Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΑΠΠΑΚΟΥΔΗΣ, Αρ. Υπόθεσης: 15640/11, 30/9/2014

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 μετά των συναφών τροποποιήσεων, ο κατηγορούμενος επέλεξε να προβεί σε ένορκη κατάθεση καλώντας παράλληλα ένα μάρτυρα υπεράσπισης και συγκεκριμένα την υπεύθυνη του ποινικού τμήματος του πρωτοκολλητείου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου Γιάννα Παυλίδου (ΜΥ1). Παράλληλα, κατά την εκδίκαση της υπόθεσης προσκομίστηκαν 11 τεκμήρια. Ο ΜΚ1 ήταν ο αστυνομικός που στις 22.07.11 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο, την οποία κατάθεσε ως Τεκμήριο

1. Επίσης ήταν αυτός που την ίδια ημέρα κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο και αφού του επέστησε την προσοχή στο νόμο αυτός δεν απάντησε οτιδήποτε ενώ αρνήθηκε να υπογράψει το σχετικό αστυνομικό έντυπο γραπτής κατηγορίας, το οποίο κατατέθηκε ως Τεκμήριο
2. Όλα τα πιο πάνω περιέχονται σε γραπτή κατάθεση του ΜΚ1, η οποία προσκομίστηκε ως Τεκμήριο
3. Περαιτέρω, στην κυρίως εξέταση του ο εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι ουδείς από τους περιοίκους αντιλήφθηκε οτιδήποτε που αφορούσε το επίδικο επεισόδιο. Αντεξεταζόμενος ο ΜΚ1, ανάμεσα σ' άλλα, επανέλαβε ότι κανένα άτομο από τα διαμερίσματα και καταστήματα που είναι γειτονικά του χώρου που συνέβηκε το επίδικο περιστατικό αντιλήφθηκαν οτιδήποτε σχετικό. ΜΚ2 ήταν η μία εκ των δύο παραπονούμενων στην υπόθεση αυτή. Στην κυρίως εξέταση της προσκόμισε ως Τεκμήριο 4 τη γραπτή κατάθεση που στις 27.06.11 έδωσε στην αστυνομία στην οποία αναφέρει ότι από τον Ιούνιο 2009 είναι η ιδιοκτήτρια του κέντρου αναψυχής με την επωνυμία 'ΑΔΙΕΞΟΔΟΣ LINE' που βρίσκεται στη λεωφόρο Γρίβα Διγενή στη Χλώρακα. Όπως σημειώνεται, από τις αρχές του έτους 2010 η ΜΚ2 άρχισε να έχει προβλήματα με τον κατηγορούμενο που είναι ο ιδιοκτήτης του κτιρίου στο οποίο στεγάζεται το πιο πάνω κέντρο και από τον οποίο ενοικιάζει το χώρο επειδή είχε αρνηθεί στην πρόταση του για συνεταιρισμό. Ωστόσο το μαγαζί της είναι κλειστό επειδή ο κατηγορούμενος δεν την άφηνε να του λειτουργήσει. Σε σχέση με το επίδικο επεισόδιο, το Τεκμήριο 4 αναφέρει ότι στις 27.06.11 και περί ώρα 12:00 η ΜΚ1 στάθμευσε έξω από το κέντρο της και κατευθύνθηκε προς το κουτί της ΑΗΚ όταν ο κατηγορούμενος την είδε, την πλησίασε, την άρπαξε από το αριστερό της χέρι και βίαια την έσπρωξε από το χέρι της εξυβρίζοντας την με τις λέξεις Πόρνη" και "Βρωμισμένη". Σύμφωνα με το περιεχόμενο της έκθεσης, εκείνη τη στιγμή έφθασε στη σκηνή η φίλη της Τασούλα Ορφανίδου η οποία είδε το περιστατικό και είπε στον κατηγορούμενο να αφήσει την ΜΚ
4. Με βάση ακόμη το Τεκμήριο 4, στο χώρο έφθασε και η αδελφή της ΜΚ2, η οποία είδε τον κατηγορούμενοι να την σπρώχνει. Τότε η ΜΚ2 πήγε στο αυτοικίνητο της ενώ η φίλη της Τασούλα τηλεφώνησε στην αστυνομία. Στην κυρίως εξέταση της δια ζώσης της μαρτυρία η εν λόγω μάρτυρας ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι την ημέρα του επεισοδίου και ώρα 09:30 είχε συνάντηση με τον κατηγορούμενο και ένα άλλο άτομο προς το οποίο συζητούσε την πώληση της επιχείρησης της. Σύμφωνα με την ΜΚ2, επειδή ο κατηγορούμενος απαίτησε το επιπρόσθετο ποσό των €700,00 σε περίπτωση που το άτομο αυτό επιθυμούσε να τοποθετήσει τραπέζια και καρέκλες στη βεράντα, σε αντίθεση με το τι ισχυρίζεται η ΜΚ2 ότι συμφώνησε μαζί της, η πράξη πώλησης ναυάγησε. Σύμφωνα ακόμη με την ΜΚ2, επειδή η ίδια αρνήθηκε πρόταση του κατηγορουμένου για συνεταιρισμό στη διαχείριση του κέντρου ο τελευταίος άρχισε να της δημιουργεί συνεχώς προβλήματα με καταγγελίες στην αστυνομία και στην πυροσβεστική υπηρεσία. Ερχόμενη στο επεισόδιο η ΜΚ2 είπε ότι τη στιγμή που την εξύβρισε αυτός βρισκόταν στην βεράντα της οικίας του και η ίδια απέναντι στον εξωτερικό χώρο στάθμευσης της πολυκατοικίας αφού στο χώρο την μετέφερε η φίλη της Τασούλα Ορφανίδου με το όχημα της. Μεταξύ της οικίας του κατηγορουμένου και του χώρου στάθμευσης υπάρχει κύριος δρόμος και η απόσταση που τους χώριζε ήταν περί τα 10 μέτρα. Όπως η ΜΚ1 είπε, πρόθεση της ήταν να μεταβεί στο κουτί της ΑΗΚ που βρίσκεται στο πίσω μέρος του κτιρίου και σε απόσταση 10 μέτρα περίπου από τον προαναφερόμενο χώρο στάθμευσης για να ελέγξει αν το μαγαζί διέθετε ηλεκτρικό ρεύμα. Επίσης είναι ισχυρισμός της ότι ο κατηγορούμενος την έσπρωξε και ότι αυτό είναι από τα πολλά περιστατικά που είχε μαζί του μέσα από τα οποία η ίδια απειλήθηκε. Είναι ακόμη ισχυρισμός της ΜΚ2 ότι από το Σεπτέμβριο 2009 μέχρι τις 27.06.11 το κέντρο δεν λειτουργούσε επειδή υπήρχε συνεχώς διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος. Αντεξεταζόμενη μάρτυρας αυτή δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως τα ενοίκια προς τον κατηγορούμενο από τον οποίο ενοικίαζε το χώρο όπου στεγαζόταν το επίδικο κέντρο καταβάλλονταν κανονικά μέχρι την ημέρα που αυτός υπέβαλε πρόταση συνεταιρισμού στην επιχείρηση και απερρίφθη από αυτήν. Η ίδια μετά από επίμονες ερωτήσεις της συνηγόρου υπεράσπισης προσδιόρισε χρονικά το στάδιο αυτό αρχικά σε 4-5 μήνες από τον Ιούνιο 2009 όταν ενοικίασε το επίδικο υποστατικό και στη συνέχεια το καθόρισε στον Απρίλιο με Μάιο
5. Όπως η εν λόγω μάρτυρας είπε, μέσα σε αυτή την περίοδο το κέντρο λειτουργούσε ενώ έκτοτε και μέχρι που παρέδωσε τα κλειδιά στον κατηγορούμενο δεν πληρώθηκαν ενοίκια και ούτε το κέντρο μπορούσε να λειτουργήσει εξαιτίας των διαφόρων κατ' ισχυρισμό προβλημάτων που ο κατηγορούμενος της προκαλούσε όπως η συνεχής διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος καθώς και καταγγελίες σε διάφορες υπηρεσίες όπως στην αστυνομία και πυροσβεστική υπηρεσία. Σύμφωνα με την ΜΚ2, στα πλαίσια εκδίκασης αγωγής που ο κατηγορούμενος καταχώρησε εναντίον της εκδόθηκε δικαστική απόφαση πριν από 3 χρόνια περίπου με την οποία υποχρεωνόταν να του πληρώσει οφειλόμενο ποσό απλήρωτων ενοικίων συνολικού ύψους €42.000,00 καθώς επίσης να παραδώσει τα κλειδιά του υποστατικού στον κατηγορούμενο, πράγμα που έπραξε. Ερχόμενη στο επίδικο περιστατικό, η μάρτυρας δήλωσε πως εκείνη την ημέρα ήλθε για να ελέγξει αν το επίδικο υποστατικό διέθετε ηλεκτρικό ρεύμα και τα έπιπλα ήταν 'εντάξει'. Ακόμη είπε ότι στο υποστατικό υπήρχαν ψυγεία, τραπεζάκια, καρέκλες, βάθρο για τα όργανα και καθρέφτες και έτσι επισκεπτόταν τακτικά το κέντρο αν και αυτό ήταν κλειστό. Με την άφιξη της στο χώρο στάθμευσης του κτιρίου ο κατηγορούμενος κτύπησε τις πόρτες του οχήματος της Ορφανίδου με την οποία η κατηγορούμενη ήλθε. Η Ορφανίδου και η μάρτυρας βρίσκονταν εντός του οχήματος. Αμέσως μετά η εν λόγω μάρτυρας εξήλθε του οχήματος με σκοπό να κατευθυνθεί προς το κιβώτιο της ΑΗΚ όταν ο κατηγορούμενος την άρπαξε από το χέρι και την τράβηξε για να την εμποδίσει από του να προχωρήσει ενώ παράλληλα την εξύβρισε με τις λέξεις 'Πόρνη' και 'Βρωμισμένη'. Σύμφωνα με την ΜΚ2 το περιστατικό αυτό διαδραματίστηκε στην παρουσία της Ορφανίδου αλλά και της αδελφής της μάρτυρας η οποία είχε σταθμεύσει το όχημα της αμέσως μετά που η Ορφανίδου στάθμευσε το δικό της. Με βάση πάντοτε τα λεγόμενα της ΜΚ2, η αδελφή της μάρτυρας είπε στον κατηγορούμενο να σταματήσει να σπρώχνει και να βρίζει την ΜΚ2 και τότε αυτός εξύβρισε και αυτήν χωρίς όμως να αποκαλύπτει τι ακριβώς της είπε. Η Ορφανίδου τότε κάλεσε την αστυνομία και όταν ο κατηγορούμενος το αντιλήφθηκε πήρε ένα μοτοποδήλατο και έφυγε. Παράλληλα, η μάρτυρας απέρριψε τη θέση της υπεράσπισης ότι εκδικητικά προέβηκε σε καταγγελία στην αστυνομία εναντίον του κατηγορουμένου προκειμένου να τον αναγκάσει να μη διεκδικήσει τα οφειλόμενα ενοίκια. Στην κυρίως εξέταση του ο ΜΚ3 παρουσίασε ως Τεκμήριο 5 την γραπτή κατάθεση που έδωσε στις 28.06.11 στην αστυνομία μέσα από την οποία αναφέρει ότι στις 27.06.11 και περίπου η ώρα 12:00 πήγε μαζί με τη σύζυγο του Ελένη που είναι η δεύτερη παραπονούμενη και συνάμα αδελφή της ΜΚ2 (πρώτη παραπονούμενη) και την Ορφανίδου για να ελέγξουν αν το κλειδί ταίριαζε στο νέο κουτί της ΑΗΚ. Η ΜΚ2 και η Ορφανίδου έφθασαν στο χώρο λίγο ενωρίτερα από ότι ο ίδιος με την Περσεφόνη με ξεχωριστό όχημα. Όταν έφθασε εκεί πρόσεξε τον κατηγορούμενο να πιάνει την ΜΚ2 από το χέρι και να την σπρώχνει. Έμεινε πίσω επειδή δεν ήθελε να μπλέξει μαζί του. Η σύζυγος του όμως προσέγγισε την αδελφή της και ζήτησε το λόγο από τον κατηγορούμενο αλλά αυτός άρχισε να τις εξυβρίζει και στη συνέχεια εισήλθε στην οικία του. Μετά από 5 λεπτά εξήλθε έπιασε το μοτοποδήλατο του και παρόλο ότι η σύζυγος του είπε να παραμείνει στο χώρο επειδή είχε ειδοποιηθεί η αστυνομία, αυτός έφυγε. Στη δια ζώσης μαρτυρία της κυρίως εξέτασης του ο εν λόγω μάρτυρας αφού διευκρίνισε ότι η Ελένη δεν είναι σύζυγος του αλλά συμβία του ανάφερε ότι ο κατηγορούμενος απευθυνόμενος στην Ελένη την εξύβρισε με τη φράση 'Ρα πουτάνες αν έχεις αρχίδια έλα'. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας αυτός δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως δεν γνώριζε αν την δεδομένη χρονική στιγμή η ΜΚ2 συνέχιζε να ενοικιάζει το επίδικο υποστατικό καθώς και αν αυτό τότε λειτουργούσε. Ούτε γνώριζε ακριβώς τι προβλήματα η ΜΚ2 είχε με τον κατηγορούμενο, πέραν γενικά ότι αφορούσαν το εν λόγω κέντρο. Στρεφόμενος στο επίδικο επεισόδιο ανάφερε ότι μετέβηκε στο χώρο με την συμβία του και στάθμευσε το όχημα πάνω στο πεζοδρόμιο παρά την κύρια είσοδο του κέντρου σε απόσταση περίπου 10-15 μέτρα από το χώρο στάθμευσης. Σύμφωνα με τον ΜΚ2, ο κατηγορούμενος εκείνη τη στιγμή βρισκόταν στο χώρο στάθμευσης. Από το όχημα του μάρτυρα κατέβηκε πρώτα η συμβία του και μετά αυτός. Ο ίδιος δεν προσέγγισε τον κατηγορούμενο, η δε συμβία του είδε τον κατηγορούμενο να σπρώχνει την αδελφή της (ΜΚ2) και του είπε: "Κυριάκο τι έκαμες ρε της αδελφής μου." Χωρίς να είναι σε θέση να πει κατά πόσο το σπρώξιμο έγινε με ένα ή με δύο χέρια ή με ποιο χέρι, ο μάρτυρας ανάφερε ότι ο κατηγορούμενος έσπρωξε την ΜΚ2 στον ώμο δείχνοντας κίνηση χεριού προς τα έξω δίχως όμως να θυμάται ποιο από τους δύο ώμους, παρεμποδίζοντας την έτσι να ελέγξει με το κλειδί της την κλειδαριά του κιβωτίου της ΑΗΚ. Σε ερώτηση από τη συνήγορο υπεράσπισης κατά πόσο άκουσε τον κατηγορούμενο να εξυβρίζει την ΜΚ2, ο εν λόγω μάρτυρας δήλωσε πως άκουσε τον κατηγορούμενο να μουρμουρά αλλά δεν κατάλαβε αν αυτό ήταν βρισιά στην ΜΚ
6. Όπως είπε, ο ίδιος παρακολούθησε το επεισόδιο που διαδραματίστηκε από απόσταση 30 μέτρων περίπου. ΜΚ4 ήταν μία φίλη και γειτόνισσα των παραπονούμενων της παρούσας υπόθεσης, η οποία στην κυρίως εξέταση της παρουσίασε ως μέρος αυτής σαν Τεκμήριο 6 γραπτή κατάθεση ημερομηνίας 27.06.11 που έδωσε στην αστυνομία. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της, στις 27.06.11 και περί ώρα 12:00 μετέβηκε μαζί με την φίλη της ΜΚ2, η οποία ενοικίαζε το επίδικο κέντρο από τον κατηγορούμενο, για να ελέγξει το κουτί της ΑΗΚ επειδή η ΜΚ2 ήθελε να διαπιστώσει αν ταίριαζε η νέα κλειδαριά. Εκεί βρισκόταν ο κατηγορούμενος, ο οποίος τις πλησίασε και άρχισε να τις εξυβρίζει ενώ σε κάποια στιγμή έσπρωξε την ΜΚ2 και τότε αυτή κατέβηκε από το όχημα. Στη δια ζώσης μαρτυρία της κυρίως εξέτασης της η ΜΚ4 ανάφερε, μεταξύ άλλων, ότι στάθμευσε το όχημα στο χώρο στάθμευσης και περίμενε εντός αυτού μέχρι η ΜΚ2 πάει και ελέγξει το κιβώτιο της ΑΗΚ όταν ο κατηγορούμενος εμφανίστηκε και έσπρωξε τη φίλη της, η οποία παραλίγο να πέσει πάνω στο αυτοκίνητο. Αμέσως η μάρτυρας κατέβηκε προκειμένου να αποτρέψει την δημιουργία δυσάρεστης κατάστασης. Αντεξεταζόμενη η ΜΚ4 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως θεωρεί από τη στιγμή που η ΜΚ2 είχε κλειδί του υποστατικού σημαίνει ότι το ενοικίαζε. Ωστόσο γνώριζε ότι το εν λόγω κέντρο δεν λειτουργούσε λόγω προβλήματος με το ηλεκτρικό ρεύμα που ισχυρίζεται ότι προκάλεσε ο κατηγορούμενος παρόλο ότι ο λογαριασμός ήταν πληρωμένος, χωρίς όμως να γνωρίζει την περίοδο που αυτό ήταν κλειστό. Σε σχέση με το επεισόδιο η εν λόγω μάρτυρας ανάφερε ότι στάθμευσε το όχημα στο χώρο στάθμευσης που ήταν οικόπεδο και στη συνέχεια έφθασαν στο χώρο ο ΜΚ3 μαζί με τη συμβία του με όχημα που στάθμευσαν μπροστά από το κέντρο. Όπως η ΜΚ4 είπε, ενώ βρισκόταν εντός του οχήματος ήλθε ο κατηγορούμενος από την απέναντι οικία του στην αριστερή πλευρά του οχήματος που αυτή βρισκόταν (ΜΚ4) και όταν η ΜΚ2 εξήλθε για να μεταβεί στο κουτί της ηλεκτρικής ο κατηγορούμενος την εξύβρισε αποκαλώντας την "πουτάνα" και "πρόστυχη" και της επιτέθηκε σπρώχνοντας την με τα χέρια που πρόταξε προς τα εμπρός στο στήθος χωρίς η ΜΚ2 καν να τον αγγίξει. Τότε η ΜΚ4 εξήλθε του οχήματος για να αποφευχθούν τα χειρότερα. Ο κατηγορούμενος φώναζε δυνατά και μπορούσε να ακουστεί από γείτονες. Η ΜΚ4 ακόμη ανάφερε ότι ο κατηγορούμενος είπε κάτι πάρα πολύ άσχημο στην συμβία του ΜΚ3 και ταυτόχρονα αδελφή της ΜΚ2, χωρίς όμως να αποκαλύπτει τι ακριβώς της είπε. Ακολούθως, όπως η εν λόγω μάρτυρας είπε, ο κατηγορούμενος έφυγε από το μέρος με το μοτοποδήλατο του. Επίσης σύμφωνα με την μάρτυρα αυτή, η περιοχή δεν είναι πυκνοκατοικημένη με ένα τυπογραφείο που βρίσκεται εκεί να μην λειτουργούσε, χωρίς όμως να είναι απόλυτα σίγουρη. ΜΚ5 ήταν η αδελφή της ΜΚ2 και δεύτερη παραπονούμενη στην υπόθεση αυτή. Στην κυρίως εξέταση της προσκόμισε σαν Τεκμήριο 7 τη γραπτή κατάθεση που στις 27.06.11 έδωσε στην αστυνομία στην οποία αναφέρει ότι η ΜΚ2 ενοικίασε ένα υποστατικό από τον κατηγορούμενο δημιουργώντας την επιχείρηση "ΑΔΙΕΞΟΔΟΣ LIVE". Σύμφωνα με την κατάθεση, όταν η ΜΚ2 αρνήθηκε πρόταση συνεταιρισμού του κατηγορουμένου ο τελευταίος άρχισε να της δημιουργεί προβλήματα όπως να διακόπτει την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος και να διαδίδει κακά λόγια για την επιχείρηση της ΜΚ
7. Όπως περαιτέρω σημειώνεται στο Τεκμήριο 7, στις 27.06.11 και περί ώρα 11:40 της τηλεφώνησε η αδελφή της λέγοντας της ότι θα πήγαινε στο κέντρο και της ζήτησε να μεταβεί εκεί μαζί της επειδή φοβόταν τον κατηγορούμενο ότι θα της δημιουργούσε προβλήματα. Η ΜΚ5 πήγε στο χώρο μαζί με τον ΜΚ3 και μόλις έφθασαν εκεί είδε τον κατηγορούμενο να σπρώχνει την αδελφή της από το χέρι της. Αμέσως η μάρτυρας έσπευσε προς το μέρος της αδελφής της και τότε ο κατηγορούμενος την εξύβρισε με τη φράση "Έχεις βίλο ρα πουτάνα" και στη συνέχεια πήγε στην οικία του που είναι απέναντι του επιδίκου κέντρου. Επίσης στο μέρος βρισκόταν και η ΜΚ
8. Στη δια ζώσης μαρτυρία της κυρίως εξέτασης της η ΜΚ5, αφού υπέδειξε τον κατηγορούμενο ως το πρόσωπο που ενοικίασε το υποστατικό στην ΜΚ2, επανέλαβε το περιεχόμενο του Τεκμηρίου
9. Αντεξεταζόμενη η ΜΚ5 δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως την ημέρα του επιδίκου περιστατικού μετέβηκαν στο υποστατικό για να διαπιστώσουν αν ο κατηγορούμενος είχε διακόψει την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, όπως έπραττε στο παρελθόν. Σύμφωνα με την ΜΚ5 όταν έφθασε στο χώρο μαζί με τον ΜΚ3 και στάθμευσαν το όχημα τους έξω από την πόρτα του υποστατικού είδε τον κατηγορούμενο να αρπάζει την αδελφή της και να τη σπρώχνει. Η αδελφή της βρισκόταν στο χώρο στάθμευσης και εκτός του οχήματος ενώ η ΜΚ4 βρισκόταν εντός του οχήματος της. Αμέσως πρώτη η ΜΚ5 εξήλθε του οχήματος της. Η εν λόγω μάρτυρας δήλωσε πως είδε τον κατηγορούμενο να τρέχει με σκοπό να εμποδίσει την αδελφή της να πάει στο επίδικο υποστατικό και να ελέγξει το ηλεκτρικό ρεύμα και με το δεξί του χέρι να αρπάζει τον καρπό της ΜΚ2 και με αυτό μετά να την σπρώχνει. Η ΜΚ2 έκανε ένα βήμα προς τα πίσω χωρίς να πέσει κάτω. Σύμφωνα με την εν λόγω μάρτυρα, η ΜΚ2 δεν επιτέθηκε στον κατηγορούμενο. Σε ερώτηση της συνηγόρου υπεράσπισης η ΜΚ5 δεν ήταν σε θέση να πει κατά πόσο το επίδικο υποστατικό λειτουργούσε τη συγκεκριμένη περίοδο. Όπως η ΜΚ5 είπε, η ίδια τηλεφώνησε στην αστυνομία για το περιστατικό που διαδραματίστηκε αλλά ο κατηγορούμενος έφυγε και εισήλθε στην οικία του. Σε άλλη ερώτηση της συνηγόρου του κατηγορουμένου πόση είναι η απόσταση μεταξύ του σημείου που το όχημα με το οποίο η ΜΚ2 ήλθε στο χώρο μέχρι το κουτί της ΑΗΚ, η ΜΚ5 απάντησε περίπου ένα μέτρο. Ακόμη η μάρτυρας αυτή είπε ότι όταν έφθασε στο χώρο η ΜΚ2 βρισκόταν στο δρόμο μαζί με τον κατηγορούμενο και δεν άκουσε να λέει οτιδήποτε στην ΜΚ2 επειδή ήταν μακριά. Στην κυρίως εξέταση του ο κατηγορούμενος παρουσίασε δύο γραπτές καταθέσεις που έδωσε στην αστυνομία στις 28.06.11 και 22.07.11 και τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου ως Τεκμήρια 8 και 2 αντίστοιχα. Το Τεκμήριο 8 αποτελεί τη γραπτή καταγγελία του κατηγορουμένου εναντίον της ΜΚ2 και ΜΚ4 αναφορικά με το επίμαχο επεισόδιο ενώ το Τεκμήριο 2 περιέχει την εκδοχή του κατηγορουμένου στην εναντίον του γραπτή καταγγελία από τις προαναφερόμενες, πάντοτε σε σχέση με το επίδικο περιστατικό. Με βάση το Τεκμήριο 8, στις 27.06.11 οι ΜΚ2 και ΜΚ4 προσπάθησαν να διασχίσουν την αυλή του κατηγορουμένου πλην όμως συνάντησαν την άρνηση του κατηγορουμένου επειδή η ΜΚ2 είχε πόρτα στο επίδικο υποστατικό που ενοικίαζε από τον ίδιο που ήταν βιδωμένη με βίδες κατά τρόπο ώστε το κέντρο αυτό να μην ανοίγει, τη στιγμή που το ενοικιαστήριο έγγραφο είχε λήξει και υπήρχαν οφειλόμενα ενοίκια δύο ετών. Όπως ακόμη περιέχεται στο Τεκμήριο 8, ο κατηγορούμενος στάθηκε μπροστά στις ΜΚ2 και ΜΚ4 που εισήλθαν στην αυλή του με ανοικτά τα χέρια του έτσι ώστε να τις εμποδίσει να περάσουν λέγοντας τους να αποχωρήσουν. Αυτές όμως τον έσπρωξαν ενώ αυτός αντιστάθηκε και δεν τις άφησε. Επειδή ο κατηγορούμενος είχε πρόβλημα με την αναπνοή του πήγε σ' ένα φίλο του μέχρι να συνέλθει και μετά πήγε σπίτι του. Σύμφωνα δε με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 2, το επίμαχο επεισόδιο όπως και άλλα είναι κατασκευασμένο από την ΜΚ2 στην προσπάθεια της να τον εκβιάσει προκειμένου να τους δώσει χρήματα για να του παραδώσουν το υποστατικό, τη στιγμή που το έχουν εγκαταλείψει 10 μήνες πριν από τη σύνταξη της κατάθεσης αυτής (22.07.11). Την επίδικη ημερομηνία οι ΜΚ2 και ΜΚ4 μετέβησαν στο χωράφι του κατηγορουμένου και τον έσπρωχναν για να περάσουν. Ουδείς άλλος ήταν ή ήλθε εκεί μέχρι τη στιγμή που ο κατηγορούμενος αποχώρησε. Με βάση το εν λόγω τεκμήριο το επεισόδιο δεν εκτυλίχτηκε έξω ή στην αυλή του επιδίκου υποστατικού. Στη δια ζώσης μαρτυρία της κυρίως εξέτασης του ο κατηγορούμενος είπε ότι γνώριζε τις ΜΚ2 και ΜΚ5 αλλά όχι την ΜΚ
10. Η ΜΚ2 ήταν το πρόσωπο στο οποίο ενοικίασε το επίδικο υποστατικό μετά που επέτρεψε στον πρώην ενοικιαστή του να της πωλήσει την επιχείρηση του. Σε σχέση με το ζήτημα αυτό ο κατηγορούμενος κατάθεσε ως Τεκμήριο 9 αντίγραφο ενοικιαστηρίου εγγράφου με το οποίο ενοικιάστηκε το επίδικο υποστατικό στην ΜΚ2 από τον κατηγορούμενο για την περίοδο από 01.06.09 μέχρι 30.05.11 έναντι μηνιαίου ενοικίου ύψους €1.700,
11. Σύμφωνα με τον κατηγορούμενο, στις 23.08.10 απέστειλε μέσω δικηγόρου επιστολή με την οποία καλούσε την ΜΚ2 να του αποπληρώσει τα οφειλόμενα ενοίκια και παράλληλα να εγκαταλείψει το υποστατικό μέχρι τις 27.06.
12. Όπως ο κατηγορούμενος ανάφερε, την ημέρα του επεισοδίου το επίδικο υποστατικό εξακολουθούσε να βρίσκεται στην κατοχή της ΜΚ
13. Όπως ακόμη ο κατηγορούμενος είπε, την στιγμή του επίμαχου περιστατικού αντιλήφθηκε από το προκλητικό ύφος τους ότι θα του δημιουργούσαν πρόβλημα και έτσι δεν προσέγγισε το επίδικο υποστατικό για να μην δώσει αφορμή για καταγγελία. Εκείνη τη στιγμή κυριεύτηκε από άγχος, στεναχωρήθηκε και αντιμετώπισε δυσκολία στην αναπνοή με αποτέλεσμα να επιστρέψει και να ξαπλώσει αφού δεν αισθανόταν καλά. Ο κατηγορούμενος επίσης ανάφερε ότι παρόλο που το επίδικο υποστατικό διέθετε στο πίσω μέρος αυτού πόρτα εξόδου που άνοιγε μπροστά από το κουτί της ΑΗΚ σε κοινόχρηστο χώρο, οι ΜΚ2 και ΜΚ4 επέλεξαν να εισέλθουν στο χωράφι του που ήταν περιφραγμένο. Κατά τον κατηγορούμενο ενώ οι ΜΚ2 και ΜΚ4 μπορούσαν να μεταβούν στο κουτί της ΑΗΚ από τη διπλανή μεριά του επίδικου υποστατικού ή από την κύρια είσοδο αυτού, προτίμησαν να εισέλθουν στο περιφραγμένο χωράφι του και να επιχειρήσουν να διασχίσουν 6 σκάλες χωράφι. Τότε αυτός άνοιξε τα χέρια του για να μην περάσουν αλλά αυτές τον έσπρωχναν μέχρι που βαρέθηκαν και έφυγαν. Κατόπιν διευκρινιστικής ερώτησης του Δικαστηρίου τι θα πετύχαινε με τη στάση του αυτή εφόσον τη δεδομένη εκείνη στιγμή ο ίδιος δεν είχε πρόβλημα να έχουν πρόσβαση στο κουτί της ΑΗΚ, ο κατηγορούμενος αναγνώρισε ότι ήταν λάθος του. Αντεξεταζόμενη ο κατηγορούμενος δήλωσε, ανάμεσα σ' άλλα, πως τον Φεβρουάριο είτε 2012 είτε 2013 η ΜΚ2 υποχρεώθηκε δυνάμει δικαστικής απόφασης να παραδώσει στον κατηγορούμενο το επίδικο υποστατικό μέχρι τον Απρίλιο ή Μάιο του ιδίου έτους. Ωστόσο ο κατηγορούμενος παραδέχτηκε ότι όταν συνέβηκε το επεισόδιο ορθά η ΜΚ2 αισθανόταν ότι είχε δικαίωμα να μεταβαίνει στο επίδικο υποστατικό. Παράλληλα απέρριψε τη θέση της εκπροσώπου της κατηγορούσας αρχής ότι οι σχέσεις του με την ΜΚ2 οξύνθηκαν όταν η τελευταία απέρριψε δική του πρόταση για συνεταιρισμό λέγοντας ότι δεν επιθυμούσε να γίνει συνέταιρος της ΜΚ2 σ' ένα υποστατικό που για μήνες δεν καταβάλλονταν ενοίκια καθώς και για 10 μήνες δεν ερχόταν σ' αυτό πελάτης. Τα οφειλόμενα ενοίκια τότε ανέρχονταν στο ποσό των €10.000,00 και εις αντάλλαγμα της παράδοσης του υποστατικού ο κατηγορούμενος είπε ότι ήταν πρόθυμος να της χαρίσει, πλην όμως αυτή ζητούσε να της καταβληθεί επιπλέον ένα ποσό. Μετά από διευκρινιστική ερώτηση του Δικαστηρίου, ο κατηγορούμενος είπε ότι σήμερα το ποσό των οφειλομένων ενοικίων ανέρχεται στα €42.000,00 και με τους τόκους €50.000,00 περίπου. Ερχόμενος στο περιστατικό ανάφερε κατηγορηματικά ότι ο ΜΚ3 εκείνη την ημέρα δεν ήταν παρών επειδή εργαζόταν στο αεροδρόμιο. Ο ίδιος περπατούσε στο χωράφι που ήταν περιφραγμένος χώρος και του είχε παραχωρηθεί από την αδελφή του που ήταν η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια για να το εκμεταλλεύεται προς όφελος του. Η ΜΥ1 στην κυρίως εξέταση της αφού ανάφερε ότι είχε υπό τη φύλαξη της το δικαστηριακό φάκελο της ποινικής υπόθεσης υπ' αριθμό 15641/11 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, κατάθεσε το κατηγορητήριο της εν λόγω υπόθεσης ως Τεκμήριο 10 καθώς και πιστό αντίγραφο ποινής ημερομηνίας 23.10.13 στις εκεί κατηγορούμενες 1 και 2 ως Τεκμήριο
14. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι η εν λόγω μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε. Τελικές Αγορεύσεις: Αμφότερες οι πλευρές στις αγορεύσεις τους προσπάθησαν με νομική επιχειρηματολογία αλλά και με σχολιασμό μερών της προσκομισθείσας μαρτυρίας να πείσουν για την ορθότητα των θέσεων και εισηγήσεων τους. Συγκεκριμένα, η ευπαίδευτη συνήγορος υπεράσπισης ευσεβάστως κάλεσε το Δικαστήριο να κρίνει αξιόπιστες τις μαρτυρίες τους κατηγορουμένου και της μάρτυρας υπεράσπισης που έτσι και αλλιώς η ΜΥ1 δεν αντεξετάστηκε, αποδεχόμενος έτσι τις θέσεις της υπεράσπισης ενώ παράλληλα να κρίνει ως αναληθή τις μαρτυρίες των παραπονούμενων και όλων των μαρτύρων κατηγορίας απορρίπτοντας έτσι την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής. Είναι η θέση της κυρίας Τιμοθέου ότι μεταξύ της γραπτής κατάθεσης και της δια ζώσης μαρτυρίας έκαστου μάρτυρας κατηγορίας εντοπίζονται σοβαρές διαφορές. Επιπλέον είναι η θέση της συνηγόρου υπεράσπισης ότι, πέραν και ανεξαρτήτως των πιο πάνω, τόσο οι δύο παραπονούμενες όσο και οι άλλοι μάρτυρες κατηγορίας υπέπεσαν σε ουσιώδεις αντιφάσεις καταφεύγοντας σε ανακρίβειες και σε ψευδή γεγονότα κατά τρόπο αλληλοσυγκρουόμενο με αποτέλεσμα η μία μαρτυρία να εξουδετερώνει την άλλη στα κύρια τους σημεία. Είναι η θέση της εν λόγω συνηγόρου ότι αποκορύφωμα των πιο πάνω είναι η υποβάθμιση από μέρους των μαρτύρων κατηγορίας της σημασίας σε βαθμό αναίρεσης της παραδοχής της ΜΚ2 και ΜΚ4 στην ποινική υπόθεση υπ' αριθμό 15641/11 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου στη βάση των αδιαμφισβήτητων γεγονότων που εκτέθηκαν. Κάτω από αυτά τα δεδομένα, η συνήγορος υπεράσπισης ευσεβάστως εισηγήθηκε όπως το Δικαστήριο αθωώσει τον κατηγορούμενο σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Αντίθετη ήταν η νομική επιχειρηματολογία της εκπροσώπου της κατηγορούσας αρχής, η οποία ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι όλοι μάρτυρες κατηγορίας ήταν ειλικρινείς. Είναι η θέση της κυρίας Παπαλαζάρου ότι υπάρχουν αντιφάσεις μέσα από τις μαρτυρίες των μαρτύρων κατηγορίας αλλά αυτές δεν είναι επικίνδυνες για να οδηγήσουν σε αθώωση του κατηγορουμένου. Παράλληλα, η εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής κάλεσε το Δικαστήριο να μην επηρεαστεί από την παραδοχή των κατηγορουμένων στην ποινική υπόθεση υπ' αριθμό 15640/11 καθότι η παραδοχή ενός κατηγορουμένου σε μια υπόθεση κρίνεται και αξιολογείται κατά την ώρα που γίνεται αυτή στο Δικαστήριο και σύμφωνα με τα περιστατικά που ακούγονται ενώπιον του Δικαστηρίου. Με βάση το σκεπτικό αυτό η κυρία Παπαλαζάρου ευσεβάστως εισηγήθηκε ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να κριθεί από το Δικαστήριο ένοχος σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Αξιολόγηση μαρτυρίας: Κατά την ακροαματική διαδικασία το Δικαστήριο είχε την ευκαιρία και ευχέρεια να παρακολουθήσει με κάθε δυνατή προσοχή όλους τους μάρτυρες οι οποίοι κατέθεσαν ενώπιον του. Με κριτήρια την όλη στάση και συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα κατά τη ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης καθώς και το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, σε συνυφασμό με τα τεκμήρια που έχουν κατατεθεί στη δίκη το Δικαστήριο προχωρεί στην αξιολόγηση τους, πάντοτε με πλήρη επίγνωση ότι η αξιοπιστία εκτιμάται αυτοτελώς και αποσυναρτημένα του επιπέδου απόδειξης με δείχτη το στάδιο από το οποίο ανέκυψε, την πηγή των γνώσεων τους στο βαθμό που αυτές αφορούσαν τα επίδικα γεγονότα, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, τις ευκαιρίες που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεων τους, την ειλικρίνεια τους και την ύπαρξη σε αυτές υπερβολών ή ουσιαστικών εγγενών αντιφάσεων (βλέπε κυπριακό νομικό σύγγραμμα 'Το Δίκαιο της Απόδειξης' του Τάκη Ηλιάδη σελίδες 24 και 215, Bauer v. Ηροδότου & Υιοί Λτδ

(1994)1 Α.Α.Δ. 325, Λάρκου v. Παναγή

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 80, Ζαβρού v. Χαραλάμπους

(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 447 και Ζαμπάς v. A & G Tsiarkezos Constructions Ltd

(1998)1 Α.Α.Δ. 820). Στη συνέχεια και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στα σημεία της μαρτυρίας, που στηρίζεται η κρίση του Δικαστηρίου για την αξιοπιστία ή μη της μαρτυρίας αυτής και κατά λογική συνέχεια για την αποδοχή ή απόρριψη της είτε στην ολότητα της είτε μέρος της (Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Μικρές αντιφάσεις σε ασήμαντες λεπτομέρειες ή μικροανακρίβειες σε επουσιώδη θέματα δεν καταστρέφουν την αξιοπιστία των μαρτύρων αλλά αντίθετα ενδυναμώνουν την ειλικρίνειά τους και δείχνουν ότι δεν προσχεδίασαν την εκδοχή που μετέφεραν στο Δικαστήριο (Κουδουνάρης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 320). Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Μπορεί η αξιολόγηση του κάθε μάρτυρα να είναι ατομική, δηλαδή να γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα της και την πειστικότητά της, όμως θα πρέπει τα όσα αναφέρονται από τον κάθε μάρτυρα να συναρτώνται, να αντιπαραβάλλονται και να συγκρίνονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και έτσι να διερευνάται η αντικειμενικότητα των εκατέρωθεν εκδοχών (Μουσταφά ν. Καυκαρή, Πολιτική Έφεση 10705 ημερ. 08.02.2002, Παύλου ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68 και Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506). Επίσης, το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να αποδεχτεί την μαρτυρία ενός μάρτυρα είτε στην ολότητα της είτε μέρος της, η οποία ασκείται στη βάση των αρχών που το Εφετείο επισήμανε στην υπόθεση Κωνσταντίνου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση Αρ. 219/2012, ημερ. 29.11.13. Η προσέγγιση που το Δικαστήριο υιοθετεί στο θέμα αποδοχής ή όχι μιας μαρτυρίας υπόκειται στον περιορισμό της αιτιολόγησης (Λαζάρου v. Δημοκρατίας,

(2010)2 Α.Α.Δ. 633). Το ακόλουθο απόσπασμα από την Shahin Haisan Fawzy Mohamed v. Δημοκρατίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 266 εξηγεί με σαφήνεια τα πιο πάνω: "... ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός ή μη πιστευτός, εν όλω ή εν μέρει, σύμφωνα με την άποψη την οποία έχει σχηματίσει το Δικαστήριο ως προς την αξιοπιστία του. Αυτή όμως η δυνατότητα επιλογής μερών μαρτυρίας προσφέρεται μόνο στις περιπτώσεις μαρτύρων οι οποίοι κρίνονται ως αξιόπιστοι μάρτυρες. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Δικαστήριο μπορεί να επιλέξει το μέρος της μαρτυρίας του μάρτυρα το οποίο, κατά την άποψη του Δικαστηρίου, εκφράζει την πραγματικότητα, ενώ ταυτόχρονα μπορεί να απορρίψει άλλο μέρος της μαρτυρίας του το οποίο θεωρείται λανθασμένο, είτε λόγω ανεπίγνωστα ανεπαρκούς παρατήρησης, είτε λόγω αδυναμίας μνήμης. (Γεωργιάδης v. Αστυνομίας

(1985)1 Α.Α.Δ. 56). Στις περιπτώσεις όμως όπου ένας μάρτυρας κρίνεται αναξιόπιστος για καλό λόγο, σίγουρα δεν υπάρχει διαθέσιμη μια τέτοια επιλογή μερών μαρτυρίας. (Μιχαήλ v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 168). " Η παρούσα υπόθεση είναι από αυτές που θα κριθεί με γνώμονα την αξιοπιστία των εμπλεκομένων ατόμων που πρωταγωνίστησαν στο επίδικο επεισόδιο, δηλαδή των δύο παραπονούμενων και του κατηγορουμένου, αλλά και των άλλων ατόμων που τοποθετούνται στην σκηνή τη στιγμή του περιστατικού. Είναι μέσα από την αξιοπιστία της μαρτυρίας αυτών των προσώπων που θα καθοριστεί το πλαίσιο των επίδικων γεγονότων. Το Δικαστήριο καλείται να κρίνει τις εκ διαμέτρου αντίθετες εκδοχές των μερών αφού πρώτα αξιολογήσει την προσκομισθείσα μαρτυρία. Με γνώμονα τα πιο πάνω το Δικαστήριο προχωρεί σε αξιολόγηση της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του. Ο ΜΚ1 ήταν ένας αστυνομικός, ο οποίος στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης προέβηκε στη λήψη συγκεκριμένων ενεργειών. Η μαρτυρία του εστιάζεται στις διάφορες αυτές ενέργειες που ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκαν από τον κατηγορούμενο. Κάτω από αυτά τα δεδομένα αποδέχομαι ως αληθή και αξιόπιστη την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα υπό την ιδιότητα του αστυνομικού μέλους, η οποία μαρτυρία περιστρέφεται γύρω από τις αναντίλεκτες ενέργειες που αυτός έλαβε συμμετέχοντας στη διερεύνηση αυτή της υπόθεσης περιλαμβανομένου της γραπτής κατάθεσης του που είναι το Τεκμήριο 1 και αποτελεί μέρος της μαρτυρίας του στο Δικαστήριο. Ειδικότερα από την μαρτυρία του ΜΚ1 δέχομαι ότι ο εν λόγω μάρτυρας υπό την ιδιότητα του αστυνομικού μέλους της ανακριτικής ομάδας που εξέτασε την υπόθεση αυτή προέβηκε, ανάμεσα σ' άλλα, στις πιο κάτω αδιαμφισβήτητες ενέργειες: (α) Στις 22.07.11 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο σχετικά με διερευνώμενη υπόθεση δημόσιας εξύβρισης (Τεκμήριο 2). (β) Ακολούθως την ίδια ημέρα κατηγόρησε γραπτώς τον κατηγορούμενο με τις πρώτες 4 κατηγορίες που περιέχονται στο κατηγορητήριο της υπόθεσης αυτής και αφού του επέστησε την προσοχή στο νόμο ο κατηγορούμενος δεν απάντησε οτιδήποτε ενώ αρνήθηκε να υπογράψει το σχετικό αστυνομικό έντυπο γραπτής κατηγορίας (Τεκμήριο 3). (γ) Διαπίστωσε ότι ουδείς από τους περιοίκους αντιλήφθηκε τη συγκεκριμένη ημέρα οτιδήποτε που αφορούσε το επίδικο επεισόδιο. Δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι στη δια ζώσης μαρτυρία του ο ΜΚ1 αποκάλυψε ότι είναι συγχωριανός με τον κατηγορούμενο αφού και οι δύο κατοικούν στη Χλώρακα ενώ κάποτε βρίσκει τον κατηγορούμενο στο ίδιο καφενείο που συχνάζει. Ωστόσο ο τυπικός ρόλος που ο ΜΚ1 διαδραμάτισε στην εξέταση της υπόθεσης και οι αναντίλεκτες συγκεκριμένες ενέργειες στις οποίες αυτός προέβηκε που έτσι και αλλιώς είναι τέτοιου συνήθους και στερεότυπου είδους που σε κάθε περίπτωση λαμβάνονται και σχεδόν δεν αμφισβητούνται, είναι παράμετροι που δεν μπορούν να μολύνουν την αξιοπιστία της μαρτυρίας του εν λόγω μάρτυρα. Από την άλλη το Δικαστήριο δεν μπορεί να σχολιάσει τον επιπόλαιο και πρόχειρο τρόπο με τον οποίο φαίνεται η υπόθεση αυτή να διερευνήθηκε. Ειδικότερα, ενώ όλες οι μαρτυρικές καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας λήφθηκαν μεταξύ 27.06.11-28.06.11 η ανακριτική κατάθεση του κατηγορουμένου ημερομηνίας 22.07.11 αφορά μόνο μία περίπτωση δημόσιας εξύβρισης χωρίς να προσδιορίζει ποια από τις δύο που περιέχονται στο κατηγορητήριο, το οποίο συνολικά περιλαμβάνει 5 κατηγορίες που εκτός από δύο κατηγορίες δημόσιας εξύβρισης περιλαμβάνει δύο κατηγορίες απειλής βιαιοπραγίας και μία κατηγορία κοινής επίθεσης. Επίσης στις 22.07.11 ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε γραπτώς για τις πρώτες 4 κατηγορίες του κατηγορητηρίου χωρίς να προηγηθεί σχετική ανακριτική κατάθεση με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καταγραμμένη η εκδοχή του κατηγορουμένου αναφορικά με τις εν λόγω κατηγορίες. Παράλληλα, ο κατηγορούμενος φαίνεται να μην έχει κατηγορηθεί στην κατηγορία που αφορούσε ισχυρισμό για δημόσια εξύβριση της δεύτερης παραπονούμενης (ΜΚ5). Η μαρτυρία της ΜΥ1 ήταν τυπικού χαρακτήρα, πλην όμως παρέμεινε αναντίλεκτη. Αυτό που αδιαμφισβήτητα προκύπτει μέσα από την μαρτυρία της είναι ότι στην ποινική υπόθεση υπ' αριθμό 15641/11 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου οι ΜΚ2 και ΜΚ4 δήλωσαν παραδοχή στη διάπραξη των αδικημάτων της εισόδου σε ξένη περιουσία με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος και της κοινής επίθεσης. Τα γεγονότα που παρουσιάστηκαν στο Δικαστήριο αναφορικά με την πιο πάνω υπόθεση στην οποία παραπονούμενος ήταν ο εδώ κατηγορούμενος και κατηγορούμενες 1 και 2 ήταν οι εδώ ΜΚ2 και ΜΚ4 αντίστοιχα και αποτελούν προϊόν αποδοχής των μερών, δεν μπορούν να αποκλειστούν παντελώς από αυτήν την υπόθεση εφόσον το επίδικο περιστατικό είναι κοινό. Στο βαθμό και την έκταση που είναι δυνατό αποτελούν μέρος μηχανισμού αξιοπιστίας μαρτυρίας. Τα γεγονότα της υπόθεσης εκείνης που ας σημειωθεί ότι είχαν εκτεθεί από την ίδια εκπρόσωπο της κατηγορούσας αρχής που εμφανίζεται στην παρούσα υπόθεση και είχαν συμφωνηθεί από τις ΜΚ2 και ΜΚ4, παραπέμπουν στο επεισόδιο που στην προκειμένη υπόθεση διαδραματίστηκε με τις συνθήκες αυτού να αποτελούν επίδικα θέματα. Συγκεκριμένα, από τα αδιαμφισβήτητα λεχθέντα αβίαστα προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος (εκεί παραπονούμενος) ενοικίαζε στην ΜΚ2 (εκεί κατηγορούμενη 1) ένα υποστατικό στην οδό Γρίβα Διγενή. Στις 27.06.11 ο κατηγορούμενος βρισκόταν στην αυλή της οικίας του και οι ΜΚ2 και ΜΚ4 (εκεί κατηγορούμενη 2) προσπάθησαν να εισέλθουν σ' αυτή. Επειδή ο κατηγορούμενος δεν τους επέτρεψε να εισέλθουν αυτές τον έσπρωξαν. Ακολούθως, ο κατηγορούμενος έδωσε κατάθεση στην αστυνομία μέσα από την οποία υπέβαλε παράπονο ότι οι κατηγορούμενες τον έσπρωξαν. Ο λόγος που οι ΜΚ2 και ΜΚ4 επισκέφτηκαν το μέρος ήταν για να επιθεωρήσουν το μετρητή της Αρχής Ηλεκτρισμού Κύπρου σχετικά με το υποστατικό που η ΜΚ2 ενοικίαζε από τον κατηγορούμενο. Οι ΜΚ2 και ΜΚ4 είχαν προηγουμένως προβεί σε καταγγελία στην Α.Η.Κ. για παρέμβαση στο μετρητή της που αφορούσε το ενοικιαζόμενο από την ΜΚ2 υποστατικό. Ο κατηγορούμενος είχε ανοίξει τα χέρια του για να εμποδίσει τις ΜΚ2 και ΜΚ4 να εισέλθουν στο δικό του χώρο καθότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν άλλη οδό και συγκεκριμένα μέσω του υποστατικού που η ΜΚ2 ενοικίαζε προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση στο κιβώτιο της Α.Η.Κ. Η ΜΚ2 δημιούργησε φτωχή εικόνα στο Δικαστήριο. Η μαρτυρία της ήταν συγκεχυμένη ενώ παράλληλα παρουσιάζει σημαντικά κενά και αδυναμίες. Στις ερωτήσεις που της υπεβλήθηκαν η εν λόγω μάρτυρας δεν απαντούσε με θετικότητα και αυθορμητισμό. Αντίθετα μέσα από τις απαντήσεις της, σε ορισμένες από τις οποίες έδωσε την εντύπωση ότι υπέκφευγε, παρέμειναν σκιές σε καίρια ζητήματα της υπόθεσης. Επιπλέον, στην μαρτυρία της ΜΚ2 εντοπίζονται ουσιώδεις αντιφάσεις που η παρουσία τους πλήττει ανεπανόρθωτα την αξιοπιστία της. Πέραν όμως από αυτό, σημαντικές πτυχές της μαρτυρίας της ΜΚ2 συγκρούονται με τα προαναφερόμενα γεγονότα στα οποία η ίδια προγενέστερα συμφώνησε ότι όντως διαδραματίστηκαν με αποτέλεσμα η διαφορετική στάση που στην παρούσα υπόθεση τηρεί για αυτά αφαιρούν όποιο στοιχείο αξιοπιστίας παρέμεινε και συνάμα αφήνουν εκτεθειμένο το επίπεδο ειλικρίνειας της. Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα, το Δικαστήριο κρίνει ότι η ΜΚ2 δεν είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο αλλά και ούτε και προηγουμένως στην αστυνομία. Συνεπώς, το Δικαστήριο δεν θεωρεί τη μαρτυρία της ΜΚ2 περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 4 αληθή και αξιόπιστη. Συγκεκριμένα, η εν λόγω μάρτυρας απαντούσε με διφορούμενο και συνεχώς ελισσόμενο τρόπο σε οποιαδήποτε ερώτηση αφορούσε το καθεστώς ενοικίασης και λειτουργίας του επίδικου υποστατικού. Παράλληλα, στη γραπτή κατάθεση της η ΜΚ2 δίδει την ισχυρή εντύπωση ότι την στιγμή του επιδίκου περιστατικού αφίχθηκε στο χώρο με το δικό της όχημα το οποίο και στάθμευσε έξω από το επίδικο υποστατικό και όταν κατευθύνθηκε προς το κιβώτιο της Α.Η.Κ. ο κατηγορούμενος την πλησίασε και έπραξε αυτά που ισχυρίζεται ότι έκανε με την ΜΚ4 να φθάνει λίγο αργότερα με το δικό της αυτοκίνητο. Ωστόσο στην προφορική μαρτυρία της η ΜΚ2 εξηγεί ότι στο χώρο η ίδια μετέβηκε με το όχημα της ΜΚ4, το οποίο και οδηγείτο από την τελευταία και στάθμευσε στο χώρο στάθμευσης που βρίσκεται στην πλαϊνή μεριά του επιδίκου υποστατικού όταν προτού αυτές εξέλθουν του οχήματος ήλθε ο κατηγορούμενος και άρχισε να κτυπά τις πόρτες του οχήματος της ΜΚ

1. Η ΜΚ2 τότε εξήλθε του οχήματος και ο κατηγορούμενος κατ' ισχυρισμό της επιτέθηκε και την εξύβρισε με τις φράσεις του κατηγορητηρίου. Με βάση πλέον τη νέα εκδοχή της ΜΚ2 από το όχημα μετά εξήλθε και η ΜΚ4 ζητώντας από τον κατηγορούμενο να σταματήσει αυτό που έκαμνε. Πρόκειται για εντελώς νέες εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις. Περαιτέρω, ενώ η ΜΚ2 ισχυρίζεται ότι ο κατηγορούμενος εξύβρισε την αδελφή της (ΜΚ5) η ίδια δεν αναφέρει στο Δικαστήριο ποιες ήταν αυτές οι υβριστικού περιεχομένου φράσεις που κατ' ισχυρισμό ο κατηγορούμενος εκστόμισε, θέτοντας έτσι σε αμφιβολία την ορθότητα της γνώσης της στο ζήτημα αυτό. Επίσης η ΜΚ2 αρνήθηκε κατηγορηματικά ότι ο κατηγορούμενος είχε απλά σταθεί με ανοιχτά χέρια ισχυριζόμενη ότι αυτός την τραβούσε από το αριστερό της χέρι, την έσπρωχνε από αυτό και ότι την εξύβρισε, πράγμα που έκδηλα διαψεύδεται από τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα της ποινικής υπόθεσης υπ' αριθμό 15641/11 στην οποία η μάρτυρας αυτή δήλωσε παραδοχή και αναφέρουν ότι όντως ο κατηγορούμενος είχε ανοίξει τα χέρια του για να εμποδίσει τις ΜΚ2 και ΜΚ4 να εισέλθουν στο δικό του χώρο. Όσον αφορά τη θέση της ΜΚ2 ότι ο κατηγορούμενος άρχισε να προκαλεί προβλήματα στην λειτουργία της επιχείρηση της όταν αυτή απέρριψε πρόταση του για συνεταιρισμό, στερείται λογικού ερείσματος. Κάτι τέτοιο αναπόφευκτα θα είχε αντίκτυπο στην εισροή εσόδων στην επιχείρηση και κατ' επέκταση θα επηρέαζε αρνητικά τη δυνατότητα συνέχισης καταβολής ενοικίων από την ΜΚ2 προς τον κατηγορούμενο με αποτέλεσμα μία τέτοια συμπεριφορά να απέβαινε εις βάρος των οικονομικών συμφερόντων του κατηγορουμένου. Αν από την άλλη η ΜΚ2 όντως επιθυμούσε την πώληση της επιχείρησης της σε άλλο άτομο, προφανώς λόγω ύπαρξης οικονομικών δυσκολιών που θα εμπόδιζαν μια κερδοφόρα λειτουργία της, τότε δεν βλέπω το λόγο που ο κατηγορούμενος θα εμπόδιζε μία τέτοια επιχειρηματική πράξη προκειμένου να διασφαλίσει την απρόσκοπτη είσπραξη ενοικίων αφού σε αντίθετη περίπτωση αυτό τίθετο σε αμφιβολία. Ο ΜΚ3 δεν έκανε καθόλου καλή εντύπωση. Ο εν λόγω μάρτυρας δεν φαινόταν σίγουρος για το τι έλεγε αλλά ήταν διστακτικός στις τοποθετήσεις του καθιστώντας έτσι την παρουσία του στο χώρο την στιγμή του επεισοδίου πραγματικά αμφίβολη. Είναι προφανές ότι το άτομο αυτό επιστρατεύτηκε απλά για να βοηθήσει την υπόθεση των δύο παραπονούμενων, μία εκ των οποίων συμβιώνει και την άλλη που είναι η αδελφή της. Οι συνεχείς διαφοροποιήσεις του που είναι έκδηλοι μέσα από συνδυασμένη μελέτη του περιεχομένου της γραπτής κατάθεσης του στην αστυνομία και της προφορικής μαρτυρίας του στο Δικαστήριο σε συνάρτηση με τη γενικότητα και ασάφεια που χαρακτηρίζει την μαρτυρία του έχουν εκμηδενίσει την αξιοπιστία του ως μάρτυρα. Με το σκεπτικό αυτό το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα περιλαμβανομένου και του Τεκμηρίου 5 ως ορθή και αληθή. Συγκεκριμένα, ενώ στο Τεκμήριο 5 που όταν συντάχθηκε τα γεγονότα ήταν νωπά στο μυαλό του ο μάρτυρας αυτός ισχυρίζεται γενικά και αόριστα ότι ο κατηγορούμενος εξύβρισε τις ΜΚ2 και ΜΚ5 αποφεύγοντας να αποκαλύψει το περιεχόμενο των κατ' ισχυρισμό εξυβριστικών φράσεων, 2 χρόνια και 9 μήνες περίπου μετά το επίδικο περιστατικό θυμάται μέσα από την προφορική κατάθεση του στο Δικαστήριο να αναφέρει επ' ακριβώς την υβριστική φράση που ο κατηγορούμενος κατ' ισχυρισμό εκστόμισε προς την ΜΚ5, το περιεχόμενο της οποίας είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που η συμβία του (ΜΚ5) επικαλείται. Σε σχέση δε με την ΜΚ2 διαφοροποιείται ολοκληρωτικά λέγοντας στη δια ζώσης μαρτυρία του ότι απλά άκουσε τον κατηγορούμενο να μουρμουρά χωρίς όμως να ήταν σε θέση να αντιληφθεί αν αυτά που μουρμουρούσε ήταν ή όχι για την ΜΚ2 υβριστικού περιεχομένου. Επιπλέον, ενώ στο Τεκμήριο 5 ισχυρίζεται κατά τρόπο κατηγορηματικό ότι η ΜΚ2 ενοικίαζε το επίδικο υποστατικό, στη δια ζώσης μαρτυρία του ο κατηγορούμενος διαφοροποιείται αναφέροντας ότι τη δεδομένη εκείνη χρονική στιγμή ο ίδιος δεν γνώριζε αν η ΜΚ2 ενοικίαζε και λειτουργούσε το εν λόγω υποστατικό. Περαιτέρω, ο μάρτυρας αυτός καθιστά τον εαυτό του αυτόπτη μάρτυρα του περιστατικού αλλά ο ίδιος δεν είναι σε θέση να πει κατά πόσο το ισχυριζόμενο σπρώξιμο έγινε με ένα χέρι και με ποιο ή και με τα δύο χέρια. Ακόμη ο ΜΚ3 επικαλείται σπρώξιμο της ΜΚ2 στον ώμο χωρίς πάλι να είναι σε θέση να προσδιορίσει ποιο από τους δύο ώμους, παρόλο ότι δηλώνει παρών στο επεισόδιο. Η δε ασαφής θέση του έρχεται σε αντίθεση με τη δηλωμένη θέση της ΜΚ2 ότι ο κατηγορούμενος την έσπρωξε από το αριστερό χέρι της. Η ΜΚ4 δεν έκανε ούτε αυτή καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Μεγάλο και σημαντικό μέρος της μαρτυρίας της έρχεται σε αντίθεση με μαρτυρία άλλων μαρτύρων κατηγορίας καθώς επίσης πτυχές αυτής συγκρούονται με γεγονότα στα οποία η ίδια προγενέστερα συμφώνησε. Σε κάποιες δε περιπτώσεις όπου αναμενόταν μέσω των απαντήσεων της να διαφωτιστεί το Δικαστήριο επί καίριων ζητημάτων, αυτό δεν έγινε καθότι δόθηκαν γενικές, αόριστες και ασαφείς εξηγήσεις με αποτέλεσμα οι σκιές της αμφιβολίας να παραμείνουν. Όλα τα πιο πάνω έχουν πληγώσει θανάσιμα το επίπεδο αξιοπιστίας της μαρτυρίας της. Το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν μπορεί να βασιστεί πάνω στην αντιφατική επί ουσιωδών θεμάτων μαρτυρία της ΜΚ4 για να καταλήξει σε ασφαλή ευρήματα και συμπεράσματα. Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την μαρτυρία της ΜΚ4 περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 6 ως αληθή και αξιόπιστη. Προς απόδειξη των πιο πάνω αναφέρω ότι ενώ το Τεκμήριο 6 αφήνει σαφώς να εννοηθεί ότι η ΜΚ2 μετέβηκε μαζί με την ΜΚ4 στον χώρο στάθμευσης του επιδίκου τόπου με το όχημα της πρώτης που αυτή, δηλαδή η ΜΚ4, οδηγούσε, το Τεκμήριο 4 ξεκάθαρα αναφέρει η ΜΚ2 μετέβηκε στο χώρο με το δικό της όχημα το οποίο στάθμευσε έξω από το επίδικο υποστατικό. Ουδείς γνωρίζει ποιο από τα δύο τελικά ισχύει. Επίσης η θέση που καταγράφεται στο Τεκμήριο 6 ότι ο κατηγορούμενος πλησίασε το όχημα της ΜΚ4 και άρχισε να βρίζει τις ΜΚ2 και ΜΚ4 συγκρούεται με τη δια ζώσης μαρτυρία της ΜΚ2 που σημειώνει ότι ο κατηγορούμενος κτύπησε το όχημα της ΜΚ
2. Περαιτέρω, η θέση της ΜΚ4 ότι ο κατηγορούμενος έσπρωξε την ΜΚ2 με τα χέρια που πρόταξε στο στήθος της έρχεται σε αντίθεση με τις μαρτυρίες των ΜΚ2 και ΜΚ3 επί του ιδίου ζητήματος με την πρώτη να κάνει λόγο για σπρώξιμο από το αριστερό χέρι της και το δεύτερο για σπρώξιμο από τον ώμο της. Ακόμη ο ισχυρισμός της εν λόγω μάρτυρας ότι ο κατηγορούμενος αποκάλεσε την ΜΚ2 "πουτάνα" και "πρόστυχη" διαφέρει κατά πολύ από τον ισχυρισμό της ΜΚ2 ότι ο κατηγορούμενος της είπε "πόρνη" και "βρωμισμένη". Όπως πολύ εύκολα φαίνεται πρόκειται για εντελώς διαφορετικό υβριστικό περιεχόμενο. Ουδείς γνωρίζει εάν ισχύει οποιοδήποτε από αυτά και σε περίπτωση που κάποιο ισχύει ποιο από τα δύο τελικά. Επιπλέον, η θέση της ΜΚ4 ότι ο κατηγορούμενος φώναζε δυνατά και μπορούσε να ακουστεί από γείτονες διαψεύδεται από την αναντίλεκτη μαρτυρία του ΜΚ1 που δήλωσε πως κανείς από τους περιοίκους αντιλήφθηκε τη συγκεκριμένη ημέρα οτιδήποτε που αφορούσε το επίδικο επεισόδιο. Η προσπάθεια της ΜΚ4 να δημιουργήσει μία λανθασμένη και καθ' όλα παραπλανητική εντύπωση ότι ουσιαστικά δεν υπήρχαν γείτονες έπεσε στο κενό ένεκα της μαρτυρίας του ΜΚ1 που δίδει διαφορετική εικόνα της κατάστασης. Επιπροσθέτως, ενώ η ΜΚ4 ισχυρίζεται ότι ο κατηγορούμενος είπε κάτι πάρα πολύ άσχημο στην ΜΚ5 εντούτοις αποφεύγει να αποκαλύψει το περιεχόμενο του έτσι ώστε να εξακριβωθεί αν αυτό που εννοούσε ήταν υβριστικό. Ακόμη η τοποθέτηση της ΜΚ4 ότι η ΜΚ2 δεν άγγιξε τον κατηγορούμενο έκδηλα δεν επαληθεύεται από τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα της ποινικής υπόθεσης υπ' αριθμό 15641/11 στην οποία η μάρτυρας αυτή δήλωσε παραδοχή και αναφέρουν ότι όντως ο κατηγορούμενος είχε ανοίξει τα χέρια του για να εμποδίσει τις ΜΚ2 και ΜΚ4 να εισέλθουν στο δικό του χώρο, οι οποίες στη συνέχεια τον έσπρωξαν. Η μαρτυρία της ΜΚ5 περιέχει ερωτηματικά τα οποία δημιουργούν αίσθημα αμφιβολίας ως προς την αλήθεια της. Εκτός αυτού συγκρούεται με μαρτυρίες άλλων μαρτύρων κατηγορίας που, όπως και η εν λόγω μάρτυρας, καθιστούν τον εαυτό τους αυτόπτη μάρτυρα. Ως μάρτυρας η ΜΚ5 δεν απαντούσε αυθόρμητα και θετικά. Η εντύπωση που το Δικαστήριο αποκόμισε είναι ότι η μάρτυρας αυτή δεν επιθυμούσε την εξιστόρηση της αλήθειας αλλά ενδιαφερόταν μόνο για την καταδίκη του κατηγορουμένου. Θα έλεγα ότι η μάρτυρας αυτή δεν ήταν φιλαλήθη άτομο. Παράλληλα, η ΜΚ5 υπέπεσε σε ουσιώδεις αντιφάσεις, οι οποίες έχουν μολύνει ανεπανόρθωτα το βαθμό αξιοπιστίας της ως μάρτυρας. Όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό που δικαιολογημένα δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο να βασιστεί πάνω στην μαρτυρία της εν λόγω μάρτυρας για να εξάγει με ασφάλεια τα δικά του ευρήματα και συμπεράσματα. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο δεν αποδέχεται την μαρτυρία της ΜΚ5 περιλαμβανομένου του Τεκμηρίου 7 ως αληθής και αξιόπιστη. Στα πλαίσια τεκμηρίωσης των πιο πάνω αναφέρω την τοποθέτηση της ΜΚ5 ότι ο συμβίος της σε κάποια στιγμή ήλθε στο σημείο του επεισοδίου, θέση όμως που ο ίδιος ο ΜΚ3 διαψεύδει λέγοντας πως επειδή δεν επιθυμούσε να αναμιχθεί προτίμησε να παρακολουθήσει τα γεγονότα από απόσταση περίπου 10-15 μέτρων. Η δε θέση της εν λόγω μάρτυρας ότι ο κατηγορούμενος μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα τη συγκεκριμένη ημέρα στην ΜΚ2 είναι γενική και αόριστη και δεν εξειδικεύει τι είδους προβλήματα μπορούσε ο κατηγορούμενος να προκαλέσει στην αδελφή της η ώρα 12:00 μ.μ. Περαιτέρω, δεν παραγνωρίζεται η τοποθέτηση της ΜΚ5 ότι ο κατηγορούμενος αμέσως μετά το περιστατικό μετέβηκε στην οικία του ενώ αντίθετα οι ΜΚ2 και ΜΚ4 ισχυρίζονται ότι ο κατηγορούμενος πήρε το μοτοποδήλατο του και εγκατέλειψε το χώρο. Επίσης αξιοσημείωτο γεγονός είναι ότι το περιεχόμενο της εξυβριστικής φράσης που η ΜΚ5 ισχυρίζεται ότι εκστομίστηκε από τον κατηγορούμενο εναντίον της είναι εκ διαμέτρου αντίθετο με αυτό που ο ΜΚ3 επικαλείται ότι άκουσε. Επιπλέον η αναφορά της ΜΚ5 ότι η ΜΚ2 δεν επιτέθηκε στον κατηγορούμενο κατά τη διάρκεια του επεισοδίου διαψεύδεται από τα παραδεκτά γεγονότα της ποινικής υπόθεσης υπ' αριθμό 15641/11, τα οποία δηλώνουν ότι η ΜΚ2 μαζί με την ΜΚ4 είχαν σπρώξει τον κατηγορούμενο. Ακόμη δεν παραγνωρίζεται η θέση της ΜΚ5 ότι η απόσταση από το σημείο που στάθμευσε το όχημα που μετέφερε την ΜΚ2 στο χώρο μέχρι το κουτί της Α.Η.Κ. είναι μόλις ένα μέτρο τη στιγμή που άλλοι μάρτυρες κατηγορίας που τοποθετούνται στην σκηνή την ώρα του επιδίκου περιστατικού υποδεικνύουν δεκαπλάσια περίπου απόσταση, πράγμα που δείχνει άγνοια του χώρου από μέρους της ΜΚ5 και ταυτόχρονα θέτει υπό αμφισβήτηση την εκεί παρουσία της τη χρονική στιγμή του επεισοδίου. Η εκδοχή του κατηγορουμένου σε σχέση με τη μορφή και έκταση του επεισοδίου που τελικά διαδραματίστηκε επιβεβαιώνεται από τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα της ποινικής υπόθεσης υπ' αριθμό 15641/
3. Αυτό ακόμη που αβίαστα προκύπτει είναι ότι το επίδικο περιστατικό προκλήθηκε συνεπεία των τεταμένων σχέσεων του κατηγορουμένου και της ΜΚ
4. Αιτία ήταν η δημιουργία οφειλομένων ενοικίων που ο κατηγορούμενος αξίωνε την πληρωμή τους καθώς και η απαίτηση του τελευταίου να αποκτήσει εκ νέου την κατοχή του εν λόγω υποστατικού. Αυτό οδήγησε τον κατηγορούμενο σε δικαστική διαμάχη με την ΜΚ2 αναφορικά με το επίδικο υποστατικό στο οποίο στεγαζόταν η επιχείρηση της ΜΚ
5. Ο ισχυρισμός του κατηγορουμένου περί εκβιασμού του από την ΜΚ2 για διαγραφή των οφειλομένων ενοικίων καθώς και πληρωμή ενός ποσού για να εγκαταλείψει την κατοχή του επιδίκου υποστατικού δεν φαίνεται να ενισχύεται από οποιοδήποτε άλλο ανεξάρτητο γεγονός και ως εκ τούτου παραμένει ως ένας απλός ισχυρισμός που δεν γίνεται αποδεκτός. Δεν διαφεύγει ακόμη της προσοχής του Δικαστηρίου ότι ενώ ο κατηγορούμενος μέσα από το Τεκμήριο 8 δηλώνει πως αμέσως μετά από το περιστατικό κατέφυγε σε ένα φίλο του μέχρι να συνέλθει οπότε μετά πήγε στην οικία του, στη δια ζώσης μαρτυρία του ανάφερε ότι επέστρεψε στο σπίτι του επειδή δεν αισθανόταν καλά. Το μεμονωμένο αυτό στοιχείο σαφώς από μόνο του δεν είναι ικανό να αναιρέσει τα προαναφερόμενα γεγονότα. Εν πάση περιπτώσει, ανεξαρτήτως των πιο πάνω, η στάση και η αντίδραση του κατηγορουμένου στο επίδικο περιστατικό κρίνεται υπερβολική και αχρείαστη, γεγονός που και ο ίδιος ο κατηγορούμενος αναγνώρισε μέσα από την προφορική μαρτυρία του στο Δικαστήριο. Αν ο κατηγορούμενος δεν αντιδρούσε με τον τρόπο που αντέδρασε το επίδικο επεισόδιο δεν θα προκαλείτο, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι ο κατηγορούμενος ευθύνεται ποινικά για τη διάπραξη των κατ' ισχυρισμό αδικημάτων που περιέχονται στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Πάνω σε αυτή τη βάση και για τους λόγους που έχω αναφέρει η μαρτυρία του κατηγορουμένου γίνεται μερικώς αποδεκτή, περιλαμβανομένου των Τεκμηρίων 4 και 8 στο βαθμό και την έκταση που έχουν σημειωθεί πιο πάνω. Όσον αφορά τα Τεκμήρια 9, 10 και 11, γίνονται αποδεκτά για το σκοπό που κάθε ένα από αυτά κατατέθηκε καθότι το περιεχόμενο τους δεν αμφισβητήθηκε από οποιονδήποτε μέρος. Ευρήματα: Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει την μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου, καθώς και τα τεκμήρια που κατατέθηκαν κατά την εκδίκαση της ποινικής υπόθεσης αυτή, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα που αφορούν τα πραγματικά και αληθή ουσιώδη γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τον ουσιώδη χρόνο: Ο κατηγορούμενος είναι ο ιδιοκτήτης ενός υποστατικού που βρίσκεται στην οδό Γρίβα Διγενή στη Χλώρακα της επαρχίας Πάφου, το οποίο κατά τον ουσιώδη χρόνο του κατηγορητηρίου ενοικίαζε στην ΜΚ2 δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου ημερομηνίας 01.06.
6. Στην πορεία προέκυψαν προβλήματα λειτουργίας της επιχείρησης της ΜΚ2 και παράλληλα δημιουργήθηκαν οφειλόμενα ενοίκια με αποτέλεσμα οι σχέσεις κατηγορουμένου και ΜΚ2 να οξυνθούν σε μεγάλο βαθμό και να παραμείνουν τεταμένες. Στις 27.06.11 ο κατηγορούμενος βρισκόταν σε ιδιόκτητο χώρο παρά την οικίας του όταν οι ΜΚ2 και ΜΚ4 προσπάθησαν να εισέλθουν σ' αυτή στην προσπάθεια τους να προσεγγίσουν και να επιθεωρήσουν το μετρητή της Α.Η.Κ. σχετικά με το υποστατικό που η ΜΚ2 ενοικίαζε από τον κατηγορούμενο. Οι ΜΚ2 και ΜΚ4 είχαν προηγουμένως προβεί σε καταγγελία στην Α.Η.Κ. για παρέμβαση στο μετρητή της που αφορούσε το ενοικιαζόμενο από την ΜΚ2 υποστατικό. Επειδή ο κατηγορούμενος δεν τους επέτρεψε να εισέλθουν αυτές τον έσπρωξαν. Ο κατηγορούμενος είχε ανοίξει τα χέρια του για να εμποδίσει τις ΜΚ2 και ΜΚ4 να εισέλθουν στο δικό του χώρο καθότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν άλλη οδό και συγκεκριμένα μέσω του υποστατικού που η ΜΚ2 ενοικίαζε προκειμένου να αποκτήσουν πρόσβαση στο κιβώτιο της Α.Η.Κ. Υπήρξε ένταση και αναστάτωση στο χώρο από τα οποία δημιουργήθηκε ένα επεισόδιο μικρής έκτασης. Στη συνέχεια οι ΜΚ2 και ΜΚ4 προέβησαν σε καταγγελίες στην αστυνομία εναντίον του κατηγορουμένου. Ομοίως ο κατηγορούμενος προέβηκε καταγγελία εναντίον των ΜΚ2 και ΜΚ
7. Στις 22.07.11 λήφθηκε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο σχετικά με διερευνώμενη υπόθεση δημόσιας εξύβρισης. Ακολούθως την ίδια ημέρα τον κατηγορούμενο κατηγορήθηκε γραπτώς για τις πρώτες 4 κατηγορίες που περιέχονται στο κατηγορητήριο της υπόθεσης αυτής και αφού του επιστήθηκε η προσοχή στο νόμο ο κατηγορούμενος δεν απάντησε οτιδήποτε ενώ αρνήθηκε να υπογράψει το σχετικό αστυνομικό έντυπο γραπτής κατηγορίας. Επίσης, στα πλαίσια διερεύνησης της παρούσας υπόθεσης διαπιστώθηκε ότι ουδείς από τους περιοίκους αντιλήφθηκε τη συγκεκριμένη ημέρα οτιδήποτε που αφορούσε το επίδικο επεισόδιο. Οι καταγγελίες του κατηγορουμένου εναντίον των ΜΚ2 και ΜΚ4 εξετάστηκαν από την αστυνομία κατά τη διερεύνηση της ποινικής υπόθεσης υπ' αριθμό 15641/11 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου με τις ΜΚ2 και ΜΚ4 να δηλώνουν παραδοχή και να τους επιβάλλεται σε έκαστη χρηματική ποινή στις κατηγορίες της εισόδου σε ξένη περιουσία με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος και της κοινής επίθεσης που αμφότερες αντιμετώπιζαν. Μέρος των ευρημάτων του Δικαστηρίου αποτελούν και όλα αυτά που θα προσδιοριστούν πιο κάτω κατά την εξαγωγή συμπερασμάτων από το Δικαστήριο. Νομική Πτυχή και Συμπεράσματα: Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις, όπως είναι και η παρούσα, το βάρος της απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή, με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, όπως έχει αποφασισθεί στην υπόθεση Χαρίτωνος και άλλων v. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R. σελ. 40, με την οποία υιοθετήθηκε η απόφαση Woolmighton v. D.P.P.

(1935)AC 462, καθώς και σε μεταγενέστερες αποφάσεις. Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν είναι (Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης v. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας v. Σπύρος Σπύρου

(2002)2 ΑΑΔ 71 και Sener Erbekci v. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 434). Εναπόκειται στην κατηγορούσα αρχή να παρουσιάσει μαρτυρία που να είναι και αξιόπιστη και σαφής (Φλουρής v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 401). Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Ευριπίδου

(2002)2 ΑΑΔ 246, στην οποία επίσης υιοθετείται η ανωτέρω αρχή της υπόθεσης Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, επισημαίνεται επιπρόσθετα ότι: "Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικασθεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής." Στις Τούμπας v. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R. 110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος v. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 καθορίζεται, ότι, εάν στο τέλος της υπόθεσης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου, τότε αυτό θα πρέπει να αποφασισθεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας. Όπως έχει προαναφερθεί, ο κατηγορούμενος κατηγορείται για τη διάπραξη του αδικήματος της κοινής επίθεσης εναντίον της ΜΚ2 που είναι η πρώτη κατηγορία. Το άρθρο 242 του Κεφ.154 μετά των συναφών τροποποιήσεων πραγματεύεται το αδίκημα της κοινής επίθεσης και προνοεί επί λέξη τα εξής: "Όποιος επιτίθεται εναντίον άλλου παράνομα, είναι ένοχος πλημμελήματος, αν όμως η επίθεση δεν διαπράχθηκε κάτω από περιστάσεις για τις οποίες σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό προνοείται βαρύτερη ποινή, υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τον ένα χρόνο ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις χίλιες λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές." Επίθεση αποτελεί οιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή ακόμη και απερίσκεπτα ή αδιάφορα (recklessly) και δημιουργεί στον άλλο την αντίληψη ότι θα ασκηθεί άμεση και παράνομη βία εναντίον του (βλέπε R v. Venna [1975] 3 All E.R 788). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας από κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς την συγκατάθεση του. Στην υπόθεση Πετρόπουλος ν. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ. 574 λέχθηκε ότι για το αδίκημα της κοινής επίθεσης δεν χρειάζεται πρόθεση χρήσης βίας. Όπως το Ανώτατο Δικαστήριο υπέδειξε στην εν λόγω υπόθεση, το άρθρο 242 του Κεφ.154 δεν συναρτά το νοητικό στοιχείο του αδικήματος της επίθεσης με πρόθεση άσκησης βίας σε βάρος του θύματος αλλά απαγορεύει τη χρήση βίας ή την εκδήλωση πρόθεσης για τη χρήση βίας χωρίς νομικό έρεισμα - παρανόμως - (unlawfully). Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το θύμα (βλέπε R. v. Rolphe [1953] 36 Cr. App. R. 4, Fagon v. Metropolitan Police Commissioner [1988] 3 All E.R. 445 και Archbold Pleading and Practice 39η έκδοση, παρ. 2634, σελ. 1071-1072), ούτε βέβαια και απαιτείται η πρόκληση οποιουδήποτε τραύματος για να συντελεστεί το αδίκημα. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί ακόμη και με ένα απλό άγγιγμα. Επομένως, το πεδίο εμβέλειας της επίθεσης καλύπτει τις αγγλικές νομικές έννοιες 'assault', που είναι η σκόπιμη ή απερίσκεπτη ή αδιάφορη πρόκληση αντίληψης στο θύμα για άσκηση άμεσης και παράνομης βίας εναντίον του και 'battery', που είναι η φυσική επαφή. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει μαρτυρία που να αποδεικνύει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι ο κατηγορούμενος επιτέθηκε εναντίον της ΜΚ2. Δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο ο κατηγορούμενος να προέβηκε σε κάποια μορφής πράξης, άλλης από το άπλωμα των χεριών του. Ωστόσο η ποιότητα της προσαχθείσας μαρτυρίας είναι τέτοια που μόνο απλή υποψία μπορεί να δημιουργήσει και όχι να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό κατηγορία κοινής επίθεσης. Επίσης ο κατηγορούμενος κατηγορείται ότι εξύβρισε τις ΜΚ2 και ΜΚ5 που είναι η τέταρτη και πέμπτη κατηγορία του κατηγορητηρίου. Το αδίκημα της δημόσιας εξύβρισης διέπεται από το άρθρο 99 του Κεφ.154, οι διατάξεις του οποίου ρητά αναφέρουν τα πιο κάτω: " Όποιος, σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός μήνα ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εβδομήντα πέντε λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές." Από το λεκτικό του πιο πάνω άρθρου συνάγεται ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα: (α) Ο κατηγορούμενος εξυβρίζει είτε την ΜΚ2 είτε την ΜΚ4 ή και τις δύο, (β) σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, (γ) με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση. Σε ότι αφορά τον 'δημόσιο χώρο' η έννοια του όρου οριοθετείται από το άρθρο 4 του Κεφ.154 που είναι το ερμηνευτικό πλαίσιο της εν λόγω νομοθεσίας και έχει επεξηγηθεί στην υπόθεση Ιωάννου v. Αστυνομίας

(2010)2 Α.Α.Δ. 493, μέσα από τα οποία σημειώνεται πως 'δημόσιος χώρος' ή 'δημόσιο υποστατικό' περιλαμβάνει δημόσια διάβαση και κτίριο, μέρος ή τόπο φυσικής άνεσης όπου το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου είτε χωρίς όρους είτε με όρο πληρωμής, καθώς και κτίριο που χρησιμοποιείται κάθε φορά για δημόσια ή θρησκευτική συγκέντρωση, για συνάθροιση ή ως δικαστήριο σε δημόσια συνεδρίαση. Σύμφωνα δε με το ίδιο άρθρο, 'δημόσια διάβαση' καλύπτει κάθε κύρια οδό, αγορά, πλατεία, οδό, γέφυρα ή άλλη διάβαση, που χρησιμοποιείται νόμιμα από το κοινό. Στην υπόθεση Αχιλλέως v. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 98 αποφασίστηκε ότι το ερώτημα κατά πόσο συγκεκριμένη συμπεριφορά είναι υβριστική αποτελεί θέμα πραγματικό. Στις λέξεις που εκστομίζονται πρέπει να αποδίδεται το συνηθισμένο τους νόημα. Δεν χρειάζεται απόδειξη ότι προκλήθηκε οποιοσδήποτε παρευρισκόμενος να επιτεθεί. Είναι αρκετό ότι ήταν ενδεχόμενο από την εξύβριση να αντιδράσει επιθετικά παριστάμενο πρόσωπο. Επίσης, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ναταλία Καζίνα

(1999)2 Α.Α.Δ.503 υποδείχτηκε πως το κριτήριο είναι κατά πόσο ο μέσος λογικός άνθρωπος θα προκληθεί. Δεν χρειάζεται μαρτυρία ειδικού από την κατηγορούσα αρχή για να ερμηνεύσει την υβριστική φράση, δεδομένου ότι ο παραπονούμενος κατάλαβε τι του λέχθηκε και θεώρησε την φράση υβριστική. Όπως εξηγήθηκε στην υπόθεση Bolster ν. Αστυνομίας

(1997)2 ΑΑΔ 89, η εξύβριση στοιχειοθετείται όταν το χρησιμοποιηθέν υπό συνθήκες αντιπαράθεσης λεκτικό δεν είναι δυνατόν να εκληφθεί ως μη υβριστικό. Επομένως, η ακριβής λεκτική απόδοση των εκφρασθέντων στερείται οιασδήποτε ουσιώδους σημασίας. Ο Ποινικός Κώδικας δεν καθορίζει τι ακριβώς αποτελεί εξύβριση. Ως αναφέρθηκε πιο πάνω, το ζήτημα της εξύβρισης είναι πραγματικό και ως τέτοιο που είναι αποφασίζεται από το Δικαστήριο στο πλαίσιο των γεγονότων της υπόθεσης και έχοντας υπόψη τις επικρατούσες απόψεις περί ηθικής και ευπρέπειας. Το κριτήριο που χρησιμοποιείται είναι αντικειμενικό και όπως ειπώθηκε στην αγγλική υπόθεση Brutus v. Cozens

(1972)2 ALL ER 1297: "An ordinary sensible man knows an insult when he sees or hears it." Στην παρούσα περίπτωση υπήρξε ένταση και αναστάτωση στο χώρο από τα οποία δημιουργήθηκε ένα επεισόδιο μικρής έκτασης. Δεν αποκλείω το ενδεχόμενο να ειπώθηκαν κάποιες κουβέντες. Ωστόσο δεν υπάρχει ενώπιον μου οποιαδήποτε αποδεκτή μαρτυρία που να αποδεικνύει στον απαιτούμενο βαθμό ότι τη δεδομένη στιγμή του επεισοδίου ο κατηγορούμενος εξύβρισε οποιαδήποτε από τις παραπονούμενες με τις λέξεις που σημειώνονται στις λεπτομέρειες της τέταρτης και/ή πέμπτης κατηγορίας του παρόντος κατηγορητηρίου στην οδό Γρίβα Διγενή στη Χλώρακα της επαρχίας Πάφου ή εκστομίζοντας οποιαδήποτε άλλη υβριστική προς το πρόσωπο οποιασδήποτε από τις παραπονούμενες λέξη ή φράση σε δημόσιο χώρο που ενδέχεται να προκαλούσε σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση. Κατά συνέπεια, με την υπάρχουσα αποδεκτή μαρτυρία δεν στοιχειοθετείται οποιοδήποτε από τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος αυτού. Εφόσον η κατηγορούσα αρχή φέρει το βάρος απόδειξης της υπόθεσης της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας, καταλήγω ότι αυτή απέτυχε να το πράξει. Η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει σωρευτικά όλα τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων του κατηγορητηρίου. Το κενό που παρατηρείται στα γεγονότα δεν μπορεί να συμπληρωθεί μέσω εικασιών και υποθέσεων όσο εύλογες και αν είναι (Λοϊζου v. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363). Στις υποθέσεις Τούμπας ν. Δημοκρατίας

(1984)2 C.L.R.110 και Καίτη Χαραλάμπους και άλλος ν. Δημοκρατίας

(1985)2 C.L.R. 97 υποδείχθηκε πως εάν στο τέλος της εκδίκασης μείνει έστω και η παραμικρή αμφιβολία στο μυαλό του Δικαστηρίου για την ενοχή του κατηγορουμένου τότε αυτό θα πρέπει να αποφασιστεί υπέρ του και να απαλλαγεί της κατηγορίας που αντιμετωπίζει. Υπό το φως όλων των πιο πάνω η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας εναντίον του κατηγορουμένου, ο οποίος απαλλάσσεται και αθωώνεται σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Τα έξοδα που προέκυψαν σε σχέση με την εκδίκαση της υπόθεσης αυτής και ανέρχονται στο ποσό των €300,00 να καταβληθούν από την Κυπριακή Δημοκρατία. (Υπ.) ................................. Γ. Κ. Βλάμης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: General/Criminal/Final Judgment Αναφορά: Ποινικό/Κοινή Επίθεση-Δημόσια Εξύβρισηυ/ Άρθρα 242 και 99 Κεφ.154/Τελική Απόφαση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο