Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. BENJAMIN RUSSEL, Αρ. Υπόθεσης: 2537/14, 27/8/2014

(1)(ε) του Ν.7(ΙΙΙ)/2009 (έκτη και έβδομη κατηγορία). Αντίθετα, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, ο κατηγορούμενος αθωώθηκε στην κατηγορία της κατοχής κάνναβης με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα κατά παράβαση των άρθρων 6

(3), 30 και 30Α του Ν.29/77 που επίσης αντιμετώπιζε μέσα από το παρόν κατηγορητήριο (τρίτη κατηγορία). Τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής εκτίθενται αναλυτικά στην απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 20.08.14, λαμβάνονται υπόψη στο σύνολο τους για σκοπούς μετριασμού της ποινής και δεν χρειάζονται να επαναδιατυπωθούν. Ο εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ανάφερε στο Δικαστήριο πως ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου ενώ δήλωσε πως έχουν δημιουργηθεί έξοδα ύψους €30,00 αναφορικά με την εκδίκαση της υπόθεσης αυτής. Λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων χρησιμοποιήθηκε έκθεση από το Γραφείο Ευημερίας που είχε ήδη ετοιμαστεί. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της, ο κατηγορούμενος είναι από το Ηνωμένο Βασίλειο, ηλικίας 29 ετών, άγαμος, πατέρας ενός ανήλικου παιδιού ηλικίας 7 ετών που βρίσκεται στο Ηνωμένο Βασίλειο και σχεδιαστής ιστοσελίδων στο επάγγελμα. Διέμενε σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα στην Πάφο για το οποίο κατέβαλλε μηνιαίως το ποσό των €250,00, κάτω από ικανοποιητικές συνθήκες διαβίωσης. Δεν σημειώνονται να υπάρχουν αποταμιεύσεις αλλά δηλώνεται η μηνιαία πληρωμή των €350,00 για διατροφή του παιδιού του, η ύπαρξη χρέους £48.000,00 (αγγλικές λίρες) ως φοιτητικό δάνειο χωρίς μέχρι σήμερα να καταβάλλεται οποιοδήποτε ποσό δόσης και οφειλές στο φόρο ύψους £6.000,00-£8.000,00 (αγγλικές λίρες) περίπου για τις οποίες καταβάλλεται το συμβολικό ποσό της μίας αγγλικής λίρας. Ο κατηγορούμενος προέρχεται από διαλυμένη οικογένεια αφού ο πατέρας του εγκατέλειψε την μητέρα του. Με τη γέννηση του την φροντίδα και ανατροφή του ανέλαβε ο μητρικός παππούς και η μητρική γιαγιά του. Ο μητρικός παππούς του απεβίωσε πριν από 4 χρόνια περίπου ενώ με την μητρική γιαγιά του διαθέτει πολύ καλή σχέση. Παρόλο ότι έχει γνωρίσει τον βιολογικό πατέρα του εντούτοις αισθάνεται θυμό και απογοήτευση που τους εγκατέλειψε χωρίς ποτέ να του επιδείξει ενδιαφέρον και έτσι δεν επιθυμεί να έχει οποιαδήποτε επαφή ή επικοινωνία μαζί του. Σήμερα η μητέρα του εργάζεται ως νοσοκόμα ενώ παντρεύτηκε εκ νέου και απέκτησε ένα παιδί ηλικίας 9 ετών σήμερα. Σε ηλικία 16 ετών ο κατηγορούμενος άρχισε να εργάζεται στην κουζίνα εστιατορίου για κάλυψη των προσωπικών εξόδων του. Από νεαρή ηλικία ο κατηγορούμενος άρχισε να προβαίνει στη χρήση κάνναβης, την οποία συνεχίζει κανονικά μέχρι σήμερα. Σε ηλικία 18-21 ετών ο κατηγορούμενος προέβαινε και στη χρήση κοκαΐνης εξαιτίας της οποίας λόγω της εξάρτησης του με αυτή να νοσηλευτεί για ένα μήνα σε νοσοκομείο με σκοπό τη σωματική απεξάρτηση του. Παράλληλα, έλαβε και την αναγκαία ψυχολογική στήριξη επειδή παρουσίασε έντονα συμπτώματα κατάθλιψης. Ακολούθως, εγγράφηκε σε κολλέγιο για 2 χρόνια με σκοπό την εκμάθηση ηλεκτρονικών υπολογιστών ενώ το έτος 2013 αποφοίτησε από αγγλικό πανεπιστήμιο στον τομέα της ηλεκτρονικής επιστήμης (computer science). Έκτοτε προσπαθούσε ανεπιτυχώς να εξεύρει εργασία. Τον Ιούλιο 2013 ο κατηγορούμενος ήλθε στην Κύπρο όπου και εργάστηκε ως σερβιτόρος σε μπαράκι στην Αγία Νάπα. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Πάφο και ασχολείτο επαγγελματικά με το σχεδιασμό ιστοσελίδων διαφόρων εταιρειών. Σε νεαρή ηλικία ο κατηγορούμενος σύναψε σχέση με κοπέλα με την οποία απέκτησε ένα παιδί. Λόγω όμως προβλημάτων που υπήρχαν ανάμεσα τους η σχέση αυτή τερματίστηκε μετά από 4 χρόνια ζωής. Παρόλα αυτά υπάρχει μεταξύ τους τακτική επικοινωνία για θέματα που αφορούν το παιδί. Σε σχέση με το θέμα αυτό ο κατηγορούμενος πληρώνει μηνιαίως το ποσό των €350,00 για τη διατροφή του παιδιού του. Κατά την αγόρευση της για μετριασμό της ποινής η ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης, αφού ανάφερε ότι ο πελάτης της απολογείται για την αξιόποινη συμπεριφορά του και προέβαλε το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου, την άμεση παραδοχή τόσο στην αστυνομία με την οποία συνεργάστηκε όσο και στο Δικαστήριο, επισήμανε ότι σκοπός που ο κατηγορούμενος είχε τα ναρκωτικά ήταν για προσωπική χρήση. Το είδος των ναρκωτικών και ο κατά τη γνώμη της ερασιτεχνικός τρόπος που ο κατηγορούμενος έδρασε καθώς και η κακή, κατά την άποψη της, κατάσταση των φυτών κάνναβης είναι λόγοι που η κυρία Γεωργιάδου ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι θα πρέπει να εκληφθούν ως επιπλέον μετριαστικοί παράγοντες. Ερχόμενη στις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, η εν λόγω συνήγορος υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας επισύροντας την προσοχή του Δικαστηρίου στο ιστορικό του κατηγορουμένου ως χρήστη ναρκωτικών ουσιών. Αναμφίβολα τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι διέπραξε είναι πολύ σοβαρά. Ενδεικτική δε της σοβαρότητας τους είναι οι προβλεπόμενες στις σχετικές νομοθεσίες ποινές. Το ύψος της ποινής που προβλέπεται στο νόμο ως η μέγιστη ποινή για κάθε αδίκημα αποτελεί ένδειξη της σοβαρότητας του και παράγοντα που το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής (Βραχίμης v. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 527, Λεβέντης v. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 632 και Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας v. Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 Α.Α.Δ. 575). Τόσο ο Ν.29/77όσο και ο Ν.7(ΙΙΙ)/2009είναι ιδιαίτερα αυστηρές νομοθεσίες και για τα αδικήματα του παρόντος κατηγορητηρίου προνοούν την επιβολή μακροχρόνιων ποινών φυλάκισης ή μεγάλων προστίμων ή ακόμη και τις δύο ποινές. Μάλιστα σε σχέση με τα αδικήματα της καλλιέργειας φυτών κάνναβης και της χρήσης κάνναβης ο Ν.29/77προνοεί την επιβολή δια βίου φυλάκισης ή την επιβολή προστίμου που δεν υπερβαίνει τα €85.430,00 ή και τις δύο αυτές ποινές Αδικήματα που σχετίζονται με τα ναρκωτικά έχουν όντως λάβει τρομακτικές διαστάσεις στην Κύπρο. Αποτελούν κοινωνική μάστιγα και θανάσιμη πληγή για τον τόπο μας. Σπέρνουν πόνο, δυστυχία και αργό θάνατο στα θύματα τους αλλά και στις οικογένειες τους. Στα θύματα τους περιλαμβάνονται άτομα από όλες τις ηλικίες. Η κυπριακή κοινωνία έχει περάσει από το στάδιο της ανησυχίας στο στάδιο της αγωνίας τρέμοντας για την δραματική εξάπλωση των εγκλημάτων αυτών και τις καταστροφικές συνέπειες που επιφέρουν. Το φαινόμενο αυτό πήρε ήδη τρομαχτικές διαστάσεις με θύματα όπως έχω πει σχεδόν από όλες τις ηλικίες. Η συχνότητα διάπραξης αυτών των αποτρόπαιων αδικημάτων έχει ξεφύγει από τα όρια της λογικής επηρεάζοντας άμεσα και πολλές φορές καταλυτικά, όχι μόνο τη ζωή του χρήστη αλλά της οικογένειας και του φιλικού περιβάλλοντος του ενώ ταυτόχρονα φθείρει γενικότερα τον ιστό της κοινωνίας (Τρύφωνος v. Αστυνομίας

(2009)2 Α.Α.Δ. 197 και Beyki v. Αστυνομίας

(2008)2 A.A.Δ. 60). Σήμερα τα ναρκωτικά έχουν διεισδύσει, μεταξύ άλλων, σε οικίες και σχολεία διαλύοντας οικογένειες και φιλίες και συνθλίβοντας στο πέρασμα τους ατομικά όνειρα και προσδοκίες. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν επιτρέπεται εφησυχασμός αλλά αντίθετα καλούνται οι αρμόδιοι φορείς της κοινωνίας να εντατικοποιήσουν την εκστρατεία τους κατά των ναρκωτικών. Παράλληλα, η πολιτεία οφείλει να εφαρμόζει μηχανισμούς προστασίας και ευρύτερης βοήθειας προς τους χρήστες ναρκωτικών. Το Δικαστήριο αντιμετωπίζει τέτοιας φύσεως αδικήματα με πάσα αυστηρότητα και επιβάλλει ποινές αποτρεπτικές, σε μια προσπάθεια να αναχαιτίσει την ολοένα αυξανόμενη τάση διάπραξης τέτοιων εγκλημάτων και παράλληλα να περάσει το μήνυμα της κοινωνίας σε νέους επίδοξους παραβάτες ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν θα γίνονται ανεκτές από την κοινωνία. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Παγιαβλάς v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 240, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "Η ανάγκη για την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου δικαιολογείται, όλως ιδιαίτερα, όπου συγκεκριμένη κατηγορία εγκλημάτων προσλαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις, γεγονός που οριοθετεί και το πλαίσιο αντιμετώπισης τους - (βλ. Κάττου και άλλος v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 498, 515. Βλ. επίσης, El-Beyrouty and Another v. Δημοκρατίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 543). Η χρήση ναρκωτικών έχει, όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, γεγονός που επιβάλλει, κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.α. v. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6161 και 6162, 15/7/96. Η χρήση ναρκωτικών έχει ποικιλόμορφα χαρακτηριστεί ως κοινωνική μάστιγα και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Αποτελούν τα ναρκωτικά κίνδυνο, τόσο για τη φυσική, όσο και για την κοινωνική ευημερία του κοινού. Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που καθιστά τη φυλάκιση εμφανή επιλογή." Μέσα από την υπόθεση αυτή το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε πως παρόλο που γίνεται διάκριση μεταξύ εμπόρων και χρηστών ναρκωτικών αναφορικά με το ύψος της επιβολής ποινής, εντούτοις και στην περίπτωση των χρηστών συντρέχουν λόγοι για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Ειδικότερα, παρατίθεται αυτούσιο το πιο κάτω απόσπασμα που επιβεβαιώνει την πιο πάνω θέση του Δικαστηρίου: "Πράγματι, γίνεται διάκριση μεταξύ εμπόρων και χρηστών ναρκωτικών. Στην περίπτωση των πρώτων, η ανάγκη για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών είναι κατάδηλη. Αποζούν από τη διασπορά της καταστροφής. Η διάκριση, όμως, μεταξύ των δύο κατηγοριών παραβατών, αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό, αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία ναρκωτικών. Χωρίς τους χρήστες, δεν θα υπήρχε αγορά για τα ναρκωτικά. Η καταπολέμηση του κακού στη γένεση του διέρχεται μέσα από την καταπολέμηση της κατανάλωσης ναρκωτικών. Έτσι και στην περίπτωση των χρηστών, συντρέχουν ισχυροί λόγοι για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών." Η πιο πάνω θέση όμως δεν διαγράφει την προαναφερόμενη διάκριση μεταξύ εμπόρων και χρηστών και ούτε πρέπει να στέκεται εμπόδιο στην κατανόηση και βοήθεια που οι τελευταίοι πρέπει να εισπράττουν σε μια προσπάθεια απεξάρτησης τους από τα ναρκωτικά και ομαλής επανένταξης τους στο κοινωνικό σύνολο. Στην υπόθεση Κυπριανίδης και άλλος v. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 246 το Ανώτατο Δικαστήριο σημείωσε πως τα κυπριακά δικαστήρια ακολουθούν τις κατευθυντήριες γραμμές που τέθηκαν στην σχετική επί του θέματος αγγλική υπόθεση R v. Aramah [1982] 4 Cr. App. R(S) 407 και έτσι επιβάλλονται ελαφρότερες ποινές σε περίπτωση απλής κατοχής για ιδιωτική χρήση. Ωστόσο, μέσα από την ίδια υπόθεση επισημάνθηκε ότι δεν θα πρέπει να παραγνωριστεί το γεγονός ότι με την τροποποίηση του Ν.29/77 για κατοχή ελεγχόμενων φαρμάκων με το Ν.20(Ι)/92, οι ποινές αυξήθηκαν σε 8 χρόνια φυλάκισης, το οποίο δείχνει τη σοβαρότητα που ο νομοθέτης επιθυμεί να αποδώσει σε αδικήματα αυτού του είδους. Χαρακτηριστικό είναι ακόμη το ακόλουθο απόσπασμα από την υπόθεση Beyki v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 60 στην οποία γίνεται αναφορά η υπόθεση Afroughi v. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 174, που υπενθυμίζει την περιορισμένη διάκριση μεταξύ έμπορα και χρήστη ναρκωτικών: "Είναι θεμελιωμένο ότι τα ναρκωτικά αποτελούν σοβαρότατο κίνδυνο για τον άνθρωπο, ο οποίος κίνδυνος πρέπει να καταπολεμηθεί. Οι αυστηρές ποινές που επιβάλλονται για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά είναι το μέσο που έχουν τα δικαστήρια για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Γι' αυτό και οι ποινές που συνήθως επιβάλλονται για τέτοια αδικήματα ενέχουν και το στοιχείο της αποτροπής. Όμως, θεμελιωμένη είναι και η αρχή της διάκρισης της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν σε εμπορία ναρκωτικών και εκείνων που αφορούν σε κατοχή και χρήση. Οι έμποροι ναρκωτικών, όπως λέχθηκε στην Afroughi (ανωτέρω), καθιστούν επάγγελμα τους τη διασπορά του θανάτου και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα για μετριασμό των ποινών που επιβάλλονται σ' αυτούς. Για τους χρήστες ναρκωτικών, όμως, υπάρχει κάποιο περιορισμένο περιθώριο για επίδειξη επιεικείας, το οποίον (περιθώριο) σχετίζεται με την αδυναμία του ανθρώπου και ειδικά των χρηστών ναρκωτικών, ανάλογα βέβαια με τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης." Η ανάγκη επιβολής αυστηρής και αποτρεπτικής ποινής δημιουργεί τις συνθήκες για επιβολή ποινής στερητικής ελευθερίας του παραβάτη. Στην πιο πάνω υπόθεση Παγιαβλάς v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 240 ποινή 3 και 2 μηνών που επιβλήθηκε από το πρωτόδικο δικαστήριο σε κατηγορούμενο για αδικήματα κατοχής ρητίνης κάνναβης 0,094 γραμμάρια και καπνίσματος τσιγάρου που περιείχε ποσότητα ρητίνης κάνναβης αντίστοιχα, ο οποίος κατηγορούμενος προέβηκε σε παραδοχή, είχε λευκό ποινικό μητρώο, συνεργάστηκε με την αστυνομία άνευ όρων και εκδήλωσε πρόθεση να παύσει πλήρως τη χρήση κάνναβης στο μέλλον, μειώθηκε κατ' έφεση σε ποινή άμεσης φυλάκισης 45 ημερών σε κάθε μια από τις δύο κατηγορίες. Επίσης, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Σατανάς κ.α.

(1996)2 Α.Α.Δ. 257 ποινής φυλάκισης 4 μηνών με αναστολή που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο για μικρή ποσότητα κάνναβης επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο. Περαιτέρω, στην προαναφερόμενη υπόθεση Κυπριανίδης και άλλος v. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 246 ποινή φυλάκισης 6 μηνών και 2 μηνών που επιβλήθηκαν σε κατηγορούμενο που βρέθηκε ένοχος για αδικήματα κατοχής ινδικής κάνναβης και κατοχής ξηρών φύλλων ινδικής κάνναβης, προσωπικής χρήσης με λευκό ποινικό μητρώο επικυρώθηκε από το Εφετείο. Το ίδιο έγινε για την επιβολή ποινής φυλάκισης 10 μηνών και 2 μηνών που επιβλήθηκαν σε συγκατηγορούμενο που βρέθηκε ένοχος για τα ίδια αδικήματα. Η διαφορετική ποινή που επιβλήθηκε στον δεύτερο κατηγορούμενο οφείλεται στο ότι είχε μία προηγούμενη καταδίκη για παρόμοιο αδίκημα, γεγονός που στέρησε στον εν λόγω κατηγορούμενο να ζητήσει την επιείκεια του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τρύφωνος

(2003)2 Α.Α.Δ 147 ενεργοποιήθηκαν συντρέχουσες ποινές φυλάκισης 8 μηνών και 5 μηνών αντίστοιχα αναφορικά με τη διάπραξη των αδικημάτων της καλλιέργειας φυτών κάνναβης και παράνομης κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου. Θα πρέπει ακόμη να λεχθεί ότι το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών, ο σκοπός για τον οποίον τα ναρκωτικά κατέχονται και η ηλικία του κατηγορουμένου είναι μεταξύ των παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής, χωρίς αυτό σε καμία περίπτωση να εξουδετερώνει το στοιχείο αποτρεπτικότητας που χαρακτηρίζει την αντιμετώπιση που οι υποθέσεις ναρκωτικών τυγχάνουν από τα Δικαστήρια. Βέβαια εδώ θα πρέπει να διευκρινιστεί ότι η μικρή ποσότητα ναρκωτικών λαμβάνεται υπόψη, πλην όμως από μόνο του το γεγονός αυτό δεν έχει αναγκαστικά αποφασιστική σημασία (Σελλής ν. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 215). Η έννοια της επιβολής αποτρεπτικών ποινών εξηγήθηκε στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, που αντανακλάται στο απόσπασμα και παρατίθεται στην απόφαση του Κακουργιοδικείου από το σύγγραμμα του Thomas «Principles of Sentencing", και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους." Σύμφωνα με τη νομολογία, κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της πραγματικά περιστατικά ενώ κατά την επιμέτρηση της ποινής απαιτείται εξατομίκευση της κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος μέσα στα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση σε συνδυασμό με τα ελαφρυντικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την υπεράσπιση καθώς και εκείνων που πηγάζουν από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης αλλά και τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Το ότι τα υπό εκδίκαση αδικήματα είναι σοβαρά δεν ατονεί το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής (βλέπε Θεοχάρους v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 575). Όπως εξάλλου επισημάνθηκε στην υπόθεση Κόκκινος ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 135: "Η εξατομίκευση της ποινής έχει ως λόγο το συσχετισμό της τιμωρίας και με το άτομο του παραβάτη. όχι όμως την αποκλειστική συνάρτησή της με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη [Βλ. Eleni Evagorou v. The Police

(1971)2 C.L.R. 194]." Η διαδικασία όμως εξατομίκευσης της ποινής δεν συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα (βλέπε Καλανίδης v. Αστυνομίας, Τσιβιτσώφ v. Αστυνομίας, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Καλανίδη και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Τσιβιτσώφ, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 3/2008, 4/2008, 6/2008 και 7/2008, ημερομηνίας 11.05.09). Οι ατομικές συνθήκες του παραβάτη δικαιολογούν την εξισορρόπηση της ποινής ώστε να μη συνιστά μόνο τιμωρία για το έγκλημα, αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη (βλέπε Σωκράτους v. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 132, Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ανδρέα Τόκκαλλου

(2001)2 Α.Α.Δ. 95). Για προσδιορισμό και εξατομίκευση της ποινής του κατηγορουμένου στην παρούσα υπόθεση λαμβάνω υπόψη μου ως επιβαρυντικό στοιχείο τη σοβαρότητα των αδικημάτων, όπως αυτή έχει σημειωθεί πιο πάνω αλλά και από τη συχνότητα και ευκολία με την οποία αυτά διαπράττονται. Επίσης, ένας άλλος επιβαρυντικός παράγοντας για τον κατηγορούμενο είναι η καλλιέργεια και κατοχή 17 φυτών κάνναβης, αριθμός πολύ μεγάλος για να αγνοηθεί. Δεν μπορεί ακόμη να παραγνωριστεί το ύψος 10-21 εκατοστών που κατά μέσο όρο είχαν τα εν λόγω φυτά κάνναβης που ο κατηγορούμενος κατείχε και καλλιεργούσε. Εξίσου μεγάλη όμως είναι και η συνολική ποσότητα 69 δισκίων απαγορευμένων ουσιών που επίσης ο κατηγορούμενος κατείχε. Περαιτέρω, από την μία η έντονη επιθυμία του κατηγορουμένου να μετατραπεί σε αυτάρκη παραγωγό κάνναβης για δική του χρήση και από την άλλη ο εθισμός του να αποκτήσει εύκολα και ανορθόδοξα αθλητικό κορμί χρησιμοποιώντας απαγορευμένες ουσίες, τον οδήγησαν στην διάπραξη πολλών σοβαρών αδικημάτων. Αυτή η σύνθετη αξιόποινη συμπεριφορά του κατηγορουμένου είναι παράγοντας που επιβαρύνει τη θέση του. Προς όφελος του κατηγορουμένου για σκοπούς μετριασμού της ποινής στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνω υπόψη μου τα εξής: (α) Το λευκό ποινικό μητρώο του. (β) Την παραδοχή του στο Δικαστήριο. (γ) Η ομολογία όλων των αδικημάτων που διέπραξε στην αστυνομία και η συνεργασία του με τις ανακριτικές αρχές. (δ) Το είδος του ναρκωτικού που ο κατηγορούμενος κατείχε και που είναι κάνναβη, η οποία, με βάση το Ν.29/77, κατατάσσεται ως ελεγχόμενο φάρμακο τάξης ΄Β΄ και δεν θεωρείται από τα σκληρότερα είδη ναρκωτικών, χωρίς αυτό βέβαια να υποβαθμίζει το στοιχείο της σοβαρότητας που ενέχεται στα αδικήματα. (ε) Η κατοχή από τον κατηγορούμενο κάνναβης και απαγορευμένων ουσιών στις οποίες ανιχνεύτηκαν ουσίες που ανήκουν στην ομάδα των αναβολικών ανδρογενών στεροειδών αφορούσε προσωπική του χρήση. (στ) Η καλλιέργεια των 17 φυτών κάνναβης δεν αποσκοπούσε στην προμήθεια ποσότητας σε άλλα άτομα αλλά αποκλειστική ικανοποίηση της δικής του εξάρτησης στη χρήση της εν λόγω ναρκωτικής ουσίας. (ζ) Την απολογία του όπως αυτή εκφράστηκε δια της συνηγόρου του. (η) Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, όπως αυτές περιέχονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας αλλά και εκτέθηκαν από την ευπαίδευτη συνήγορο και ειδικότερα ότι: · Είναι ηλικίας 29 ετών και πατέρας ενός παιδιού ηλικίας 7 ετών που διαμένει στο Ηνωμένο Βασίλειο. · Πληρώνει μηνιαίως το ποσό των €350,00 για τη διατροφή του παιδιού του. · Με τη γέννηση του την φροντίδα και ανατροφή του ανέλαβε ο μητρικός παππούς και η μητρική γιαγιά του. · Ο πατέρας του εγκατέλειψε την μητέρα του και ο ίδιος ο κατηγορούμενος ουσιαστικά δεν ένιωσε την χαρά και αγάπη των γονιών του. · Κατ' επιλογή του δεν διατηρεί επαφή ή επικοινωνία μαζί με τον βιολογικό πατέρα του αισθανόμενος θυμό και απογοήτευση που τον εγκατέλειψε χωρίς ποτέ να του επιδείξει ενδιαφέρον. · Από την ηλικία των 16 ετών υποχρεώθηκε να εργάζεται στην κουζίνα εστιατορίου για κάλυψη των προσωπικών εξόδων του. Ο κατηγορούμενος άρχισε να προβαίνει στη χρήση κάνναβης από νεαρή ηλικία, μία παράνομη και ταυτόχρονα καταστροφική συνήθεια την οποία συνεχίζει μέχρι σήμερα. Σαφώς και η βοήθεια και στήριξη που χρειάζεται για απεξάρτηση από τη χρήση κάνναβης είναι δεδομένη. Ωστόσο χρειάζεται και από μέρους του θέληση και αποφασιστικότητα για κάτι τέτοιο. Πρέπει και ο ίδιος να θέλει να βοηθήσει τον εαυτό του. Ενώπιον του Δικαστηρίου δεν έχουν τεθεί οποιεσδήποτε προσπάθειες που ο κατηγορούμενος κατέβαλε προς την κατεύθυνση αυτή και για ποιο λόγο αυτές απέτυχαν. Αντίθετα, αυτό που το Δικαστήριο με θλίψη διαπιστώνει είναι μια διαχρονική πορεία χρήσης κάνναβης χωρίς θέληση και προσπάθεια απεξάρτησης από μέρους του κατηγορουμένου. Η μακροχρόνια εμπειρία του από τη χρήση κάνναβης δεν τον έκανε να αισθανθεί την ανάγκη να απεγκλωβιστεί από αυτή. Αντίθετα, θα έλεγα ότι με την καλλιέργεια των 17 φυτών ο κατηγορούμενος προσπαθεί πλέον να μετατραπεί σε αυτάρκη παραγωγό κάνναβης για δική του χρήση, χωρίς δυστυχώς έτσι να υπάρχει ίχνος πρόθεσης από μέρους του για απεξάρτηση του. Επομένως παρατηρείται προσπάθεια εδραίωσης της επαφής του με τη χρήση κάνναβης παρά η λήψη σχεδίου για εγκατάλειψη αυτής της θανατηφόρας συνήθειας. Βέβαια ξεκαθαρίζεται ότι η συμπεριφορά αυτή του κατηγορουμένου δεν εκλαμβάνεται από το Δικαστήριο ως επιβαρυντικός παράγοντας για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής. Από την άλλη, δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι εξαιτίας της παράλληλης εξάρτησης του κατηγορουμένου στη χρήση κοκαΐνης απόν την ηλικία 18-21 ετών ο κατηγορούμενος νοσηλεύτηκε για ένα μήνα σε νοσοκομείο με σκοπό τη σωματική απεξάρτηση του και παράλληλα λήψης της αναγκαίας ψυχολογικής στήριξης επειδή είχε παρουσιάσει έντονα συμπτώματα κατάθλιψης. Το επιτυχές αποτέλεσμα αυτού του εγχειρήματος σαφώς πιστώνεται στον κατηγορούμενο. Η συνήγορος υπεράσπισης κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει υπόψη του ως μετριαστικό παράγοντα την κακή, κατά την άποψη της, κατάσταση των φυτών κάνναβης. Στη βάση της προσκομισθείσας μαρτυρίας και σύμφωνα με τα ευρήματα και συμπεράσματα του Δικαστηρίου, όπως αυτά καταγράφονται στην απόφαση του Δικαστηρίου, η όποια κατάσταση των υπό καλλιέργεια φυτών κάνναβης δεν μπορεί και δεν έχει οποιαδήποτε βαρύτητα στην επιμέτρηση της ποινής. Ο δε πρόχειρος τρόπος με τον οποίο ο κατηγορούμενος έδρασε είναι κάτι που δεν παραγνωρίζεται. Καθοδηγούμενος από τη σχετική επί του θέματος νομολογία και συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω περιλαμβανομένου των δεδομένων που αφορούν την παρούσα υπόθεση και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλουν τη διάπραξη αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων και με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής, χωρίς παράλληλα να παραγνωρίζονται οι προαναφερόμενοι ελαφρυντικοί παράγοντες, κρίνω ότι η μόνη αρμόζουσα, υπό τις περιστάσεις, ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί στον κατηγορούμενο είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Ειδικότερα, η σοβαρότητα των αδικημάτων όπως αυτή πηγάζει μέσα από τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής σε συνδυασμό με την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, καθιστά αναπόφευκτη την επιβολή στον κατηγορούμενο ποινή στερητικής της ελευθερίας του. Πρέπει να λεχθεί ότι παρόλο που όλοι οι πιο πάνω ελαφρυντικοί παράγοντες λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής, εντούτοις δεν είναι τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, λόγω της σοβαρότητας και συχνότητας διάπραξης των αδικημάτων όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω και των περιστατικών της υπόθεσης αυτής, για αποφυγή επιβολής της αρμόζουσας ποινής. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος αλλά όχι όμως και το είδος της ποινής. Καταληκτικά επιβάλλεται στον κατηγορούμενο οι εξής ποινές: 1η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 8 μηνών 2η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 10 μηνών 4η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 4 μηνών 5η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 5 μηνών 6η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 7 μηνών 7η κατηγορία - ποινή φυλάκισης 7 μηνών Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο συντρέχουν. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου θα εξετάσω τώρα αυτεπάγγελτα εάν οι ποινές που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο θα πρέπει να οδηγήσουν στην άμεση φυλάκιση του ή δύναται να ανασταλούν δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72. Με το Νόμο 186(Ι)/2003, ο οποίος τροποποίησε την πιο πάνω νομοθεσία, η διακριτική ευχέρεια αναστολής μιας ποινής φυλάκισης έχει πλέον διευρυνθεί, καθώς όπως προνοείται μέσα από το άρθρο 3

(2)το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου (βλέπε επίσης Στεφάνου v. Αστυνομίας

(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161 τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση αυτή είναι χαρακτηριστικό και ομιλεί από μόνο του: "Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν.41(Ι)/97(που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing in Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.α.

(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου

(1996)2 Α.Α.Δ. 303)." Κατόπιν προσεκτικής μελέτης των περιστάσεων της υπόθεσης καθώς και των προσωπικών συνθηκών του κατηγορουμένου, κρίνω ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ή παράγοντας που να δικαιολογεί την έκδοση διαταγής για αναστολή της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Παρόλα αυτά, όλοι οι ελαφρυντικοί παράγοντες λήφθηκαν υπόψη για τη δραστική μείωση της ποινής που του επιβλήθηκε (βλέπε άρθρο 3

(2)του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72, Στεφάνου v. Αστυνομίας

(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09, Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161 και Λεωνίδου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 663). Η έκτιση της ποινής του κατηγορουμένου θα αρχίσει από τις 02.04.14, δηλαδή από την ημερομηνία που τελεί υπό κράτηση για την παρούσα υπόθεση. Επιπλέον, ασκώντας τις εξουσίες που μου παρέχονται από το άρθρο 31 του Ν.29/77 καθώς και από τις διατάξεις του Ν. 7(ΙΙΙ)/2009, διατάζω όπως τα 17 φυτά κάνναβης, η πλαστική γλάστρα χρώματος καφέ μαζί με το χώμα, η δερμάτινη κυλινδρική θήκη μαζί με τα ίχνη πράσινης ξηρής φυτικής ύλης, οι 3 σπόροι κάνναβης, η συνολική ποσότητα των 69 δισκίων απαγορευμένων ουσιών καθώς και τα παρειακά επιχρίσματα δημευθούν και καταστραφούν. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης, έξοδα ύψους €30,00 να καταβληθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Sentence Αναφορά: Ποινικό/Παράνομη κατοχή και χρήση ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως 'Β'-Καλλιέργεια φυτών κάνναβης-Κατοχή απαγορευμένων ουσιών/Ποινή cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο