← Κύπρος

Πέτρου Ανδρέου ν. Νικόλα Σολωμού κ.α., Αρ.Υπόθεσης: 2085/14, 2/5/2014

Πέτρου Ανδρέου ν. Νικόλα Σολωμού κ.α., Αρ.Υπόθεσης: 2085/14, 2/5/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:B79 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Μ. Αγιομαμίτη, Ε.Δ. Αρ.Υπόθεσης: 2085/14 Μεταξύ Πέτρου Ανδρέου -ν-

  1. Νικόλα Σολωμού
  2. Φωτεινής Ανδρέα Χ»Βασίλη
  3. Γιαννάκη Ανθίμου
  4. Γιώργου Νικήτα Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 2 Μαίου, 2014 Για Παραπονούμενο/Αιτητή: κ. Ζανούππας Για Κατηγορούμενους 3 και 4/Καθ'ων η Αίτηση: κ. Κορακίδης (κα Πέτρου για ν' ακούσει απόφαση) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 13.3.14, ο Παραπονούμενος-Αιτητής (στο εξής θα καλείται ως ο «Αιτητής»), καταχώρησε την επίδικη μονομερή αίτηση η οποία ορίστηκε αυθημερόν. Με την εν λόγω αίτηση ο Αιτητής επιδιώκει την έκδοση διατάγματος με το οποίο να διατάσσονται οι Κατηγορούμενοι 3 και 4, οι υπάλληλοι, οι αντιπρόσωποι, οι υπηρέτες και κάθε πρόσωπο που έλκει από αυτούς δικαιώματα όπως αναστείλουν και/ή σταματήσουν να προβαίνουν σε οποιαδήποτε χρήση, εμπορική εκμετάλλευση ή λειτουργία επί των καταστημάτων με αρ. 16 και 17 που βρίσκονται στο Τεμάχιο με αρ. 525, Φ/Σχ 45/25 το οποίο βρίσκεται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Πέγειας, χωρίς να εξασφαλίσουν προηγουμένως άδεια οικοδομής από την αρμόδια αρχή, δηλαδή τον Δήμο Πέγειας, μέχρι τελικής εκδίκασης της πιο πάνω ποινικής υπόθεσης ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο επιλήφθηκε της επίδικης αίτησης την επόμενη ημέρα, δηλαδή στις 14.3.14, και διέταξε επίδοση της ορίζοντας προς τον σκοπό αυτό την επίδικη αίτηση στις 21.3.
  5. Η επίδικη αίτηση επιδόθηκε στους Κατηγορούμενους 3 και 4-Καθ' ων η Αίτηση (στο εξής θα καλούνται ως οι «Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2» αντίστοιχα), οι οποίοι καταχώρησαν στις 21.3.14 ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης. Ακολούθως καταχωρήθηκαν εκατέρωθεν αιτήσεις για αντεξέταση και στις 27.3.14 εκδόθηκαν εκ συμφώνου διατάγματα αντεξέτασης του Αιτητή και του Καθ' ου η Αίτηση 1, ως ακολούθως: Α) Αναφορικά με τον Αιτητή διατάχθηκε η αντεξέταση του επί του περιεχομένου της παραγράφου 3 της ένορκης δήλωσης του ημερομηνίας 13.3.
  6. Β) Όσον δε αφορά τον Καθ' ου η Αίτηση 1 διατάχθηκε η αντεξέταση του σε σχέση με το περιεχόμενο των παραγράφων 5,7,8,9 και 13 της ένορκης δήλωσης του ημερομηνίας 21.3.
  7. Η επίδικη αίτηση ορίστηκε για ακρόαση στις 15.4.14, ημερομηνία κατά την οποία έλαβε χώρα η αντεξέταση του Αιτητή και του Καθ' ου η Αίτηση 1 και ακολούθως ορίστηκε στις 25.4.14 για τις αγορεύσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων των διαδίκων. Η επίδικη αίτηση βασίζεται στα άρθρα 2,3(β) και (στ),4

(1),4(1Α),5,7,8
(1),9
(1)(β) και (γ),10
(1),14
(1),15,16,19,20
(1)-
(6)του περί Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ.96, στα άρθρα 2,11,20
(1),
(2)(α)(β)(δ)(ε),21,22,23
(1)86
(1),
(2)(α),87
(2)(α),87
(3)και
(4)του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου, Ν.90/72, στα άρθρα2-5,7,20,21,23 και 29 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, στα άρθρα 4,5 και 7 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου και στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.48 θθ 1,2,8 και 9 και στη διακριτική και σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου. Η επίδικη αίτηση υποστηρίζεται από τις ενόρκους δηλώσεις του Αιτητή, της Χρυστάλλας Ανδρέου και του Μάριου Γιουσελλή. Ο Αιτητής στην ένορκη δήλωση του που υποστηρίζει την επίδικη αίτηση αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι είναι ο ιδιοκτήτης των καταστημάτων με αριθμούς 14 και 15 τα οποία βρίσκονται στο τεμάχιο με αρ. 525, Φ/Σχ. 45/25 στο Δήμο Πέγειας (στο εξής «το ακίνητο»). Τα καταστήματα με αρ. 16 και 17 ( στο εξής «τα επίδικα καταστήματα») βρίσκονται δίπλα από τα καταστήματα του Αιτητή και ιδιοκτήτες τους είναι οι Κατηγορούμενοι 1 και 2, ενώ ενοικιαστές τους οι Καθ' ων η Αίτηση 1 και
  1. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι ιδιοκτήτες των επίδικων καταστημάτων μαζί με άλλα πρόσωπα εδώ και χρόνια προχώρησαν παράνομα στην ανέγερση-επέκταση των επίδικων καταστημάτων εντός του κοινόχρηστου και δημόσιου χώρου με αποτέλεσμα να αποκόπτεται η πρόσβαση στον δρόμο των καταστημάτων ιδιοκτησίας του Αιτητή. Στην ένορκη δήλωση του Αιτητή επισυνάπτεται τεχνική έκθεση του τοπογράφου-μηχανικού Γιάννη Χατζηοικονόμου η οποία ετοιμάστηκε τον Ιούνιο του 2013 και συνοδεύεται από τρία σχέδια στα οποία αποτυπώνεται η υφιστάμενη κατάσταση στο ακίνητο με τις ισχυριζόμενες παράνομες επεκτάσεις των επίδικων καταστημάτων. Ο Αιτητής αναφέρει ότι κατ' επανάληψη προέβη σε καταγγελίες στο Δήμο Πέγειας, ο οποίος είναι η αρμόδια αρχή, πλην όμως επέδειξε αδιαφορία και δεν έλαβε οποιαδήποτε μέτρα εναντίον τόσο των ιδιοκτητών των επίδικων καταστημάτων, όσο και των καταστημάτων με αρ. 11,12 και 13 τα οποία επίσης έχουν παράνομες κατασκευές και γειτνιάζουν με τα καταστήματα του Αιτητή. Μετά την ετοιμασία της τεχνικής έκθεσης (Τεκμήριο 1) τον Ιούνιο του 2013, ο Αιτητής κάλεσε τους ιδιοκτήτες καθώς και τους τότε διαχειριστές των επίδικων καταστημάτων και των καταστημάτων με αρ 11,12 και 13 όπως άρουν τις παρανομίες. Δεν υπήρξε οποιοδήποτε αποτέλεσμα και ως εκ τούτου ο Αιτητής καταχώρησε εναντίον των ιδιοκτητών καθώς και των τότε διαχειριστών των επίδικων καταστημάτων και των καταστημάτων με αρ 11,12 και 13 τις ποινικές υποθέσεις με αρ. 10586/13 και 12474/13 Ε.Δ. Πάφου αντίστοιχα. Ακολούθως, αρχές Μαρτίου 2014 ο Αιτητής πληροφορήθηκε ότι οι Καθ' ων η Αίτηση ενοικίασαν τα επίδικα καταστήματα. Ο Αιτητής αναφέρει, ότι ο Καθ' ου η Αίτηση 1-Κατηγορούμενος 3 είναι συγγενικό του πρόσωπο και ήταν γνώστης της ποινικής υπόθεσης με αρ. 10586/13 Ε.Δ. Πάφου που αφορά τα επίδικα καταστήματα καθώς και των παρανομιών που υπάρχουν σε αυτά. Στις 11/3/14 έλαβε χώρα συνάντηση μεταξύ του Αιτητή, του Καθ' ου η Αίτηση 1 και του μηχανικού του Δήμου Πέγειας στο ακίνητο. Η συνάντηση δεν επέφερε οποιοδήποτε αποτέλεσμα, καθώς υπήρξε έντονη διαφωνία του Αιτητή με τον Καθ' ου η Αίτηση 1 όσον αφορά το δικαίωμα των Καθ' ων η Αίτηση να χρησιμοποιούν τα επίδικα καταστήματα εφόσον αυτά έχουν ανεγερθεί-επεκταθεί παράνομα. Ο Αιτητής αναφέρει περαιτέρω ότι τα επίδικα καταστήματα δεν έχουν ανοίξει προς το κοινό, αλλά έχει διαπιστώσει ότι γίνονται προετοιμασίες για να λειτουργήσουν ενόψει της καλοκαιρινής σεζόν. Τέλος, ο Αιτητής αναφέρει ότι σύμφωνα με πληροφόρηση που έλαβε από τον δικηγόρο του υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας, ενώ αν δεν εμποδιστούν οι Καθ' ων η Αίτηση με την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, τότε θα προκληθεί στην επιχείρηση του Αιτητή μεγάλη οικονομική ζημιά η οποία θα είναι αδύνατο να υπολογιστεί σε χρήμα και θα δοθεί η δυνατότητα στους Καθ' ων η Αίτηση να συνεχίζουν να παρανομούν μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης. Η επίδικη αίτηση υποστηρίζεται επίσης από τις ένορκες δηλώσεις της Χρυστάλλας Ανδρέου, η οποία είναι θυγατέρα του Αιτητή, και του Μάριου Γιουσελλή. Η Χρυστάλλα Ανδρέου στην ένορκη δήλωση της αναφέρεται σε συνάντηση που είχε με τον Καθ' ου η Αίτηση 1 στις 11.3.14 στην οποία του ζήτησε όπως μη λειτουργήσει τα επίδικα καταστήματα διότι αυτά είναι παράνομα και ο τελευταίος της απάντησε κατά λέξη: «Παρμαι Δικαστήριο τζιαί εγώ θα το τραβήσω ώσπου πάει». Στην ένορκη δήλωση του Μάριου Γιουσελλή, ο ενόρκως δηλών αναφέρεται σε συνάντηση που είχε στις 11.3.14 με τον Καθ' ου η Αίτηση 2 στο ακίνητο στην οποία ζήτησε από τον τελευταίο να μην λειτουργήσει τα επίδικα καταστήματα διότι αυτά είναι παράνομα. Ο ενόρκως δηλών έλαβε από τον Καθ' ου η Αίτηση 2 την απάντηση: « Ούλλον το Coral Bay εν παράνομο. Μόνον εμείς εν θα δουλέψουμε Έσιει ξι έσιει άδειες το μαχαζί θα δουλέψει». Οι Καθ' ων η Αίτηση στην ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης εγείρουν 7 λόγους ένστασης οι οποίοι εμφαίνονται επί της ειδοποίησης τους και δεν κρίνεται σκόπιμο να επαναληφθούν. Η ένσταση βασίζεται επί των άρθρων 3,4(1Α) και 20(3Α) του Νόμου, στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί, καθώς και στη Δ.48θθ 1-13 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Γιαννάκη Ανθίμου- Καθ' ου η Αίτηση
  2. Συνοπτικά στην ένορκη του δήλωση ο Καθ' ου η Αίτηση 1 αναφέρει ότι σύμφωνα με πληροφόρηση που έλαβε από τους δικηγόρους του, η επίδικη αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει, καθώς με βάση τα γεγονότα που περιλαμβάνονται σε αυτήν δεν δικαιολογείται με βάση τον Νόμο η χορήγηση προσωρινού διατάγματος. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1, σε σχέση με την ένορκη δήλωση του Αιτητή παραδέχεται μόνο ότι ο τελευταίος είναι ιδιοκτήτης των καταστημάτων με αρ. 14 και 15, καθώς και το γεγονός ότι ο ίδιος μαζί με τον Καθ' ου η Αίτηση 2 ενοικίασαν τα επίδικα καταστήματα από τους Κατηγορούμενους 1 και
  3. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1 αναφέρει ότι τα επίδικα καταστήματα διαθέτουν ξεχωριστούς τίτλους και εξασφαλίστηκε πιστοποιητικό έγκρισης. Σχολιάζοντας την έκθεση του τοπογράφου-μηχανικού και τα συνημμένα σε αυτήν σχέδια (Τεκμήριο 1 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή) αναφέρει ότι σύμφωνα με αυτήν η επέκταση-προέκταση που εμποδίζει την πρόσβαση στα καταστήματα του Αιτητή είναι αυτή των καταστημάτων με αρ. 11,12 και 13 και όχι των επίδικων καταστημάτων. Περαιτέρω, αναφέρει ότι η πιο πάνω αναφερόμενη προέκταση-επέκταση έγινε με την συνδρομή του Αιτητή ο οποίος σήμερα χρησιμοποιεί μέρος της εν λόγω επέκτασης και τα καταστήματα του έχουν ανεμπόδιστη πρόσβαση στο δρόμο. Τέλος, ο Καθ' ου η Αίτηση 1 ισχυρίζεται ότι η επίδικη αίτηση είναι καταχρηστική αφού σκοπός του Αιτητή είναι να εμποδίσει την λειτουργία των επίδικων καταστημάτων στην οποία θα δραστηριοποιηθεί επιχείρηση ανταγωνιστική της επιχείρησης του Αιτητή. Όπως ανέφερα και πιο πάνω εκδοθήκαν εκατέρωθεν διατάγματα αντεξέτασης του Αιτητή και του Καθ' ου η Αίτηση
  4. Ο Αιτητής ουσιαστικά δεν υποβλήθηκε σε αντεξέταση, αφού το μοναδικό σημείο για το οποίο ερωτήθηκε αφορούσε τα σχέδια που επισυνάπτονται στην τεχνική έκθεση (Τεκμήριο 1 της ένορκης δήλωσης του) και συγκεκριμένα κατά πόσο αναγνωρίζει τα εν λόγω σχέδια, χωρίς ωστόσο να αντεξεταστεί επ' αυτών. Από την άλλη, ο Καθ' ου η Αίτηση 1 στην αντεξέταση του ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι δεν θυμόταν την ακριβή ημέρα της συνάντησης που έλαβε χώρα στο ακίνητο μεταξύ του ιδίου, του Αιτητή και του μηχανικού του Δήμου Πέγειας. Αντεξεταζόμενος από τον ευπαίδευτο συνήγορο του Αιτητή σε σχέση με το περιεχόμενο της εν λόγω συνάντησης, ο Καθ' ου η Αίτηση 1 είπε πως στη συνάντηση ο Αιτητής του ζήτησε όπως χαλάσει τα επίδικα καταστήματα και του απάντησε πως κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να γίνει καθώς και ότι τα επίδικα καταστήματα δεν είναι δικά του για να τα χαλάσει. Επίσης, ο Καθ' ου η Αίτηση 1 συμφώνησε ότι συναντήθηκε με τη θυγατέρα του Αιτητή η οποία, σύμφωνα με τον Καθ' ου η Αίτηση 1, του ζήτησε όπως χαλάσει τα επίδικα καταστήματα. Ο Καθ' ου η Αίτηση 1 απάντησε και πάλι ότι δεν μπορεί να χαλάσει τα επίδικα καταστήματα. Κρίνω σκόπιμο να ασχοληθώ εξαρχής με ένα θεμελιώδες, κατά την άποψη μου, ζήτημα το οποίο άπτεται της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου να εκδώσει στα πλαίσια της παρούσας υπόθεσης διάταγμα με περιεχόμενο όπως αυτό του αιτούμενου. Το εν λόγω ζήτημα εγείρεται και ως λόγος ένστασης στην ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης των Καθ' ων η Αίτηση (βλ. 4ο λόγο ένστασης) και αναπτύχθηκε στην γραπτή αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου των Καθ' ων η Αίτηση. Όπως προκύπτει από το κατηγορητήριο και την επίδικη αίτηση, ως νομική βάση της υπόθεσης του ο Αιτητής επικαλείται τις πρόνοιες του περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ.96, ως έχει μέχρι σήμερα τροποποιηθεί και του περί Πολεοδομίας και Χωροταξίας Νόμου Ν. 90/72, ως έχει επίσης μέχρι σήμερα τροποποιηθεί. Σημειώνω εκ προοιμίου ότι τόσο στο κατηγορητήριο όσο και στις ένορκες δηλώσεις που υποστηρίζουν την επίδικη αίτηση δεν προσδιορίζεται τι είδους άδεια δεν εξασφάλισαν (δηλαδή αν πρόκειται για άδεια οικοδομής ή για πολεοδομική άδεια), ή αν εξασφάλισαν οποιαδήποτε άδεια, ποιους όρους της παραβιάζουν οι Κατηγορούμενοι. Για σκοπούς δε ολοκλήρωσης της εικόνας, παρατηρώ ότι στο μοναδικό σημείο που γίνεται αναφορά στο είδος της άδειας είναι στο αιτητικό της επίδικης αίτησης, όπου γίνεται αναφορά σε άδεια οικοδομής, χωρίς όμως και πάλι να διευκρινίζεται αν η άδεια οικοδομής αφορά το σύνολο των οικοδομών που ευρίσκονται στο ακίνητο ή περιορίζεται στις ισχυριζόμενες προσθήκες-επεκτάσεις. Στην τεχνική έκθεση και τα συνημμένα σε αυτήν σχέδια (Τεκμήριο 1 της ένορκης δήλωσης του Αιτητή) απεικονίζεται μεν η υφιστάμενη κατάσταση του ακινήτου, δεν διευκρινίζεται όμως ούτε από την εν λόγω έκθεση αλλά ούτε και από το σύνολο του μαρτυρικού υλικού που τέθηκε ενώπιον μου ποιες ακριβώς είναι οι ισχυριζόμενες παράνομες οικοδομές, σε τι συνίστανται και ποια έκταση καταλαμβάνουν. Από την άλλη, στο κατηγορητήριο και συγκεκριμένα στην έκθεση αδικήματος της τρίτης κατηγορίας, η οποία αφορά τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2, γίνεται αναφορά σε κατοχή και χρήση οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης. Μετά την πιο πάνω παρένθεση, επανέρχομαι στις πρόνοιες του Κεφ. 96 και του Ν.90/72 σε σχέση με την εξουσία του Δικαστηρίου για την χορήγηση προσωρινών διαταγμάτων. Τα προσωρινά διατάγματα που το Δικαστήριο κέκτηται εξουσία να χορηγήσει με βάση τις πιο πάνω νομοθεσίες, νοουμένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις χορήγησης τους όπως αυτές ορίζονται στο άρθρο 32 του Ν.14/60, καθορίζονται στα άρθρα 20(3Α) του Κεφ.96 και 87
(4)του Ν.90/72, τα οποία έχουν ως ακολούθως: «20(3Α) Το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκδικάζεται κατηγορία που προσάχθηκε εναντίον κάποιου προσώπου για αδίκημα που διαπράχθηκε κατά παράβαση του εδαφίου
(1)δύναται κατόπι αίτησης ex parte να διατάξει αναστολή κάθε περαιτέρω εργασίας αναφορικά με κάποια υπό ανέγερση, κατεδάφιση, κατασκευή ή ανοικοδόμηση οικοδομή ή οδό ή την υπό μετατροπή της εγκεκριμένης χρήσης της οικοδομής, μέχρι την τελική εκδίκαση της υπόθεσης αναφορικά με την οποία προσάχθηκε η κατηγορία: Νοείται ότι η έκδοση τέτοιου διατάγματος υπόκειται στις διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, των περί Δικαστηρίων Νόμων και των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών.» « 87
(4)Το δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκδικάζεται κατηγορία που έχει προσαφθεί εναντίον οποιουδήποτε προσώπου για αδίκημα που διαπράχθηκε κατά παράβαση του εδαφίου
(2), δύναται μετά από αίτηση χωρίς ειδοποίηση (ex parte), να διατάξει αναστολή κάθε περαιτέρω εργασίας αναφορικά με οποιαδήποτε ανάπτυξη ή μέρος αυτής, μέχρι την τελική εκδίκαση της υπόθεσης: Νοείται ότι η έκδοση τέτοιου διατάγματος υπόκειται στις διατάξεις του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, του περί Δικαστηρίων Νόμου και των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών.» Επομένως, από την διατύπωση των πιο πάνω άρθρων, καθίσταται σαφές ότι το Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκδικάζεται κατηγορία βασιζόμενη είτε στις πρόνοιες του Κεφ. 96 και συγκεκριμένα ότι υπήρξε παράβαση του άρθρου 20
(1), είτε στις πρόνοιες του Ν.90/72 και συγκεκριμένα ότι υπήρξε παράβαση του άρθρου 87
(2), δύναται να εκδώσει διάταγμα το περιεχόμενο του οποίου δεν μπορεί να διαφέρει από αυτό των άρθρων 20(3Α) του Κεφ.96 και 87
(4)του Ν. 90/72 αναλόγως της περιπτώσεως. Εν προκειμένω, με το αιτούμενο διάταγμα επιδιώκεται η αναστολή της χρήσης, εμπορικής εκμετάλλευσης ή λειτουργίας των επίδικων καταστημάτων. Απλή σύγκριση του λεκτικού του αιτούμενου διατάγματος με το λεκτικό των άρθρων 20(3Α) του Κεφ. 96 και του άρθρου 87
(4)του Ν.90/72, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το αιτούμενο διάταγμα εκφεύγει των ρητών προνοιών των διατάξεων που επικαλείται ο Αιτητής για την νομική θεμελίωση της αίτησης του. Περαιτέρω, από την μαρτυρία που παρουσιάστηκε δεν προκύπτει ότι στα επίδικα καταστήματα διεξάγονται οποιεσδήποτε εργασίες ανέγερσης, κατεδάφισης, κατασκευής ή ανοικοδόμησης ή εργασίες ανάπτυξης μέσα στην έννοια των πιο πάνω αναφερόμενων νομοθεσιών. Αντιθέτως, όπως προκύπτει από την ένορκη δήλωση του Αιτητή οι ισχυριζόμενες παράνομες ανεγέρσεις-επεκτάσεις των επίδικων καταστημάτων έγιναν εδώ και αρκετά χρόνια (βλ. παράγραφος 3 ένορκης δήλωσης Αιτητή). Κατά συνέπεια θεωρώ ότι το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. Ούτε επίσης, κατά την κρίση μου, μπορεί να γίνει επίκληση του άρθρου 32 του Ν. 14/60, ως προς το ότι με το εν λόγω άρθρο παρέχεται ευρεία διακριτική ευχέρεια για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η παρούσα υπόθεση, όπως ανέφερα και πιο πάνω, στηρίζεται στις πρόνοιες συγκεκριμένων νομοθεσιών οι οποίες καθορίζουν το είδος και το εύρος των προσωρινών διαταγμάτων που δύναται να εκδώσει το Δικαστήριο (βλ. πιο πάνω άρθρα 20(3Α) του Κεφ. 96 και 87
(4)του Ν.90/72). Η δε παραπομπή που γίνεται από τις πιο πάνω αναφερόμενες διατάξεις στις πρόνοιες του περί Δικαστηρίων Νόμου, είναι φανερό από την διατύπωση τους ότι, αφορά τις προϋποθέσεις που θα πρέπει να εξετάσει το Δικαστήριο για να αποφασίσει κατά πόσο δικαιολογείται η χορήγηση των διαταγμάτων που προνοούνται στα άρθρα 20(3Α) του Κεφ. 96 και 87
(4)του Ν.90/72. Είναι κοινές δηλαδή οι προϋποθέσεις που θα πρέπει να συντρέχουν για την χορήγηση προσωρινών διαταγμάτων τόσο με βάση των περί Δικαστηρίων Νόμο όσο και με βάση τα άρθρα 20(3Α) του Κεφ. 96 και 87
(4)του Ν.90/72. Αυτό που διαφέρει είναι το περιεχόμενο των διαταγμάτων που δύναται το Δικαστήριο σε κάθε περίπτωση να εκδώσει. Ενόψει των πιο πάνω περιττεύει η εξέταση των προϋποθέσεων που το άρθρο 32 του Ν.14/60 τάσσει για την χορήγηση προσωρινών διαταγμάτων, καθώς η ενασχόληση με αυτές θα αποτελούσε ακαδημαϊκό και μόνο ζήτημα. Υπό το φως όλων των πιο πάνω η αίτηση ημερομηνίας 13.3.14 απορρίπτεται. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 και εναντίον του Αιτητή ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.