Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. DUMITRU FLORIN-DANIEL, Αρ. Υπόθεσης: 1547/2014, 7/4/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:B64 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Γ. Κ. Βλάμη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 1547/2014 Μεταξύ: Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου v. DUMITRU FLORIN-DANIEL Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 07.04.14 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Σ. Παπαλαζάρου (ο κος Σ. Συμεού για ν' ακούσει απόφαση) Για τον Κατηγορούμενο: κα M. Σαββίδου Κατηγορούμενος: παρών ΠΟΙΝΗ Ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος, κατόπιν δικής του παραδοχής, σε 2 κατηγορίες διάρρηξης κατοικίας κατά παράβαση των άρθρων 291 και 292(α) του Κεφ.154 μετά των συναφών τροποποιήσεων (κατηγορίες 1 και 3) και σε 2 κατηγορίες κλοπής κατά παράβαση του άρθρου 255 του Κεφ.154 (κατηγορίες 2 και 4). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικημάτων, σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις στις 17.02.14 ο κατηγορούμενος διέρρηξε και εισήλθε στην κατοικία του Cosmin Catalin Tabardau από τη Ρουμανία που βρίσκεται στην λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων, Land of the King's Block 7, διαμέρισμα Α10 από την οποία την πρώτη φορά έκλεψε το κλειδί της θύρας εισόδου της εν λόγω οικίας ενώ την δεύτερη φορά έκλεψε ένα φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή μάρκας Dell αξίας €500,00 και ένα Tablet Nexus 7 G3 αξίας €300,00, όλα περιουσία του προαναφερόμενου προσώπου. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως έχουν εκτεθεί από την εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, είναι τα ακόλουθα: Στις 17.02.14 ο Cosmin Catalin Tabardau από τη Ρουμανία κατάγγειλε στην αστυνομία ότι μεταξύ των ωρών 11:45-21:30 της ίδιας ημέρας άγνωστος διέρρηξε την κατοικία του που βρίσκεται στην λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων, Land of the King's Block 7, διαμέρισμα Α10 από την οποία έκλεψε ένα φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή μάρκας Dell αξίας €500,00 και ένα Tablet Nexus 7 G3 αξίας €300,00, όλα δικής του περιουσίας. Ευθύς μετά την καταγγελία μέλη της αστυνομίας μετέβησαν στην σκηνή και κατόπιν επιτόπιων εξετάσεων που πραγματοποίησαν δεν διαπιστώθηκε οποιαδήποτε παραβίαση με πιθανότητα έτσι ο δράστης να πέτυχε είσοδο και έξοδο από την κύρια θύρα της οικίας με τη χρήση αντικλειδιού. Στις 25.02.14 λήφθηκε πληροφορία στην αστυνομία ότι έξω από το εστιατόριο KFC στη λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων στην Κάτω Πάφο κάποιος νεαρός είχε στην κατοχή του ηλεκτρονικά είδη και προσπαθούσε να τα πωλήσει. Μέλη της αστυνομίας επισκέφτηκαν την περιοχή όπου όντως έξω από το πιο πάνω εστιατόριο εντόπισαν τον κατηγορούμενο να έχει στην κατοχή του ένα φορητό ηλεκτρονικό υπολογιστή μάρκας Dell και ένα Tablet Nexus 7 G3. Επειδή ο κατηγορούμενος δεν έδωσε ικανοποιητικές εξηγήσεις ως προς την κατοχή των πιο πάνω ηλεκτρονικών ειδών ο αστυφύλακας 2798 Σ. Καραολής (Μ6) τον συνέλαβε για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης κατοχής περιουσίας και αφού του επέστησε την προσοχή του στο νόμο αυτός δεν απάντησε. Την ίδια ημέρα ο παραπονούμενος ήλθε στα γραφεία του Τμήματος Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων Πάφου όπου αφού είδε τα προαναφερόμενα αντικείμενα που βρέθηκαν στην κατοχή του κατηγορουμένου, τα αναγνώρισε ως αυτά που κλάπηκαν από την κατοικία του. Ακολούθως την ίδια ημέρα και μεταξύ των ωρών 18:30-18:45 στα γραφεία του Τμήματος Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων Πάφου ο κατηγορούμενος με τη βοήθεια διερμηνέα προέβηκε σε θεληματική κατάθεση στην οποία ομολόγησε ότι αφού πρώτα διέρρηξε την κατοικία του παραπονούμενου και έκλεψε το κλειδί του διαμερίσματος του παραπονούμενου στη συνέχεια με αυτό διέρρηξε εκ νέου την κατοικία του παραπονούμενου από την οποία επιπλέον έκλεψε τα πιο πάνω ηλεκτρονικά είδη. Περαιτέρω την ίδια ημέρα στα γραφεία του Τμήματος Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων Πάφου ο αστυφύλακας 4415 Β. Βασιλείου (Μ3) με τη βοήθεια διερμηνέα συνέλαβε τον κατηγορούμενο δυνάμει δικαστικού εντάλματος και αφού προηγουμένως του το υπέδειξε εξηγώντας του τους λόγους της σύλληψης του και αφού πρώτα του επέστησε την προσοχή του στο νόμο αυτός απάντησε 'παραδέχομαι και ζητώ συγνώμη'. Καταλήγοντας, η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής, αφού ζήτησε την επιστροφή της κλοπιμαίας περιουσίας που ανευρέθηκε στο νόμιμο δικαιούχο της, ανάφερε ότι ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου ενώ παράλληλα δήλωσε ότι δεν έχουν δημιουργηθεί οποιαδήποτε έξοδα σε σχέση με την υπόθεση αυτή. Λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για ετοιμασία έκθεσης από το Γραφείο Ευημερίας. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της, ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 19 ετών, άγαμος και άνεργος. Πρόκειται για λιγομίλητο και εσωστρεφή άτομο. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ρουμανία. Πριν δε από τη σύλληψη του ο κατηγορούμενος διέμενε μαζί με τον αδελφό του σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα στην Πάφο με το ποσό του ενοικίου να καταβάλλεται αποκλειστικά από τον αδελφό του. Προέρχεται από πολυμελή πλην όμως διαλυμένη και φτωχή οικογένεια. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος έχει ακόμη 5 αδελφούς και 7 αδελφές ενώ ο ίδιος είναι το μικρότερο παιδί της οικογένειας. Οι γονείς του χώρισαν όταν αυτός ήταν σε ηλικία 3 ετών λόγω της εμπλοκής του πατέρα του με τον τζόγο αλλά και την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ στην οποία αυτός προέβαινε. Ο κατηγορούμενος μεγάλωσε με την μητέρα του ενώ είχε αραιή επικοινωνία με τον πατέρα του, ο οποίος προχώρησε στην τέλεση δεύτερου γάμου με άλλη γυναίκα. Όσον αφορά την μητέρα του σήμερα εργάζεται ως καθαρίστρια. Ο ίδιος φοίτησε μέχρι το γυμνάσιο και μετά από δική του απόφαση σταμάτησε το σχολείο. Στη συνέχεια εργάστηκε για 2 μήνες ως σερβιτόρος σε εστιατόριο και έκτοτε είναι άνεργος. Πρόσφατα αποφάσισε να έλθει στην Κύπρο για να επισκεφτεί τον αδελφό του, ο οποίος βρίσκεται στην Κύπρο και διαμένει στην Πάφο τα τελευταία 4 χρόνια και εργάζεται ως καθαριστής. Ο κατηγορούμενος περιγράφει ως καλή την σχέση που έχει με τον αδελφό του ενώ ταυτόχρονα αναφέρει ότι με τον συγκεκριμένο αδελφό του είναι περισσότερο συνδεδεμένος από ότι με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του. Σε σχέση με το αδίκημα που διέπραξε ο κατηγορούμενος ανάφερε στη λειτουργό ότι έχει μετανιώσει και ότι προέβηκε στη συγκεκριμένη πράξη για οικονομικούς λόγους. Ειδικότερα, όπως ο ίδιος σημειώνει, ήθελε να επιστρέψει στην μητέρα του όμως δεν διέθετε το απαιτούμενο χρηματικό ποσό για την αγορά του εισιτηρίου επιστροφής. Παράλληλα, ο κατηγορούμενος ανάφερε ότι δεν επιθυμούσε να επιβαρύνει οικονομικά τον αδελφό του επειδή αυτός αντιμετωπίζει τα δικά του έξοδα από το χαμηλό εισόδημα του. Μέσα από την έκθεση σημειώνεται ακόμη ότι ο κατηγορούμενος λόγω του νεαρού της ηλικίας του τη δεδομένη χρονική στιγμή της διάπραξης του αδικήματος δεν είχε σκεφτεί το ενδεχόμενο σύλληψης του από την αστυνομία καθώς και τις συνέπειες που θα είχε η πράξη του αυτή. Χωρίς να αμφισβητήσει επί της ουσίας τους τα γεγονότα που εκτέθηκαν από την εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, η ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης αφού σημείωσε ότι ο κατηγορούμενος απολογείται για την αξιόποινη συμπεριφορά του και είναι λευκού ποινικού μητρώου, δήλωσε ότι ο πελάτης της προέβηκε τόσο σε θεληματική κατάθεση στην αστυνομία μέσα από την οποία εξιχνιάστηκε η παρούσα υπόθεση όσο και σε άμεση παραδοχή στο Δικαστήριο επί όλων των κατηγοριών που αντιμετωπίζει. Στρεφόμενη στις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, η συνήγορος υπεράσπισης υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας. Παράλληλα, η κυρία Σαββίδου κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής το γεγονός ότι ο πελάτης της είναι μόλις 18 ετών με αποτέλεσμα οι πράξεις του να είναι αποτέλεσμα ανωριμότητας και έλλειψη αντίληψης της σοβαρότητας των αδικημάτων που αυτός διέπραξε. Περαιτέρω, η εν λόγω συνήγορος δήλωσε πως το θύμα δεν υπέστηκε οποιαδήποτε ζημιά αφού όλα τα κλαπέντα αντικείμενα θα επιστραφούν στο νόμιμο ιδιοκτήτη του. Καταλήγοντας, η κυρία Σαββίδου κάλεσε το Δικαστήριο σε περίπτωση που προσανατολίζεται να επιβάλει ποινή στερητικής της ελευθερίας του πελάτη της να την αναστείλει καθότι, όπως η ίδια είπε, συντρέχουν οι προϋποθέσεις. Αναμφίβολα όλα τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ότι διέπραξε είναι πολύ σοβαρά. Η σοβαρότητα των εν λόγω αδικημάτων αντανακλάται, κατ' αρχήν, μέσα από τις προβλεπόμενες από το νόμο ποινές. Το ύψος της ποινής που προβλέπεται στο νόμο ως η μέγιστη ποινή για κάθε αδίκημα αποτελεί ένδειξη της σοβαρότητας του και παράγοντα που το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής (Βραχίμης v. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 527, Λεβέντης v. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 632 και Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας v. Χρυσοστόμου κ.α.
(2002)2 Α.Α.Δ. 575). Συγκεκριμένα, το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας θεωρείται κακούργημα και τιμωρείται, με βάση το άρθρο 292 του Κεφ.154, με ποινή φυλάκισης 7 ετών. Αν δε η διάρρηξη διαπραχτεί κατά τη διάρκεια νύχτας τότε καλείται διάρρηξη κατά τη διάρκεια νύχτας και ο υπαίτιος υπόκειται σε ποινή φυλάκισης 10 ετών. Το αδίκημα της κλοπής επισύρει, με βάση το άρθρο 262 του Κεφ.154, ποινή φυλάκισης 3 ετών εκτός αν λόγω των περιστάσεων της κλοπής ή της φύσης του πράγματος που κλάπηκε προβλέπεται κάποια άλλη ποινή. Τα αδικήματα της διάρρηξης και κλοπής που ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ότι διέπραξε θεωρούνται αρκετά σοβαρά για τον επιπρόσθετο λόγο ότι η συνδυασμένη διάπραξη τους παρουσιάζει σήμερα ιδιαίτερα ανησυχητική έξαρση στο νησί, πράγμα για το οποίο λαμβάνω δικαστική γνώση από τις υποθέσεις οι οποίες καταχωρούνται ενώπιον του Δικαστηρίου. Ιδιαίτερα πρόσφατα στην επαρχία Πάφου η ραγδαία αύξηση της συχνότητας διάπραξης του αδικήματος της κλοπής, της διάρρηξης καθώς και άλλων ομοειδών αδικημάτων έλαβε πολύ ανησυχητικές διαστάσεις (Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος v. Ασυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 565). Πρόκειται για αδικήματα που φανερώνουν ασέβεια και καταπατούν κατάφωρα τα συνταγματικά δικαιώματα της κατοχής και απόλαυσης περιουσίας καθώς και της παραβίασης της οικίας. Επίσης, είναι αδικήματα που η διάπραξη τους προκαλεί αισθήματα φόβου και ανασφάλειας στους πολίτες για επικράτηση της παρανομίας. Είναι γεγονός ότι τέτοιου είδους αδικήματα προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη (Παναγίδης v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 104). Στην υπόθεση Nabokov v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 381 παρατίθενται προγενέστερες αποφάσεις που αντικατοπτρίζουν την ανησυχητικά αυξητική τάση και έκταση διαρρήξεων και κλοπών στον τόπο μας: "Στη Γ. Εισαγγελέας v. Cham & άλλων
(1993)2 Α.Α.Δ. 129, αδικήματα διάρρηξης και κλοπής κατέστησαν, ως χαρακτηρίζεται, 'μάστιγα για την κυπριακή κοινωνία.', η οποία δεν μπορεί να αφεθεί ανέλεγκτη. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Εφετείου Παναγίδη v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 104 συνοψίζει την κρατούσα κατάσταση, όπως και το καθήκον της Δικαιοσύνης προς διαφύλαξη της έννομης τάξης (σελ. 105-106): Η θλιβερή διαπίστωση είναι πως τα τελευταία χρόνια το έγκλημα στην Κύπρο παρουσιάζει αυξητική τάση. Οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης. Σημειώνεται, αντίθετα, έξαρση. Τα δικαστήρια αντιμετώπισαν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα γιατί προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφαλείας του πολίτη." Τα Δικαστήρια, μέσα από επισημάνσεις και υποδείξεις της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αντιμετωπίζουν τέτοιας φύσης αδικήματα με αυστηρότητα μέσω της επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε μια προσπάθεια αναχαίτισης τους και προστασίας της κοινωνίας (Παναγιώτου (Αντάρτης) v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 138, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ανδρέου
(1994)2 Α.Α.Δ. 194, Dirazo ν. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 197, Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 113, AI - Awar κ.α. ν. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 160 και Lungu κ.α. v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 545). Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση David Piliev v Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 587, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "Τα αδικήματα των διαρρήξεων και κλοπών είναι αδικήματα τα οποία απασχολούν τα δικαστήρια σχεδόν καθημερινά. Αυτό επιβάλλει αντιμετώπιση των παραβατών κατά τρόπο που να συμβάλλει στην αποτροπή διάπραξης τέτοιων αδικημάτων. Η ανάγκη αυτή τονίστηκε κατ' επανάληψη." Στην υπόθεση Φραντζίδης v. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 77 έχει τονιστεί ότι είναι επιτακτική ανάγκη αυτού του είδους η εγκληματικότητα να ανακοπεί γιατί έχει κλονίσει σοβαρά την εμπιστοσύνη του κοινού στους θεσμούς της δημόσιας ασφάλειας. Θεώρηση της νομολογίας επισημαίνει ότι για τα αδικήματα της διάρρηξης και κλοπής η συνήθης ποινή που επιβάλλεται είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Η επιβολή αποτρεπτικών ποινών και συνήθως στερητικής της ελευθερίας στα αδικήματα διάρρηξης και κλοπής είναι ένας τρόπος πάταξης του φαινομένου (Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστάκη Αναστασίου
(2005)2 Α.Α.Δ. 125, Francis Kenneth Smith and another v. The Police
(1969)2 C.L.R. 189, Yiannakou v. The Police
(1982)2 C.L.R. 37, Nicolaou and another v. The Republic
(1982)2 C.L.R. 156. Charitou v. The Republic
(1987)2 C.L.R. 170, Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας
(1993)2 C.L.R. 158 και Nabokov v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 381). Ενδεικτικά παραπέμπω στην υπόθεση Ψύλλας v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 430 όπου επικυρώθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 μηνών για κλοπή ποσών Λ.Κ.£350,00 και Λ.Κ.£20,00. Ακόμη στην υπόθεση Χαραλάμπους v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 222 το Ανώτατο Δικαστήριο επέβαλε ποινή φυλάκισης 3 μηνών σε άτομο που έκλεψε από σταθμευμένο αυτοκίνητο ραδιομαγνητόφωνο αξίας Λ.Κ.£350,00 μαζί με τον άλλο συγκατηγορούμενο του, το οποίο εγκατέστησε στο αυτοκίνητο του. Όταν συνελήφθηκε ομολόγησε αμέσως την πράξη του. Παραδέχθηκε ενοχή και στην επιμέτρηση της ποινής λήφθηκε υπόψη και άλλη παρόμοια υπόθεση. Στη δε υπόθεση Lungu κ.α. v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 545 το Ανώτατο Δικαστήριο μειώνοντας την ποινή των 6 μηνών του πρωτόδικου δικαστηρίου επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 μηνών για αδικήματα της διάρρηξης και κλοπής σε κάθε εφεσείοντα που ήταν άτομα νεαρής ηλικίας 22, 20 και 20 ετών αντιστοίχως, χωρίς προηγούμενες καταδίκες, οι οποίοι συνεργάστηκαν με την αστυνομία για τη διαλεύκανση της υπόθεσης και παραδέχθηκαν ενοχή. Η αξία της κλαπείσας περιουσίας ήταν Λ.Κ.£280, της οποίας μεγάλο μέρος βρέθηκε και θα επιστρεφόταν στον ιδιοκτήτη της. Στην επιμέτρηση της ποινής λήφθηκε υπόψη απουσία ιδιαίτερου προσχεδιασμού καθώς επίσης δύσκολες προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες. Επιπροσθέτως, στην υπόθεση Petrica v. Αστυνομίας Ποινική Έφεση Αρ. 159/2012, ημερ. 28.03.13, ποινή φυλάκισης 2 ετών που επιβλήθηκε για τη διάπραξη του αδικήματος της διάρρηξης και κλοπής από χρυσοχοείο κοσμημάτων συνολικής αξίας €500,00 κατά τη διάρκεια νύχτας σε άτομο ηλικίας 18 ετών, κατόπιν παραδοχής, με λευκό ποινικό μητρώο, ο οποίος ήλθε στην Κύπρο από τη χώρα καταγωγής του τη Ρουμανία επειδή δεν είχε τόπο διαμονής με σκοπό να εξεύρει εργασία, μειώθηκε κατ' έφεση, κατόπιν προβληματισμού, σε 15 μήνες. Επίσης, στην υπόθεση Φραντζίδης v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 158 ο εφεσείων ηλικίας 26 ετών παραδέχτηκε ενοχή σε 19 κατηγορίες διαρρήξεων κατοικίας, στις περισσότερες από τις οποίες κατά τη διάρκεια της νύχτας, καθώς και κλοπές. Λήφθηκαν υπόψη άλλες 11 υποθέσεις, 9 εκ των οποίων παρόμοιας φύσης. Ο εφεσείων βαρυνόταν ακόμη με 4 προηγούμενες καταδίκες. Το Εφετείο τονίζοντας τη σοβαρότητα τέτοιας φύσης αδικημάτων και ειδικότερα των νυχτερινών διαρρήξεων κατοικίας, επικύρωσε την ποινή φυλάκισης των 4 ετών που επέβαλε το πρωτόδικο δικαστήριο. Επιπλέον, στην υπόθεση Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος v. Ασυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 565 το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 2,5 ετών που το πρωτόδικο δικαστήριο επέβαλε σε άτομο του οποίου η εγκληματική συμπεριφορά συνοψίστηκε σε 6 διαρρήξεις επαγγελματικών υποστατικών, 33 διαρρήξεις εκκλησιών, 3 κλοπές από κλειδωμένα κιβώτια εισφορών εκκλησιών και 8 κοινές κλοπές, ήτοι 5 από οχήματα και 3 από κουτιά εισφορών. Μετρητά που δεν βρέθηκαν ανέρχονταν σε £860,50 πλέον $35 Αυστραλίας, μετρητά που βρέθηκαν £41,45, περιουσία που δεν ανευρέθηκε αξίας £1.011,65 και περιουσία που ανευρέθηκε αξίας £960,00. Περαιτέρω, στην υπόθεση Κλεοβούλου v. Δημοκρατίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 57 που αφορούσε υπόθεση διάρρηξης κατοικίας και κλοπής στην οποία λήφθηκαν υπόψη άλλες 10 παρόμοιες υποθέσεις όπου μέρος των κλαπέντων επιστράφηκε με τον εφεσείοντα να έχει 6 προηγούμενες καταδίκες επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 3,5 ετών που επικυρώθηκε κατ' έφεση. Επιπροσθέτως, στην υπόθεση Κλεοβούλου v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 485 που αφορούσε διάρρηξη κατοικίας με συνολικό ποσό κλαπέντων αντικειμένων ανερχόμενο σε £2.795,00 από το οποίο επιστράφηκε ποσό £760,00 με τον εφεσείοντα να βαρύνεται με 5 προηγούμενες καταδίκες και στην οποία υπόθεση λήφθηκαν υπόψη 10 παρόμοιες υποθέσεις όπως και μία άλλη που αφορούσε κλοπή οχήματος £1.000,00 που καταστράφηκε ενώ βρισκόταν στην κατοχή του εφεσείοντος, επιβλήθηκε πενταετής φυλάκιση η οποία δεν κρίθηκε έκδηλα υπερβολική από το Ανώτατο Δικαστήριο. Η έννοια της επιβολής αποτρεπτικών ποινών εξηγήθηκε στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 342. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, που αντανακλάται στο απόσπασμα και παρατίθεται στην απόφαση του Κακουργιοδικείου από το σύγγραμμα του Thomas «Principles of Sentencing", και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους." Εν πάσει περιπτώσει, σύμφωνα με τη νομολογία κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της πραγματικά περιστατικά ενώ κατά την επιμέτρηση της ποινής απαιτείται εξατομίκευση της κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος μέσα στα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση σε συνδυασμό με τα ελαφρυντικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την υπεράσπιση καθώς και εκείνων που πηγάζουν από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης αλλά και τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Το ότι τα υπό εκδίκαση αδικήματα είναι σοβαρά δεν ατονεί το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής (βλέπε Θεοχάρους v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 575). Όπως εξάλλου επισημάνθηκε στην υπόθεση Κόκκινος ν. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 135: "Η εξατομίκευση της ποινής έχει ως λόγο το συσχετισμό της τιμωρίας και με το άτομο του παραβάτη. όχι όμως την αποκλειστική συνάρτησή της με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη [Βλ. Eleni Evagorou v. The Police
(1971)2 C.L.R. 194]." Η διαδικασία όμως εξατομίκευσης της ποινής δεν συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα (βλέπε Καλανίδης v. Αστυνομίας, Τσιβιτσώφ v. Αστυνομίας, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Καλανίδη και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Τσιβιτσώφ, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 3/2008, 4/2008, 6/2008 και 7/2008, ημερομηνίας 11.05.09). Οι ατομικές συνθήκες του παραβάτη δικαιολογούν την εξισορρόπηση της ποινής ώστε να μη συνιστά μόνο τιμωρία για το έγκλημα, αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη (βλέπε Σωκράτους v. Δημοκρατίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 132, Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 224 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ανδρέα Τόκκαλλου
(2001)2 Α.Α.Δ. 95). Στρεφόμενος στην παρούσα περίπτωση παρατηρώ ότι πρόκειται για σοβαρή υπόθεση. Η ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης αναγνώρισε την σοβαρότητα της υπόθεσης αυτής χωρίς περιστροφές. Το στοιχείο της σοβαρότητας που εδώ ενέχεται είναι παράγοντας επιβαρυντικός για τον κατηγορούμενο. Τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα και οι συνθήκες που περιβάλουν τη διάπραξη των αδικημάτων οδηγούν σε κάποιο βαθμό προσχεδιασμό του εγκλήματος και παράλληλα εκτέλεση του κατά τρόπο μη ερασιτεχνικό. Ο κατηγορούμενος φρόντισε πρώτα να εξασφαλίσει με παράνομο τρόπο κλειδί της κυρίας εισόδου της οικίας του παραπονούμενου και έχοντας πλέον αυτό συνέχισε και ολοκλήρωσε το παράνομο έργο του χωρίς να αφήσει οποιαδήποτε ίχνη ως προς την παράνομη δράση του. Αυτά σαφώς είναι παράγοντες που επιβαρύνουν τη θέση του. Η μεγάλη αξία των κλαπέντων ηλεκτρονικών αντικειμένων που συνολικά ανέρχεται στα €800,00 σε συνδυασμό με την πρόκληση αντίστοιχης ζημιάς στον παραπονούμενο για την περίοδο που υπήρξε η παράνομη οικειοποίηση τους είναι ένας επιπλέον επιβαρυντικός παράγοντας για τον κατηγορούμενο. Δεν διαφεύγει ακόμη της προσοχής του Δικαστηρίου το γεγονός ότι η έγκαιρη παρέμβαση μελών της αστυνομίας απέτρεψε την παράνομη προσπάθεια του κατηγορουμένου να πωλήσει τα κλεμμένα αντικείμενα, στα πλαίσια της οποίας ο τελευταίος διεξήγαγε επιχείρηση πώλησης τους έξω από συγκεκριμένο εστιατόριο στη λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων στην Κάτω Πάφο. Από την άλλη, προς όφελος του κατηγορουμένου για σκοπούς μετριασμού της ποινής στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνω υπόψη μου τα εξής: (α) Την συνεργασία του με τις αστυνομικές αρχές και την ομολογία του στη διάπραξη των αδικημάτων του κατηγορητηρίου οδηγώντας έτσι στην πλήρη εξιχνίαση της υπόθεσης αυτής. (β) Την άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο. (γ) Το λευκό ποινικό μητρώο του. (δ) Ότι όλα τα κλοπιμαία αντικείμενα εντοπίστηκαν και βρίσκονται στην κατοχή της αστυνομίας με αποτέλεσμα ο κατηγορούμενος τελικά να μην προσποριστεί οποιοδήποτε οικονομικό ή άλλου είδους όφελος. (ε) Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, όπως αυτές εκτέθηκαν μέσα από την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και ειδικότερα ότι: · Είναι ηλικίας 19 ετών και άγαμος. · Προέρχεται από πολυμελή διαλυμένη οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. · Σε ηλικία 3 ετών οι γονείς του χώρισαν λόγω της εμπλοκής του πατέρα του με τον τζόγο αλλά και την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ στην οποία αυτός προέβαινε με τον οποίο έχει αραιή επικοινωνία. · Η φοίτηση του περιορίστηκε μέχρι το γυμνάσιο όταν αποφάσισε να σταματήσει το σχολείο. · Εργάστηκε για 2 μήνες ως σερβιτόρος σε εστιατόριο και έκτοτε είναι άνεργος. Γενικά, λαμβάνω υπόψη μου οτιδήποτε άλλο έχει αναφερθεί ή τεθεί ενώπιον μου και αποτελεί ελαφρυντικό στοιχείο για τον κατηγορούμενο. Μέσα από την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ο κατηγορούμενος ισχυρίζεται ότι προέβηκε στη διάπραξη των αδικημάτων για οικονομικούς λόγους έτσι ώστε, χωρίς να επιβαρύνει οικονομικά τον αδελφό του, να εξασφαλίσει το απαιτούμενο χρηματικό ποσό για την αγορά εισιτηρίου επιστροφής στη Ρουμανία, χώρα από την οποία κατάγεται. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση αποτελεί διαβατήριο συγχώρεσης ή παράγοντα που να δικαιολογεί την ομολογουμένως καταδικαστέα παράνομη συμπεριφορά του κατηγορουμένου. Ο κατηγορούμενος μπορούσε να αναζητήσει εργασία και να εργαστεί για όσο χρονικό διάστημα χρειαζόταν για να συγκεντρώσει το απαραίτητο ποσό που θα τον οδηγούσε πίσω στην Ρουμανία. Στην εξασφάλιση εργασίας μπορούσε να ζητήσει την βοήθεια του αδελφού του που ήδη εργάζεται στην Κύπρο. Σίγουρα άλλη επιλογή ήταν να δανειστεί χρήματα από άτομα της οικογένειας του που ήδη εργάζονται με σταθερό μηνιαίο εισόδημα και συγκεκριμένα είτε από τον αδελφό του είτε από την μητέρα του ή και από τους δύο το αναγκαίο ποσό χρημάτων με το οποίο θα επέστρεφε στη Ρουμανία και με την πρώτη ευκαιρία να τους το αποπληρώσει. Αντί των πιο πάνω εύκολων και συνάμα νόμιμων επιλογών, ο κατηγορούμενος ακολούθησε την εξίσου εύκολη πλην όμως παράνομη οδό με σκοπό την ταχεία υλοποίηση του στόχου του. Ασφαλώς το νεαρό της ηλικίας του κατηγορουμένου καθώς και γενικότερα οι μη ρόδινες προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του δεν αφήνουν απαθή το Δικαστήριο αλλά αντίθετα το προβληματίζουν. Οι προαναφερόμενες προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές συνθήκες του κατηγορουμένου σαφώς και λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά την επιμέτρηση της ποινής. Ωστόσο θα πρέπει να τονιστεί ότι στις περιπτώσεις, όπως στην παρούσα υπόθεση, όπου διαπράττονται σοβαρά αδικήματα για τα οποία πρέπει να επιβάλλονται αποτρεπτικές ποινές, οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου είναι ήσσονος σημασίας έτσι ώστε, όπως προηγουμένως έχει λεχθεί, με την εξατομίκευση της ποινής να μην υπονομεύεται ή να καταστρέφεται ο αποτρεπτικός χαρακτήρας της ποινής (Ιωάννου άλλως Μουσικός v. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 286 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ζαννέτου
(2001)2 Α.Α.Δ. 438). Η δε οικονομική κρίση που επιδεινώνεται στον τόπο μας δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ελαφρυντικός παράγοντας που θα δικαιολογούσε παρέκκλιση από την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, σε υποθέσεις αδικημάτων εναντίον περιουσίας και τούτο με στόχο την προστασία της περιουσίας των πολιτών (Τσιλικίδης v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 7/2013, ημερ. 26.03.13). Καθοδηγούμενος από τη σχετική επί του θέματος νομολογία και συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω περιλαμβανομένου των δεδομένων που αφορούν την παρούσα υπόθεση και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλουν τη διάπραξη αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων και με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής, χωρίς παράλληλα να παραγνωρίζονται οι προαναφερόμενοι ελαφρυντικοί παράγοντες, κρίνω ότι η μόνη αρμόζουσα, υπό τις περιστάσεις, ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί στον κατηγορούμενο είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Ειδικότερα, η σοβαρότητα των αδικημάτων όπως αυτή πηγάζει μέσα από τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής σε συνδυασμό με την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, καθιστά αναπόφευκτη την επιβολή στον κατηγορούμενο ποινή στερητικής της ελευθερίας του. Επαναλαμβάνεται ότι όλοι οι πιο πάνω ελαφρυντικοί παράγοντες λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής, πλην όμως δεν είναι τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, λόγω της σοβαρότητας και συχνότητας διάπραξης των αδικημάτων όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω και των περιστατικών της υπόθεσης αυτής, για αποφυγή επιβολής της αρμόζουσας ποινής. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος αλλά όχι όμως και το είδος της ποινής. Καταληκτικά επιβάλλεται στον κατηγορούμενο οι εξής ποινές: 1η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 12 μηνών 2η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 6 μηνών 3η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 12 μηνών 4η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 6 μηνών Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο συντρέχουν. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου θα εξετάσω τώρα εάν οι ποινές που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο θα πρέπει να οδηγήσουν στην άμεση φυλάκιση του ή δύναται να ανασταλούν δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72. Εξάλλου αυτό ήταν το αίτημα της συνηγόρου υπεράσπισης. Με το Νόμο 186(Ι)/2003, ο οποίος τροποποίησε την πιο πάνω νομοθεσία, η διακριτική ευχέρεια αναστολής μιας ποινής φυλάκισης έχει πλέον διευρυνθεί, καθώς όπως προνοείται μέσα από το άρθρο 3
(2)το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου (βλέπε επίσης Στεφάνου v. Αστυνομίας
(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161 τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση αυτή είναι χαρακτηριστικό και ομιλεί από μόνο του: "Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν.41(Ι)/97(που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing in Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.α.
(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου
(1996)2 Α.Α.Δ. 303)." Κατόπιν προσεκτικής μελέτης των περιστάσεων της υπόθεσης καθώς και των προσωπικών συνθηκών του κατηγορουμένου, κρίνω ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ή παράγοντας που να δικαιολογεί την έκδοση διαταγής για αναστολή της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Παρόλα αυτά, όλοι οι ελαφρυντικοί παράγοντες λήφθηκαν υπόψη για τη δραστική μείωση της ποινής που του επιβλήθηκε (βλέπε άρθρο 3
(2)του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72, Στεφάνου v. Αστυνομίας
(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09, Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161 και Λεωνίδου ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 663). Έπεται ότι το αίτημα της ευπαιδεύτου συνηγόρου απορρίπτεται. Η έκτιση της ποινής του κατηγορουμένου θα αρχίσει από τις 27.02.14, δηλαδή από την ημερομηνία που τελεί υπό κράτηση για την παρούσα υπόθεση. Περαιτέρω, δίδω οδηγίες όπως ένας φορητός ηλεκτρονικός υπολογιστής μάρκας Dell και ένα ηλεκτρονικό αντικείμενο τύπου Tablet Nexus 7 G3 να παραδοθούν στον νόμιμο δικαιούχο τους. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Sentence Αναφορά: Ποινικό/Διάρρηξη-Κλοπή/Ποινή cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο