Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. K. &. A. KLEOPAS ALUMINIUM κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 12904/2010, 6/6/2014

(2)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154 μετά των συναφών τροποποιήσεων. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος, στις 08.01.09 στην Πάφο ο κατηγορούμενος υπό την ιδιότητα του διευθυντή της εταιρείας K. & A. Kleopas Aluminium Constructions Limited (στο εξής καλείται 'η εταιρεία') παρείχε συνδρομή στην έκδοση της επιταγής υπ' αριθμό 90786083 της Ελληνικής Τράπεζας με δικαιούχο τον Έπαρχο Πάφου για το ποσό των €7.695,00 πληρωτέα την 18.03.09 προκαλώντας την άνευ ευλόγου αιτία μη εξαργύρωση της εν λόγω επιταγής δίδοντας σχετικές οδηγίες στην τράπεζα (στο εξής καλείται 'η επιταγή'). Προσαχθείσα μαρτυρία: Για την απόδειξη της υπόθεσης της, η κατηγορούσα αρχή κάλεσε δύο μάρτυρες και συγκεκριμένα την Ανδρούλλα Φιλίππου (ΜΚ1), ανώτερη λειτουργό Γενικού Λογιστηρίου στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου και την Έλλη Χαραλάμπους (ΜΚ2). Μετά την ενδιάμεση απόφαση για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον τoυ κατηγορουμένου στην κατηγορία που αντιμετωπίζει και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 μετά των συναφών τροποποιήσεων, ο κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε χωρίς όρκο κατάθεση από την θέση στην οποίαν βρισκόταν χωρίς να καλέσει οποιοδήποτε μάρτυρα υπεράσπισης. Επιπλέον, κατά την εκδίκαση της υπόθεσης κατατέθηκαν 13 τεκμήρια. Παράλληλα, όλα σχεδόν τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης είναι παραδεκτά. Ειδικότερα τα μέρη από κοινού κατάθεσαν, κατόπιν έγκρισης του Δικαστηρίου, το Τεκμήριο 1 που είναι η επίδικη επιταγή, το Τεκμήριο 2 που είναι οι οδηγίες για ανάκληση πληρωμής της επίδικης επιταγής, το Τεκμήριο 3 που είναι οι αποδείξεις 151116 και 151117 της Λαϊκής Τράπεζας για την κατάθεση της επίδικης επιταγής, το Τεκμήριο 4 που είναι το έντυπο εντολής ανοίγματος λογαριασμού από την εταιρεία, το Τεκμήριο 5 που είναι δέσμη 15 εγγράφων, το περιεχόμενο των οποίων αποδέχονται ως αληθές στην ολότητα του, καθώς επίσης προέβηκαν σε διάφορες κοινές δηλώσεις. Όσον αφορά το Τεκμήριο 6 που είναι η γραπτή κατάθεση του αστυφύλακα 4554 Μάξιμου Χριστοδούλου ημερομηνίας 07.06.10, αυτό κατατέθηκε επίσης από κοινού με αμφότερα μέρη να παραδέχονται το περιεχόμενο του ως αληθές με εξαίρεση το μέρος αυτού που κάνει λόγο για κατ' ισχυρισμό διάπραξη του αδικήματος που ο κατηγορούμενος κατηγορείται από τον ίδιο, θέμα που καθορίστηκε μέσα από κοινή διευκρινιστική δήλωση των μερών. Τα παραδεκτά γεγονότα που προέκυψαν τόσο μέσα από το περιεχόμενο των κοινά κατατιθεμένων εγγράφων όσο και από τις κοινές δηλώσεις εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο και αποτελούν αυτόματα μέρος των ευρημάτων του. Ανάμεσα σ' άλλα δηλώνονται ως παραδεκτά γεγονότα τα πιο κάτω:

(1)Η εταιρεία K. & A. Kleopas Aluminium Constructions Limited δια του διευθυντή της, κατηγορουμένου στην παρούσα υπόθεση, στα πλαίσια στήριξης-εγγύησης της προσφοράς που υπέβαλε για το έργο υπ' αριθμό Τ.Σ. 39/2008 για την προμήθεια κατασκευών αλουμινίου θυρών-παραθύρων που προκηρύχτηκε δυνάμει διαγωνισμού από την υπηρεσία Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Πάφου μέσω της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου, εξέδωσε την επιταγή υπ' αριθμό 90786083 της Ελληνικής Τράπεζας που προέρχεται από τον τρεχούμενο λογαριασμό υπ' αριθμό 598-01-355196-01 που ανήκει στην εταιρεία για το ποσό των €7.695,00 με δικαιούχο τον Έπαρχο Πάφου με ημερομηνία πληρωμής την 08.01.09, την οποία συμπλήρωσε και υπέγραψε.

(2)Στις 27.02.09 η πιο πάνω εταιρεία δια του κατηγορουμένου έδωσε γραπτές ενυπόγραφες οδηγίες στην Ελληνική Τράπεζα Λίμιτεδ και συγκεκριμένα στο υποκατάστημα υπ' αριθμό 598 αυτής στην λεωφόρο Ελευθερίας 8, Χλώρακα όπως ανακληθεί η πληρωμή της επίδικης επιταγής σημειώνοντας στο σχετικό έντυπο ως λόγο μη πληρωμής τα εξής: "Επειδή η Επαρχιακή Διοίκηση λανθασμένα δεν μου κατακύρωσε την προσφορά μου."

(3)Ο κατηγορούμενος είναι ο μοναδικός δικαιούχος για να υπογράφει επιταγές και άλλα έγγραφα για τον προαναφερόμενο τρεχούμενο λογαριασμό.

(4)Στις 16.03.09 λειτουργός της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου κατάθεσε την επίδικη επιταγή σε υποκατάστημα της Λαϊκής Τράπεζας που βρίσκεται στην οδό Κανάρη και Βότση μαζί με άλλες επιταγές σε κυβερνητικό λογαριασμό που η Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου διατηρεί εκεί λαμβάνοντας γι' αυτό την απόδειξη υπ' αριθμό 151116.

(5)Η επίδικη επιταγή αποστάληκε για είσπραξη αλλά επιστράφηκε χωρίς να εξαργυρωθεί με την ένδειξη "Η πληρωμή έχει ανακληθεί από τον εκδότη της επιταγής" υπό τη μορφή τραπεζικής σφραγίδας ημερομηνίας 18.03.09.

(6)Η εταιρεία έδωσε γραπτή εντολή στην Ελληνική Τράπεζα Λίμιτεδ για άνοιγμα του λογαριασμού υπ' αριθμό 598-01-355196-01 εις το όνομα της εταιρείας, πράγμα που υλοποιήθηκε.

(7)Με επιστολή του ημερομηνίας 04.02.09 ο Έπαρχος Πάφου πληροφορεί την εταιρεία ότι η αναθέτουσα αρχή αποφάσισε την κατακύρωση σ' αυτής του έργου Αρ. Προσφ. Ε.Δ. Πάφου Υ.Δ.ΤΚ.Π.Π.Τ.Σ 39/2008 που αφορά την προμήθεια κατασκευών αλουμινίου (πόρτες, παράθυρα) για την Υπηρεσία Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Πάφου στη βάση της προσφοράς που αυτή είχε υποβάλει.

(8)Με την πιο πάνω επιστολή η εταιρεία καλείτο να προσέλθει εντός 10 ημερών από τη λήψη του εγγράφου αυτού στο γραφείο του Έπαρχου Πάφου για να υπογράψει τα σχετικά συμβόλαια και να προσκομίσει τραπεζική εγγυητική επιστολή για το ποσό των €7.695,00 η οποία να ισχύει για 13 μήνες καθώς και όλα τα απαιτούμενα πιστοποιητικά και άλλα έγγραφα που προνοούνται μέσα από τους όρους διαγωνισμού.

(9)Η εταιρεία προσκόμισε βεβαίωση από το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων ημερομηνίας 06.02.09 με την οποία δηλώνονται ότι όλες οι οφειλές της εταιρείας προς το Φόρο Εισοδήματος που υπήρχαν κατά την 09.01.09 είναι διευθετημένες.

(10)Η εταιρεία προσκόμισε βεβαίωση από την Υπηρεσία Φ.Π.Α. ημερομηνίας 06.02.09 με την οποία δηλώνονται ότι όλες οι οφειλές της εταιρείας προς την υπηρεσία αυτή που υπήρχαν κατά την 09.01.09 είναι διευθετημένες.

(11)Η εταιρεία προσκόμισε βεβαίωση από το Επαρχιακό Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων Πάφου ημερομηνίας 05.02.09 με την οποία δηλώνεται ότι οι εισφορές που οφείλονται στα διάφορα ταμεία πληρώνονται κανονικά από την εταιρεία, η οποία απασχολεί 3 εργοδοτουμένους.

(12)Η εταιρεία K. & A. Kleopas Aluminium Constructions Limited είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δεόντως εγγεγραμμένη στην Κύπρο από το έτος 2005 σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία.

(13)Περί τις 05.02.09 ο κατηγορούμενος ήταν ένας εκ των διευθυντών της εταιρείας καθώς επίσης και ο γραμματέας αυτής.

(14)Στις 02.07.09 προσήλθε στην αστυνομία η ΜΚ1 η οποία, εκ μέρους και για λογαριασμό της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου, κατάγγειλε τον κατηγορούμενο για ανάκληση πληρωμής της επίδικης επιταγής, ενέργεια που σύμφωνα με την ίδια δεν δικαιούταν να προβεί.

(15)Η ΜΚ1 παρέδωσε την επίδικη επιταγή στον αστυφύλακα 4554 Μάξιμο Χριστοδούλου, ο οποίος παράλληλα παρέλαβε από υπάλληλο της Λαϊκής Τράπεζας φωτοαντίγραφο κατάθεσης της επίδικης επιταγής μαζί με άλλες καθώς επίσης πιστό αντίγραφο εντολής ανοίγματος λογαριασμού από την εταιρεία αλλά και μια επιστολή της εταιρείας προς την Ελληνική Τράπεζα για ανάκληση εξαργύρωσης της επίδικης επιταγής.

(16)Στις 22.01.10 ο αστυφύλακα 4554 Μάξιμο Χριστοδούλου έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο. ΜΚ1 είναι η Ανδρούλλα Φιλίππου (ΜΚ1), ανώτερη λειτουργός Γενικού Λογιστηρίου στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου. Ως μέρος της κυρίως εξέτασης της προσκόμισε σαν Τεκμήριο 8 την γραπτή κατάθεση του ημερομηνίας 16.02.09 μέσα από την οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι η υπηρεσία Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Πάφου μέσω της Επαρχιακής Διοίκησης προκήρυξε την προσφορά υπ' αριθμό Τ.Σ. 39/2008 για την προμήθεια κατασκευών αλουμινίου θυρών-παραθύρων με ημερομηνία υποβολής προσφορών την 09.01.

1. Με απόφαση της ημερομηνίας 30.01.09 η Επιτροπή Αξιολόγησης της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου κατακύρωσε την προσφορά στην εταιρεία, η οποία ως εγγύηση για την συμμετοχή της στο διαγωνισμό είχε εκδώσει την επίδικη επιταγή. Συνεπεία αυτής της απόφασης, η εταιρεία κλήθηκε να υπογράψει συμβόλαιο αφού προσκομίσει εγγυητική επιστολή της τράπεζας για το ποσό των €7.695,00 καθώς και τα απαιτούμενα πιστοποιητικά. Ωστόσο η εταιρεία παρέλειψε να προσκομίσει το Έντυπο ΥΚΑ 2-022 από το Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων για τους εργοδότες και το Έντυπο ΥΚΑ 2-023 από το Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων για τους εργοδοτουμένους. Αποτέλεσμα του πιο πάνω ήταν η Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου με πρακτικό ημερομηνίας 20.02.09 να ακυρώσει την εταιρεία ως κατακυρωθέντα προσφοροδότη και να δεσμεύσει την εγγύηση συμμετοχής ύψους €7.695,
2. Η επίδικη επιταγή προωθήθηκε για κατάθεση στην τράπεζα με σκοπό την εξαργύρωση της αλλά επιστράφηκε με την ένδειξη "Η πληρωμή έχει ανακληθεί από τον εκδότη της." Στη δια ζώσης μαρτυρία της η εν λόγω μάρτυρας, μεταξύ άλλων, κατάθεσε ως Τεκμήριο 9 τους Όρους Διαγωνισμού για την επιλογή προσφοροδότη, ως Τεκμήριο 10 πρακτικά συνεδρίασης ημερομηνίας 20.02.09 της Επιτροπής Αξιολόγησης Προσφορών της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου και ως Τεκμήριο 11 την απόδειξη είσπραξης υπ' αριθμό 000874/09 ημερομηνίας 16.03.09 αναφορικά με το ποσό των €7.695,
3. Αντεξεταζόμενη η ΜΚ1 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως η επίδικη επιταγή είχε απλά δοθεί για να συμμετάσχει η εταιρεία στο προαναφερόμενο διαγωνισμό. Όπως περαιτέρω είπε, ο σκοπός της επίδικης επιταγής δεν είχε εκλείψει επειδή το έργο δεν κατακυρώθηκε σε κανένα Σύμφωνα με την ΜΚ1, η εταιρεία ήταν ο χαμηλότερος προσφοροδότης και είχε ειδοποιηθεί ότι θα της κατακυρωθεί και έτσι να προσέλθει στο γραφείο της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου για να υπογράψει τα σχετικά έγγραφα αφού προσκομίσει εγγύηση πιστής εκτέλεσης καθώς και τα τρία πιστοποιητικά και υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα παρουσίαζαν πρόβλημα. Αναφερόμενη στο έγγραφο όρων προσφοροδότησης, η εν λόγω μάρτυρας είπε ότι υπάρχει συγκεκριμένος όρος που σημειώνει πως σε περίπτωση που κάποιος προσφοροδότης δεν καταφέρει να προσκομίσει τα σχετικά πιστοποιητικά τότε η εγγύηση συμμετοχής κατάσχεται αυτοδικαίως υπέρ της ενδιαφερόμενης υπηρεσίας. Συμπληρωματικά η ΜΚ1 σημείωσε ότι ο σκοπός της εξαργύρωσης της επιταγής στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν τιμωρητικός και τύπου προστίμου-χρηματικής ποινής επειδή η εταιρεία δεν κατάφερε να προσκομίσει το σχετικό πιστοποιητικό. Καταλήγοντας η μάρτυρας αυτή ανάφερε ότι μετά την αποτυχία της εταιρείας να συμμορφωθεί με όλα τα απαιτούμενα έγγραφα επιλέγηκε άλλος προσφοροδότης, του οποίου χρησιμοποιήθηκε η επιταγή που προσκόμισε ως εγγύηση πιστής εκτέλεσης του έργου. ΜΚ2 είναι η Έλλη Χαραλάμπους (ΜΚ2), επαρχιακή λειτουργός της Υπηρεσίας Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Ως μέρος της κυρίως εξέτασης της προσκόμισε σαν Τεκμήριο 12 την γραπτή κατάθεση της ημερομηνίας 03.08.09 μέσα από την οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι στις 05.02.09 η υπηρεσία της χορήγησε μια βεβαίωση που σημειώνει ότι οι εισφορές της εταιρείας ήταν πληρωμένες και ότι αυτή απασχολούσε 3 υπαλλήλους. Ωστόσο το έγγραφο αυτό δεν είναι εκείνο που δίδεται για σκοπούς υποβολής προσφοράς αλλά το έντυπο ΥΚΑ 2-22, το οποίο για να είχε χορηγηθεί στην εταιρεία έπρεπε αυτή να είχε πληρωμένες τις σχετικές εισφορές για το μήνα Νοέμβριο 2008 πριν από τις 09.01.09 που ήταν η ημερομηνία υποβολής της προσφοράς. Η εν λόγω εταιρεία όμως τακτοποίησε τις εισφορές της που αφορούσαν τον μήνα Νοέμβριο 2008 στις 05.02.
4. Αντεξεταζόμενη η ΜΚ2, ανάμεσα σ' άλλα, κατάθεσε δείγμα εντύπου Υ.Κ.Α. 2-022 ως Τεκμήριο
5. Επίσης, η εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι η πληρωμή εισφορών για υπαλλήλους γίνεται κάθε μήνα ενώ για τους αυτοτελώς εργαζόμενους κάθε 3 μήνες. Όπως η μάρτυρας αυτή διευκρίνισε, στην προκειμένη περίπτωση η εταιρεία κατέβαλε, σε σχέση με την προσφορά, εκπρόθεσμα και συγκεκριμένα στις 05.02.09 τις εισφορές για τον μήνα Νοέμβριο
6. Ο δε κατηγορούμενος προέβηκε σε χωρίς όρκο δήλωση λέγοντας ότι υιοθετεί το περιεχόμενο της γραπτής κατάθεσης του στην αστυνομία ημερομηνίας 22.01.10, το οποίο κατατέθηκε στην παρούσα διαδικασία ως Τεκμήριο
7. Σύμφωνα με το έγγραφο αυτό, ο κατηγορούμενος ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο του κατηγορητηρίου διευθυντής και γραμματέας της εταιρείας. Στις 29.12.08 μετέβηκε στην Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου και παρέλαβε έντυπο προσφοράς και όρους για διαγωνισμό με αριθμό προκήρυξης 39/08 της Υπηρεσίας Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Πάφου που αφορούσε την κατασκευή και προμήθεια αλουμινένιων θυρών και παραθύρων καταβάλλοντας το ποσό των €19,65 που ισοδυναμούσε με τέλη δικαιώματος συμμετοχής. Τελευταία ημερομηνία υποβολής προσφοράς ήταν η 9η Ιανουαρίου
8. Ο κατηγορούμενος ετοίμασε και υπέγραψε την προσφορά εκ μέρους και για λογαριασμό της εταιρείας, την οποία και υπέβαλε στις 09.01.09 μαζί με την επιταγή υπ' αριθμό 90786083 της Ελληνικής Τράπεζας με δικαιούχο τον Έπαρχο Πάφου για το ποσό των €7.695,00 πληρωτέα την 08.01.09 προερχόμενη από τον λογαριασμό υπ΄ αριθμό 598-01-355196-01 που ανήκει στην εν λόγω εταιρεία, την οποία ο κατηγορούμενος έκδωσε και υπέγραψε. Μετά πάροδο 15 ημερών ο κατηγορούμενος ενημερώθηκε τηλεφωνικώς από λειτουργό της Επαρχιακής Διοίκησης ότι "έμεινεν του η προσφορά", η οποία του ζήτησε να μεταβεί στα γραφεία για υπογραφή συμβολαίου. Ο ίδιος μετέβηκε την ίδια ημέρα αλλά η λειτουργός του ζήτησε επίσης να προσκομίσει διάφορα έντυπα από το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων, Υπηρεσία Φ.Π.Α. και Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ο τύπος των οποίων καθοριζόταν μέσα από τους όρους διαγωνισμού. Ο ίδιος όμως δεν κατάφερε να αποκτήσει το απαιτούμενο είδος εντύπου από το Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων επειδή κατά την ημερομηνία υποβολής προσφορών η εταιρεία δεν είχε τακτοποιημένες τις εισφορές της. Παρόλα αυτά, το θέμα αυτό διευθετήθηκε εκ των υστέρων με αποτέλεσμα να προσκομιστεί, μαζί με τα άλλα απαιτούμενα έντυπα, σχετική βεβαίωση από το Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων χωρίς όμως να είναι το απαιτούμενο έγγραφο. Επειδή το έγγραφο που προσκομίστηκε δεν ήταν το απαιτούμενο ο κατηγορούμενος πληροφορήθηκε ότι η αρμόδια επιτροπή της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου αποφάσισε ότι το έργο δεν θα εκτελείτο από την εταιρεία του. Συνεπεία αυτής της εξέλιξης και αφού περιέπεσε στην αντίληψη του ότι θα εξαργυρωνόταν η επίδικη επιταγή ο κατηγορούμενος ανακάλεσε την πληρωμή της επίδικης επιταγής θεωρώντας άδικη την κατάσχεση ενός τέτοιου μεγάλου ποσού. Τελικές Αγορεύσεις: Αμφότερες οι πλευρές στις αγορεύσεις τους προσπάθησαν με νομική επιχειρηματολογία αλλά και με σχολιασμό μερών της προσκομισθείσας μαρτυρίας να πείσουν για την ορθότητα των θέσεων και εισηγήσεων τους. Συγκεκριμένα, ο εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ευσεβάστως υπέβαλε ότι ο κατηγορούμενος υπέγραψε συγκεκριμένους όρους και ένας από αυτούς ήταν ότι η επίδικη επιταγή κατάσχεται σε περίπτωση που αυτοί δεν εκπληρώνονται. Επομένως είναι η θέση της κατηγορούσας αρχής ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να κριθεί από το Δικαστήριο ένοχος. Αντίθετη ήταν η νομική επιχειρηματολογία του συνηγόρου υπεράσπισης, ο οποίος ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι η επίδικη επιταγή δεν συνοδεύεται από το απαραίτητο στοιχείο αντιπαροχής επειδή κατά το χρόνο που αυτή ήταν πληρωτέα η σύμβαση είχε ήδη παύσει να ισχύει με αποτέλεσμα να μην υφίσταται οποιοσδήποτε νόμιμος σκοπός για πληρωμή της. Σύμφωνα με τον κύριο Φωτίου, το περιεχόμενο του όρου που αναφέρει για δικαίωμα εξαργύρωσης της επίδικης επιταγής στην περίπτωση μη προσκόμισης οποιουδήποτε μιας σειράς εγγράφων που καθορίζονται των εγγράφων παραπέμπει σε ποινική ρήτρα και συνεπώς παράνομος και άκυρος. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία και ευχέρεια να παρακολουθήσει με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με κριτήρια την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί στη δίκη το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση τους, πάντοτε με πλήρη επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα του επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, την πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, την ειλικρίνεια τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων (βλέπε κυπριακό νομικό σύγγραμμα 'Το Δίκαιο της Απόδειξης' του Τάκη Ηλιάδη σελίδες 24 και 215, Bauer v. Ηροδότου & Υιοί Λτδ

(1994)1 Α.Α.Δ. 325, Λάρκου v. Παναγή

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 820). Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του Δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέχεια για την αποδοχή ή απόρριψη της είτε στην ολότητα της είτε μέρος της (Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Μπορεί η αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα να είναι ατομική, δηλαδή να γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα της και την πειστικότητά της, όμως θα πρέπει τα όσα αναφέρονται από τον κάθε μάρτυρα να συναρτώνται, να αντιπαραβάλλονται και να συγκρίνονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και έτσι να διερευνάται η αντικειμενικότητα των εκατέρωθεν εκδοχών (Μουσταφά ν. Καυκαρή, Πολιτική Έφεση 10705 ημερ. 08.02.2002, Παύλου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68 και Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Επίσης, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχτεί την μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στην ολότητα της είτε μέρος της, η οποία ασκείται στη βάση των αρχών που το Εφετείο επισήμανε στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 219/2012, ημερ. 29.11.13. Η προσέγγιση που το Δικαστήριο υιοθετεί στο θέμα αποδοχής ή όχι μιας μαρτυρίας υπόκειται στον περιορισμό της αιτιολόγησης (Λαζάρου v. Δημοκρατίας,

(2010)2 Α.Α.Δ. 633). Το ακόλουθο απόσπασμα από την Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266 εξηγεί με σαφήνεια τα πιο πάνω: "... ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός ή μη πιστευτός, εν όλω ή εν μέρει, σύμφωνα με την άποψη την οποία έχει σχηματίσει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία του. Αυτή όμως η δυνατότητα επιλογής μερών μαρτυρίας προσφέρεται μόνο στις περιπτώσεις μαρτύρων οι οποίοι κρίνονται ως αξιόπιστοι μάρτυρες. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Δικαστήριο μπορεί να επιλέξει το μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα το οποίο, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, εκφράζει την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να απορρίψει άλλο μέρος της μαρτυρίας του το οποίο θεωρείται λανθασμένο, είτε λόγω ανεπίγνωστα ανεπαρκούς παρατήρησης, είτε λόγω αδυναμίας μνήμης. (Γεωργιάδης v. Αστυνομίας

(1985)1 Α.Α.Δ. 56). Στις περιπτώσεις όμως όπου ένας μάρτυρας κρίνεται αναξιόπιστος για καλό λόγο, σίγουρα δεν υπάρχει διαθέσιμη μια τέτοια επιλογή μερών μαρτυρίας. (Μιχαήλ v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168). " Με γνώμονα τα πιο πάνω το Δικαστήριο προχωρεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του. Η μαρτυρία της ΜΚ1 μπορεί να διαχωριστεί σε δύο σκέλη. Το πρώτο μέρος είναι αυτό όπου γίνεται αναφορά στα γεγονότα προκήρυξης διαγωνισμού που αφορά την προμήθεια κατασκευών αλουμινίου (θύρες-παράθυρα) για την Υπηρεσία Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Πάφου, στη διαδικασία υποβολής προσφορών που ακολούθησε και που οδήγησε στην επιλογή της εταιρείας για την εκτέλεση του έργου στη βάση της υποβληθείσας προσφοράς της καθώς και των εγγράφων που αυτή προσκόμισε προκειμένου να υπογράψει σχετική σύμβαση. Το κομμάτι αυτό της μαρτυρίας γίνεται αποδεκτό επειδή επαληθεύεται τόσο από τα παραδεκτά γεγονότα όσο και από έγγραφα που είτε κατατέθηκαν από κοινού όπως τα Τεκμήρια 1, 2, 3 και 5 είτε το περιεχόμενο τους δεν αμφισβητήθηκε όπως τα Τεκμήρια 9 και

1. Το δεύτερο μέρος της μαρτυρίας της ΜΚ1 επικεντρώνεται στον σκοπό της εγγύησης συμμετοχής για το ποσό των €7.695,00 και στην δικαιολογημένη κατά την άποψη της ενέργεια της αναθέτουσας αρχής να προχωρήσει στην εξαργύρωση της επίδικης επιταγής. Εδώ η μάρτυρας δεν κατάφερε να είναι πειστική απέναντι στο Δικαστήριο. Οι απαντήσεις που έδωσε καταρρίπτονται από το περιεχόμενο παραδεκτών εγγράφων. Ειδικότερα, η εν λόγω μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι η εταιρεία ειδοποιήθηκε ότι ήταν ο χαμηλότερος προσφοροδότης και ότι η υπηρεσία σκόπευε να του αναθέσει την εργασία υπό τον όρο ότι θα κατάφερνε να προσκομίσει να σχετικά πιστοποιητικά. Δεν θα έλεγα ότι η θέση αυτή ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μέσα από τα παραδεκτά γεγονότα αλλά και από αυτά που δεν αμφισβητήθηκαν προκύπτει ότι τον Δεκέμβριο 2008 προκηρύχτηκαν όροι διαγωνισμού για την προμήθεια κατασκευών αλουμινίου (Θύρες-Παράθυρα) για την Υπηρεσία Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών, Αρ. Προκήρυξης: ΥΔΤΠ.Π.Τ.Σ. 39/2008, οι οποίοι καθόριζαν τη διαδικασία του εν λόγω διαγωνισμού. Η εταιρεία έλαβε μέρος και υπέβαλε συγκεκριμένη προσφορά στις 09.01.
2. Με βάση την επιστολή ημερομηνίας 04.02.09 της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου, που είναι μέρος της δέσμης των εγγράφων που κατατέθηκε από κοινού και το περιεχόμενο των οποίων είναι παραδεκτό από αμφότερα μέρη ως αληθές (μέρος του Τεκμηρίου 5), κοινοποιείται στην εταιρεία ότι της έχει κατακυρωθεί ο διαγωνισμός. Το περιεχόμενο της επιστολής αυτής παραπέμπει σε ανεπιφύλακτη και χωρίς προϋποθέσεις αποδοχή της προσφοράς της εταιρείας καθιστώντας την τελευταία ως τον επιτυχών προσφοροδότη προς την οποία ανατέθηκε η εκτέλεση του συγκεκριμένου έργου. Είναι στα πλαίσια υπογραφής συμβολαίου που η εταιρεία κλήθηκε να προσκομίσει συγκεκριμένα έντυπα από την υπηρεσία Φ.Π.Α., Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων και Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Οι υποχρεώσεις της εταιρείας, ως επιλεγμένου πλέον προσφοροδότη, για να προσέλθει και να υπογράψει συμβόλαιο και παράλληλα να προσκομίσει όλα τα απαιτούμενα έγγραφα και έντυπα που καθορίζονται μέσα από τους όρους διαγωνισμού και εντύπων από της επιλογής της για εκτέλεση του έργου μέχρι την ημερομηνία υπογραφής συμβολαίου, παρόλο ότι παραβίαση οποιασδήποτε από αυτές μπορεί να δώσει έρεισμα για τερματισμό της μεταξύ τους συνεργασίας, εντούτοις σε καμία περίπτωση αναιρεί το στοιχείο της άνευ όρων αποδοχής της προσφοράς της εταιρείας από μέρους της Αναθέτουσας Αρχής. Ούτε η θέση της ΜΚ1 ότι δεν είχε κατακυρωθεί η εκτέλεση του έργου στην εταιρεία επειδή δεν κατάφερε να προσκομίσει πιστοποιητικά ότι είχε εξοφλημένες τις οφειλές του είναι ορθή. Η προαναφερόμενη επιστολή ομιλεί ρητά για κατακύρωση σε αντίθεση με το τι υποστηρίζει η εν λόγω μάρτυρας. Ομοίως το Τεκμήριο 10 που είναι τα πρακτικά συνεδρίας της Επιτροπής Αξιολόγησης Προσφορών ημερομηνίας 20.02.09 μέσα από την πρώτη παράγραφο επισημαίνει κατά τρόπο σαφή και ρητό ότι στις 30.01.09 η εκτέλεση του πιο πάνω έργου κατακυρώθηκε στην εν λόγω εταιρεία ως αποτέλεσμα αξιολόγησης που έτυχε η προσφορά της. Στο δε σημείο 5 της σελίδας 46 του Εντύπου Προσφοράς τονίζεται κατηγορηματικά ότι η επιλεγείσα προσφορά της εταιρείας, που επαναλαμβάνω είναι προϊόν αξιολόγησης από την αρμόδια επιτροπή, μαζί με την επιτολή αποδοχής της από την Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου αποτελεί δεσμευτική μεταξύ τους συμφωνία μέχρι την ετοιμασία και υπογραφή συμβολαίου. Αυτός δείχνει ξεκάθαρα ότι η υπογραφή συμβολαίου απλά επισημοποιεί την ήδη μεταξύ τους συμβατική σχέση που στο μεταξύ δημιουργήθηκε με την γραπτή αποδοχή της προσφοράς της εταιρείας από την Αναθέτουσα Αρχή. Όσον αφορά την εταιρεία αυτή κατάφερε την επόμενη ημέρα που ενημερώθηκε ότι έγινε αποδεκτή η προσφορά της (δηλαδή στις 05.02.09) να προσκομίσει βεβαιώσεις που να δείχνουν ότι δεν υπάρχουν οφειλές από μέρους της προς τις κυβερνητικές υπηρεσίες Τμήματος εσωτερικών Προσόδων, Φ.Π.Α. και Γραφείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Απλά η εταιρεία δεν ήταν σε θέση να εξασφαλίσει από το Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων το καθορισμένο από τους όρους διαγωνισμού έντυπο καθότι η εξόφληση των οφειλών έγινε στις 05.02.09 και όχι μέχρι τις 09.01.09 που το περιεχόμενο των όρων υποδείκνυε. Επομένως υπήρξε εξόφληση των οφειλών της εταιρείας προς το Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων αλλά σε μεταγενέστερο χρονικό διάστημα και συγκεκριμένα μετά από περίπου ένα μήνα από την επιθυμητή ημερομηνία, εν πάσει όμως περιπτώσει πριν από την υπογραφή γραπτής σύμβασης. Είναι γι' αυτό το λόγο που η εταιρεία περιορίστηκε στο να παραδώσει γραπτή βεβαίωση με την οποία πιστοποιείται ότι δεν υπάρχουν οφειλές προς το Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων αλλά όχι στο καθορισμένο έντυπο. Είναι ακόμη η θέση της ΜΚ1 ότι ο σκοπός της επιταγής δεν είχε εκλείψει. Μέσα από τα παραδεκτά γεγονότα αλλά και από τα έγγραφα, των οποίων το περιεχόμενο δεν έχει αμφισβητηθεί γίνεται γνωστό ότι ζητήθηκε από κάθε προσφοροδότη περιλαμβανομένου της εταιρείας να εγγυηθεί την συμμετοχή του στη διαδικασία προσφορών αλλά και μέχρι την υπογραφή συμβολαίου οπότε και ο επιτυχών προσφοροδότης καλείται να προσκομίσει εγγυητική τράπεζας για πιστή εκτέλεση του συμβολαίου για ποσό ίσο με 10% του ολικού ποσού προσφοράς εις αντικατάσταση της εγγυητικής συμμετοχής, η οποία και του επιστρέφεται. Η εγγύηση συμμετοχής λάμβανε την μορφή τραπεζικής επιταγής. Η εταιρεία προσκόμισε την επίδικη επιταγή. Μελέτη των παραδεκτών γεγονότων (δέσμη εγγράφων Τεκμηρίου 5) αλλά και των εγγράφων των οποίων το περιεχόμενο δεν έχει αμφισβητηθεί όπως οι όροι διαγωνισμού (Τεκμήριο 9) καθίσταται αντιληπτό ότι κύριος σκοπός παροχής εγγύησης συμμετοχής υπό την μορφή τραπεζικής επιταγής είναι για να διατηρηθεί στη ζωή η διαδικασία προσφοροδότησης μέχρι την ανάθεση εκτέλεσης του έργου στον επιτυχόντα προσφοροδότη. Έκαστος προσφοροδότης δεσμεύεται στη βάση ανταλλάγματος που είναι η τραπεζική επιταγή να διατηρήσει σε ισχύ την προσφορά του για καθορισμένη περίοδο, πράγμα που η Αναθέτουσα Αρχή αποδέχεται. Επομένως ο σκοπός που δίδεται η τραπεζική επιταγή είναι η στήριξη των προσφορών να παραμείνουν σε ισχύ έναντι συμφωνημένου χρονικού διαστήματος που στην προκειμένη περίπτωση ήταν 4 μήνες. Με αυτόν τον τρόπο προστατεύεται η ανεξέλεγκτη απόσυρση προσφορών και κατ' επέκταση διασφαλίζεται η αποτελεσματική αξιολόγηση τους. Σε περίπτωση που κατά παράβαση της δέσμευσης του προσφοροδότης αποσύρει την προσφορά του η Αναθέτουσα Αρχή νομίμως εξαργυρώνει το συμφωνημένο αντάλλαγμα καθότι πλέον νομιμοποιείται ο σκοπός έκδοσης της. Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση προκύπτει ότι από το σημείο επιλογής προσφοροδότη μέχρι το στάδιο υπογραφής συμβολαίου η τραπεζική εγγύηση αποσκοπεί ουσιαστικά στο να διασφαλίσει ότι την στιγμή της υπογραφής γραπτής σύμβασης ο επιτυχών πρσφοροδότης θα προσέλθει να υπογράψει εντός της καθορισμένης περιόδου που η επιστολή αποδοχής αναφέρει, θα παρουσιάσει εγγύηση πιστής εκτέλεσης του έργου εντός 5 ημερών από την υπογραφή της σύμβασης και θα αποπληρώσει τις οφειλές του προς το Φ.Π.Α., Τμήμα Εσωτερικών προσόδων και Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων και όχι στην προσκόμιση βεβαιώσεων τέτοιων πληρωμών μέχρι τις 09.01.09 που ήταν η ημερομηνία υποβολής προσφορών. Αυτοί θεωρώ ότι είναι οι σκοποί της επιταγής στο στάδιο αυτό. Η διασφάλιση παραμονής της προσφοράς της εταιρείας σε ισχύ είναι πλέον άνευ αντικειμένου δεδομένου πλέον της αποδοχής της από την Αναθέτουσα Αρχή και της δημιουργίας συμβατικής σχέσης μεταξύ τους. Σε σχέση με τις πληρωμές οφειλών προς τις προαναφερόμενες κυβερνητικές υπηρεσίες, όπως διαπιστώνεται μέσα από το λεκτικό των όρων διαγωνισμού, η ίδια η Αναθέτουσα Αρχή δεν θεωρεί σημαντικό προαπαιτούμενο τέτοιες πληρωμές στα πλαίσια αξιολόγησης προσφορών και επιλογής προσφοροδότη. Αν η Αναθέτουσα Αρχή θεωρούσε κάτι τέτοιο σημαντικό σαφώς και θα αποτελούσε ένα από τα κριτήρια αξιολόγησης. Η εκ των υστέρων τέτοια απαίτηση μόνο από τον επιτυχών προσφοροδότη αποδεικνύει ότι σκοπός της επιταγής είναι για να διασφαλιστεί η πληρωμή οφειλών προς τις προαναφερόμενες κυβερνητικές υπηρεσίες μέχρι την υπογραφή της σύμβασης στο χρονικό διάστημα που ο επιτυχών προσφοροδότης καλείται να πράξει, ανεξαρτήτως εάν η αποτυχία προσκόμισης οποιουδήποτε από τα απαιτούμενα έντυπα δύναται να οδηγήσει σε τερματισμό της συμβατικής σχέσης που ήδη δημιουργήθηκε μεταξύ της εταιρείας και της Αναθέτουσας Αρχής. Οποιαδήποτε σκέψη για να συνδεθεί ο σκοπός της επιταγής με την ημερομηνία 09.01.09, πέραν του ότι αντιστρατεύεται τη λογική και κανένα νόημα τελικά έχει και ουδεμία χρησιμότητα τελικά προσφέρει, δίδει την ευκαιρία σε κάποιο πονηρά σκεπτόμενο να επικαλεστεί την ύπαρξη αλλότριων κινήτρων. Την ίδια στιγμή και υπό το φως των πιο πάνω, η επιμονή για αυστηρή εφαρμογή του όρου περί συμμόρφωσης με τις απαιτήσεις για προσκόμιση του προσδιορισμένου εντύπου κοινωνικών ασφαλίσεων αλλά και των υπολοίπων εντύπων που αφορούν Φ.Π.Α. και Τμήμα Εσωτερικών προσόδων έχοντας ως ορόσημο την ημερομηνία 09.01.09, μόνο σύγχυση προκαλεί. Στην προκειμένη περίπτωση η εταιρεία πληροφορήθηκε για την κατακύρωση του διαγωνισμού στις 04.02.09 ενώ την επόμενη ημέρα, δηλαδή στις 05.02.09, προσκόμισε τραπεζική εγγύηση καθώς και πιστοποιητικά που βεβαίωναν ότι δεν υφίστατο οφειλές προς τις πιο πάνω κυβερνητικές υπηρεσίες, δηλώνοντας έτσι έγκαιρα την ετοιμότητα του για υπογραφής γραπτής σύμβασης. Η Αναθέτουσα Αρχή όμως επέλεξε να τερματίσει την μεταξύ τους συμβατική σχέση. Χωρίς να κρίνω αν η στάση αυτή της Αναθέτουσας Αρχής είναι ορθή ή λανθασμένη, θεωρώ ότι η εταιρεία ουσιαστικά εκπλήρωσε όλους τους σκοπούς για τους οποίους δόθηκε η εγγύηση της συμμετοχής της υπό τη μορφή της επίδικης επιταγής. Αυτό ενισχύεται από τη θέση που η ΜΚ1 εξέφρασε κατά την αντεξέταση της λέγοντας ότι ο σκοπός εξαργύρωσης της επίδικης επιταγής ήταν 'τιμωρητικός' που είχε την μορφή προστίμου-χρηματικής ποινής επειδή η εταιρεία δεν κατάφερε να προσκομίσει το σχετικό πιστοποιητικό για αποπληρωμή οφειλών μέχρι τις 09.01.09 που όμως δεν αποτελούσε προαπαιτούμενο για την αξιολόγηση των προσφορών από την αρμόδια επιτροπή. Η τοποθέτηση αυτή της ΜΚ1 παραπέμπει σε ποινική ρήτρα εκλαμβάνοντας ως τέτοια τον όρο που αναφέρει δικαίωμα εξαργύρωσης της επίδικης επιταγής σε περίπτωση μη προσκόμισης οποιοδήποτε από τα καθορισμένα έντυπα κυβερνητικής υπηρεσίας. Σε τέτοια περίπτωση απαιτείται απόδειξη της ζημιάς της Αναθέτουσας Αρχής. Στην παρούσα υπόθεση ουδεμία μαρτυρία προσκομίστηκε που να αποδεικνύει πρόκληση ζημιάς εις βάρος της Αναθέτουσας Αρχής. Αντίθετα, τόσο το περιεχόμενο της προαναφερόμενης θέσης της μάρτυρας όσο και η παραδοχή της ΜΚ1 ότι μετά τον τερματισμό της συμβατικής σχέσης της με την εταιρεία επιλέγηκε νέος προσφοροδότης ο οποίος προσκόμισε δεόντως εγγυητική πιστής εκτέλεσης του έργου σε συνδυασμό με με την μη προσκόμιση μαρτυρίας για ενδεχόμενο συμφωνημένων αποζημιώσεων σε περίπτωση παραβίασης όρου του διαγωνισμού, φαίνεται να αποκλείουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο (Γεώργιος Χρυσσοστόμου & Υιός Λτδ v. Ling Life Construction Ltd

(1999)1Γ Α.Α.Δ. 1944). Για τους λόγους που ανάφερα πιο πάνω δεν αποδέχομαι το μέρος αυτό της μαρτυρίας της ΜΚ

1. Στον ίδιο βαθμό και την έκταση που έγινε αποδεκτή η δια ζώσης προφορική μαρτυρία της ΜΚ1, αποδέχομαι το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 8 που είναι η γραπτή κατάθεση της ημερομηνίας 02.07.09 στην αστυνομία. Η μαρτυρία της ΜΚ2 επιβεβαιώνεται εξ' ολοκλήρου τόσο από τα πραγματικά γεγονότα όσο και από έγγραφα που το περιεχόμενο τους δεν αμφισβητήθηκε όπως το Τεκμήριο
2. Ως μάρτυρας που δεν είχε οποιοδήποτε συμφέρον από την υπόθεση η ΜΚ2 ήλθε και είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Η ίδια δεν υπέπεσε σε οποιεσδήποτε αντιφάσεις που θα κλόνιζαν την αξιοπιστία της ως μάρτυρα. Συνεπώς, αποδέχομαι ως ορθή και αξιόπιστη τόσο τη δια ζώσης μαρτυρία της όσο και το Τεκμήριο 12 που είναι η γραπτή κατάθεση της ημερομηνίας 03.08.09 στην αστυνομία στην ολότητα τους. Περαιτέρω, αποδέχομαι τα Τεκμήρια 1, 2, 3, 4, 5 και 6 ως αληθή και αξιόπιστα επειδή αμφότερα μέρη αποδέχονται το περιεχόμενο τους ως αληθές. Παράλληλα, αποδέχομαι τα Τεκμήρια 9, 10, 11 και 13 ως αληθή και αξιόπιστα επειδή το περιεχόμενο τους δεν αμφισβητήθηκε από οποιοδήποτε μέρος μέσα από την εκδίκαση της υπόθεσης αυτής. Ο κατηγορούμενος, όπως έχει ήδη αναφερθεί πιο πάνω, προέβηκε σε χωρίς όρκο κατάθεση από την θέση στην οποίαν βρισκόταν, εξασκώντας έτσι το δικαίωμα που του παρέχει το άρθρο 74

(1)(γ) της Ποινικής Δικονομίας, Κεφ.155 μετά των συναφών τροποποιήσεων. Είναι γνωστό ότι η παροχή χωρίς όρκο κατάθεσης δεν επενεργεί εις βάρος του κατηγορουμένου αλλά ούτε και εκλαμβάνεται ως επιβαρυντικό στοιχείο εναντίον του. Είναι αποσαφηνισμένο μέσα από τη νομολογία ότι η χωρίς όρκο δήλωση του κατηγορουμένου εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας ανάλογα με το πως ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ωστόσο, όπως έχει επίσης νομολογηθεί, η αξία που έχει μία τέτοια δήλωση είναι περιορισμένη αφού δεν υποβάλλεται στη δοκιμασία της αντεξέτασης (Anastassiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97, Δημοσθένους κ.ά. ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 129, Ιωάννου και Σιμιανός ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195, R. v. Frost [1964] 64 Cr. App. R. 284, Σίφουνας v. Δημοκρατίας και Πέτρου v. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ.91, Vrakas v. R

(1973)2 CLR 139, Θεμιστοκλέους v. Αστυνομίας

(1981)2 CLR 200, Καντάρ v. Δημοκρατίας

(1978)2 CLR 132). Στην δε υπόθεση Θεοχάρους v. Δημοκρατίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 22 τονίστηκε πως η ανώμοτη δήλωση κατηγορουμένου δεν μπορεί να εξομοιωθεί με μαρτυρία με την έννοια να είναι ικανή να αντικρούσει την ένορκη μαρτυρία που κρίθηκε αξιόπιστη. Το Δικαστήριο όμως έχει την υποχρέωση να της δώσει το βάρος που της αρμόζει και να τη λάβει υπόψη πριν καταλήξει στο συμπέρασμα κατά πόσο η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της. Η ανώμοτη δήλωση του κατηγορουμένου απλά παραπέμπει στην γραπτή κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία στις 22.01.10 (Τεκμήριο 7). Αξιολογώντας το Τεκμήριο 7 παρατηρώ ότι το περιεχόμενο επαληθεύεται εξ' ολοκλήρου από τα παραδεκτά γεγονότα της υπόθεσης. Ως εκ τούτου, αποδέχομαι στην ολότητα του το Τεκμήριο 7 ως αληθές και αξιόπιστο. Ευρήματα: Παρά την μη κατάληξη στις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβηκε το επίδικο περιστατικό, εντούτοις λαμβάνοντας υπόψη τα παραδεκτά γεγονότα, καταλήγω στα ακόλουθα γενικότερα ευρήματα: · Η εταιρεία K. & A. Kleopas Aluminium Constructions Limited είναι εταιρεία περιορισμένης ευθύνης δεόντως εγγεγραμμένη στην Κύπρο από το έτος 2005 σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία. · Κατά τον ουσιώδη χρόνο του κατηγορητηρίου ο κατηγορούμενος ήταν ένας εκ των διευθυντών της εταιρείας καθώς επίσης και ο γραμματέας αυτής. · Στις 29.12.08 η εταιρεία δια του κατηγορουμένου παρέλαβε έγγραφα των όρων διαγωνισμού. · Στις 08.01.09 η εταιρεία K. & A. Kleopas Aluminium Constructions Limited δια του διευθυντή της, κατηγορουμένου στην παρούσα υπόθεση, στα πλαίσια στήριξης-εγγύησης της προσφοράς που υπέβαλε για το έργο υπ' αριθμό Τ.Σ. 39/2008 για την προμήθεια κατασκευών αλουμινίου θυρών-παραθύρων που προκηρύχτηκε δυνάμει διαγωνισμού από την υπηρεσία Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Πάφου μέσω της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου και συμμετοχής της στο έργο αυτό, εξέδωσε την επιταγή υπ' αριθμό 90786083 της Ελληνικής Τράπεζας που προέρχεται από τον τρεχούμενο λογαριασμό υπ' αριθμό 598-01-355196-01 που ανήκει στην εταιρεία για το ποσό των €7.695,00 με δικαιούχο τον Έπαρχο Πάφου με ημερομηνία πληρωμής την 08.01.09, την οποία συμπλήρωσε και υπέγραψε. · Η εταιρεία έδωσε γραπτή εντολή στην Ελληνική Τράπεζα Λίμιτεδ για άνοιγμα του λογαριασμού υπ' αριθμό 598-01-355196-01 εις το όνομα της εταιρείας, πράγμα που υλοποιήθηκε. · Ο κατηγορούμενος είναι ο μοναδικός δικαιούχος για να υπογράφει επιταγές και άλλα έγγραφα για τον προαναφερόμενο τρεχούμενο λογαριασμό. · Στις 30.01.09 η Επιτροπή Αξιολόγησης Προσφορών της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου κατακύρωσε, κατόπιν αξιολόγησης όλων των προσφορών που υπεβλήθηκαν, κατακύρωσε μέσα από συνεδρία το διαγωνισμό και κατ' επέκταση την ανάθεση εκτέλεσης του έργου στην εταιρεία. · Με επιστολή αποδοχής του ημερομηνίας 04.02.09 ο Έπαρχος Πάφου πληροφορεί την εταιρεία ότι η αναθέτουσα αρχή αποφάσισε την κατακύρωση του διαγωνισμού σ' αυτή και κατ' επέκταση της ανάθεσης σ' αυτή εκτέλεσης του έργου Αρ. Προσφ. Ε.Δ. Πάφου Υ.Δ.ΤΚ.Π.Π.Τ.Σ 39/2008 που αφορά την προμήθεια κατασκευών αλουμινίου (θύρες-παράθυρα) για την Υπηρεσία Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών Πάφου στη βάση της προσφοράς που αυτή είχε υποβάλει. · Με την πιο πάνω επιστολή η εταιρεία καλείτο να προσέλθει εντός 10 ημερών από τη λήψη του εγγράφου αυτού στο γραφείο του Έπαρχου Πάφου για να υπογράψει τα σχετικά συμβόλαια και να προσκομίσει τραπεζική εγγυητική επιστολή για το ποσό των €7.695,00 η οποία να ισχύει για 13 μήνες καθώς και όλα τα απαιτούμενα πιστοποιητικά και άλλα έγγραφα που προνοούνται μέσα από τους όρους διαγωνισμού. · Η εταιρεία προσκόμισε βεβαίωση από το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων ημερομηνίας 06.02.09 με την οποία δηλώνονται ότι όλες οι οφειλές της εταιρείας προς το Φόρο Εισοδήματος που υπήρχαν κατά την 09.01.09 είναι διευθετημένες. · Η εταιρεία προσκόμισε βεβαίωση από την Υπηρεσία Φ.Π.Α. ημερομηνίας 06.02.09 με την οποία δηλώνονται ότι όλες οι οφειλές της εταιρείας προς την υπηρεσία αυτή που υπήρχαν κατά την 09.01.09 είναι διευθετημένες. · Η εταιρεία προσκόμισε βεβαίωση από το Επαρχιακό Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων Πάφου ημερομηνίας 05.02.09 με την οποία δηλώνεται ότι οι εισφορές που οφείλονται στα διάφορα ταμεία πληρώνονται κανονικά από την εταιρεία, η οποία απασχολεί 3 εργοδοτουμένους. · Στις 06.02.09 πληροφορήθηκε ότι τερματίζεται ο ρόλος που είχε σε σχέση με την εκτέλεση του έργου δια το λόγο ότι απέτυχε να προσκομίσει πληρωμή των οφειλομένων κοινωνικών ασφαλίσεων για τον Νοέμβριο 2008 που ήταν το Έντυπο Υ.Κ.Α. 22-022. Η απόφαση αυτή επικυρώθηκε επισήμως μέσω πρακτικών που τηρήθηκαν κατόπιν συνεδρίασης της Επιτροπής Αξιολόγησης Προσφορών της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου στις 20.02.09. · Στις 27.02.09 η πιο πάνω εταιρεία δια του κατηγορουμένου έδωσε γραπτές ενυπόγραφες οδηγίες στην Ελληνική Τράπεζα Λίμιτεδ και συγκεκριμένα στο υποκατάστημα υπ' αριθμό 598 αυτής στην λεωφόρο Ελευθερίας 8, Χλώρακα όπως ανακληθεί η πληρωμή της επίδικης επιταγής σημειώνοντας στο σχετικό έντυπο ως λόγο μη πληρωμής τα εξής: "Επειδή η Επαρχιακή Διοίκηση λανθασμένα δεν μου κατακύρωσε την προσφορά μου." · Στις 16.03.09 λειτουργός της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου κατάθεσε την επίδικη επιταγή σε υποκατάστημα της Λαϊκής Τράπεζας που βρίσκεται στην οδό Κανάρη και Βότση μαζί με άλλες επιταγές σε κυβερνητικό λογαριασμό που η Επαρχιακή Διοίκηση Πάφου διατηρεί εκεί λαμβάνοντας γι' αυτό την απόδειξη υπ' αριθμό 151116. · Η επίδικη επιταγή αποστάληκε για είσπραξη αλλά επιστράφηκε χωρίς να εξαργυρωθεί με την ένδειξη "Η πληρωμή έχει ανακληθεί από τον εκδότη της επιταγής" υπό τη μορφή τραπεζικής σφραγίδας ημερομηνίας 18.03.09. · Στις 02.07.09 προσήλθε στην αστυνομία η ΜΚ1 η οποία, εκ μέρους και για λογαριασμό της Επαρχιακής Διοίκησης Πάφου, κατάγγειλε τον κατηγορούμενο για ανάκληση πληρωμής της επίδικης επιταγής, ενέργεια που σύμφωνα με την ίδια δεν δικαιούταν να προβεί. · Η ΜΚ1 παρέδωσε την επίδικη επιταγή στον αστυφύλακα 4554 Μάξιμο Χριστοδούλου, ο οποίος παράλληλα παρέλαβε από υπάλληλο της Λαϊκής Τράπεζας φωτοαντίγραφο κατάθεσης της επίδικης επιταγής μαζί με άλλες καθώς επίσης πιστό αντίγραφο εντολής ανοίγματος λογαριασμού από την εταιρεία αλλά και μια επιστολή της εταιρείας προς την Ελληνική Τράπεζα για ανάκληση εξαργύρωσης της επίδικης επιταγής. · Στις 22.01.10 ο αστυφύλακα 4554 Μάξιμο Χριστοδούλου έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο. Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα: Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (βλέπε Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (βλέπε Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου (βλέπε πιο πάνω), επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: "Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής." Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω εάν στοιχειοθετούνται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος. Αδικήματα που σχετίζονται με την έκδοση επιταγών διέπονται από το άρθρο 305Α του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.154 μετά των συναφών τροποποιήσεων, που είναι η κατ' εξοχήν νομοθεσία που ασχολείται με την ποινική πτυχή του εν λόγω ζητήματος. Είναι μέσα από το άρθρο 305Α

(2)του Κεφ.154 που προσδιορίζονται τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της ανάκλησης πληρωμής επιταγής χωρίς εύλογη αιτία, για το οποίο κατηγορείται η κατηγορούμενη μέσα από τις κατηγορίες 1 μέχρι 5 του κατηγορητηρίου. Παράλληλα, για την καλύτερη αντίληψη του κεφαλαίου συναλλαγματικής αλλά και του νομοθετικού πλαισίου εντός του οποίου λειτουργεί σχετικός είναι ο Περί Συναλλαγματικών Νόμος, Κεφ.262 μετά των συναφών τροποποιήσεων. Το άρθρο 305Α

(2)του Κεφ.154 μετά των συναφών τροποποιήσεων προνοεί τα εξής: "Ανεξάρτητα από τις διατάξεις του εδαφίου

(1), πρόσωπο το οποίο, χωρίς εύλογη αιτία, προκαλεί με οποιαδήποτε πράξη τη μη εξόφληση επιταγής που εκδόθηκε από το ίδιο, οποτεδήποτε πριν ή κατά την ημερομηνία που η επιταγή έχει καταστεί πληρωτέα, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα τρία

(3)έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις δέκα χιλιάδες ευρώ (€10.000,00) ή και στις δύο ποινές: Νοείται ότι, για τους σκοπούς του παρόντος εδαφίου, επίκληση της υπεράσπισης της εύλογης αιτίας, δυνατό να γίνει από τον κατηγορούμενο εφόσον, κατά ή πριν από την παρουσίαση της επιταγής για σκοπούς πληρωμής της, ο κατηγορούμενος ως εκδότης παρέθεσε γραπτώς στο πιστωτικό ίδρυμα, επί του οποίου εκδόθηκε η επιταγή, το λόγο ή τους λόγους για τους οποίους δόθηκε εντολή μη πληρωμής της." Επίσης το εδάφιο 3 του ιδίου άρθρου υποδεικνύει τ' ακόλουθα: "Σε περίπτωση επιστροφής απλήρωτης επιταγής, το πιστωτικό ίδρυμα, επί του οποίου αυτή εκδόθηκε, οφείλει ενυπογράφως να σφραγίζει ή να σημειώνει σε αυτήν τον πραγματικό λόγο της μη πληρωμής της, δηλαδή αν η μη πληρωμή οφείλεται σε έλλειψη διαθέσιμων κεφαλαίων, κλείσιμο λογαριασμού ή εντολή μη πληρωμής, καθώς και την ημερομηνία παρουσίασής της προς πληρωμή, και μη σφράγιση, καθώς και ο λόγος επιστροφής που σημειώνεται από το εν λόγω πιστωτικό ίδρυμα επί της επιταγής, γίνεται αποδεκτή ως μαρτυρία ενώπιον δικαστηρίου: Νοείται ότι η σφραγίδα και ή η σημείωση του πιστωτικού ιδρύματος, επί του οποίου εκδόθηκε η επιταγή δυνάμει του παρόντος εδαφίου, καθώς και η καταχώριση της ημερομηνίας εμφάνισης της επιταγής προς πληρωμή αποτελούν μαχητό τεκμήριο του αληθούς του περιεχομένου τους: Νοείται, περαιτέρω, ότι συμμόρφωση πιστωτικού ιδρύματος, με τη δυνάμει του παρόντος εδαφίου υποχρέωση του, δεν συνιστά ούτε μπορεί να ερμηνευθεί ότι συνιστά παραβίαση, εκ μέρους του, του απορρήτου ή της εμπιστευτικότητας των πληροφοριών που κατέχει αναφορικά με τους λογαριασμούς των πελατών του." Από το λεκτικό του άρθρου 305Α

(2), όπως αυτό έχει ερμηνευθεί στην Philippa Estates Ltd v. Ρούσου

(2006)2 Α.Α.Δ. 142, συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα πιο κάτω: (α) Η έκδοση επιταγής (β) Η πρόκληση μη εξόφληση της από τον εκδότη της με οποιαδήποτε πράξη του (γ) Η πράξη του εκδότη να γίνει καθ' οιονδήποτε χρόνο πριν ή κατά την ημερομηνία που η επιταγή κατέστη πληρωτέα. Με βάση τα παραδεκτά γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου αμφότερες οι πλευρές αποδέχονται ότι:

1. Η εγγύηση συμμετοχής δόθηκε υπό την μορφή της επίδικης επιταγής.
2. Ο κατηγορούμενος, διευθυντής της εταιρείας, συμπλήρωσε, υπέγραψε και κατ' επέκταση έκδωσε την επίδικη επιταγή προς όφελος του Επάρχου Πάφου πληρωτέα την 8η Ιανουαρίου 2009 για το ποσό των €7.695,
4. Στις 27.02.09 η πιο πάνω εταιρεία δια του κατηγορουμένου έδωσε γραπτές ενυπόγραφες οδηγίες στην Ελληνική Τράπεζα Λίμιτεδ και συγκεκριμένα στο υποκατάστημα υπ' αριθμό 598 αυτής στην λεωφόρο Ελευθερίας 8, Χλώρακα όπως ανακληθεί η πληρωμή της επίδικης επιταγής που ήταν πληρωτέα στις 08.01.09 σημειώνοντας στο σχετικό έντυπο ως λόγο μη πληρωμής τα εξής: "Επειδή η Επαρχιακή Διοίκηση λανθασμένα δεν μου κατακύρωσε την προσφορά μου." Είναι προφανές ότι από τα προαναφερόμενα παραδεκτά γεγονότα στοιχειοθετούνται όλα τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Η υπόθεση όμως δεν τελειώνει εδώ. Από τη στιγμή που στην προκειμένη περίπτωση όλα τα συστατικά στοιχεία του υπό εκδίκαση αδικήματος πληρούνται τότε το βάρος ύπαρξης της υπεράσπισης της 'εύλογης αιτίας', όπως αυτή παρέχεται μέσα από το άρθρο 305Α

(2), πέφτει στους ώμους του κατηγορουμένου, ο οποίος καλείται να την αποδείξει με την προσκόμιση μαρτυρίας στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων (Ζαβός v. Αστυνομίας

(1963)2 C.L.R. 57, Ταραπουλούζης v. Έπαρχος Λευκωσίας

(1962)2 C.L.R. 91, Παπαδόπουλος v. Δημοκρατίας

(1980)2 C.L.R. 10, Λοΐζου v. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 108, Εταιρεία GP Ergatides Motors Ltd και άλλος v. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 182 και Γεώργιος Εργατίδης v. Αστυνομία Ποιν. Εφ. 6138 και 6139 αντίστοιχα ημερ. 19.06.97, N.C. Diamonds Co Ltd v. Χρήστου Γεωργίου

(2001)2 Α.Α.Δ. 763). Το τι συνιστά 'εύλογη αιτία' στα πλαίσια της υπεράσπισης που καθιερώνει το άρθρο 305Α

(2)του Κεφ.154 έχει ερμηνευθεί στην υπόθεση N.C. Diamonds Co Ltd v. Χρήστου Γεωργίου

(2001)2 Α.Α.Δ. 763. Συγκεκριμένα, στην υπόθεση αυτή έγινε αναφορά στην Pitsillides & Another v. Republic

(1983)2 C.L.R. 374 όπου η έννοια της εύλογης αιτίας συνδέθηκε με εκείνη της καλής πίστης και αναφέρθηκε ότι η ίδια φράση έχει στην αγγλική νομολογία συσχετισθεί και με την έννοια δίκαιη αιτία ενώ σχετικά έγινε αναφορά και στη φράση bona fide (καλή τη πίστη) που στην αγγλική ορολογία θεωρήθηκε ταυτόσημη με τη λέξη "honesty" (ειλικρίνεια). Με βάση την πιο πάνω ερμηνεία το Ανώτατο Δικαστήριο κατέληξε ότι η αυτοκαθοδήγηση του πρωτόδικου δικαστή αναφορικά με την υπεράσπιση του εδαφίου

(2), ότι δηλαδή πρέπει ο κατηγορούμενος να δείξει ότι ο ίδιος ειλικρινά πίστευε ότι είχε το δικαίωμα να σταματήσει την πληρωμή της επιταγής (υποκειμενικό κριτήριο) και επιπρόσθετα ότι η πεποίθησή του αυτή ήταν εύλογη υπό τις περιστάσεις (κάτι που εξετάζεται αντικειμενικά), έγινε μέσα στο πνεύμα των παραπάνω αποφάσεων. Με βάση αυτά το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η ενέργεια του εφεσίβλητου ήταν ειλικρινής και υπαγορεύθηκε από εύλογη αιτία. Τέλος στην ίδια υπόθεση κρίθηκε ότι η ποινική ευθύνη του εκδότη επιταγής καθορίζεται στο αυστηρό πλαίσιο που θέτει το εδάφιο

(2), χωρίς να επεκτείνεται σε άλλες έννομες σχέσεις γιατί σε αντίθετη περίπτωση δεν θα υπήρχαν περιθώρια επίκλησης της υπεράσπισης που παρέχει το εδάφιο 2 και θα καθιερωνόταν έτσι η αντίθετη θεωρία, του μη ανακλητού της επιταγής. Χρήσιμη είναι επίσης η υπόθεση Nikiforos Technologies Ltd v. Χρήστου, Ποινική Έφεση Αρ. 18/2012, ημερομηνίας 16.04.14. Στην παρούσα υπόθεση αποτελεί συμπέρασμα του Δικαστηρίου ότι η εξαργύρωση της επίδικης επιταγής συνδέεται, μεταξύ άλλων, με την ενδεχόμενη παράλειψη ή αδυναμία του κατηγορουμένου να δείξει ότι δεν έχει οποιεσδήποτε οφειλές προς το Φ.Π.Α., το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων και το Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων μέχρι τη στιγμή που καλείται να υπογράψει εντός του καθορισμένου χρονικού διαστήματος που έχει κληθεί για να το πράξει σε συνάρτηση με τις ζημιές που η Αναθέτουσα Αρχή υφίσταται μέσα από μια τέτοια αντισυμβατική συμπεριφορά. Από τη στιγμή που η εταιρεία ανταποκρίθηκε επί της ουσίας των ζητήματος που αφορούσε το θέμα πληρωμής των κοινωνικών εισφορών πλην όμως βασικά παρουσίασε απλά διαφορετικό έντυπο, καθώς επίσης διεκπεραίωσε στον απόλυτο βαθμό όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις της που καθορίζονται μέσα από τους όρους διαγωνισμού αλλά και ουδεμία μαρτυρία προσκομίστηκε περί πρόκλησης ζημιάς εις βάρος της Αναθέτουσας Αρχής και απόδειξης του ύψους αυτής ή έστω μαρτυρία για συμφωνημένες αποζημιώσεις, καλόπιστα ο κατηγορούμενος αισθάνθηκε ότι η Επαρχιακή Διοίκηση λανθασμένα δεν του κατακύρωσε την προσφορά του, με αποτέλεσμα και η ενέργεια του που ακολούθησε να ανακαλέσει την πληρωμή του Τεκμηρίου 1 κρίνεται καλόπιστη και ειλικρινής και υπαγορεύτηκε από εύλογη αιτία. Συνεπώς, το Δικαστήριο κρίνει ότι ο κατηγορούμενος απέδειξε επιτυχώς στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων την ύπαρξη εύλογης αιτίας σύμφωνα με την οποίαν η πληρωμή της επίδικης επιταγής ανακλήθηκε μετά που ο ίδιος έδωσε γραπτές οδηγίες στο πιστωτικό ίδρυμα επί του οποίου αυτές εκδόθηκαν και συγκεκριμένα στην Ελληνική Τράπεζα Λίμιτεδ. Αν από την άλλη κάποιος επιμένει ότι η εξαργύρωση της επιταγής συνδέεται άμεσα προσκόμιση του προσδιορισμένου εντύπου κοινωνικών ασφαλίσεων αλλά και των υπολοίπων εντύπων που αφορούν Φ.Π.Α. και Τμήμα Εσωτερικών προσόδων έχοντας ως ορόσημο την ημερομηνία 09.01.09, παρατηρώ ότι δικαιολογείται η σύγχυση που προκλήθηκε στο μυαλό του κατηγορουμένου, όπως αυτή καταγράφεται στο Τεκμήριο 7, ως προς την ερμηνεία της έννοιας και σημασίας που μπορούσε πραγματικά να αποδοθεί στον επίμαχο όρο μέσα από ολόκληρο το κείμενο των όρων του διαγωνισμού μαζί με τους υπόλοιπους όρους, η οποία σύγχυση είναι τέτοιας μορφής που ορθά πάλι και από αυτήν την οπτική γωνία έδωσε την εντύπωση στον κατηγορούμενο για πρόκληση αδικίας εις βάρος του ιδίου κατ' επέκταση της εταιρείας του σε σχέση με την προσπάθεια για εξαργύρωση της επίδικης επιταγής, την οποία και παρέθεσε γραπτώς στην Ελληνική Τράπεζα Λίμιτεδ κατά την παροχή οδηγιών για ανάκληση της επίδικης επιταγής. Το τελευταίο ζήτημα που χρήζει αντιμετώπισης είναι κατά πόσο η Επαρχιακή Διοίκηση ή εν πάσει περιπτώσει η Αναθέτουσα Αρχή είναι νομιμοποιημένος κομιστής της επίδικης επιταγής. Στην υπόθεση Τσιακλίδης ν. Σιάνου

(2008)1Α Α.Α.Δ., 296 τονίστηκε ότι νομιμοποιημένος κομιστής υπό την έννοια του άρθρου 29

(1)του περί Συναλλαγματικών Νόμου, Κεφ. 262, είναι το πρόσωπο στου οποίου την κατοχή νομίμως περιήλθε η συναλλαγματική, επειδή δόθηκε αξία γι' αυτήν. Ο κάτοχος, για αξία, μιας επιταγής έχει εκ του νόμου (άρθρο 38 του περί Συναλλαγματικών Νόμου, Κεφ. 262) δικαιώματα ανάμεσα στα οποία και το δικαίωμα έγερσης αγωγής στο όνομα του, εναντίον του εκδότη της επιταγής. Στην υπόθεση Τρικωμίτης ν. Ανδρέου (Αρ. 2)

(2003)2 Α.Α.Δ. 597 τονίστηκε ότι νομιμοποιημένος κομιστής μιας επιταγής είναι εκείνος που έχει αγώγιμο δικαίωμα επ' αυτής. Ζητήματα νομιμοποιημένου κομιστή και αγώγιμου δικαιώματος επί επιταγής εξετάστηκαν και στην υπόθεση Λούτσιου ν. Αστυνομίας (Αρ. 2)

(2003)2 Α.Α.Δ. 343. Στην υπόθεση εκείνη επιβεβαιώθηκαν οι αρχές που διατυπώθηκαν στην Νεοφύτου ν. Κυριακίδη (Αρ. 1)

(1999)2 Α.Α.Δ. 102, ότι το πρόσωπο που έχει δικαίωμα να υποβάλει παράπονο για έκδοση επιταγής χωρίς αντίκρισμα κατά παράβαση των άρθρων 305Α

(1)και

(2)του Ποινικού Κώδικα είναι ο νομιμοποιημένος κομιστής της επιταγής, μέσα στην έννοια του νόμου, δηλαδή το πρόσωπο που έχει αγώγιμο δικαίωμα να εγείρει αγωγή με βάση τη συναλλαγή που οδήγησε στην έκδοση της επιταγής. Στην υπόθεση Νεοφύτου ν. Κυριακίδη (Αρ. 1)

(1999)2 Α.Α.Δ. 102 το Δικαστήριο επισήμανε πως η φράση 'αγώγιμο δικαίωμα' δεν πρέπει να συγχύζεται με την πιθανή αιτία αγωγής, που μπορεί να εγερθεί με βάση τη συναλλαγή που οδήγησε στην έκδοση της επιταγής από την οποίαν να προκύπτει διαφορά αστικής ευθύνης των μερών. Σχετική είναι επίσης η υπόθεση Τομάζου v. Σαββίδη, Ποινική Έφεση Αρ. 181/2007, ημερομηνίας 21.12.10. Επίσης, στην πρόσφατη υπόθεση Nikiforos Technologies Ltd v. Χρήστου, Ποινική Έφεση Αρ. 18/2012, ημερομηνίας 16.04.14.είναι άξιο αναφοράς ότι μια επιταγή από τη φύση της είναι χρεόγραφο μεταβιβάσιμο, ο κομιστής του οποίου στη βάση του άρθρου 30

(1)των περί Συναλλαγματικών Νόμου, Κεφ. 262, θεωρείται, εκ πρώτης όψεως, ότι έδωσε αξιόλογη και καλή αντιπαροχή για τη λήψη της, (Λοΐζου ν. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 108). Στην προκειμένη περίπτωση, όπως έχει λεχθεί προηγουμένως, αποτελεί συμπέρασμα του Δικαστηρίου ότι, η εξαργύρωση της επίδικης επιταγής πραγματοποιείται εφόσον ένας από τους προαναφερόμενος σκοπούς δεν μπορεί να υλοποιηθεί. Ωστόσο εδώ όλοι σκοποί όπως η στήριξη της προσφοράς, η εκδήλωση πρόθεσης για υπογραφή συμβολαίου εντός της χρονικής προθεσμίας που είχε κληθεί να το πράξει στη βάση γραπτής ενημέρωσης που έτυχε, η παρουσίαση εγγυητικής πιστής εκτέλεσης του έργου καθώς και η προσκόμιση πιστοποιητικών ότι δεν οφείλονται οποιαδήποτε ποσά προς το Φ.Π.Α., το Τμήμα Εσωτερικών Προσόδων κι το Γραφείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων, έχουν όλοι πραγματοποιηθεί. Κάτω από αυτές τις περιστάσεις και με βάση τα παραδεκτά γεγονότα, τα παραδεκτά έγγραφα αλλά και τα γεγονότα που τελικά παρέμειναν αδιαμφισβήτητα μέσα από την εκδίκαση της υπόθεσης, τα ευρήματα καθώς και τα συμπεράσματα του Δικαστηρίου, η Αναθέτουσα Αρχή δεν είναι ο νόμιμος δικαιούχος του Τεκμηρίου 1. Σε τελευταία ανάλυση αποτελεί συμπέρασμα του Δικαστηρίου ότι όλοι οι σκοποί για τους οποίους ο κατηγορούμενος έκδωσε την επίδικη επιταγή έπαυσαν να υπάρχουν. Υπό το φως των πιο πάνω, ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Έξοδα €.... να καταβληθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: General/Criminal/Final Judgment Αναφορά: Ποινικό/ Ανάκληση πληρωμής επιταγής/Άρθρο 305Α

(2)Κεφ.154/Τελική Απόφαση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο