Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, Αρ. Υπόθεσης: 2778/2011, 5/5/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:B82 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Γ. Κ. Βλάμη, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 2778/2011 Μεταξύ: Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου v. ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 05.05.14 Εμφανίσεις: Για Κατηγορούσα Αρχή: κα Σ. Παπαλαζάρου (ο κ. Συμεού για ν' ακούσει απόφαση) Για Κατηγορούμενο: κα Μ. Σαββίδου (η κα Α. Σαββίδου για ν' ακούσει απόφαση) Κατηγορούμενος: παρών ΠΟΙΝΗ Ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος, κατόπιν δικής του παραδοχής, σε κατηγορία διάρρηξης κατοικίας κατά παράβαση των άρθρων 291 και 292(α) του Κεφ.154 μετά των συναφών τροποποιήσεων (κατηγορία 1) και σε κατηγορία κλοπής κατά παράβαση των άρθρων 255 και 266(β) του Κεφ.154 (κατηγορία 2). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικημάτων, στις 07.10.10 ο κατηγορούμενος διέρρηξε και εισήλθε στην κατοικία της Ανδρούλλας Μαυροσάββα που βρίσκεται στην λεωφόρο Μαραθόβουνου αρ.35 στο Στρουμπί της επαρχίας Πάφου από την οποία έκλεψε μία τηλεόραση μάρκας Samsung και μία ηλεκτρονική συσκευή ψηφιακών δίσκων (DVD player) μάρκας Samsung συνολικής αξίας €800,00, όλα περιουσία της πιο πάνω κυρίας. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως έχουν εκτεθεί από την εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, είναι τα ακόλουθα: Στις 07.10.10 η Ανδρούλλα Μαυροσάββα (Μ1), παραπονούμενη στην υπόθεση αυτή, κατάγγειλε στην αστυνομία ότι άγνωστος διέρρηξε την οικία της που βρίσκεται στην λεωφόρο Μαραθόβουνου αρ.35 στο Στρουμπί της επαρχίας Πάφου από την οποία έκλεψε μία τηλεόραση μάρκας Samsung και μία ηλεκτρονική συσκευή ψηφιακών δίσκων (DVD player) μάρκας Samsung συνολικής αξίας €800,00 και όλα περιουσία της. Άνδρες του Τμήματος Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων Πάφου μετέβηκαν στη σκηνή και προέβηκαν σε δαχτυλοσκοπικό έλεγχο του μέρους όπου έλαβαν αποτυπώματα και δειγματοληψίες, τα οποία και απέστειλαν στον κλάδο δακτυλοσκοπίας του Αρχηγείου Αστυνομίας για επιστημονικές εξετάσεις. Στις 09.11.10 ο ανώτερος υπαστυνόμος Α. Σάββα (Μ4) ενημέρωσε το Τμήμα Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων Πάφου ότι από τις επιστημονικές εξετάσεις και τα αποτελέσματα των δαχτυλικών αποτυπωμάτων καταδεικνύεται ότι αυτά ταυτίζονται με τα δακτυλικά αποτυπώματα του κατηγορουμένου. Συνεπεία αυτής της εξέλιξης εξασφαλίστηκε την ίδια ημέρα δικαστικό ένταλμα σύλληψης και ο κατηγορούμενος συνελήφθηκε αυθημερόν. Διεξήχθηκε έρευνα στην οικία του χωρίς να ανευρεθεί οτιδήποτε. Σε κατάθεση που του λήφθηκε στις 09.11.10 ο κατηγορούμενος ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι ουδέποτε επισκέφτηκε την οικία για την οποία κατηγορείται ότι διέρρηξε. Ακολούθως λήφθηκαν νέα δακτυλικά αποτυπώματα με την συγκατάθεση του κατηγορουμένου, η επιστημονική εξέταση των οποίων έδειξε ταύτιση τους με τα δακτυλικά αποτυπώματα που λήφθηκαν από την σκηνή. Στις 12.11.10 ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γραπτώς και απάντησε "Ότι έχω να πω θα το πω στο Δικαστήριο." Καταλήγοντας, η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής, αφού ανάφερε ότι η παραπονούμενη έχει αποζημιωθεί από τον κατηγορούμενο, δήλωσε πως ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου ενώ παράλληλα είπε ότι έχουν δημιουργηθεί €95,00 έξοδα αναφορικά με την υπόθεση αυτή. Επιπλέον, η κυρία Παπαλαζάρου ζήτησε την κατάσχεση και καταστροφή των δακτυλικών αποτυπωμάτων, δειγματοληψιών και παρειακών επιχρισμάτων. Λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για ετοιμασία έκθεσης από το Γραφείο Ευημερίας. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της, ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 25 ετών από την Γεωργία, αρραβωνιασμένος και πατέρας ενός παιδιού ηλικίας 4 μηνών. Σήμερα το Δικαστήριο έχει πληροφορηθεί ότι η σύζυγος του κατηγορούμενου κυοφορεί το δεύτερο παιδί τους ηλικίας 5 μηνών. Ο κατηγορούμενος διαμένει με τη συμβία του, το ανήλικο τέκνο του και τους γονείς του σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα 3 υπνοδωματίων στην Πάφο, για το οποίο καταβάλλεται ενοίκιο ύψους €280,00 στο οποίο υπάρχει ο απαραίτητος οικιακός εξοπλισμός και επίπλωση, το δε επίπεδο καθαριότητας είναι πολύ καλό ενώ οι συνθήκες διαβίωσης είναι ικανοποιητικές. Ο κατηγορούμενος προέρχεται από οικογένεια χαμηλής κοινωνικοοικονομικής κατάστασης. Ο πατέρας του εργαζόταν στις οικοδομές μέχρι το 2011 και έκτοτε είναι άνεργος. Η μητέρα του εργάστηκε στο παρελθόν ως λογίστρια στην Ρωσία και ως εργάτρια σε χωράφια στη Γεωργία και στην Ελλάδα ενώ σήμερα στην Κύπρο εργάζεται ως καμαριέρα σε ξενοδοχείο. Τα μηνιαία εισοδήματα του προέρχονται από την εργασία του και ανέρχονται στα €700,00 καθώς και από την εργασία της μητέρας του που ανέρχονται στα €800,
- Παράλληλα, δεν φαίνεται να υπάρχουν αποταμιεύσεις, χρέη και ακίνητη περιουσία εις το όνομα του κατηγορουμένου, στον οποίο ανήκει ένα αυτοκίνητο αξίας €1.000,
- Ο κατηγορούμενος είναι απόφοιτος γυμνασίου. Διέκοψε τη φοίτηση του από το λύκειο λόγω σοβαρού τραυματισμού που υπέστη στο πόδι του μετά από τροχαίο ατύχημα που είχε τον Μάρτιο του έτους
- Ως αποτέλεσμα του ατυχήματος, ο κατηγορούμενος υπεβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση όπου αφαιρέθηκε η επιγονατίδα. Έκτοτε ο κατηγορούμενος έχει πόνους μετά από πολύωρη ορθοστασία ή βάδιση ή όταν ασχολείται με χειρονακτική εργασία. Σε σχέση με το ιατρικό του πρόβλημα αυτό αλλά και γενικότερα την ιατρική κατάσταση του προσκομίστηκε ιατρικό πιστοποιητικό του χειρούργου ορθοπεδικού-τραυματιολόγου Δρ. Γιώργου Αντωνιάδη ημερομηνίας 12.10.12 καθώς επίσης δύο ιατρικές γνωματεύσεις ημερομηνίας 21.11.05 και 07.06.06 του αναπληρωτή διευθυντή ορθοπεδικής κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Καβάλας, έγγραφα τα οποία συνοδεύουν την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Παρ' όλα αυτά όμως, όπως σημειώνεται στην εν λόγω έκθεση, ο κατηγορούμενος εργάζεται με μερική απασχόληση στις οικοδομές. Τον Ιούνιο του έτους 2012 ο κατηγορούμενος τέλεσε αρραβώνα με την συμβία του και στις 29.11.13 απέκτησαν ένα παιδί. Περιγράφεται ως ήσυχο άτομο που δεν δημιουργεί προβλήματα. Ψάχνει συνεχώς για πλήρη απασχόληση και δείχνει ενδιαφέρον για την οικογένεια του. Μετά δε την διάπραξη του αδικήματος ο κατηγορούμενος διέκοψε τη συναναστροφή του με άτομα που έκανε παρέα στο παρελθόν και ήταν αναμεμειγμένα σε διάφορες ποινικές υποθέσεις. Το περιεχόμενο τόσο της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας όσο και των ιατρικών εγγράφων που επισυνάπτονται στην εν λόγω έκθεση λαμβάνεται υπόψη για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής. Χωρίς να αμφισβητήσει επί της ουσίας τους τα γεγονότα που εκτέθηκαν από την εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, η ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης αφού είπε ότι ο πελάτης της απολογείται για την αξιόποινη συμπεριφορά του και ότι αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα των αδικημάτων που διέπραξε, πρόταξε το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου αλλά και το γεγονός ότι μετά τη διάπραξη των αδικημάτων ο κατηγορούμενος δεν απασχόλησε ξανά τη δικαιοσύνη ενώ προέβηκε και σε αποζημίωση στην παραπονούμενη με αποτέλεσμα η τελευταία να μην έχει οποιοδήποτε παράπονο εναντίον του. Επίσης, η εν λόγω συνήγορος κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του το γεγονός ότι τα αδικήματα διαπράχτηκαν πριν από περίπου 3,5 χρόνια όταν ο κατηγορούμενος ήταν νεαρός και ανώριμος και συναναστρεφόταν με κακές παρέες που τον παρέσυραν. Έκτοτε όμως, όπως η κυρία Σαββίδου είπε, ο κατηγορούμενος δεν σχετίζεται με τα άτομα αυτά. Ερχόμενη στις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, η συνήγορος υπεράσπισης υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας προσθέτοντας ότι ο πελάτης της είναι ο μόνος που αναλαμβάνει τα έξοδα της οικογένειας του αφού η αρραβωνιαστικιά του είναι άνεργη. Η εν λόγω συνήγορος υποστήριξε ακόμη ότι στο διάστημα που διέρρευσε από τη διάπραξη των αδικημάτων έχουν μεταβληθεί οι προσωπικές και οικονομικές συνθήκες του κατηγορουμένου. Τέλος η κυρία Σαββίδου ευσεβάστως εισηγήθηκε πως σε περίπτωση που το Δικαστήριο προσανατολίζεται να επιβάλει ποινή στερητικής της ελευθερίας του πελάτη της αυτή να ανασταλεί καθότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο. Αναμφίβολα τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ότι διέπραξε είναι πολύ σοβαρά, γεγονός που αναγνώρισε ευθέως και η ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης. Η σοβαρότητα των εν λόγω αδικημάτων αντανακλάται, κατ' αρχήν, μέσα από τις προβλεπόμενες από το νόμο ποινές. Το ύψος της ποινής που προβλέπεται στο νόμο ως η μέγιστη ποινή για κάθε αδίκημα αποτελεί ένδειξη της σοβαρότητας του και παράγοντα που το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής (Βραχίμης v. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 527, Λεβέντης v. Αστυνομίας
(2000)2 Α.Α.Δ. 632 και Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας v. Χρυσοστόμου κ.α.
(2002)2 Α.Α.Δ. 575). Συγκεκριμένα, το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας θεωρείται κακούργημα και τιμωρείται, με βάση το άρθρο 292(α) του Κεφ.154, με ποινή φυλάκισης 7 ετών εκτός αν η διάρρηξη διαπραχτεί κατά τη διάρκεια νύχτας οπότε η ποινή φυλάκισης αυξάνεται σε 10 χρόνια. Το δε αδίκημα της κλοπής επισύρει, με βάση το άρθρο 262 του Κεφ.154, ποινή φυλάκισης 3 ετών εκτός αν λόγω των περιστάσεων της κλοπής ή της φύσης του πράγματος που κλάπηκε προβλέπεται κάποια άλλη ποινή. Τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ότι διέπραξε θεωρούνται αρκετά σοβαρά για τον επιπρόσθετο λόγο ότι η συνδυασμένη διάπραξη τους παρουσιάζει σήμερα ιδιαίτερα ανησυχητική έξαρση στο νησί, πράγμα για το οποίο λαμβάνω δικαστική γνώση από τις υποθέσεις οι οποίες καταχωρούνται ενώπιον του Δικαστηρίου. Ειδικότερα πρόσφατα στην επαρχία Πάφου η ραγδαία αύξηση της συχνότητας διάπραξης του αδικήματος της διάρρηξης, κλοπής καθώς και άλλων ομοειδών αδικημάτων έλαβε πολύ ανησυχητικές διαστάσεις (Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος v. Ασυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 565). Εξίσου όμως ανησυχητικό και συνάμα θλιβερό είναι το γεγονός ότι σημειώνεται αυξητική τάση κρουσμάτων διάπραξης τέτοιων σοβαρών αδικημάτων και ειδικότερα στην Πάφο από άτομα πολύ νεαρής ηλικίας. Η σοβαρότητα των αδικημάτων αυτών έγκειται επιπλέον στο γεγονός ότι πρόκειται για αδικήματα που φανερώνουν ασέβεια και καταπατούν κατάφωρα τα συνταγματικά δικαιώματα της κατοχής και απόλαυσης περιουσίας. Επίσης, είναι αδικήματα που η διάπραξη τους προκαλεί αισθήματα φόβου και ανασφάλειας στους πολίτες για επικράτηση της παρανομίας. Είναι γεγονός ότι τέτοιου είδους αδικήματα προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη (Παναγίδης v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 104). Στην υπόθεση Nabokov v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 381 παρατίθενται προγενέστερες αποφάσεις που αντικατοπτρίζουν την ανησυχητικά αυξητική τάση και έκταση διαρρήξεων και κλοπών στον τόπο μας: "Στη Γ. Εισαγγελέας v. Cham & άλλων
(1993)2 Α.Α.Δ. 129, αδικήματα διάρρηξης και κλοπής κατέστησαν, ως χαρακτηρίζεται, 'μάστιγα για την κυπριακή κοινωνία.', η οποία δεν μπορεί να αφεθεί ανέλεγκτη. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση του Εφετείου Παναγίδη v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 104 συνοψίζει την κρατούσα κατάσταση, όπως και το καθήκον της Δικαιοσύνης προς διαφύλαξη της έννομης τάξης (σελ. 105-106): Η θλιβερή διαπίστωση είναι πως τα τελευταία χρόνια το έγκλημα στην Κύπρο παρουσιάζει αυξητική τάση. Οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης. Σημειώνεται, αντίθετα, έξαρση. Τα δικαστήρια αντιμετώπισαν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα γιατί προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφαλείας του πολίτη." Τα Δικαστήρια, μέσα από επισημάνσεις και υποδείξεις της νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, αντιμετωπίζουν τέτοιας φύσης αδικήματα με αυστηρότητα μέσω της επιβολής αποτρεπτικών ποινών σε μια προσπάθεια αναχαίτισης τους και προστασίας της κοινωνίας (Παναγιώτου (Αντάρτης) v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 138, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Ανδρέου
(1994)2 Α.Α.Δ. 194, Dirazo ν. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 197, Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 113, AI - Awar κ.α. ν. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 160 και Lungu κ.α. v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 545). Όπως έχει τονιστεί στην υπόθεση Φραντζίδης v. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 77 είναι επιτακτική ανάγκη αυτού του είδους η εγκληματικότητα να ανακοπεί γιατί έχει κλονίσει σοβαρά την εμπιστοσύνη του κοινού στους θεσμούς της δημόσιας ασφάλειας. Θεώρηση της νομολογίας επισημαίνει ότι για τα αδικήματα της διάρρηξης και κλοπής η συνήθης ποινή που επιβάλλεται είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Η επιβολή αποτρεπτικών ποινών και συνήθως στερητικής της ελευθερίας στα αδικήματα διάρρηξης και κλοπής είναι ένας τρόπος πάταξης του φαινομένου (Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστάκη Αναστασίου
(2005)2 Α.Α.Δ. 125, Francis Kenneth Smith and another v. The Police
(1969)2 C.L.R. 189, Yiannakou v. The Police
(1982)2 C.L.R. 37, Nicolaou and another v. The Republic
(1982)2 C.L.R. 156. Charitou v. The Republic
(1987)2 C.L.R. 170, Γρηγορίου ν. Δημοκρατίας
(1993)2 C.L.R. 158 και Nabokov v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 381). Ενδεικτικά παραπέμπω στην υπόθεση Ψύλλας v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 430 όπου επικυρώθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 6 μηνών για κλοπή ποσών Λ.Κ.£350,00 και Λ.Κ.£20,00. Ακόμη στην υπόθεση Χαραλάμπους v. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 222 το Ανώτατο Δικαστήριο επέβαλε ποινή φυλάκισης 3 μηνών σε άτομο που έκλεψε από σταθμευμένο αυτοκίνητο ραδιομαγνητόφωνο αξίας Λ.Κ.£350,00 μαζί με τον άλλο συγκατηγορούμενο του, το οποίο εγκατέστησε στο αυτοκίνητο του. Όταν συνελήφθηκε ομολόγησε αμέσως την πράξη του. Παραδέχθηκε ενοχή και στην επιμέτρηση της ποινής λήφθηκε υπόψη και άλλη παρόμοια υπόθεση. Στη δε υπόθεση Lungu κ.α. v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 545 το Ανώτατο Δικαστήριο μειώνοντας την ποινή των 6 μηνών του πρωτόδικου δικαστηρίου επέβαλε ποινή φυλάκισης 4 μηνών για αδικήματα της διάρρηξης και κλοπής σε κάθε εφεσείοντα που ήταν άτομα νεαρής ηλικίας 22, 20 και 20 ετών αντιστοίχως, χωρίς προηγούμενες καταδίκες, οι οποίοι συνεργάστηκαν με την αστυνομία για τη διαλεύκανση της υπόθεσης και παραδέχθηκαν ενοχή. Η αξία της κλαπείσας περιουσίας ήταν Λ.Κ.£280, της οποίας μεγάλο μέρος βρέθηκε και θα επιστρεφόταν στον ιδιοκτήτη της. Στην επιμέτρηση της ποινής λήφθηκε υπόψη απουσία ιδιαίτερου προσχεδιασμού καθώς επίσης δύσκολες προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες. Επίσης, στην υπόθεση Φραντζίδης v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 158 ο εφεσείων ηλικίας 26 ετών παραδέχτηκε ενοχή σε 19 κατηγορίες διαρρήξεων κατοικίας, στις περισσότερες από τις οποίες κατά τη διάρκεια της νύχτας, καθώς και κλοπές. Λήφθηκαν υπόψη άλλες 11 υποθέσεις, 9 εκ των οποίων παρόμοιας φύσης. Ο εφεσείων βαρυνόταν ακόμη με 4 προηγούμενες καταδίκες. Το Εφετείο τονίζοντας τη σοβαρότητα τέτοιας φύσης αδικημάτων και ειδικότερα των νυχτερινών διαρρήξεων κατοικίας, επικύρωσε την ποινή φυλάκισης των 4 ετών που επέβαλε το πρωτόδικο δικαστήριο. Επιπλέον, στην υπόθεση Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος v. Ασυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ. 565 το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε ποινή φυλάκισης 2,5 ετών που το πρωτόδικο δικαστήριο επέβαλε σε άτομο του οποίου η εγκληματική συμπεριφορά συνοψίστηκε σε 6 διαρρήξεις επαγγελματικών υποστατικών, 33 διαρρήξεις εκκλησιών, 3 κλοπές από κλειδωμένα κιβώτια εισφορών εκκλησιών και 8 κοινές κλοπές, ήτοι 5 από οχήματα και 3 από κουτιά εισφορών. Μετρητά που δεν βρέθηκαν ανέρχονταν σε £860,50 πλέον $35 Αυστραλίας, μετρητά που βρέθηκαν £41,45, περιουσία που δεν ανευρέθηκε αξίας £1.011,65 και περιουσία που ανευρέθηκε αξίας £960,00. Περαιτέρω, στην υπόθεση Κλεοβούλου v. Δημοκρατίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 57 που αφορούσε υπόθεση διάρρηξης κατοικίας και κλοπής στην οποία λήφθηκαν υπόψη άλλες 10 παρόμοιες υποθέσεις όπου μέρος των κλαπέντων επιστράφηκε με τον εφεσείοντα να έχει 6 προηγούμενες καταδίκες επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 3,5 ετών που επικυρώθηκε κατ' έφεση. Επιπροσθέτως, στην υπόθεση Κλεοβούλου v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 485 που αφορούσε διάρρηξη κατοικίας με συνολικό ποσό κλαπέντων αντικειμένων ανερχόμενο σε £2.795,00 από το οποίο επιστράφηκε ποσό £760,00 με τον εφεσείοντα να βαρύνεται με 5 προηγούμενες καταδίκες και στην οποία υπόθεση λήφθηκαν υπόψη 10 παρόμοιες υποθέσεις όπως και μία άλλη που αφορούσε κλοπή οχήματος £1.000,00 που καταστράφηκε ενώ βρισκόταν στην κατοχή του εφεσείοντος, επιβλήθηκε πενταετής φυλάκιση η οποία δεν κρίθηκε έκδηλα υπερβολική από το Ανώτατο Δικαστήριο. Στην δε πρόσφατη υπόθεση Petrica v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 159/12 ημερ. 28.03.13 ποινή φυλάκισης 2 ετών που επιβλήθηκε σε 2 κατηγορίες διάρρηξης κτιρίου κατά τη διάρκεια νύχτας και κλοπής μειώθηκε κατόπιν προβληματισμού από το Ανώτατο Δικαστήριο σε 15 μήνες. Η έννοια της επιβολής αποτρεπτικών ποινών εξηγήθηκε στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 342. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, που αντανακλάται στο απόσπασμα και παρατίθεται στην απόφαση του Κακουργιοδικείου από το σύγγραμμα του Thomas «Principles of Sentencing", και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους." Εν πάσει περιπτώσει, σύμφωνα με τη νομολογία, κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της πραγματικά περιστατικά ενώ κατά την επιμέτρηση της ποινής απαιτείται εξατομίκευση της κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος μέσα στα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση σε συνδυασμό με τα ελαφρυντικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την υπεράσπιση καθώς και εκείνων που πηγάζουν από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης αλλά και τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Το ότι τα υπό εκδίκαση αδικήματα είναι σοβαρά δεν ατονεί το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής (βλέπε Θεοχάρους v. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 575). Όπως εξάλλου επισημάνθηκε στην υπόθεση Κόκκινος ν. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 135: "Η εξατομίκευση της ποινής έχει ως λόγο το συσχετισμό της τιμωρίας και με το άτομο του παραβάτη. όχι όμως την αποκλειστική συνάρτησή της με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη [Βλ. Eleni Evagorou v. The Police
(1971)2 C.L.R. 194]." Η διαδικασία όμως εξατομίκευσης της ποινής δεν συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα (βλέπε Καλανίδης v. Αστυνομίας, Τσιβιτσώφ v. Αστυνομίας, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Καλανίδη και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Τσιβιτσώφ, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 3/2008, 4/2008, 6/2008 και 7/2008, ημερομηνίας 11.05.09). Οι ατομικές συνθήκες του παραβάτη δικαιολογούν την εξισορρόπηση της ποινής ώστε να μη συνιστά μόνο τιμωρία για το έγκλημα, αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη (βλέπε Σωκράτους v. Δημοκρατίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 132, Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 224 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ανδρέα Τόκκαλλου
(2001)2 Α.Α.Δ. 95). Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ ότι τα γεγονότα και οι συνθήκες που περιβάλουν τη διάπραξη των αδικημάτων τα καθιστούν όντως σοβαρά. Συγκεκριμένα, το ότι ο κατηγορούμενος διέρρηξε και εισήλθε εντός της οικίας της παραπονούμενης από την οποία έκλεψε ηλεκτρονικά είδη είναι από μόνος του ένας επιβαρυντικός παράγοντας που σαφώς λαμβάνεται υπόψη. Επίσης η επιλογή της συγκεκριμένης οικίας τη δεδομένη στιγμή που η παραπονούμενη δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει για το τι θα συνέβαινε εκεί, η οποία «επιχείρηση» στέφτηκε με επιτυχία δείχνει μία οργανωμένη και σχεδιασμένη συμπεριφορά από μέρους του κατηγορουμένου, στοιχείο που επιβαρύνει τη θέση του κατηγορουμένου. Δεν διαφεύγει ακόμη της προσοχής του Δικαστηρίου το είδος και η αξία των αντικειμένων που κλάπηκαν. Συγκεκριμένα, η συνολική αξία της τηλεόρασης μάρκας Samsung και της ηλεκτρονικής συσκευής ψηφιακών δίσκων (DVD player) μάρκας Samsung που κλάπηκαν ανέρχεται σε €800,00, πράγμα που παράλληλα σημαίνει ότι προκλήθηκε αντίστοιχη ζημιά στην παραπονούμενη στην οποία ανήκει η κλοπιμαία περιουσία για την περίοδο τουλάχιστο μέχρι την αποζημίωση της. Δεν παραγνωρίζεται ακόμη το γεγονός ότι η αξιόποινη συμπεριφορά του κατηγορουμένου τερματίστηκε μόνο μετά από την καταγγελία της παραπονούμενης και της άμεσης επέμβασης μελών της αστυνομίας μέσα από έρευνες. Από την άλλη, προς όφελος του κατηγορουμένου για σκοπούς μετριασμού της ποινής στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνω υπόψη μου τα εξής: (α) Την παραδοχή του στο Δικαστήριο έστω και αν αυτή έγινε σ' αυτό το στάδιο. (β) Το λευκό ποινικό μητρώο του. (γ) Την απολογία του όπως αυτή εκφράστηκε στο Δικαστήριο δια της συνηγόρου του. (δ) Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, όπως αυτές εκτέθηκαν μέσα από την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και ειδικότερα ότι: · Όταν διέπραξε τα αδικήματα ήταν ηλικίας 22 ετών. · Σήμερα είναι ηλικίας 25 ετών από την Γεωργία, αρραβωνιασμένος και πατέρας ενός παιδιού ηλικίας 4 μηνών. Καθώς και ότι η σύζυγος του σήμερα κυοφορεί το δεύτερο παιδί τους ηλικίας 5 εβδομάδων. · Διαμένει με τη συμβία του, το ανήλικο τέκνο του και τους γονείς του σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα 3 υπνοδωματίων στην Πάφο, για το οποίο καταβάλλεται ενοίκιο ύψους €280,00. · Τα μηνιαία εισοδήματα της οικογένειας του προέρχονται από την εργασία του υπό την μορφή μερικής απασχόλησης στις οικοδομές και ανέρχονται στα €700,00 καθώς και από την εργασία της μητέρας του που ανέρχονται στα €800,00. · Η συμβία του κατηγορουμένου είναι άνεργη. · Ο κατηγορούμενος δείχνει ενδιαφέρον για την οικογένεια του ενώ μετά την διάπραξη των αδικημάτων διέκοψε τη συναναστροφή του με άτομα που έκανε παρέα στο παρελθόν και ήταν αναμεμειγμένα σε διάφορες ποινικές υποθέσεις. Επίσης, προς όφελος του κατηγορουμένου λαμβάνω υπόψη την αποζημίωση του προς την παραπονούμενη. Αυτό ασφαλώς είναι ένας παράγοντας που συνηγορεί υπέρ του όμως δεν αποτελεί βαρυσήμαντο στοιχείο και ούτε αποκτά κυριαρχική σημασία στην επιβολή ποινής, ιδιαίτερα στην περίπτωση μας όπου τα αδικήματα που διαπράχτηκαν είναι εκ φύσεως αλλά και στη βάση των γεγονότων σοβαρά (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ματθαίου άλλως "Μαλέκκου"
(2003)2 Α.Α.Δ. 50 και Δημητρίου v. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ. 46). Η ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης αναφέρθηκε στο σοβαρό τραυματισμό που ο κατηγορούμενος είχε στο πόδι του ένεκα τροχαίου ατυχήματος τον Μάρτιο του έτους 2005 καθώς επίσης στις επιπτώσεις και προβλήματα που αυτός βίωσε και συνεχίζει μέχρι σήμερα να βιώνει ως αποτέλεσμα του τραυματισμού του. Εκτενέστερη αναφορά στα προβλήματα αυτά γίνεται μέσα από το περιεχόμενο της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας στην οποία επισυνάπτονται ένα ιατρικό πιστοποιητικό και δύο ιατρικές γνωματεύσεις. Ωστόσο ο εν λόγω τραυματισμός του αλλά και τα προβλήματα που του προκάλεσε όπως και τις συνέπειες που συνεχίζει σήμερα να βιώνει δεν εμπόδισαν τον κατηγορούμενο να διαπράξει την διάρρηξη και κλοπή της οικίας της παραπονούμενης. Ούτε τον εμπόδισαν να σηκώσει και να μεταφέρει την κλαπείσα περιουσία εκτός της εν λόγω οικίας. Παρόλα αυτά, δεν σημαίνει ότι το Δικαστήριο αγνοεί τα εν λόγω προβλήματα υγείας του κατηγορουμένου. Περαιτέρω, ένα άλλο στοιχείο που λαμβάνεται υπόψη είναι ο χρόνος που διέρρευσε από την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων μέχρι σήμερα που το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή. Σαφώς και το χρονικό διάστημα των 3 ετών και 7 μηνών περίπου που αναλώθηκε, εντός της οποίας περιόδου σημειώνεται ότι ο κατηγορούμενος εργάζεται υπό το καθεστώς μερικής απασχόλησης στις οικοδομές, έχει αρραβωνιαστεί τη συμβία του και έγινε πατέρας ενός παιδιού ηλικίας 4 μηνών, η οποία συμβία του κυοφορεί σήμερα δεύτερο παιδί ηλικίας 5 εβδομάδων, προσμετρείται προς όφελος του κατηγορουμένου (Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδης
(1993)2 Α.Α.Δ. 358 και Μυροφόρα ν. Αστυνομίας
(1992)2 ΑΑΔ 84). Γενικά, λαμβάνω υπόψη μου οτιδήποτε άλλο έχει αναφερθεί ή τεθεί ενώπιον μου και αποτελεί ελαφρυντικό στοιχείο για τον κατηγορούμενο. Η συνήγορος υπεράσπισης επιπλέον ευσεβάστως δήλωσε πως ο κατηγορούμενος είναι ο μόνος που επωμίζεται τα έξοδα της οικογένειας του. Με όλο το σεβασμό προς την κυρία Σαββίδου αυτό δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται από την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας, μέσα από το περιεχόμενο της οποίας δηλώνεται πως τα εισοδήματα της οικογένειας του κατηγορουμένου αποτελούνται από την εργασία του κατηγορουμένου αλλά και από την εργασία της μητέρας του. Επιπλέον τα οικονομικά προβλήματα που δημιουργούνται από την οικονομική κρίση που μαστίζει το νησί δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ελαφρυντικός παράγοντας που θα δικαιολογούσε παρέκκλιση από την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, σε υποθέσεις αδικημάτων εναντίον περιουσίας και τούτο με στόχο την προστασία της περιουσίας των πολιτών (Τσιλικίδης v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 7/2013, ημερ. 26.03.13). Καθοδηγούμενος από τη σχετική επί του θέματος νομολογία και συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω περιλαμβανομένου των δεδομένων που αφορούν την παρούσα υπόθεση και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλουν τη διάπραξη αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων και με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής, χωρίς παράλληλα να παραγνωρίζονται οι προαναφερόμενοι ελαφρυντικοί παράγοντες, κρίνω ότι η μόνη αρμόζουσα, υπό τις περιστάσεις, ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί στον κατηγορούμενο είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Ειδικότερα, η σοβαρότητα των αδικημάτων όπως αυτή πηγάζει μέσα από τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής σε συνδυασμό με την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, καθιστά αναπόφευκτη την επιβολή στον κατηγορούμενο ποινή στερητικής της ελευθερίας του. Πρέπει να λεχθεί ότι παρόλο που όλοι οι πιο πάνω ελαφρυντικοί παράγοντες λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής, εντούτοις δεν είναι τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, λόγω της σοβαρότητας και συχνότητας διάπραξης των αδικημάτων όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω και των περιστατικών της υπόθεσης αυτής, για αποφυγή επιβολής της αρμόζουσας ποινής. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος αλλά όχι όμως και το είδος της ποινής. Καταληκτικά επιβάλλεται στον κατηγορούμενο οι εξής ποινές: 1η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 8 μηνών 2η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 4 μηνών Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο συντρέχουν. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου θα εξετάσω τώρα εάν οι ποινές που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο θα πρέπει να οδηγήσουν στην άμεση φυλάκιση του ή δύναται να ανασταλούν δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72. Εξάλλου αυτό ήταν και το αίτημα της συνηγόρου υπεράσπισης. Με το Νόμο 186(Ι)/2003, ο οποίος τροποποίησε την πιο πάνω νομοθεσία, η διακριτική ευχέρεια αναστολής μιας ποινής φυλάκισης έχει πλέον διευρυνθεί, καθώς όπως προνοείται μέσα από το άρθρο 3
(2)το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου (βλέπε επίσης Στεφάνου v. Αστυνομίας
(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161 τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση αυτή είναι χαρακτηριστικό και ομιλεί από μόνο του: "Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν.41(Ι)/97(που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing in Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.α.
(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου
(1996)2 Α.Α.Δ. 303)." Οφείλω να αναφέρω ότι έχω προβληματιστεί ιδιαίτερα για το ζήτημα αυτό. Στην παρούσα υπόθεση ο κατηγορούμενος είναι άτομο που έχει λευκό ποινικό μητρώο. Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει περίπου 3 χρόνια και 7 μήνες περίπου από τότε που διέπραξε τα αδικήματα του παρόντος κατηγορητηρίου εντούτοις δεν απασχόλησε ξανά την δικαιοσύνη. Ο κατηγορούμενος τότε ήταν 22 ετών, σε ηλικία που τον καθιστά επιρρεπή σε συναναστροφή με εγκληματικά άτομα και οδηγώντας τον τελικά στο έγκλημα. Προς πίστη όμως του ιδίου μετά την διάπραξη των αδικημάτων έχει αποκόψει οποιαδήποτε σχέση με άτομα που έκανε παρέα στο παρελθόν και ήταν αναμεμειγμένα σε διάφορες ποινικές υποθέσεις και αφοσιώθηκε εντελώς και αποκλειστικά στην οικογένεια του η οποία συνεχίζει να αυξάνεται. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το ότι αποζημίωσε πλήρως την παραπονούμενη για την αξία της κλαπείσας περιουσίας είναι στοιχεία έμπρακτης μεταμέλειας των αδικημάτων που προέκυψαν μέσα από ένα περιστατικό που η όλη μετέπειτα συμπεριφορά του κατηγορούμενου επιτρέπει στο Δικαστήριο να το εκλάβει ως μεμονωμένο. Δεν διαφεύγει ακόμη της προσοχής του Δικαστηρίου το μεγάλο χρονικό διάστημα που διέρρευσε από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι σήμερα εντός της οποίας περιόδου παρατηρώ ότι έχουν μεταβληθεί ουσιωδώς οι προσωπικές περιστάσεις του κατηγορουμένου αφού ο ίδιος έχει καταφέρει να εξεύρει εργασία υπό το καθεστώς μερικής απασχόλησης στις οικοδομές συνεχίζοντας όμως να αναζητεί εργασία μόνιμης απασχόλησης, έχει αρραβωνιαστεί τη συμβία του και έγινε πατέρας ενός παιδιού ηλικίας 4 μηνών και πρόκειται σύντομα να γίνει για δεύτερη φορά πατέρας. Με γνώμονα τα πιο πάνω, το Δικαστήριο αισθάνεται ότι θα πρέπει να δώσει στον κατηγορούμενο μία δεύτερη ευκαιρία στηρίζοντας τον έτσι στην προσπάθεια που άρχισε καταβάλλει για μια καινούργια αρχή στη ζωή του δίπλα πλέον στη νέα του οικογένεια. Συνεπώς, κάτω από αυτές τις συνθήκες και δεδομένα και κατόπιν βαθύτατου προβληματισμού, θεωρώ ότι συντρέχουν τέτοιες προϋποθέσεις που κλίνουν την πλάστιγγα υπέρ της αναστολής των ποινών φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο. Ως εκ τούτου, διατάσσεται όπως οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο ανασταλούν για περίοδο τριών ετών από σήμερα. Έπεται ότι το αίτημα της ευπαιδεύτου συνηγόρου υπεράσπισης εγκρίνεται. (Εξηγείται στον κατηγορούμενο η έννοια της αναστολής των ποινών φυλάκισης). Έξοδα ύψους €90,00 να καταβληθούν από τον κατηγορούμενο. Επίσης, τα δαχτυλικά αποτυπώματα, δειγματοληψίες και παρειακά επιχρίσματα να κατασχεθούν και να καταστραφούν. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Sentence Αναφορά: Ποινικό/Διάρρηξη-Κλοπή/Ποινή cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο