Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΜΙΧΑΛΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ, Αρ. Υπόθεσης: 588/14, 29/8/2014

(3)και 62 του Ν.48(Ι)/2008 (πέμπτη κατηγορία), (γ) επίθεσης που προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση του άρθρου 243 του Κεφ.154 (έβδομη κατηγορία) και (δ) επίθεση κατά αστυνομικού οργάνου τηρήσεως της τάξης κατά την δέουσα εκτέλεση του καθήκοντος του κατά παράβαση του άρθρου 244(β) του Κεφ.154 (δέκατη κατηγορία). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικημάτων, στις 13.01.14 στην Πάφο ο κατηγορούμενος συμμετείχε σε παράνομη συνάθροιση και οχλαγωγία και ακολούθως συμπλοκή μέσα σε αθλητικό χώρο και συγκεκριμένα στο κλειστό γήπεδο αθλοπαιδιών 'Αφροδίτη' που συνδεόταν με τον ποδοσφαιρικό αγώνα ΠΑΦΙΑΚΟΥ-ΑΠΟΕΛ, κατά την οποία επιτέθηκε στον επί καθήκον αστυφύλακα 3347 Κ. Ντεκερμενζιάν του ΟΥΛ.Α.Ε. Πάφου προκαλώντας του πραγματική σωματική βλάβη. Αναφορικά με την τρίτη, τέταρτη, έκτη, όγδοη και ένατη κατηγορία του κατηγορητηρίου η κατηγορούσα αρχή προέβηκε στη διακοπή τους και ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος απαλλάχτηκε σ' αυτές. Τα γεγονότα της υπόθεσης, όπως εκτέθηκαν από τnν εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, έχουν ως εξής: Στις 13.01.14 διεξαγόταν ο πετοσφαιρικός αγώνας ΠΑΦΙΑΚΟΥ-ΑΠΟΕΛ στο κλειστό γήπεδο αθλοπαιδιών 'Αφροδίτη' στην Πάφο στο οποίο υπήρχε αστυνομική δύναμη όταν περί ώρα 21:30 μερίδα φιλάθλων της ομάδας ΑΠΟΕΛ αποτελούμενη από 8 έως 10 άτομα αποχώρησαν από την κερκίδα της ομάδας τους και κατευθύνθηκαν με άγριες διαθέσεις προς την κερκίδα που βρίσκονταν οι φίλαθλοι της ομάδας ΠΑΦΙΑΚΟΥ. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο κατηγορούμενος. Οι επί καθήκον αστυφύλακες 250 Α. Φιλίππου, 3347 Κ. Ντεκερμενζιάν και 1804 Π. Πόρακος πήγαν ευθύς στο μέρος όπου κινούνταν οι φίλαθλοι με σκοπό να αποτρέψουν τα επεισόδια που δημιουργήθηκαν. Στην προσπάθεια τους αυτή ο αστυφύλακας 3347 Κ. Ντεκερμενζιάν δέχτηκε επίθεση από τον κατηγορούμενο ως αποτέλεσμα της οποίας τραυματίστηκε. Η επίθεση του κατηγορουμένου διεξήχθηκε με τα χέρια του ο οποίος έσπρωξε τον εν λόγω αστυφύλακα, τον οποίο και κτύπησε στο πρόσωπο. Ο εν λόγω αστυφύλακας επισκέφτηκε το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών και Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου όπου μέσα από ιατρική εξέταση διαπιστώθηκε ότι έφερε μώλωπα στην αριστερή οφθαλμική κόγχη, ερυθρότητα πλάτης καθώς και ερυθρότητα και μικροεκδορές στη ραχιαία επιφάνεια. Στη συνέχεια εξασφαλίστηκε μαρτυρία εναντίον του κατηγορούμενου ο οποίος και συνελήφθηκε στη Λευκωσία στις 24.01.14 δυνάμει δικαστικού εντάλματος. Ο κατηγορούμενος μεταφέρθηκε στην Πάφο όπου και ανακρίθηκε σε σχέση με το περιστατικό αυτό. Κατόπιν συγκατάθεσης του ο κατηγορούμενος αναγνωρίστηκε από τον αστυφύλακα 3347 Κ. Ντεκερμενζιάν. Στις 26.01.14 ο κατηγορούμενος προέβηκε σε θεληματική κατάθεση μέσα από την οποία παραδέχεται την ανάμειξη του στα επεισόδια αλλά και τις ενέργειες που έκανε στο επίδικο περιστατικό. Παράλληλα, ο ίδιος απολογήθηκε, ιδιαίτερα προς τους αστυνομικούς, για την συμπεριφορά του. Καταλήγοντας, η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής ανάφερε ότι ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου. Λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων το Δικαστήριο έδωσε οδηγίες για ετοιμασία έκθεσης από το Γραφείο Ευημερίας. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της, ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 27 ετών, άγαμος, άνεργος και διαμένει μαζί με τους γονείς και τον αδελφό του σε ιδιόκτητο διαμέρισμα στο Στρόβολο της επαρχίας Λευκωσίας. Οι γονείς του είναι και οι δύο ηλικίας 62 ετών, πτωχεύσαντες και λήπτες δημοσίου βοηθήματος που ανέρχεται μηνιαίως συνολικά στο ποσό των €1.173,38. Σύμφωνα ακόμη με την έκθεση, ο κατηγορούμενος δεν έχει εισοδήματα, ούτε αποταμιεύσεις και ούτε ακίνητη περιουσία εγγεγραμμένη εις το όνομα του. Διαθέτει όμως ένα όχημα εις το όνομα του. Εις το όνομα του υπάρχουν ακόμη χρέος ύψους €20.000,00 που αφορά ιατρικά έξοδα της μητέρας του, αγορά οχήματος και χρήση πιστωτικών καρτών. Παράλληλα, είναι εγγυητής σε δάνεια του αδελφού του. Περαιτέρω στην έκθεση σημειώνεται ότι η οικογένεια του κατηγορουμένου αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες αφού αδυνατούν να καλύψουν πολλά χρέη που έχουν συνάψει. Όταν βρισκόταν στην πρώτη τάξη λυκείου ο κατηγορούμενος διέκοψε τη φοίτηση του αλλά στη συνέχεια ολοκλήρωσε την τάξη στο νυκτερινό σχολείο από όπου επίσης διέκοψε. Τα τελευταία 6 χρόνια ο κατηγορούμενος παρακολουθείται περιοδικά από κλινικό ψυχίατρο. Στο παρελθόν υπήρξε υπέρβαρος με αποτέλεσμα να αισθάνεται ανασφάλεια και σε καταστάσεις που νιώθει απειλημένος δυνατό να δράσει παρορμητικά και απρόβλεπτα. Η δε μητέρα του αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας για τα οποία υποβλήθηκε σε πολλαπλές επεμβάσεις στην Κύπρο και στο εξωτερικό και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή ενώ ακόμη παρακολουθείται συστηματικά από ειδικούς ιατρούς. Το έτος 2010 υποβλήθηκε σε επέμβαση στη σπονδυλική στήλη καθώς είχε διαπιστωθεί ότι πάσχει από τραυματική μυελοπάθεια στην οσφυϊκή μοίρα του μυελού. Επίσης, έχει αφαιρέσει ένα νεφρό. Χωρίς να αμφισβητήσει επί της ουσίας τους τα γεγονότα που εκτέθηκαν από την εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής, ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης, αφού ανάφερε ότι η απολογία του πελάτη του για την αξιόποινη συμπεριφορά του καθώς επίσης το λευκό ποινικό μητρώο και η παραδοχή του κατηγορουμένου είναι παράγοντες ελαφρυντικοί που θα πρέπει να εκτιμηθούν, κάλεσε το Δικαστήριο να λάβει ακόμη υπόψη του το ποσό των €3.200,00 που ο κατηγορούμενος κατέβαλε για ζημιές που προκάλεσε σε όχημα κατά το προαναφερόμενο περιστατικό. Προς ενίσχυση του γεγονότος αυτού κατατέθηκε σχετική γραπτή δήλωση του ιδιοκτήτη του οχήματος που το βεβαιώνει. Ερχόμενος στις προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του κατηγορουμένου, ο εν λόγω συνήγορος κατάθεσε τα πιο κάτω ιατρικά έγγραφα με τα οποία δηλώνονται τα εξής:

(1)ο κατηγορούμενος παρακολουθείται εδώ και 6 χρόνια από τον ψυχίατρο Δρ. Ευάγγελο Αναστασίου και όταν βρίσκεται σε φάσεις υποτροπής λαμβάνει αγχολυτική φαρμακευτική αγωγή (ψυχιατρική έκθεση Δρ. Ευάγγελου Αναστασίου ημερομηνίας 31.05.14),

(2)πάσχει από γενικευμένη αγχώδη διαταραχή και παρουσιάζει αγχώδη, φοβικά και ήπια καταθλιπτικά στοιχεία,

(3)αισθάνεται ανασφάλεια και σε καταστάσεις που αισθάνεται απειλημένος δυνατόν να δράσει παρορμητικά και απρόβλεπτα,

(4)ο κατηγορούμενος παρουσιάζει σοβαρή γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση με οισοφαγίτιδα ελκωτική ενδοσκοπικά διαγνωσμένη ως και σύνδρομο άπνοιας (ιατρική βεβαίωση γαστρεντερολόγου Δρ. Γιώργου Ποταμίτη ημερομηνίας 14.06.06),

(5)ο κατηγορούμενος πάσχει από χρονίσασα νευρωτική διαταραχή ενώ επιπλέον παρουσιάζει γνωστική δυσλειτουργία που εκδηλώνεται με διαταραχή συγκέντρωσης και προσοχής (ιατρική έκθεση νευρολόγου- ψυχίατρου Δρ. Καραβίας Γεώργιος ημερομηνίας 23.06.06). Ιατρικά πιστοποιητικά προσκομίστηκαν και σε σχέση με την ιατρική κατάσταση της μητέρας του. Με βάση αυτά, η μητέρα του κατηγορουμένου πάσχει από τραυματική μυελοπάθεια στην οσφυϊκή μοίρα του μυελού με αποτέλεσμα να πάσχει από χρόνιο νευρογενή πόνο καθιστώντας την ανίκανη να εξασκήσει τις οικιακές της εργασίες. Όπως ο συνήγορος υπεράσπισης εξήγησε, στην σπονδυλική στήλη της μητέρας του κατηγορουμένου έχει τοποθετηθεί υποδερμικά ηλεκτρονικό μηχάνημα νευροδιεγερτής και είναι ενωμένο με τα νεύρα στα οποία παρέχει ενέργεια. Ο κατηγορούμενος είναι επιφορτισμένος με τον έλεγχο του μηχανήματος και τη διασφάλιση ότι αυτό λειτουργεί δίδοντας την απαιτούμενη ενέργεια στα νεύρα. Ο κύριος Σιβιτανίδης είπε ότι ο κατηγορούμενος εκπαιδεύτηκε στην Αγγλία για να διεκπεραιώνει με επιτυχία το καθήκον του αυτό. Αναγνωρίζοντας ότι οι ποινές που επιβάλλονται για τέτοιας φύσεως αδικήματα είναι αυστηρές, ο εν λόγω συνήγορος ευσεβάστως εισηγήθηκε πως σε περίπτωση που το Δικαστήριο προσανατολίζεται να επιβάλει ποινή φυλάκισης, να ασκήσει τη διακριτική ευχέρεια του και να την αναστείλει λόγω του ιατρικού ιστορικού του κατηγορουμένου αλλά και ένεκα της ιατρικής κατάστασης της μητέρας του υπό το φως της συμβολής του στον έλεγχο της λειτουργίας του ηλεκτρονικού μηχανήματος στην σπονδυλική στήλη της. Αναμφίβολα τα αδικήματα που ο κατηγορούμενος διέπραξε είναι σοβαρά. Η σοβαρότητα των εν λόγω αδικημάτων αντανακλάται, κατ' αρχήν, μέσα από τις προβλεπόμενες από το νόμο ποινές. Το ύψος της ποινής που προβλέπεται στο νόμο ως η μέγιστη ποινή για κάθε αδίκημα αποτελεί ένδειξη της σοβαρότητας του και παράγοντα που το Δικαστήριο οφείλει να λάβει υπόψη στην επιμέτρηση της ποινής (Βραχίμης v. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 527, Λεβέντης v. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 632 και Διευθυντής Τμήματος Επιθεώρησης Εργασίας v. Χρυσοστόμου κ.α.

(2002)2 Α.Α.Δ. 575). Η συμμετοχή σε συμπλοκή και η επίθεση με οποιοδήποτε τρόπο εναντίον οποιουδήποτε προσώπου μέσα σε αθλητικό χώρο ή στην αμέσως γειτνιάζουσα περιοχή και η επίθεση ή συμπλοκή οφείλεται ή συνδέεται με το αθλητικό γεγονός επισύρει, με βάση με το άρθρο 59 του Ν.48(Ι)/2008 ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει τα τρία έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις €5.000,00 ή και στις δύο αυτές ποινές. Όσον αφορά τα αδικήματα της παράνομης συνάθροισης και οχλαγωγίας έκαστο από αυτά τιμωρείται, δυνάμει των άρθρων 61 και 62 του Ν.48(Ι)/2008, με ποινή φυλάκισης ένα έτος ή πρόστιμο που δεν υπερβαίνει τις €2.000,00 ή και τις δύο αυτές ποινές. Σε σχέση με το αδίκημα της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης αυτό θεωρείται πλημμέλημα και με βάση το άρθρο 243 του Κεφ.154 τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 3 ετών. Η δε επίθεση σε αστυνομικό όργανο κατά τη δέουσα εκτέλεση του καθήκοντος του επισύρει, σύμφωνα με το άρθρο 244(β) του Κεφ.154, ποινή φυλάκισης 2 χρόνων. Η βία στους αγωνιστικούς χώρους είναι ένα φαινόμενο που όχι απλά πονοκεφαλιάζει την κυπριακή πολιτεία αλλά εξελίσσεται σε κοινωνικό καρκίνωμα. Τέτοια κρούσματα σοβαρής αντικοινωνικής συμπεριφοράς παρουσιάζουν δραματική αύξηση στην Κύπρο. Η αυξητική τάση τέτοιων αδικημάτων οδήγησε στην θέσπιση ειδικής νομοθεσίας που ασχολείται μαζί τους. Η πιο πρόσφατη νομοθεσία είναι ο Ν.48(Ι)/2008. Αθλήματα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον του κοινού, όπως το ποδόσφαιρο, η καλαθόσφαιρα και η πετόσφαιρα, έχουν υποστεί ανεπανόρθωτα πλήγματα εξαιτίας των βίαιων φαινομένων που παρατηρούνται στους αγωνιστικούς χώρους όπου διεξάγονται. Τέτοιου είδους αθλήματα που στο παρελθόν αποτελούσαν πόλο έλξης για οικογένειες και γενικότερα φιλήσυχων πολιτών που έρχονταν ως φίλαθλοι για να απολαύσουν θέαμα εκτοπίστηκαν από ταραξίες και άτομα που έρχονται με μοναδικό σκοπό να εκτονωθούν εις βάρος συμπολιτών τους και του αθλήματος. Οι αθλητικοί χώροι από ψυχαγωγικοί χώροι που ήταν έχουν μετατραπεί σε πεδία πολεμικών συρράξεων. Η κυπριακή κοινωνία έντρομη παρακολουθεί συχνά τέτοιου είδους επικίνδυνα και συνάμα απαράδεκτα φαινόμενα που ολοένα αυξάνονται. Οχλαγωγία, επιθέσεις, βίαιες ενέργειες, υβριστικά συνθήματα και μηνύματα, ασυδοσία, αναρχία και τραυματισμοί πολλές φορές αμέτοχων ατόμων είναι στοιχεία που εβδομαδιαία κυριαρχούν σε αθλητικούς αγώνες. Η εικόνα του κυπριακού αθλητισμού και γενικότερα της Κύπρου κηλιδώνεται από τέτοιου είδους φαινόμενα. Οι αθλητικοί χώροι δεν είναι μέρη που προσφέρονται για εκτόνωση συναισθημάτων και επίδειξη σωματικής δύναμης. Οι δε αθλητικοί αγώνες δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται σαν ευκαιρίες επίλυσης οποιουδήποτε είδους διαφοράς. Η εικόνα που παρατηρείται κατά τη διεξαγωγή ενός αγώνα είναι ο καθρέπτης του κοινωνικού επιπέδου που υπάρχει σε μια δημοκρατική χώρα. Τα όποια κοινωνικά προβλήματα υπάρχουν σε μια χώρα δεν θα πρέπει να εκδηλώνονται στους αθλητικούς αγώνες αλλά το αγωνιστικό θέαμα να παρέχει διασκέδαση και απόλαυση στους οπαδούς που μεταβαίνουν εκεί για να παρακολουθήσουν, χωρίς να τίθεται σε κίνδυνο η σωματική ακεραιότητα τους. Άτομα που επιδεικνύουν επιθετική συμπεριφορά στο στάδιο, είτε αποκαλούνται οπαδοί είτε είναι ποδοσφαιριστές είτε είναι τεχνική ηγεσία είτε είναι αξιωματούχοι σωματείων, δεν έχουν χώρο αλλά ούτε και λόγο να βρίσκονται εκεί και γι' αυτό θα πρέπει να απομονώνονται και να απομακρύνονται. Επίσης, η σοβαρότητα των αδικημάτων του παρόντος κατηγορητηρίου έγκειται στο γεγονός ότι ενέχουν πράξεις που προκαλούν βία και πόνο στο θύμα και ταυτόχρονα δημιουργούν αίσθημα φόβου και ανασφάλειας σ' αυτό, καταρρακώνουν την προσωπικότητα και αξιοπρέπεια ατόμων, πλήττουν το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας και γενικότερα διασαλεύουν την ειρηνική διαβίωση πολιτών. Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ανδρέα Τόκκαλλου

(2001)2 Α.Α.Δ. 95 το Ανώτατο Δικαστήριο εξέφρασε την αποδοκιμασία του στη χρήση βίας από ένα άτομο σε συνάνθρωπο του μέσω του πιο κάτω αποσπάσματος, η οποία καλύπτει και την περίπτωση επίθεσης κατά αστυνομικού: "Η χρήση βίας κατά των συνανθρώπων συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας. Πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το άρθρο 7.1 του Συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης είτε ως μέσο εκδίκησης είτε ως μέσο τιμωρίας δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωση της πρέπει να τιμωρείται με αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς." Το πιο πάνω απόσπασμα υιοθετήθηκε στην υπόθεση Χριστοφή v. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 504. Επιθέσεις σε αγωνιστικούς χώρους χαρακτηρίζονται σοβαρές για τον επιπρόσθετο λόγο ότι διεξάγονται σε δημόσιους χώρους και στην παρουσία άλλων ατόμων ή ακόμη μελών της ίδιας οικογένειας. Αδικήματα τέτοιας φύσεως ενέχουν το κοινό στοιχείο της παρεμπόδισης και άσκησης βίας κατά αστυνομικού οργάνου που εκτελεί τα καθήκοντα του σε εντεταλμένη υπηρεσία όταν η επίθεση αφορά αστυνομικό. Η αστυνομία είναι το καθ' ύλη αρμόδιο σώμα που διατηρεί την ασφάλεια και την έννομη τάξη σε μια δημοκρατική χώρα, όπως είναι η Κύπρος. Ουδείς έχει δικαίωμα να παρεμβαίνει και να παρεμποδίζει ένα αστυνομικό κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του. Πολύ δε περισσότερο ουδείς έχει δικαίωμα να ασκεί ή να απειλεί ότι θα ασκήσει βία κατά αστυνομικού οργάνου που εκείνη τη στιγμή είναι επιφορτισμένο με το καθήκον της τήρησης της τάξης. Οτιδήποτε από τα πιο πάνω οδηγεί σε υπονόμευση της αποστολής των αστυνομικών αρχών απέναντι στην κοινωνία. Τα Δικαστήρια αντιμετωπίζουν τέτοια περιστατικά με τη δέουσα σοβαρότητα και αυστηρότητα επιβάλλοντας ποινές αποτρεπτικής φύσεως σε μια προσπάθεια να διαβιβάσουν το μήνυμα στους παραβάτες ότι τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν είναι ανεκτές και δεν έχουν χώρο στην κυπριακή κοινωνία. Οι πρόσφατες τροποποιήσεις με τη θέσπιση αυστηρότερων κυρώσεων κατά των παραβατών δείχνει την αγωνία και ταυτόχρονα βούληση του νομοθέτη να πατάξει το φαινόμενο αυτό. Στην υπόθεση Γεώργιος Βασιλειάδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 409 επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο που διέπραξε το αδίκημα της κοινής επίθεσης ποινή φυλάκισης 3 μηνών, η οποία επικυρώθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο. Επίσης, στην υπόθεση Αιμίλιος Ιωάννου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 327 όπου το ίδιο αδίκημα διαπράχτηκε σε δημόσιο χώρο και στην παρουσία άλλων παρευρισκομένων επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο, μετά από παραδοχή, με λευκό ποινικό μητρώο και κατόπιν συμφιλίωσης με τον παραπονούμενο, ποινή φυλάκισης ενός μηνός. Περαιτέρω, στην υπόθεση Ευθυμίου v. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 581 ποινή φυλάκισης ενός μηνός που επιβλήθηκε στον εφεσείοντα που επιτέθηκε στο θύμα του προκαλώντας του πραγματική σωματική βλάβη σε δημόσιο χώρο στην απουσία στοιχείου προσχεδιασμού, κατόπιν πρόκλησης και με παραδοχή, δεν κρίθηκε έκδηλα υπερβολική και επικυρώθηκε κατ' έφεση. Στην δε ποινική υπόθεση Ψυλλίδης v. Αστυνομίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 326 επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 20 ημερών για το αδίκημα της επίθεσης εναντίον προσώπου μέσα σε αθλητικό χώρο σύμφωνα με το άρθρο 59 του Ν.48(Ι)/2008. Επιπλέον, στην υπόθεση Menelaos Hapsides v. The Police

(1969)2 CLR 64 ο εφεσείοντας βρισκόταν στην κερκίδα και εξύβριζε με χυδαίες και προσβλητικές φράσεις τον διαιτητή. Τότε αστυνομικός που βρισκόταν με πολιτική περιβολή τον κάλεσε να σταματήσει. Αυτός όμως συνέχιζε με αποτέλεσμα να τον συλλάβει. Επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης τριών εβδομάδων από το Ανώτατο Δικαστήριο. Χαρακτηριστικό ακόμη είναι το ακόλουθο απόσπασμα στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Αντωνίου

(1996)2 Α.Α.Δ., η οποία βέβαια αφορά τον παλαιότερο Νόμο, όμως δίνει ακριβώς το στίγμα της αναγκαιότητας αντιμετώπισης της βίας στα γήπεδα:: "... Η περιφρούρηση του αθλητισμού από πράξεις βίας αποτελεί καθήκον του Δικαστηρίου. Η ευπρεπής συμπεριφορά θα πρέπει να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση και τα γήπεδα αθλοπαιδιών θα πρέπει να γίνουν όπως ήταν στο παρελθόν, χώροι ψυχαγωγίας, ευγενούς άμιλλας και υγιούς ανταγωνισμού, ενώ οι αθλητικοί αγώνες πρέπει να παύσουν να παρέχουν δικαιολογίες για βανδαλισμούς και εκδηλώσεις μισαλλοδοξίας. Οι επιβαλλόμενες σε αδικήματα αυτής της φύσης ποινές θα πρέπει να είναι αποθαρρυντικές για πρόσωπα που δεν μπορούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά τους σε δημόσιες συναθροίσεις και ιδιαίτερα σε γήπεδα αθλοπαιδιών, ενώ εκείνοι που δεν μπορούν να ελέγξουν τους εαυτούς τους, θα πρέπει να αντιληφθούν ότι θα καταβάλλουν βαρύ τίμημα για τη συμπεριφορά τους αυτή (Mathikoloni and Another v. The Police

(1988)2 C.L.R. 22). Η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών είναι ιδιαίτερα εμφανής τον τελευταίο καιρό που η βίαιη συμπεριφορά είτε υπό μορφής μεμονωμένων περιστατικών είτε οργανωμένης αντικοινωνικής συμπεριφοράς έχει καταστεί ανησυχητικά συχνή ... Όπως τονίστηκε και στην υπόθεση Theodorou v. The Police

(1979)2 C.L.R. 191, τόσο οι συμμετέχοντες σε ποδοσφαιρικούς αγώνες όσο και οι θεατές θα πρέπει να επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση και να μην επιτρέπουν στους εαυτούς τους να παρασύρονται από ξεσπάσματα θυμού ή από φανατισμό οποιουδήποτε είδους (βλ. επίσης Hapsides v. The Police

(1969)2 C.L.R. 64)." Άξιο αναφοράς είναι ακόμη το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Mehmet Urgan ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 159/2011, ημερομηνίας 04.04.12: "Τα φαινόμενα βίας που συχνά παρατηρούνται τον τελευταίο καιρό σε διάφορες εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, μας προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία. Η βία στα γήπεδα, στους δρόμους, στην οικογένεια ακόμη και στα σχολεία είναι πλέον θέματα της καθημερινότητας. Προτού αυτά τα φαινόμενα προσλάβουν μεγαλύτερες διαστάσεις και με ολέθριες συνέπειες, κάποιοι πρέπει να προβληματιστούν ώστε εγκαίρως και με τα κατάλληλα μέτρα να αντιμετωπιστεί όσο μπορεί πιο αποτελεσματικά η κατάσταση. Τα Δικαστήρια από τη δική τους πλευρά, οφείλουν να μεριμνούν ώστε οι υποθέσεις αυτού του είδους να εκδικάζονται χωρίς καθυστέρηση και να επιβάλλονται στους δράστες αποτρεπτικές ποινές, στέλνοντας έτσι μήνυμα μηδενικής ανοχής." Σχετικές επίσης είναι οι υποθέσεις Φιλίππου άλλως Φαλκονέτι v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 245 και Παναγιώτου v. Αστυνομίας

(1997)2 Α.Α.Δ. 342. Στην πρώτη υπόθεση αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: "Επεισόδια βίας σε αθλητικούς χώρους υπονομεύουν όχι μόνο τον αθλητισμό αλλά και τη στάθμη του πολιτισμού μας. Ομαδικά παιγνίδια όπως το ποδόσφαιρο έχουν, όπως και τα αγωνίσματα στίβου, ως σκοπό την ευγενή άμιλλα και όχι τη βίαιη αντιπαράθεση. Πράξεις βίας οδηγούν στην αλλοτρίωση των σκοπών του αθλήματος και καθιστούν προβληματική την προσέλευση του κοινού στα στάδια." Στην υπόθεση αυτή επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης 4 εβδομάδων σε ποδοσφαιριστή με λευκό ποινικό μητρώο, παραδοχή στο Δικαστήριο και στην αστυνομία που εμπόδισε αστυνομικό κατά την δέουσα εκτέλεση του τραβώντας τον βίαια από το κολλάρο της στολής του όταν αυτός ανταποκρίθηκε σε αίτημα του διαιτητή για προστασία του, η οποία επικυρώθηκε κατ' έφεση αφού όμως κρίθηκε επιεικής. Στο κυπριακό νομικό σύγγραμμα "Sentencing in Cyprus" του κ. Γ. Πική, 1η έκδοση στη σελ. 55, σημειώνεται ότι οι επιθέσεις κατά αστυνομικών κατά την εκτέλεση του καθήκοντος τους αποτελούν σοβαρά αδικήματα δεδομένης της ανάγκης όπως διατηρείται η εξουσία της Αστυνομίας, δηλαδή της αρμόζουσας υπηρεσίας του κράτους που εφαρμόζει τον Νόμο. Επίσης, το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε την σοβαρότητα τέτοιων αδικημάτων στην υπόθεση Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ. 245 στο ακόλουθο απόσπασμα: "Οι Αστυνομικές Αρχές στην εκτέλεση του καθήκοντός τους είναι φορείς της εξουσίας του δικαίου. Αντιστράτευση και υπονόμευση του έργου τους κάτω από τις συνθήκες που είχε διαπραχθεί το αδίκημα δε μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως πράξη εξαιρετικής σοβαρότητας." Στις υποθέσεις Rock v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 251 και Zak & Others v. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 6, θεωρήθηκε ως κατάλληλη υπό τις περιστάσεις ποινή αυτή της ποινής φυλάκισης. Η έννοια της επιβολής αποτρεπτικών ποινών εξηγήθηκε στην υπόθεση Πισκόπου v. Δημοκρατίας

(1999)2 Α.Α.Δ. 342. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα, το οποίο ομιλεί από μόνο του: "Η αποτροπή, ως παράγοντας ο οποίος επενεργεί στον καθορισμό της ποινής, έχει δύο παραμέτρους. Η μία έχει ως λόγο την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη από την επανάληψη του εγκλήματος ή παρομοίων εγκλημάτων στο μέλλον. Η άλλη αφορά την αποτροπή τρίτων από τη διάπραξη όμοιων ή παρόμοιων εγκλημάτων. Στη δεύτερη περίπτωση, η αποτροπή έχει δύο συνισταμένες: Πρώτο, την αποτροπή η οποία είναι συνυφασμένη με τη σοβαρότητα του εγκλήματος, που αντανακλάται στο απόσπασμα και παρατίθεται στην απόφαση του Κακουργιοδικείου από το σύγγραμμα του Thomas «Principles of Sentencing", και δεύτερο, την αποτροπή ως μέσου για την καταστολή εγκλημάτων που ευρίσκονται σε έξαρση. Στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής είναι αλληλένδετο με τη σοβαρότητα της κατηγορίας εγκλημάτων, στην οποία ανήκει το υπό τιμωρία έγκλημα, και με την εγγενή ανάγκη για την αποτροπή τους." Εν πάσει περιπτώσει, σύμφωνα με τη νομολογία, κάθε υπόθεση κρίνεται με βάση τα δικά της πραγματικά περιστατικά ενώ κατά την επιμέτρηση της ποινής απαιτείται εξατομίκευση της κατά τρόπο ώστε αυτή να είναι ανάλογη της σοβαρότητας του αδικήματος μέσα στα περιστατικά που περιβάλλουν την υπόθεση σε συνδυασμό με τα ελαφρυντικά στοιχεία που παρουσιάστηκαν από την υπεράσπιση καθώς και εκείνων που πηγάζουν από τα γεγονότα της συγκεκριμένης υπόθεσης αλλά και τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη. Το ότι τα υπό εκδίκαση αδικήματα είναι σοβαρά δεν ατονεί το καθήκον του Δικαστηρίου για εξατομίκευση της ποινής (βλέπε Θεοχάρους v. Αστυνομίας

(2008)2 Α.Α.Δ. 575). Όπως εξάλλου επισημάνθηκε στην υπόθεση Κόκκινος ν. Αστυνομίας

(1995)2 Α.Α.Δ. 135: "Η εξατομίκευση της ποινής έχει ως λόγο το συσχετισμό της τιμωρίας και με το άτομο του παραβάτη. όχι όμως την αποκλειστική συνάρτησή της με τις προσωπικές συνθήκες του παραβάτη [Βλ. Eleni Evagorou v. The Police

(1971)2 C.L.R. 194]." Η διαδικασία όμως εξατομίκευσης της ποινής δεν συνεπάγεται εξουδετέρωση ούτε της σοβαρότητας του αδικήματος ούτε του στοιχείου της αποτροπής όταν συντρέχουν λόγοι για την απόδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή τόσο για τον ίδιο τον κατηγορούμενο όσο και για το κοινό γενικότερα (βλέπε Καλανίδης v. Αστυνομίας, Τσιβιτσώφ v. Αστυνομίας, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Καλανίδη και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Τσιβιτσώφ, Ποινικές Εφέσεις Αρ. 3/2008, 4/2008, 6/2008 και 7/2008, ημερομηνίας 11.05.09). Οι ατομικές συνθήκες του παραβάτη δικαιολογούν την εξισορρόπηση της ποινής ώστε να μη συνιστά μόνο τιμωρία για το έγκλημα, αλλά να αρμόζει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη (βλέπε Σωκράτους v. Δημοκρατίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 132, Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 224 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Ανδρέα Τόκκαλλου

(2001)2 Α.Α.Δ. 95). Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση παρατηρώ ότι τα γεγονότα και οι συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων την καθιστούν όντως σοβαρή. Ο κατηγορούμενος εισήλθε εντός του αγωνιστικού χώρου όπου εκείνη τη στιγμή διεξαγόταν επαγγελματικός αγώνας σε κανονικό αθλητικό στάδιο. Αυτός είναι ένας επιβαρυντικός παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη. Ο κατηγορούμενος συμμετέχοντας μαζί με ομάδα ατόμων σε παράνομη συνάθροιση και οχλαγωγία μετακινήθηκε από την κερκίδα της ομάδας του και κινήθηκε με απειλητικές και άγριες διαθέσεις προς την κερκίδα της αντίπαλης ομάδας χωρίς να έχει προκληθεί. Η συμπεριφορά του περιέχει στοιχείο προσχεδιασμού και σαφώς επιβαρύνει τη θέση του. Η θέα των επί καθήκον αστυνομικών δεν τον συνετίζει και ούτε τον ηρεμεί αλλά αντίθετα επιτίθεται εναντίον αστυνομικού που εκείνη την στιγμή προσπαθούσε να αποτρέψει την δημιουργία επεισοδίων και κατ' επέκταση να επιβάλει την τάξη. Ο κατηγορούμενος σπρώχνει με τα χέρια του τον αστυφύλακα 3347 Κ. Ντεκερμενζιάν, τον οποίο και κτυπά στο πρόσωπο, πράγμα που λαμβάνεται υπόψη. Ως αποτέλεσμα της επίθεσης, ο εν λόγω αστυφύλακας τραυματίζεται, ευτυχώς όχι σοβαρά και μεταφέρεται στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου, πράγμα που επίσης λαμβάνεται υπόψη. Δεν διαφεύγει ακόμη της προσοχής του Δικαστηρίου ότι η επίθεση στον προαναφερόμενο αστυνομικό διεξήχθηκε σε δημόσιο χώρο και στην παρουσία άλλων ατόμων περιλαμβανομένων και συναδέλφων του. Οι επιθετικές όμως ενέργειες του κατηγορουμένου συνεχίστηκαν και εκτός του σταδίου όταν προκάλεσε ζημιά στο όχημα με αριθμούς εγγραφής LAF 867 που προφανώς ήταν σταθμευμένο σε γειτονική περιοχή. Όλα τα πιο πάνω δείχνουν μία σύνθετη αξιόποινη συμπεριφορά του κατηγορουμένου που ασφαλώς δεν μπορεί να παραγνωριστεί. Προς όφελος του κατηγορουμένου για σκοπούς μετριασμού της ποινής στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνω υπόψη μου τα εξής: (α) Το λευκό ποινικό μητρώο του. (β) Την άμεση παραδοχή του στο Δικαστήριο. (γ) Η ομολογία της αξιόποινης συμπεριφοράς του στις ανακριτικές αρχές. (δ) Την απολογία του όπως αυτή εκφράστηκε δια του συνηγόρου του. (ε) Την καταβολή ποσού €3.200,00 ως αποζημίωση στη ζημιά που προκάλεσε στο προαναφερόμενο όχημα. (στ) Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές περιστάσεις του κατηγορουμένου, όπως αυτές περιγράφονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας αλλά και εκτέθηκαν από τον ευπαίδευτο συνήγορο υπεράσπισης και ειδικότερα ότι: · Είναι ηλικίας 27 ετών, άγαμος, άνεργος και διαμένει με τους γονείς του και τον αδελφό του. · Οι γονείς του είναι λήπτες δημοσίου βοηθήματος. · Τα προβλήματα υγείας που ο ίδιος αντιμετωπίζει και περιγράφονται στα επισυνημμένα ιατρικά πιστοποιητικά. · Τα προβλήματα υγείας που η μητέρα του αντιμετωπίζει και επίσης περιγράφονται στα επισυνημμένα ιατρικά πιστοποιητικά σε συνδυασμό με το ρόλο του κατηγορουμένου στη λειτουργία ηλεκτρονικού μηχανήματος νευροδιεγερτή που συνδέεται με τα νεύρα της σπονδυλικής στήλης στα οποία παρέχει ενέργεια. Ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι ο κατηγορούμενος αντέδρασε κάτω από ψυχολογική πίεση, άγχος και αισθανόμενος κλειστοφοβία αλλά και φόβο μήπως δεχτεί χτύπημα στην κοιλιά που είχε δακτύλιο. Δεδομένης της επιλογής του κατηγορουμένου να μεταβεί από την Λευκωσία στην Πάφο για να παρακολουθήσει τον εν λόγω αγώνα σε κλειστό στάδιο και με γνώμονα ότι ο κατηγορούμενος είναι αυτός που κινήθηκε με απειλητικές διαθέσεις προς την κερκίδα της αντίπαλης ομάδας χωρίς να είχε προκληθεί καθώς και το γεγονός ότι είναι αυτός που κτύπησε τον αστυνομικό και στη συνέχεια αυτός που έξω από το στάδιο προκάλεσε ζημιά σε όχημα που βρισκόταν σε γειτονική περιοχή, η πιο πάνω θέση του συνηγόρου δεν ευσταθεί και δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε βαρύτητα. Καθοδηγούμενος από τη σχετική επί του θέματος νομολογία και συνεκτιμώντας και σταθμίζοντας όλα όσα εκτίθενται πιο πάνω περιλαμβανομένου των δεδομένων που αφορούν την παρούσα υπόθεση και ιδιαίτερα τα γεγονότα που περιβάλουν τη διάπραξη αλλά και τη φύση και τη σοβαρότητα των αδικημάτων και με δεδομένο το στοιχείο της αποτροπής, χωρίς παράλληλα να παραγνωρίζονται οι προαναφερόμενοι ελαφρυντικοί παράγοντες, κρίνω ότι η αρμόζουσα, υπό τις περιστάσεις, ποινή που θα πρέπει να επιβληθεί στον κατηγορούμενο είναι αυτή της ποινής φυλάκισης. Ειδικότερα, η σοβαρότητα των αδικημάτων στη βάση των περιστατικών που διέπουν την υπόθεση αυτή σε συνδυασμό με την ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής, καθιστά αναγκαία και συνάμα αναπόφευκτη την επιβολή στον κατηγορούμενο ποινή στερητικής της ελευθερίας του. Πρέπει να λεχθεί ότι παρόλο που όλοι οι πιο πάνω ελαφρυντικοί παράγοντες λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς μετριασμού της ποινής, εντούτοις δεν είναι τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την ανάγκη για αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων όπως την έχω περιγράψει πιο πάνω και των περιστατικών της υπόθεσης αυτής για αποφυγή επιβολής της αρμόζουσας ποινής. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος αλλά όχι όμως και το είδος της ποινής. Στο σημείο αυτό κρίνω ορθό να αναφέρω ότι τα τρία αδικήματα που ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει μέσα από τις κατηγορίες 2, 7 και 10 πηγάζουν μέσα από τα ίδια γεγονότα. Το στοιχείο της επίθεσης που ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ενοχή προέρχεται από την ίδια αξιόποινη συμπεριφορά του στον ίδιο χώρο, κατά το ίδιο χρονικό διάστημα και προς το ίδιο πρόσωπο. Συνεπώς, είναι πρόδηλο ότι το ίδιο επίδικο περιστατικό περιγράφεται τόσο στην δεύτερη κατηγορία όσο στην έβδομη αλλά και στην δέκατη κατηγορία, οι οποίες όμως εδράζονται πάνω σε διαφορετικές νομικές βάσεις. Με δεδομένο τα πιο πάνω και με γνώμονα ότι οι κατηγορίες 2 και 10 δεν είναι σοβαρότερης φύσεως από την έβδομη κατηγορία, το Δικαστήριο θα επιβάλει μόνο ποινή στην έβδομη κατηγορία και δεν θα επιβάλει οποιαδήποτε ποινή στην δεύτερη και δέκατη κατηγορία. Αναφορικά με την πέμπτη κατηγορία το Δικαστήριο θα επιβάλει ποινή μόνο στο αδίκημα της συμμετοχής σε παράνομη συνάθροιση και όχι και στο ξεχωριστό αδίκημα της οχλαγωγίας, το οποίο ατυχώς περιλαμβάνεται στην ίδια κατηγορία μαζί με αυτό της παράνομης συνάθροισης. Καταληκτικά επιβάλλονται στον κατηγορούμενο οι εξής ποινές: Πρώτη κατηγορία - ποινή φυλάκισης 21 ημερών Δεύτερη κατηγορία - καμία ποινή (για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί πιο πάνω) Πέμπτη κατηγορία - ποινή φυλάκισης 15 ημερών (μόνο σε σχέση με το αδίκημα της παράνομης συνάθροισης για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί πιο πάνω, ενώ στο αδίκημα της οχλαγωγίας δεν επιβάλλεται ποινή) Έβδομη κατηγορία - ποινή φυλάκισης 30 ημερών Δέκατη κατηγορία - καμία ποινή (για τους λόγους που έχουν εξηγηθεί πιο πάνω) Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο συντρέχουν. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης μου θα εξετάσω τώρα εάν οι ποινές που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο θα πρέπει να οδηγήσουν στην άμεση φυλάκιση του ή δύναται να ανασταλούν δυνάμει των διατάξεων του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72. Εξάλλου αυτό ήταν και αίτημα του ευπαιδεύτου συνηγόρου υπεράσπισης. Με το Νόμο 186(Ι)/2003, ο οποίος τροποποίησε την πιο πάνω νομοθεσία, η διακριτική ευχέρεια αναστολής μιας ποινής φυλάκισης έχει πλέον διευρυνθεί, καθώς όπως προνοείται μέσα από το άρθρο 3

(2)το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του κατηγορουμένου (βλέπε επίσης Στεφάνου v. Αστυνομίας

(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161 τέθηκαν τα κριτήρια για την άσκηση της διακριτικής αυτής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Το ακόλουθο απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση αυτή είναι χαρακτηριστικό και ομιλεί από μόνο του: "Με βάση τα κριτήρια που ίσχυαν πριν τον περιορισμό της εξουσίας του δικαστηρίου όπως είχε επιβληθεί με το Ν.41(Ι)/97(που τώρα έχει καταργηθεί), τα κριτήρια που μπορούσε να λάβει υπόψη το δικαστήριο κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας να εκδώσει ή όχι τέτοιο διάταγμα ήσαν τα ακόλουθα: (α) η σοβαρότητα του αδικήματος και τα κίνητρα διάπραξης του (β) το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου δηλαδή αν είναι τέτοιο που υπάρχει η ανάγκη αποτροπής και (γ) η διαγωγή του κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος συμπεριλαμβανομένης και της μεταμέλειας. Ένας κατηγορούμενος με λευκό ποινικό μητρώο έχει καλύτερη απαίτηση για αναστολή (βλ. Sentencing in Cyprus του κ. Γ. Μ. Πική, σελ. 11-13, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σατανά κ.α.

(1996)2 Α.Α.Δ. 257 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Λ. Φανιέρου

(1996)2 Α.Α.Δ. 303)." Κατόπιν προσεκτικής μελέτης των περιστάσεων της υπόθεσης καθώς και των προσωπικών συνθηκών του κατηγορουμένου, κρίνω ότι δεν συντρέχει οποιοσδήποτε λόγος ή παράγοντας που να δικαιολογεί την έκδοση διαταγής για αναστολή της ποινής φυλάκισης που έχει επιβληθεί. Παρόλα αυτά, όλοι οι ελαφρυντικοί παράγοντες λήφθηκαν υπόψη για τη δραστική μείωση της ποινής που του επιβλήθηκε (βλέπε άρθρο 3

(2)του Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτελέσεως Ποινής Φυλακίσεως εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου του 1972, Ν.95/72, Στεφάνου v. Αστυνομίας

(2009)Ποινική Έφεση 231/2008, ημερομηνίας 23.03.09, Γενικός Εισαγγελέας v. Τζιαουχάρη

(2005)2 Α.Α.Δ. 161 και Λεωνίδου ν. Αστυνομίας

(2004)2 Α.Α.Δ. 663). Είμαι βέβαιος ότι ο κατηγορούμενος θα τύχει απρόσκοπτης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης εάν και εφόσον κριθεί κάτι τέτοιο απαραίτητο. Δεν έχω ακόμη αμφιβολία ότι η φροντίδα και η παρακολούθηση στην μητέρα του κατηγορουμένου δεν θα επηρεαστούν ένεκα της συγκατοίκησης της με τον πατέρα και τον αδελφό του κατηγορουμένου αναλαμβάνοντας αυτοί το ρόλο του κατηγορουμένου μετά που αυτοί θα τύχουν ανάλογης πληροφόρησης από τον τελευταίο. Έπεται ότι το αίτημα του ευπαιδεύτου συνηγόρου υπεράσπισης απορρίπτεται. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Criminal/Sentence Αναφορά: Ποινικό/ Επίθεση μέσα σε αθλητικό χώρο-Επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη-Επίθεση σε αστυνομικό κατά τη δέουσα εκτέλεση του καθήκοντος του-συμμετοχή σε συμπλοκή μέσα σε αθλητικό χώρο-συμμετοχή σε παράνομη συνάθροιση και οχλαγωγία/Ποινή cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο