Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Λεωνίδας Φρίξου, Αρ. Υπόθεσης: 2305/11, 13/10/2014 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2014:B177 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 2305/11 Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου Κατηγορούσας Αρχής v. Λεωνίδας Φρίξου Κατηγορουμένου ----------------------- Ημερομηνία: 13/10/2014. Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Ειρ. Σάββα. Για τον Κατηγορούμενο : κ. Γ. Σιαηλής. Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος έχει κριθεί ένοχος κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας στην κατηγορία της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης (κατηγορία 1), στην κατηγορία του τραυματισμού (κατηγορία 2), στην κατηγορία της μεταφοράς μάχαιρας απολήγουσα σε αιχμηρό άκρο (κατηγορία 3) και στην κατηγορία της κοινής επίθεσης (κατηγορία 4). Επίσης, ο κατηγορούμενος έχει κριθεί ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής στην κατηγορία της δημόσιας εξύβρισης (κατηγορία 5). Τα γεγονότα που περιβάλλουν τις συνθήκες διάπραξης των αδικημάτων από τον κατηγορούμενο έχουν ανευρεθεί από το Δικαστήριο και αναφέρονται λεπτομερώς στην καταδικαστική του απόφαση ημερομηνίας 18/07/2014 τα οποία λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο και δεν κρίνω αναγκαίο να τα επαναλάβω αυτολεξεί. Αρκεί να αναφερθεί ότι στις 6/2/2011 έξω από το κέντρο διασκέδασης με την επωνυμία «Ζικ - Ζακ» δημιουργήθηκε επεισόδιο μεταξύ κάποιου Γιώργου Δημητρίου, πρώην αρραβωνιαστικού της κόρης του κατηγορούμενου και κάποιου Πανίκου, αρραβωνιαστικού της κόρης του κατηγορούμενου κατά τον ουσιώδη χρόνο και του φίλου του Λεωνίδα. Συγκεκριμένα, οι τελευταίοι δύο κτυπούσαν τον εν λόγω Γιώργο Δημητρίου και όταν ο παραπονούμενος τους αντιλήφθηκε έτρεξε προς το μέρος για να προστατέψει το φίλο του Γιώργο Δημητρίου. Τη στιγμή εκείνη, ο κατηγορούμενος κατευθύνθηκε προς το μέρος του παραπονουμένου, κρατώντας ένα μαχαίρι το οποίο έμπηξε στην κοιλιά του, στο κάτω αριστερό μέρος. Ακολούθως, ο κατηγορούμενος προσπάθησε να επιτεθεί εκ νέου του παραπονούμενου με αποτέλεσμα ο τελευταίος να πάρει μια μπουκάλα από το έδαφος και να τον κτυπήσει στο κεφάλι. Όταν ο παραπονούμενος έπεσε στο έδαφος η κόρη του κατηγορούμενου, ο κατηγορούμενος και κάποιος Μάριος άρχισαν να τον κτυπούν με τα χέρια και τα πόδια τους και του τραβούσαν τα μαλλιά του. Από την επίθεση που ο παραπονούμενος δέχθηκε και ειδικότερα από το μαχαίρωμα υπέστη σοβαρούς τραυματισμούς και μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Διαπιστώθηκε ότι έφερε τέμνων τραύμα από νήσσον όργανο αριστερού κάτω τεταρτημορίου κοιλιάς με εξπλάχνωση επιπλόου και μεταφέρθηκε στο χειρουργείο για ερευνητική λαπαροτομή. Έφερε συνολικά 10 νήσσωντα τραύματα λεπτού εντέρου και κάκωση απορογονοποίηση του σιγμοειδούς. Το μήκος του τραύματος στο δέρμα ήταν 2,2 εκατοστά. Όλα τα τραύματα συνερράφησαν, τοποθετήθηκε κλειστή παροχέτευση και εξήλθε την τέταρτη μετεγχειρητική μέρα. Περαιτέρω, αναφέρθηκε από την κατηγορούσα αρχή ότι η κατηγορία αρ. 5 προέκυψε από την κατάθεση του κατηγορουμένου και οι λεπτομέρειες αυτής είναι ότι ο κατηγορούμενος εξύβρισε τον παραπονούμενο με την φράση «γιε της πουτάνας» κατά τον ίδιο χρόνο και μέρος. Τέλος, αναφέρθηκε ότι ο κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες και ότι υπάρχουν €265 έξοδα της διαδικασίας. Ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου, για σκοπούς μετριασμού της ποινής, εξέφρασε στο Δικαστήριο την απολογία του κατηγορουμένου για τη διάπραξη των αδικημάτων και αναφέρθηκε στις προσωπικές του συνθήκες υιοθετώντας το περιεχόμενο της Έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας, η οποία ετοιμάστηκε κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου. Σε αυτή αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 53 ετών, κτηνοτρόφος στο επάγγελμα και πατέρας τριών τέκνων, ηλικίας 26, 23 και 15 χρόνων. Διατηρεί φάρμα στο χωριό Αναδιού με 500 αιγοπρόβατα. Επίσης, πριν πέντε χρόνια δημιούργησε μαζί με τη σύζυγο του αδελφού του την εταιρεία διανομής γάλακτος «Leo (Biology) Farm L.T.D. Eίναι ιδιοκτήτης πέντε χωραφιών συνολικής έκτασης 26 δεκαρίων και έχει εισοδήματα €700 μηνιαίως από την εργασία του, €700 από την εταιρεία και €125 μηνιαίως από κρατική χορηγία. Η σύζυγο του εργάζεται στην εταιρεία Παπαβασιλείου ως στιβαδόρος σε διάφορες υπεραγορές και έχει εισοδήματα €783,70 μηνιαίως. Επίσης, αναφέρεται στην Έκθεση ότι ο κατηγορούμενος έχει χρέος στην ΣΠΕ Στρουμπιού €313,000 για το οποίο δεν καταβάλλεται δόση τα τελευταία χρόνια λόγω κρίσης και της μείωσης των εισοδημάτων του. Πέραν των πιο πάνω, αναφέρεται στην Έκθεση ότι το δεύτερο παιδί του κατηγορούμενου, σε ηλικία εννέα χρόνων υποβλήθηκε σε επέμβαση διάνοιξης κλειστής αρτηρίας και δεν πρέπει να κουράζεται ούτε να εργάζεται κάτω από τον ήλιο. Τέλος, αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος είναι μέλος του κοινοτικού συμβουλίου στην Κρήτου Μαρότου και σύμφωνα με πληροφορίες από παράγοντες της κοινότητας, τόσο ο κατηγορούμενος όσο και η σύζυγος του περιγράφονται ως άτομα καλού χαρακτήρα που δεν δημιουργούν προβλήματα στην κοινότητα. Επίσης, αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος φαίνεται προβληματισμένος για τα αδικήματα που κατηγορείται και τις πιθανές συνέπειες που μπορεί να έχει για τον ίδιο και την οικογένεια του. Περαιτέρω, ο συνήγορος του κατηγορουμένου ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος είναι προστάτης της οικογένειας του, είναι ο μόνος που εργάζεται μαζί με τη σύζυγο του για τη συντήρηση της οικογένειας του και τυχόν ποινή άμεσης φυλάκισης θα έχει καταστρεπτικές συνέπειες στην επαγγελματική του ζωή αφού κανείς από το οικογενειακό του περιβάλλον δεν θα μπορεί να συντηρεί τα ζώα και την κτηνοτροφική του μονάδα και αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να την απολέσει. Επίσης, ο συνήγορος αναφέρθηκε στο χρόνο που διέρρευσε από τη διάπραξη του αδικήματος μέχρι σήμερα που καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή για να πει ότι έχουν παρέλθει τρία χρόνια και οκτώ μήνες περίπου χωρίς οποιαδήποτε υπαιτιότητα του κατηγορουμένου. Επιπρόσθετα, τόνισε το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου παρά την ηλικία του, κάτι το οποίο καταδεικνύει ότι δεν είναι άτομο επιρρεπής προς το έγκλημα. Επίσης, από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι και σήμερα δεν έχει διαπράξει οποιοδήποτε άλλο αδίκημα κάτι το οποίο δείχνει άτομο το οποίο αντιλήφθηκε τις συνέπειες των πράξεων του και μεταμελήθηκε και ο συνήγορος κάλεσε το Δικαστήριο να δώσει μια δεύτερη και τελευταία ευκαιρία στον κατηγορούμενο να διορθώσει τα κακώς γενόμενα. Περαιτέρω, αναφέρθηκε ότι με βάση τα γεγονότα, ο κατηγορούμενος δεν είχε προσχεδιάσει τη διάπραξη των αδικημάτων αφού το όλο επεισόδιο διαδραματίστηκε τυχαία έξω από το νυκτερινό κέντρο και ενώ είχαν καταναλώσει όλοι εμπλεκόμενοι ποτά. Τέλος, κάλεσε το Δικαστήριο όπως σε περίπτωση ποινής φυλάκισης, τότε δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης της εν όψει όλων των ανωτέρω και του γεγονότος ότι ο κατηγορούμενος είναι ο προστάτης της οικογένειας του. Αναμφίβολα τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος είναι ιδιαίτερα σοβαρά, ειδικότερα αυτά των κατηγοριών αρ. 1 και 2 και αυτό αντικατοπτρίζεται από τις προβλεπόμενες στο Νόμο ποινές. Συγκεκριμένα το άρθρο 231 του Ποινικού Κώδικα προνοεί, μεταξύ άλλων, ποινή φυλάκισης μέχρι 7 χρόνων για το αδίκημα της παράνομης πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης ενώ για το αδίκημα του παράνομου τραυματισμού το άρθρο 234(α) του ιδίου Κώδικα προνοεί ποινή φυλάκισης μέχρι τριών χρόνων. Η σοβαρότητα των αδικημάτων βίας που στρέφονται εναντίον του προσώπου έχει κατ' επανάληψη τονιστεί από την νομολογία. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο απόσπασμα από την Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Ανδρέα Τόκαλλου
(2001)2 Α.Α.Δ. 95 η οποία αφορούσε επίθεση με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Η χρήση βίας κατά του συνανθρώπου συνιστά αδίκημα ιδιάζουσας σοβαρότητας. Πλήττει το θεμελιώδες δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας του ατόμου το οποίο κατοχυρώνει το Άρθρο 7.1 του Συντάγματος και καταρρακώνει την αξιοπρέπεια του. Η ωμή χρήση βίας είτε ως μέσο επικράτησης, είτε ως μέσο εκδίκησης, είτε ως μέσο τιμωρίας, δεν έχει θέση στην κοινωνία των ανθρώπων. Η εκδήλωσή της πρέπει να τιμωρείται με την αυστηρότητα που επιβάλλει η σοβαρότητα του εγκλήματος και η ανάγκη για τη γενική καταστολή τέτοιας συμπεριφοράς.» Στην Mehmet Urgur v. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. Αρ. 159/11, Ημερ. 4/4/2012, όπου ο κατηγορούμενος αντιμετώπιζε μεταξύ άλλων και την κατηγορία της βαριάς σωματικής βλάβης και ποινή φυλάκισης 2 χρόνων που του επιβλήθηκε γι αυτή την κατηγορία επικυρώθηκε, μαζί με άλλες ποινές με ανώτερη αυτή των 2 ½ χρόνων, οι οποίες μάλιστα σχολιάστηκε ότι ήταν επιεικείς, λέχθηκαν τα ακόλουθα από το Εφετείο: «Τα φαινόμενα βίας που συχνά παρατηρούνται τον τελευταίο καιρό σε διάφορες εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής, μας προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία. Η βία στα γήπεδα, στους δρόμους, στην οικογένεια ακόμη και στα σχολεία είναι πλέον θέματα της καθημερινότητας. Προτού αυτά τα φαινόμενα προσλάβουν μεγαλύτερες διαστάσεις και με ολέθριες συνέπειες, κάποιοι πρέπει να προβληματιστούν ώστε εγκαίρως και με τα κατάλληλα μέτρα να αντιμετωπιστεί όσο μπορεί πιο αποτελεσματικά η κατάσταση. Τα δικαστήρια από τη δική τους πλευρά, οφείλουν να μεριμνούν ώστε οι υποθέσεις αυτού του είδους να εκδικάζονται χωρίς καθυστέρηση και να επιβάλλονται στους δράστες αποτρεπτικές ποινές, στέλλοντας έτσι μήνυμα μηδενικής ανοχής.» Προκύπτει επίσης, από τη νομολογία ότι η ενδεδειγμένη ποινή για το αδίκημα της παράνομης πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης, στις πλείστες περιπτώσεις, είναι αυτή της φυλάκισης, η οποία κυμαίνεται από μερικούς μήνες μέχρι 6 χρόνια. Ενδεικτικά παραπέμπω στις υποθέσεις Ανδρέου v. Δημοκρατίας
(1977)2 Α.Α.Δ. 81, Αεροπόρος v. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 275, Γενικός Εισαγγελέας v. Evans
(2005)2 A.A.Δ. 639, Χατζηπέτρου ν. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 468, Πέτρου ν. Αστυνομίας
(2008)2 Α.Α.Δ. 800, Κλείτος Θεοκλήτου και Άλλως v. Της Aστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 164 Σημασία βέβαια για το μέγεθος της ποινής έχουν οι συνθήκες και περιστάσεις της κάθε υπόθεσης, όπως λέχθηκε στην υπόθεση Χαραλάμπους v. Δημοκρατίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 463. Χρήσιμη αναφορά μπορεί επίσης να γίνει στην υπόθεση Αντωνίου v. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ. 414, στην οποία επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 2 ετών, και το Εφετείο τόνισε ότι «τα Δικαστήρια έχουν καθήκον να αντιμετωπίσουν με τον κατάλληλο τρόπο το συνεχώς αυξανόμενο έγκλημα και ιδιαίτερα αυτό που αφορά σε επιθέσεις εναντίον προσώπου». Ακόμα, καθοδήγηση για τον τρόπο αντιμετώπισης τέτοιας φύσης αδικήματος, με παραπομπή σε σχετική νομολογία, προσφέρει το σύγγραμμα ΄Sentencing in Cyprus΄ του κ. Γ.Μ. Πική, 2η έκδοση, σελ. 116-118. Παραπέμπω επίσης, στην Constantin Ioan v. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 624 όπου ποινή φυλάκισης 2 ½ ετών στην κατηγορίας της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης μειώθηκε κατ' έφεση σε ποινή φυλάκισης 12 μηνών ένεκα του γεγονότος ότι ο κατηγορούμενος είχε δεχθεί πρόκληση από το θύμα. Στην περίπτωση εκείνη, ο εφεσειών έπληξε με μαχαίρι της κουζίνας τον παραπονούμενο ο οποίος εισήλθε παράνομα στο διαμέρισμά του με δύο άλλα πρόσωπα, απαιτώντας να τους καταβάλει χρηματικό ποσό. Προέβηκε σε άμεση παραδοχή, ήταν λευκού ποινικού μητρώου και υπήρχε μεταμέλεια. Το Ανώτατο Δικαστήριο τόνισε τη σοβαρότητα του αδικήματος αυτού αλλά μείωσε την ποινή στους 12 μήνες ένεκα της πρόκλησης που δέχθηκε ο εφεσειών και των υπόλοιπων περιστάσεων της υπόθεσης. Πέραν των πιο πάνω, η σοβαρότητα των υπόλοιπων κατηγοριών διαφαίνεται από τις προβλεπόμενες στο Νόμο ποινές. Ειδικότερα, σε σχέση με την κατηγορία αρ. 3 το άρθρο 82
(2)προνοεί ποινή φυλάκισης μέχρι ενός έτους. Η σοβαρότητα του αδικήματος αυτού έγκειται στο γεγονός ότι η μεταφορά αιχμηράς μάχαιρας και άλλων τέτοιων οργάνων μπορεί σε στιγμές απώλειας ελέγχου να χρησιμοποιηθούν με ανεπανόρθωτα επακόλουθα στη ζωή άλλων. Γι αυτό τέτοιου είδους αδικήματα θα πρέπει να αντιμετωπίζονται αυστηρά (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Σωτήρης Γεωργίου Αθηνής
(1993)2 Α.Α.Δ. 154, Hassan Dourmoush v. The Police
(1963)1 C.L.R. 39 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Χαράλαμπου Πέτρου
(1993)2 Α.Α.Δ. 9). Στρεφόμενος στην παρούσα υπόθεση, λαμβάνω υπόψη μου όλες τις περιστάσεις κάτω από τις οποίες διαπράχθηκαν τα αδικήματα από τον κατηγορούμενο. Ειδικότερα λαμβάνω υπόψη μου ότι σε δημόσιο χώρο δηλαδή έξω από το συγκεκριμένο κέντρο διασκέδασης, ο κατηγορούμενος παράνομα επιτέθηκε στον παραπονούμενο μαχαιρώνοντας τον. Λαμβάνω υπόψη μου ότι τη στιγμή εκείνη υπήρχε καυγάς μεταξύ άλλων προσώπων που συνδέονταν με τον κατηγορούμενο, στον οποίο ο παραπονούμενος εμπλάκηκε με σκοπό να τον σταματήσει. Αυτό όμως, δεν μπορεί να ελαφρύνει τη θέση του κατηγορούμενου αφού απρόκλητα κινήθηκε προς το μέρος του παραπονούμενου τη στιγμή εκείνη μαχαιρώνοντας τον. Επίσης, λαμβάνω υπόψη μου τη βιαιότητα και τη σφοδρότητα της επίθεσης που δέχθηκε ο παραπονούμενος από τον κατηγορούμενο και την αμέσως μετέπειτα συμπεριφορά του. Ακόμα και μετά το μαχαίρωμα και όταν ο παραπονούμενος έπεσε στο έδαφος, ο κατηγορούμενος μαζί με άλλα πρόσωπα συνέχισαν να τον κτυπούν. Περαιτέρω υπόψη μου λαμβάνω και τη σοβαρότητα των τραυμάτων που επέφερε στον κατηγορούμενο, το πόνο και το φόβο που του προκάλεσε. Εσπευσμένα ο παραπονούμενος μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο και την ίδια νύκτα υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση και αποφεύχθηκαν τα χειρότερα. Όλα τα πιο πάνω γεγονότα που περιβάλουν τη διάπραξη των αδικημάτων από τον κατηγορούμενο είναι ιδιαίτερα σοβαρά και το Δικαστήριο έχει υποχρέωση να στείλει το μήνυμα ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν μπορεί να γίνουν ανεκτές καθότι εκτός του ότι θέτουν σε άμεσο κίνδυνο ανθρώπινες ζωές μειώνουν και το αίσθημα ασφάλειας του πολίτη. Δεν μπορεί σε μια πολιτισμένη κοινωνία όπως θέλουμε να αποκαλούμε τη δική μας, να γίνονται ανεκτά τέτοιου είδους περιστατικά. Πέραν των πιο πάνω, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η θέση της υπεράσπισης, η οποία αφέθηκε να εννοηθεί, ότι ο κατηγορούμενος ενέργησε υπό την επήρεια αλκοόλης. Δεν έχει προκύψει με βάση τα ευρήματα του Δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος ήταν σε μια τέτοια κατάσταση έτσι ώστε να μπορεί να κριθεί κατά πόσο αυτό επηρέασε τη κρίση του και κατ' επέκταση να θεωρηθεί ως μετριαστικός παράγοντας. Παρά τη σοβαρότητα των αδικημάτων και των περιστάσεων διάπραξης τους, το καθήκον του Δικαστηρίου να εξατομικεύει την ποινή έτσι που να αρμόζει στις συνθήκες του κατηγορουμένου και των περιστάσεων διάπραξης των αδικημάτων δεν ατονεί, ακόμα και όταν επιβάλλεται η πρόσδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή. Δεν πρέπει, όμως, με την εξατομίκευση της ποινής να εξουδετερώνεται το αποτρεπτικό του χαρακτήρα της (Βλ. Φιλίππου ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 245, Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 224 και Κόκκινος v. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 135). Προς όφελος του κατηγορουμένου και για σκοπούς μετριασμού της ποινής λαμβάνω υπόψη μου τα ακόλουθα: 1) Το λευκό του ποινικό μητρώο. 2) Την απολογία του όπως εκφράστηκε από τον ευπαίδευτο συνήγορο του. Θα πρέπει να αναφερθεί όμως, ότι εκείνο που λαμβάνεται σοβαρά υπόψη είναι η έμπρακτη μεταμέλεια και όχι η φραστική απολογία του κατηγορουμένου η οποία λαμβάνει χώρα μάλιστα μετά από ακροαματική διαδικασία και μετά την καταδίκη του. Παρόλα αυτά, θα δοθεί στην πιο πάνω φραστική απολογία, έστω και στο στάδιο αυτό, η ανάλογη βαρύτητα. 3) Το χρόνο που διέρρευσε από τη διάπραξη των αδικημάτων μέχρι σήμερα που καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν στις 06/02/2011 και το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή μετά από πάροδο τριών χρόνων και οκτώ μηνών. Η καθυστέρηση είναι ένας παράγοντας που λαμβάνεται σοβαρά υπόψη κατά την επιμέτρηση της ποινής. Στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη
(1993)2 Α.Α.Δ. 355 λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Έχει νομολογηθεί ότι η πάροδος αρκετού χρόνου από τη διάπραξη του αδικήματος είναι στοιχείο ουσιώδες που λαμβάνεται υπόψη στην επιβολή της ποινής, δηλαδή αν θα επιβληθεί ποινή φυλάκισης. Εκτός στις περιπτώσεις που θεωρείται απόλυτα αναγκαίο, είναι ανεπιθύμητη η επιβολή ποινής φυλάκισης μετά από παρέλευση μακρού χρόνου από την ημέρα της διάπραξης του αδικήματος - (βλ. Μεταξύ άλλων, Γενικός Εισαγγελέας ν. Νεοφύτου
(1991)2 Α.Α.Δ. 5, σελ. 10 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Τέλλα
(1991)2 Α.Α.Δ. 71, σελ. 77). Η πάροδος μακρού χρόνου από το χρόνο της διάπραξης του αδικήματος μειώνει ουσιαστικά την αποτρεπτικότητα της ποινής και δεν ασκεί αναμορφωτικό ρόλο για τον κατηγορούμενο. Περαιτέρω, οι προσωπικές συνθήκες ενός κατηγορούμενου στο διάστημα αυτό μπορεί να αλλάξουν ριζικά, όπως συνέβη στην παρούσα περίπτωση.» Στην Γενικός Εισαγγελέας v. Πεγειώτης κ.α
(2001)2 Α.Α.Δ. 617 λέχθηκε ότι όταν για την καθυστέρηση στην εκδίκαση της υπόθεσης ευθύνεται ο κατηγορούμενος τότε δεν μπορεί να την επικαλείται ως ελαφρυντικό παράγοντα (βλ. επίσης Γενικός Εισαγγελέας v. Bαρνάβα
(1999)2 Α.Α.Δ. 638). Πέραν των πιο πάνω, έχει νομολογηθεί ότι βασικός λόγος για τον οποίο η καθυστέρηση προσμετρά ως ελαφρυντικός παράγοντας είναι διότι στο μεταξύ οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου μπορεί να έχουν αλλάξει. Περαιτέρω, η αποτίμηση της καθυστέρησης ως παράγοντα ελαφρυντικού της ποινής τείνει να μετριάσει την απόσταση που δημιουργείται ως προ το άτομο του παραβάτη, μεταξύ του χρόνου που διαπράττεται το αδίκημα και του χρόνου της τιμωρίας του (βλ. Σωτήρης Αβραάμ v. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 365). Περαιτέρω, θα πρέπει να γίνει και ιδιαίτερη αναφορά στην Αβραάμ (ανωτέρω) όπου διαφαίνεται ότι ακόμη και στην περίπτωση που για την καθυστέρηση ευθύνεται ο κατηγορούμενος, θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη μαζί με τα υπόλοιπα περιστατικά και τη φύση της υπόθεσης. Συγκεκριμένα, στην υπόθεση αυτή λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Παρά τη θέση της νομολογίας ως προς τις επιπτώσεις της καθυστέρησης όταν για αυτήν ευθύνεται ο κατηγορούμενος και τη θέση της ως προς την ευθύνη του δικαστηρίου για τη διεξαγωγή της μέσα σε εύλογο χρόνο παραμένει το γεγονός της επιβολής ποινής μετά την παρέλευση 40 μηνών από τη διάπραξη των αδικημάτων». Στην παρούσα περίπτωση θα πρέπει να εξεταστεί η όλη πορεία της παρούσας υπόθεσης μέχρι σήμερα που καλείται το Δικαστήριο να επιβάλει ποινή και οι λόγοι που προκλήθηκε η καθυστέρηση αυτή. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν στις 06/02/2011 και η παρούσα καταχωρήθηκε στις 15/02/
- Δεν παρατηρείται οποιαδήποτε καθυστέρηση εκ μέρους της Αστυνομίας στην καταχώριση της υπόθεσης, αφού αυτή ήταν άμεση. Ο κατηγορούμενος εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου στις 13/04/2011 και αφού απάντησε μη παραδοχή ακολούθως η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση στις 04/10/2011 και στη συνέχεια αναβλήθηκε για τις 06/02/2012 λόγω έλλειψης χρόνου του Δικαστηρίου. Την ημέρα εκείνη επαναορίστηκε για ακρόαση στις 26/04/2012 οπόταν αναβλήθηκε εκ νέου λόγω έλλειψης χρόνου του Δικαστηρίου και επαναορίστηκε στις 18/10/2012 όπου αναβλήθηκε εκ νέου για τον ίδιο λόγο και ορίστηκε στις 14/03/2013 και ακολούθως στις 26/09/2013 για τον ίδιο λόγο. Την ημέρα εκείνη αναβλήθηκε λόγο αιτήματος της κατηγορούσας αρχής και ορίστηκε στις 11/12/2013 οπόταν αναβλήθηκε για τον ίδιο λόγο για τις 21/01/
- Την ημέρα εκείνη άρχισε η ακροαματική διαδικασία η οποία και ολοκληρώθηκε στις 16/06/2014 και το Δικαστήριο εξέδωσε την απόφαση του στις 18/07/
- Στην πορεία ορίστηκε για γεγονότα και επιβολή ποινής στις 16/09/2014 με οδηγίες όπως ετοιμαστεί Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας η οποία την ημερομηνία εκείνη ήταν έτοιμη και λόγω αιτήματος της υπεράσπισης η υπόθεση ορίστηκε εκ νέου για γεγονότα και ποινή στις 30/09/2014 οπόταν και ολοκληρώθηκε η διαδικασία. Από την πιο πάνω πορεία της υπόθεσης, πέραν της επιλογής του κατηγορουμένου να προβεί σε μη παραδοχή των κατηγοριών που ήταν δικαίωμα του, για την όλη καθυστέρηση δεν φέρει μερίδιο ευθύνης. Παρόλα αυτά θα πρέπει να εξεταστεί και κατά πόσο στο διάστημα αυτό έχει επέλθει οποιαδήποτε δραματική αλλαγή στις προσωπικές του συνθήκες. Από την Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας δεν προκύπτει κάτι τέτοιο αλλά ούτε και τέθηκαν ενώπιον μου οποιαδήποτε στοιχεία που να καταδεικνύουν οποιαδήποτε αλλαγή στις προσωπικές του συνθήκες που θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη στα πλαίσια αυτά. Έχοντας υπόψη μου όλα τα ανωτέρω, τις περιστάσεις διάπραξης των αδικημάτων, τους τραυματισμούς που προκάλεσε στον παραπονούμενο ο κατηγορούμενος από τη παράνομη συμπεριφορά του και την ανάγκη για αποτροπή που υπάρχει για τέτοιους είδους αδικήματα, κρίνω ότι ο χρόνος που παρήλθε από τη διάπραξη των αδικημάτων σε συνδυασμό και με το γεγονός ότι δεν φαίνεται να υπάρχει οποιαδήποτε δραματική αλλαγή στις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου στο μεσοδιάστημα δεν θα μπορούσε από μόνος του να διαφοροποιήσει το είδος της ποινής που θα πρέπει να επιβληθεί στη παρούσα. Παρά τα πιο πάνω όμως, παραμένει ως γεγονός ότι το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή μετά από πάροδο τριών χρόνων και οκτώ περίπου μηνών, στοιχείο που θα ληφθεί σοβαρά υπόψη από το Δικαστήριο, θα του δοθεί η ανάλογη βαρύτητα και θα παίξει ρόλο στο ύψος της ποινής που θα επιβληθεί. 4) Τις προσωπικές, οικογενειακές και οικονομικές του συνθήκες όπως φαίνονται στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και εκτέθηκαν ενώπιον μου και από τον συνήγορο του. Ειδικότερα λαμβάνω υπόψη μου: α) το ότι είναι ηλικίας 53 ετών και πατέρας τριών τέκνων ηλικίας 26, 23 και 15 ετών και ότι το ένα του παιδί αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας. β) το ότι ασχολείται με τα κοινά, είναι μέλος του Κοινοτικού Συμβουλίου στην Κρήτου Μαρότου και ότι δεν δημιουργεί προβλήματα στην κοινότητα. γ) το ότι είναι κτηνοτρόφος και έχει φάρμα με 500 αιγοπρόβατα στο χωριό Αναδιού, μαζί με τη σύζυγο του αδελφού του έχει εταιρεία διανομής γάλακτος, έχει χρέη ύψους €313,000 και τα εισοδήματα του έχουν μειωθεί τα τελευταία χρόνια με αποτέλεσμα να μην καταβάλλει τη δόση του δανείου. δ) το ότι φοίτησε μέχρι την Β΄ τάξη γυμνασίου. 5) το ότι δεν προκύπτει να υπήρχε προσχεδιασμός στη διάπραξη των αδικημάτων. Όλα τα πιο πάνω ελαφρυντικά του κατηγορούμενου όμως και οι προσωπικές του συνθήκες δεν είναι τέτοιας έκτασης που να μπορούν να διαφοροποιήσουν το είδος της ποινής που θα επιβληθεί, το οποίο δεν μπορεί να είναι άλλο από ποινή στερητική της ελευθερίας του. Τα αδικήματα που διέπραξε ο κατηγορούμενος είναι ιδιαίτερα σοβαρά και υπάρχει ανάγκη για αποτροπή. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου είναι ήσσονος σημασίας (βλ. Μάριος Παναγιώτου v. Aστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 540). Παρόλα αυτά όλα τα ανωτέρω, θα ληφθούν υπόψη και θα παίξουν σημαντικό ρόλο στο ύψος των ποινών που θα επιβληθούν, ειδικά το χρονικό διάστημα που παρήλθε από τη διάπραξη τους. Συνεκτιμώντας όλα τα ανωτέρω και ασκώντας τη μέγιστη δυνατή επιείκια προς το πρόσωπο του κατηγορουμένου, επιβάλλονται σε αυτόν οι ακόλουθες ποινές: 1) Στην 1ην κατηγορία, ποινή φυλάκισης 18 μηνών. 2) Στις κατηγορίες αρ. 2 και 4, καμία ποινή καθότι τα γεγονότα αυτών περιλαμβάνονται στα γεγονότα της 1ης κατηγορίας στην οποία επιβλήθηκε ποινή. 3) Στην 3ην κατηγορία, ποινή φυλάκισης 4 μηνών. 4) Στην 4ην κατηγορία, καμία ποινή καθότι θεωρώ επαρκείς τις ποινές που επιβλήθηκαν στις κατηγορίες αρ. 1 και 3. Οι ποινές φυλάκισης που επιβλήθηκαν να συντρέχουν. Θα εξετάσω τώρα την εισήγηση του συνηγόρου του Κατηγορούμενου για αναστολή εκτέλεσης των ποινών φυλάκισης που έχουν επιβληθεί. Η αναστολή ποινών φυλάκισης διέπεται από το άρθρο 3 του Νόμου 95/72, όπως τροποποιήθηκε, και το οποίο αναφέρει ότι, όποτε Δικαστήριο επιβάλλει ποινή φυλακίσεως η οποία δεν υπερβαίνει τα τρία έτη, δύναται να διατάξει όπως η ποινή μη εκτελεστεί εκτός αν, διαρκούσης της περιόδου εφαρμογής του διατάγματος, ο καταδικασθείς διαπράξει άλλο αδίκημα το οποίο τιμωρείται με φυλάκιση, και, μετά από την διάπραξη αυτή, Δικαστήριο διατάξει όπως η αρχική ποινή εκτελεστεί. Το εδάφιο
(2)του εν λόγω άρθρου αναφέρει τα ακόλουθα: «Το Δικαστήριο διατάσσει την αναστολή εκτέλεσης της ποινής φυλάκισης αν αυτό δικαιολογείται από το σύνολο των περιστάσεων της υπόθεσης και τα προσωπικά περιστατικά του Κατηγορουμένου». Η ποινή φυλάκισης με αναστολή δεν επιβάλλεται από το Δικαστήριο ως μέτρο επιείκειας, αλλά το Δικαστήριο αποφασίζει το ύψος της ποινής και μετά εξετάζει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που να δικαιολογούν την αναστολή της (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Στέφανου Περατικού
(1997)2 Α.Α.Δ. 373) Οι αρχές για αναστολή ποινής φυλακίσεως έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Παραπέμπω ενδεικτικά στις Γενικός Εισαγγελέας ν. Μελέγκου
(1994)2 Α.Α.Δ. 1, Δημοκρατία ν. Δημητρίου Παντελή
(1974)2 C.L.R. 45, Athanasiou v. Republic
(1978)2 C.L.R. 17, Koukos v. Police
(1986)2 C.L.R. 1, Republic v. Georgiou
(1989)2 Α.Α.Δ. 31, Δημοκρατία ν. Πέπη
(1990)2 Α.Α.Δ. 24, Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος
(1996)2 Α.Α.Δ. 303 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Ρομίνας Τζιαουχάρη
(2005)2 Α.Α.Δ. 161 . Όπως έχει αναφερθεί στην Γενικός Εισαγγελέας ν. Λουκάς Φανιέρος (πιο πάνω), οι ακόλουθοι είναι παράγοντες που λαμβάνονται υπ' όψιν στην απόφαση του κατά πόσο θα ανασταλεί η ποινή φυλακίσεως: (α) Η σοβαρότητα των περιστατικών και το κίνητρο για τη διάπραξη του εγκλήματος. (β) Το μητρώο του Κατηγορουμένου ως δείκτη για την ανάγκη αποτροπής. (γ) Η διαγωγή του Κατηγορουμένου μετά τη διάπραξη του αδικήματος ιδιαίτερα η παρουσία ή απουσία στοιχείων μεταμέλειας. (βλ. επίσης Σκεύη Χριστοδούλου v. Αστυνομίας
(2010)2 Α.Α.Δ. 22). Στην παρούσα περίπτωση η σοβαρότητα των αδικημάτων και οι περιστάσεις διάπραξης τους έχουν αναφερθεί ανωτέρω και είναι δεδομένες. Ο κατηγορούμενος απρόκλητα και παράνομα επιτέθηκε στον παραπονούμενο μαχαιρώνοντας τον προκαλώντας του σοβαρούς τραυματισμούς για τους οποίους υποβλήθηκε σε άμεση χειρουργική επέμβαση. Δεν έχει διαπιστωθεί οποιοδήποτε άλλο γεγονός που να ώθησε τον κατηγορούμενο στην διάπραξη των αδικημάτων και το οποίο να μπορούσε να ληφθεί υπόψη στο στάδιο αυτό. Το γεγονός και μόνο ότι υπήρχε καυγάς τη δεδομένη στιγμή μεταξύ συγκεκριμένων προσώπων στον οποίο εμπλάκηκε και ο παραπονούμενος, για τους λόγους που αναφέρονται στα ευρήματα γεγονότων του Δικαστηρίου στην καταδικαστική του απόφαση αλλά και ανωτέρω, δεν έδιναν το δικαίωμα στον κατηγορούμενο να ενεργήσει με τον τρόπο που ενέργησε. Πέραν των πιο πάνω, είναι γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είναι λευκού ποινικού μητρώου αλλά τόσο αυτό αλλά και ο χαρακτήρας του έχουν δεόντως ληφθεί υπόψη ανωτέρω κατά την επιμέτρηση της ποινής. Πέραν τούτου, δεν καταδεικνύεται οποιαδήποτε έμπρακτη μεταμέλεια η οποία θα μπορούσε να ληφθεί σοβαρά υπόψη στα πλαίσια εξέτασης του αιτήματος του κατηγορουμένου για αναστολή εκτέλεσης των ποινών φυλακίσεως. Η φραστική του απολογία μέσω του συνηγόρου του έχει δεόντως ληφθεί υπόψη ανωτέρω. Περαιτέρω, δεν υπάρχουν οποιαδήποτε άλλα στοιχεία έστω και στο στάδιο αυτό που να καταδεικνύουν έμπρακτη μεταμέλεια. Το γεγονός και μόνο ότι μέχρι σήμερα δεν έχει διαπράξει οποιοδήποτε άλλο αδίκημα δεν μπορεί να είναι καταλυτικό στο στάδιο αυτό. Επιπρόσθετα από τα πιο πάνω, θα εξετάσω και κατά πόσο οι προσωπικές του συνθήκες είναι τέτοιες που θα δικαιολογούσαν το αίτημα του για αναστολή. Έχω διεξέλθει τόσο της Έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας όσο και των όσων τέθηκαν ενώπιον μου από το συνήγορο του. Με βάση αυτά δεν διαπιστώνεται οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα στις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου η οποία θα δικαιολογούσε το αίτημα του. Είναι πατέρας τριών τέκνων, δύο εκ των οποίων ενήλικες και το άλλο ηλικίας 15 ετών, η σύζυγος του εργάζεται και επίσης η εταιρεία που διατηρεί, είναι με άλλο πρόσωπο. Δεν παραγνωρίζω τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει το δεύτερο από τα τρία του τέκνα, αλλά φαίνεται ότι αυτό είναι χρόνιο και δεν είναι κάτι για το οποίο χρειάζεται απαραίτητα η παρουσία του κατηγορουμένου. Υπόψη μου επίσης, λαμβάνω την οικονομική του κατάσταση και την ανάγκη που υπάρχει να συνεχίσει να εργάζεται και να διατηρεί την κτηνοτροφική του μονάδα και να συνεχίζει να στηρίζει την οικογένεια του. Παρόλα αυτά και με όσα προκύπτουν από το περιεχόμενο της Έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας, δεν θεωρώ ότι οι συνέπειες από την άμεση φυλάκιση του θα είναι τόσο δυσμενείς τόσο για τον ίδιο όσο και για τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του, έτσι ώστε το στοιχείο αυτό να επενεργήσει υπέρ της αναστολής εκτέλεσης των ποινών φυλάκισης που επιβλήθηκαν. Όλες οι πιο πάνω προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου και οι υπόλοιπες που αναφέρθηκαν έχουν ληφθεί δεόντως υπόψη ανωτέρω και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο ύψος των ποινών που επιβλήθηκαν. Ισοζυγίζοντας τη σοβαρότητα των αδικημάτων που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος, τις περιστάσεις διάπραξης τους και την ανάγκη για αποτροπή από τη μια, σε συνδυασμό με όλα τα ανωτέρω που έχουν αναφερθεί προς όφελος του κατηγορουμένου και ειδικότερα των προσωπικών του περιστάσεων, κρίνω ότι δεν δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης των ποινών φυλάκισης που έχουν επιβληθεί. €265 έξοδα της διαδικασίας να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Πιστόν Αντίγραφον (Υπ.).............. Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο