης, να αποδειχθεί ότι η απόσπαση έγινε γιατί η ψευδής παράσταση επενέργησε στο μυαλό του παραπονούμενου ο οποίος επειδή είτε εν όλο είτε εν μέρει στηριζόμενος στην ψευδή παράσταση παρακινήθηκε να δώσει τα χρήματα ή την περιουσία. Δηλαδή, η απόσπαση πρέπει να είναι αποτέλεσμα της ψευδούς παράστασης. Η απόδειξη του αποτελέσματος και του συσχετισμού αυτού, δεν χρειάζεται σε κάθε περίπτωση να προσφέρεται με την κατευθείαν μαρτυρία κάποιου μάρτυρα, εφόσον τα γεγονότα είναι τέτοια ώστε η ισχυριζόμενη ψευδής παράσταση να εμφανίζεται σαν μόνος λόγος ο οποίος θα μπορούσε να προβληθεί σαν ο αποφασιστικός παράγοντας για την τέλεση της πράξης (βλ. R. v. Sullivan, 30 Cr. App. R. 132 και Police v. Kyzas
(1982)1 J.S.C. 202). Αναφορικά με την πρόθεση καταδολίευσης, αυτή αποδεικνύεται συνήθως με περιστατική μαρτυρία καθότι ανάγεται στην πνευματική λειτουργία ενός κατηγορούμενου και είναι δύσκολο να προκύψει μετά από άμεση μαρτυρία. Η μαρτυρία και τα στοιχεία αυτά όμως, θα πρέπει να είναι τέτοια που να την αποδεικνύουν πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Όπου ο κατήγορος αποδεικνύει την ψευδή παράσταση και τη γνώση του κατηγορούμενου περί του ψεύδους, αυτό αποτελεί εκ πρώτης όψεως μαρτυρία της πρόθεσης καταδολίευσης, αλλά δεν είναι αρκετό αν τα γεγονότα δείχνουν ότι δεν υπήρχε τέτοια πρόθεση (βλ. (βλ. R. v. Hammerson 10 Cr. App. R. 121 και R v. Williams
(1836)7 C. AND P. σελ 354). Παραπέμπω επίσης, στην Ιωάννου v. Αστυνομίας, Ποιν. Εφέσεις Αρ. 130/12 και 131/12, Ημερομηνίας 03/07/2012 με αναφορά στην Ευθυμίου v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 861 όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «.... η παράλειψη τήρησης συμβατικών υποσχέσεων, και δη που έχουν κάποια έκταση σε αριθμό και χρόνο, συχνά συνοδευόμενη και από παράλληλες διαβεβαιώσεις εκπλήρωσης, αφ' εαυτής δεν μπορεί να παρέχει στίγμα σε ποινική ευθύνη αφού η υπόσχεση δεν συνιστά «παρόν» γεγονός που μόνο μπορεί να αποτελέσει «παράσταση». Το ψευδές της παράστασης, όπως και της πρόθεσης καταδολίευσης, που θα μπορούσε να στοιχειοθετήσει ποινική ευθύνη σε τέτοιες περιπτώσεις ανάγεται στην ίδια την εξ αρχής βέβαια πρόθεση του παρασπονδούντος μέρους να μην εκπληρώσει τις υποσχέσεις που δίδει, όπως ήταν και η αποδιδόμενη στο κατηγορητήριο στον Εφεσείοντα πρόθεση. Και τούτο διότι, για να θυμηθούμε το χαρακτηριστικότατο τρόπο που το έθεσε ο Bowen, L.J.(Edgington v. Fitzmaurice
(1885)29 Ch. D. 459, 483),"The state of a man's mind is as much a fact as the state of his digestion". Το ψευδώς παριστάμενο γεγονός είναι λοιπόν η ίδια η υποκειμενική πρόθεση του παρασπονδούντος μέρους κατά το χρόνο της παράστασης και όχι η εκ των υστέρων ένοχη συμπεριφορά του. Η τέτοια υποκειμενική πρόθεση μπορεί βεβαίως να αποδειχθεί με αντικειμενικά στοιχεία που συναρτώνται προς αυτή, περιλαμβανομένης της όλης μετέπειτα συμπεριφοράς, τα στοιχεία αυτά όμως πρέπει να είναι τόσο σαφή και μονοσήμαντα ώστε να μην αφήνουν, στο τέλος της ημέρας, την αμφιβολία εκείνη που αναιρεί ποινική καταδίκη.» Έχοντας υπόψη μου τις πιο πάνω νομικές αρχές θα προχωρήσω να εξετάσω κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή απόδειξε την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Aπό τα ευρήματα του Δικαστηρίου είναι γεγονός ότι το ακίνητο με αρ. τεμαχίου 157 στο χωριό Πολέμι ήταν προς πώληση κατά τον ουσιώδη χρόνο και δη περί τις αρχές Ιουλίου του
  1. Επομένως, η παράσταση του κατηγορουμένου για το συγκεκριμένο ζήτημα ήταν ορθή. Εκείνο που προκύπτει όμως, είναι ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε καμία σχέση με το εν λόγω οικόπεδο και καμία εξουσιοδότηση από τους ιδιοκτήτες του για να μεσολαβήσει ή να διαπραγματευτεί την πώληση του. Η μόνη σχέση που είχε με το εν λόγω οικόπεδο ήταν η γνώση του ότι ήταν προς πώληση η οποία προήλθε από την Μ.Κ.3 και το ενδιαφέρον το οποίο ο ίδιος επέδειξε στη συνέχεια για την αγορά του, επικοινωνώντας προς τούτο με την Μ.Κ.
  2. Ως εκ τούτου, η παρουσίαση του στον παραπονούμενο ως μεσάζον για την πώληση του εν λόγω οικοπέδου ήταν ψευδή και ο κατηγορούμενος το γνώριζε αυτό. Το ίδιο ήταν και οι υπόλοιπες αναφορές του στον παραπονούμενο σε σχέση με το τίμημα πώλησης του εν λόγω οικοπέδου καθώς επίσης και στον τρόπο πληρωμής του. Συγκεκριμένα, η αναφορά του ότι το οικόπεδο πωλείτο προς £190,000 ήταν ψευδή αφού οι ιδιοκτήτες διαπραγματεύονταν το εν λόγω ακίνητο στη τιμή των £110,000 - £120,000 και ο ίδιος το γνώριζε αφού είχε ήδη μιλήσει με την Μ.Κ.6 σε σχέση με την τιμή αυτή. Περαιτέρω, ψευδείς ήταν και οι αναφορές του σε σχέση με τον τρόπο πληρωμής του τιμήματος και συγκεκριμένα ότι θα έπρεπε να καταβαλλόταν το ποσό των £40,000 πρώτα και μετά να προχωρήσει η ετοιμασία του σχετικού πωλητηρίου εγγράφου καθώς επίσης και ο τρόπος που έπρεπε να καταβληθούν τα εν λόγω χρήματα. Επιπρόσθετα, ψευδείς ήταν και οι αναφορές του ότι αν ο παραπονούμενος προσπαθούσε να αγοράσει το εν λόγω οικόπεδο κατευθείαν από τους ιδιοκτήτες θα του στοίχιζε £210,
  3. Η τιμή πώλησης του από τους ιδιοκτήτες έχει αναφερθεί ανωτέρω και κάτι τέτοιο δεν ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο και ο κατηγορούμενος το γνώριζε. Ουσιαστικά από τα ευρήματα του Δικαστηρίου προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος παρουσιάστηκε στον παραπονούμενο ως το πρόσωπο που είχε εξουσία ή εξουσιοδότηση από τους ιδιοκτήτες να μεσολαβήσει για την πώληση του οικοπέδου τους και προέβηκε περαιτέρω στις πιο πάνω παραστάσεις σε σχέση με αυτό χωρίς αυτά να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Αντιθέτως, κατά τον ουσιώδη χρόνο οι ιδιοκτήτες διαπραγματεύονταν σοβαρά με τρίτο πρόσωπο την πώληση του εν λόγω οικοπέδου, κάτι το οποίο ο κατηγορούμενος γνώριζε ευθύς εξ΄ αρχής ενώ στην πορεία διαφάνηκε ότι αρχές Αυγούστου του 2008 είχαν συμφωνήσει την πώληση του υπογράφοντας σχετικό πωλητήριο έγγραφο και παίρνοντας προκαταβολή και ακολούθως στις 05/09/2008 προχώρησαν στην μεταβίβαση του. Έπεται ότι όλες οι αναφορές και παραστάσεις του κατηγορούμενου προς τον παραπονούμενο σχετικά με την πώληση του εν λόγω ακινήτου ήταν ψευδείς και ο κατηγορούμενος το γνώριζε αυτό. Περαιτέρω, έχει προκύψει από τα γεγονότα ότι ο παραπονούμενος επιθυμούσε να αγοράσει το εν λόγω τεμάχιο διότι αρχικά ήθελε να επενδύσει σε ακίνητα στην Πάφο και στην πορεία διότι του άρεσε το συγκεκριμένο τεμάχιο. Σίγουρα είναι με την ελεύθερη βούληση του που προχώρησε στο να συμφωνήσει να αγοράσει το εν λόγω τεμάχιο. Προκύπτει όμως, ότι στηριζόμενος στις ψευδείς παραστάσεις του κατηγορουμένου παρακινήθηκε να δώσει χρήματα σε αυτόν με σκοπό να αγοράσει το εν λόγω οικόπεδο. Συγκεκριμένα, όπως έχει προκύψει έδωσε το ποσό των €40,000 και το οποίο δόθηκε ως αποτέλεσμα των όσων του ανέφερε ο κατηγορούμενος και ουσιαστικά ότι αυτός μεσολαβούσε και είχε εξουσιοδότηση για την πώληση του εν λόγω οικοπέδου. Δεν έχει προκύψει άλλος λόγος για τον οποίο δόθηκαν αυτά τα χρήματα στον παραπονούμενο. Επομένως, παρακινήθηκε από τον κατηγορούμενο για να δώσει το ποσό αυτό. Σε σχέση με την πρόθεση καταδολίευσης, θα πρέπει να εξεταστούν όλοι οι παράμετροι της υπόθεσης και τα γεγονότα που έχουν ανευρεθεί από το Δικαστήριο. Κατ' αρχή το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος παρουσιάστηκε ως μεσάζον με σκοπό να πωλήσει στον κατηγορούμενο το ακίνητο στο Πολέμι παριστάνοντας του διάφορα ψευδείς γεγονότα ενώ την ίδια ώρα οι ιδιοκτήτες του διαπραγματεύονταν την πώληση με τρίτο πρόσωπο και δεν είχαν ιδέα για τις ενέργειες του κατηγορουμένου, εκ πρώτης όψεως καταδεικνύουν πρόσθεση καταδολίευσης. Θα πρέπει όμως, να εξεταστεί και η μετέπειτα συμπεριφορά του κατηγορουμένου. Ιδιαίτερα θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ουδέποτε ανέφερε στην Μ.Κ.6 ότι υπάρχει κάποιο πρόσωπο το οποίο μέσω αυτού επιθυμεί να αγοράσει το εν λόγω ακίνητο της. Επίσης, υπόψη θα πρέπει να ληφθεί και το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος ουδέποτε έδωσε οποιοδήποτε ποσό χρημάτων στους ιδιοκτήτες του ακινήτου ως προκαταβολή ή μέρος αυτών που εισέπραξε από τον παραπονούμενο. Περαιτέρω, ο ίδιος δεν φαίνεται να έκανε οποιεσδήποτε ενέργειες για αγορά του εν λόγω ακινήτου ή τουλάχιστον να συνέχιζε να ενδιαφέρεται για το κατά πόσο εξακολουθεί να είναι διαθέσιμο για πώληση ή όχι, εν όψει και των αναφορών της Μ.Κ.6 προς αυτόν ότι υπήρχε σοβαρό ενδιαφέρον από τρίτο πρόσωπο ευθύς εξ΄ αρχής. Περαιτέρω, έχει προκύψει ότι ο παραπονούμενος ανακάλυψε από μόνος του την πώληση του εν λόγω ακινήτου σε τρίτο πρόσωπο. Σε κανένα στάδιο ο κατηγορούμενος ανάφερε στον παραπονούμενο ότι το εν λόγω ακίνητο πωλήθηκε αφού η Μ.Κ. 6 του το ανέφερε, ασχέτως αν δεν έχει προκύψει η ακριβής ημερομηνία. Με βάση τη θέση της αυτό έγινε περί τον Αύγουστο ή αρχές Σεπτεμβρίου του
  4. Σημασία έχει ότι όποτε και αν έμαθε ο κατηγορούμενος ότι πλέον δεν υφίσταται το εν λόγω ακίνητο, ουδέποτε το ανέφερε στον παραπονούμενο και είναι μόνο μετά από δικές του ενέργειες που ανακάλυψε το γεγονός αυτό. Ουδεμία ενέργεια του κατηγορουμένου έχει καταδειχθεί μετά τα όσα παρέστησε στον παραπονούμενο για το συγκεκριμένο ακίνητο προς την κατεύθυνση της αγοράς του ή έστω από τον ίδιο και ακολούθως να το μεταπωλούσε στον παραπονούμενο. Κανένα ενδιαφέρον επίσης, έχει καταδειχθεί από τον ίδιο για να διακριβώσει την τύχη του εν λόγω ακινήτου και κατά πόσο πωλήθηκε ή όχι και μόνο μετά από έρευνα δική του ο παραπονούμενος ανακάλυψε την όλη αλήθεια στην υπόθεση. Η απλή επικοινωνία με την Μ.Κ.6 για 3 - 4 φορές δεν αποκαλύπτει κάτι ουσιαστικό ή οποιαδήποτε ουσιαστική προσπάθεια που θα μπορούσε να αναιρούσε το συμπέρασμα για την πρόθεση καταδολίευσης του παραπονουμένου κατά τον ουσιώδη χρόνο ή έστω να καταδεικνύει μια εύλογη αμφιβολία. Όλα τα πιο πάνω και συγκεκριμένα οι ψευδείς παραστάσεις του κατηγορουμένου αυτές καθαυτές και η μετέπειτα συμπεριφορά του, κρίνω ότι δεν αφήνουν οποιαδήποτε αμφιβολία ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο σκοπό είχε την καταδολίευση του παραπονουμένου. Προτού καταλήξω, αναφορά θα πρέπει να γίνει στις λεπτομέρειες του αδικήματος όπως αναγράφονται στο κατηγορητήριο και συγκεκριμένα στο μέρος που αναγράφεται το ποσό που λήφθηκε από τον κατηγορούμενο και ότι αυτό ανερχόταν στο ποσό των €72,
  5. Από τα ευρήματα του Δικαστηρίου έχει προκύψει ότι το ποσό αυτό ανέρχεται στις €40,
  6. Θεωρώ ότι στην παρούσα περίπτωση το Δικαστήριο μπορεί να προχωρήσει σε καταδίκη του κατηγορουμένου στην κατηγορία που αντιμετωπίζει χωρίς οποιαδήποτε τροποποίηση με τη διευκρίνιση ότι αυτή γίνεται για το ποσό των €40,000 και όχι των €72,
  7. Κρίνω ότι το ύψος του ποσού, δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος και ως εκ τούτου δεν επηρεάζει την καταδίκη του κατηγορούμενου και ούτε είναι κάτι που χρήζει τροποποίησης (βλ. Μιχαήλ Θωμά v. Της Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 255). Περαιτέρω, μπορεί να λεχθεί ότι τυγχάνει εφαρμογής το άρθρο 85
(1)του Κεφ. 155 και ότι αποδείχθηκε μέρος του κατηγορητηρίου και ότι και πάλι το Δικαστήριο μπορεί να προχωρήσει σε καταδίκη χωρίς οποιαδήποτε τροποποίηση για το μέρος αυτό (βλ. επίσης Issa and Another v. The Republic
(1989)2 C.L.R. 39 και Κυριάκου v. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 458). Όποια και αν είναι η περίπτωση, θεωρώ ότι δεν επηρεάστηκε καθοιονδήποτε τρόπο η υπεράσπιση του κατηγορουμένου και ούτε είναι κάτι που μπορεί για οποιονδήποτε άλλο λόγο να επηρεάσει την καταδίκη. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι η κατηγορούσα αρχή απέδειξε την υπόθεση της εναντίον του κατηγορουμένου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και ως εκ τούτου αυτός κρίνεται ένοχος στην 2ην κατηγορία που αντιμετωπίζει με την πιο πάνω διευκρίνιση σε σχέση με το ποσό. (Υπ.) ........... Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.